Phadom 666

Αρχική Δημοσίευση από geo-rge

Καταρχάς θέλω να χαιρετήσω την όμορφη παρέα που έχετε στήσει εδώ. Σας διαβάζω πολύ καιρό και βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα αρκετά από τα θέματα που συζητάτε. Μιας και το πρώτο μου ποστ είναι στις προσωπικές εμπειρίες, θα ήθελα να σας διηγηθώ κάποιες από τις ιστορίες που έχω ζήσει, αν και καμία δεν είναι τόσο "ανατριχιαστική" όσο από μερικές άλλες που έχετε ποστάρει.

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια (δεν έχει πραγματικά σημασία ο χρόνος) έπρεπε να συνοδέψω τη γιαγιά μου στα ΚΤΕΛ στις τρεις γέφυρες. Στο ταξί που σταματήσαμε, έκατσα μπροστά και βρέθηκα μπροστά σε ένα σπάνιο θέαμα. Το ταξί ήταν γεμάτο από εικόνες, σχεδόν όλων των Αγίων. Σε έναν πρόχειρο υπολογισμό πρέπει να ξεπερνούσαν τις 50, καλύπτοντας κάθε γωνίτσα του ταμπλό.

Οδηγός ήταν ένας συμπαθητικός κύριος, γύρω στα 50, ο οποίος αμέσως μετά τον προορισμό, με ρώτησε το όνομά μου. Με το που απάντησα, άρχισε να απαγγέλλει το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου, αναλύοντας μάλιστα και κάποια πράγματα από τη ζωή του.

Η συνέχεια της διαδρομής έμελλε να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, καθώς ο οδηγός μου είπε ότι έχει μπει στο...μάτι του διαβόλου. Αιτία σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν η απόφασή του να αναγείρει μία βιβλιοθήκη στο χωριό του. Από τότε, ο...έξω από δω τον επισκεπτόταν στα όνειρά του και τον απειλούσε να σταματήσει.

Συνεχίζοντας τις διηγήσεις, κι ενώ είχαμε ήδη φτάσει στο Καλλιμάρμαρο, μου είπε ότι μια μέρα στην πιάτσα του ταξί στο Σύνταγμα, είδε έναν άνθρωπο με κεφάλι τράγου, να τον κοιτάει επιθετικά από μακριά. Γυρνώντας να φωνάξει έναν συνάδερφο, το περίεργο ον είχε εξαφανιστεί.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει την συγκεκριμένη ιστορία όταν μας πιάνει κόκκινο έξω από τη Βουλή. Το ταξί σταματάει, όμως σταματάει μπροστά μας και ένας τύπος με ένα καθαρόαιμο enduro. Βρισκόμενος δύο μέτρα μπροστά, γύρισε και κοίταξε με ένα απίστευτο βλέμμα τον ταξιτζή. Προς στιγμήν πάγωσα, γιατί στα μάτια του έβλεπα τεράστιο μίσος και θεώρησα ότι χωρίς να το αντιληφθώ, μπορεί το ταξί να τον είχε κλείσει νωρίτερα. Παρόλ' αυτά, συνέχισε απλά να τον αγριοκοιτάζει, χωρίς να του διαμαρτυρηθεί για κάτι τέτοιο.

Ο οδηγός του ταξί παρέμεινε ψύχραιμος και μόλις το φανάρι άναψε και η μηχανή απομακρύνθηκε, γυρνάει και μου λέει: "Τον είδες; Αυτός ήταν ο διάβολος". Εκείνη την στιγμή, ζυγίζοντας όλα όσα είχα δει και ακούσει στο ταξί, μου φάνηκε πραγματικά ότι ο ταξιτζής είχε δίκιο. Μπαίνοντας στα ΚΤΕΛ, ο οδηγός βοήθησε τη γιαγιά να κατέβει, ξεφόρτωσε τις αποσκευές και γυρνώντας σε μένα με προέτρεψε να μάθω το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου, τονίζοντάς μου ότι "είσαι καλό παιδί".

Δεν ξέρω αν ο ταξιτζής είχε ή όχι τα λογικά του, το σίγουρο είναι ότι η αίσθησή μου κατεβαίνοντας στα ΚΤΕΛ, ήταν μια περίεργη χαρά που τον είχα γνωρίσει.