Leporello

Ξεκινάμε με ένα κοινά αποδεκτό γεγονός: Οι Δραβιδικές γλώσσες δεν έχουν τίποτα κοινό με τις ΙΕ ούτε βέβαια και με την Ελληνική στην δομή τους και τα χαρακτηριστικά.

Μετά από μακροχρόνια αλληλεπίδραση με τις ΙΕ γλώσσες τής Ινδίας υπάρχει μεταξύ τους δανεισμός λέξεων με αμοιβαιότητα. Τούτου δοθέντος, δεν καταλαβαίνω γιατί ορισμένοι θέλουν να αποδείξουν ότι οι Δραβίδες προέρχονται από την Ελλάδα και δη από την Μινωϊκή Κρήτη. Εστω λοιπόν και ότι το απέδειξαν. Τι θα σήμαινε αυτό; Δεν θα σήμαινε ότι τα προϊστορικά χρόνια η Κρήτη κατοικούνταν από ένα ξενόγλωσσο λαό που η γλώσσα του έμοιαζε με τις Δραβιδικές; Αυτό θέλουν να αποδείξουν;

Οσο και αν το έψαξα, βρήκα ότι το κείμενο αυτό που αναφέρει ο κ.Σκανδάλης είναι τού 7ου μ.Χ. αιώνα και όχι π.Χ. Με αυτό δίνεται ένα ισχυρό χτύπημα στην θεωρία γιά την παλαιότατη προέλευση τού ονόματος Δραβίδες.
Εδώ λίγο τον έχασα τον Σκανδάλη: από που προκύπτει ότι οι καταλήξεις σε –είδης δηλώνουν το γένος ή την καταγωγή; Λέμε ποτέ Αθηνείδης, Ορείδης, Νησείδης; Και ποιά είναι τα πάμπολλα και αρχαιότατα λήγοντα σε –είδης επίθετα; Μήπως εννοεί τα Ατρείδης, Πηλείδης, Ηρακλείδης κ.λ.π. Συγγνώμη, αλλά αυτά είναι υποκοριστικά τού Ατρεύς, Πηλεύς και Ηρακλής και σημαίνουν γυιός τού Ατρέως ή του Πηλέως ή τού Ηρακλέους αντίστοιχα. Το «ε» είναι μέρος τού θέματος και όχι τής υποτιθέμενης κατάληξης –είδης. Η κατάληξη τού υποκοριστικού είναι –ίδης όπως φαίνεται από το επίθετο Τημενίδης (= γυιός τού Τημένου). Αν πάλι εννοεί τα ωοειδής, ελλειψοειδής κ.λ.π. αυτά δεν σημαίνουν καταγωγή αλλά σχήμα. Και βέβαια το F δεν έχει διατηρηθεί σε κανένα από αυτά. Ο Σκανδάλης μας μπερδεύει γιατί είμαστε συνηθισμένοι στις διάφορες λέξεις που προέρχονται από την λέξη «υδραυλικός» που όμως δεν έχει καμία σχέση με το Fείδος αλλά προέρχεται από το ύδωρ+αυλός.
Οι ανακρίβειες γιά τις οποίες έγραψα παραπάνω είναι πταίσματα σε σχέση με αυτό:

1. Το «υ» είναι ομόηχο με το άρθρο «οι». Ναι, αλλά πότε; Αν διαβάσουμε το εξαιρετικό βιβλίο τού Geoffrey Horrocks Ελληνικά: Ιστορία της γλώσσας και των ομιλητών της, θα δούμε ότι κατά τα Κλασσικά χρόνια το «υ» προφερόταν όπως το Γαλλικό u ενώ το «οι» σαν δίφθογγος: οϊ. (Γι’αυτό άλλωστε λέγεται δίφθογγος. Τι έννοια θα είχε αυτή η ονομασία αν πάντοτε προφερόταν σαν ένας φθόγγος; Θα λεγόταν απλώς διγράμματος) Στην συνέχεια, στους Ελληνιστικούς χρόνους το «οι» προφερόταν όπως το Γαλλικό oe. Από αυτή την περίοδο άλλωστε προέρχεται οι μεταγραφή λέξεων όπως Φοίνικες= Phoenicians. Στην συνέχεια, άρχισε να προφέρεται όπως το Γαλλικό u οπότε πράγματι συνέπεσε η προφορά του με εκείνην τού «υ». Αυτό όμως ήταν βραχύβιο, γιατί το «υ» άρχισε να προφέρεται σαν ι (φθάσαμε ήδη την Βυζαντινή περίοδο). Τέλος, στην ύστερη Βυζαντινή περίοδο το «υ» και το «οι» συνέπεσαν ξανά και μέχρι σήμερα προφέρονται σαν «ι». Ολα αυτά βέβαια αμφισβητούνται από ελληνοκεντρικούς φανατικούς ιωτακιστές, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι όλα τα γράμματα τής Ελληνικής γλώσσας προφερόταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο από κτίσεως τού κόσμου.

2. Μάλλον ο Σκανδάλης ξεχνά την δασεία που όταν προφερόταν λειτουργούσε σαν στάση στον λόγο. Ετσι, το άρθρο «οι» και το «υ» δεν ήταν ποτέ ακριβώς συνεχόμενα ώστε το δεύτερο να συναιρεθεί.

3. Ακόμη όμως και αν όλα αυτά που λέει ο Σκανδάλης θα μπορούσαν να συμβούν, είναι χρήσιμο να δούμε κατά πόσον συμβαίνει αυτό με άλλες λέξεις. Λέμε, φερ’ ειπείν, η δρία, οι δρογονάνθρακες, η δραυλική αντλία;

Μάλλον λοιπόν γιά βιασμός τής γλώσσας και των κανόνων της μου μοιάζει προκειμένου συμφωνεούν με τις απόψεις του Σκανδάλη.
Ναι αλλά γεννιέται το ερώτημα, το «σ» στην λέξη Πελασγός γιά πλάκα μπήκε; Και μάλιστα αφού ποτέ δεν λέμε κυνασγός, οδησγός. φορτησγό.

Τέλος πάντων, just for the record και γιά να μη νομίζουν οι αναγνώστες τού forum τού μεταφυσικού ότι οι επιστήμονες υποστηρίζουν κάποια σχέση των Πελασγών με το πέλαγος, η επικρατούσα άποψη γιά την ετυμολογία τής λέξης Πελασγός είναι από τις Ινδοευρωπαϊκές ρίζες *bhel και *osgh και σημαίνουν "ανθισμένο κλαδί" (οι Πελασγοί είχαν σχετικες λατρείες δέντρων). Δεν γνωρίζουμε όμως αν το όνομα αυτό το έδιναν οι ιδιοι στους εαυτούς τους ή τους έδωσε άλλος λαος. Την εκδοχή αυτή υιοθετεί και η Ιστορία τού Ελληνικού Εθνους.