Queen Lilith
8Μηνύματα
2007-11-06 11:17Πρώτο μήνυμα
2008-05-06 01:20Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Αγαπητέ Μιχάλη
Η Λίλιθ δεν είναι και τόσο δυσοίωνη όσο φαίνεται. Επειδή κινδυνεύω να με πιάσει το φεμινιστικό μου, προσπαθώντας να σου εξηγήσω, θα σου πω μόνο ότι Λίλιθ ονομάζετε η μαύρη σελήνη στην αστρολογία, η οποία συμβολίζει (με 2 λόγια) τη μοιραία γυναίκα.
Καταρχάς έχει δίκιο στο ότι τέτοιου είδους ιδιότητες είναι μη αποδεκτές στην Ελλάδα. Η ταμπέλα που έχει το σόι μου είναι «νεραϊδογέννητοι», που σημαίνει ότι κάποια προγονός μας ήταν νεράιδα (η κλασική ιστορία με την νεράιδα και το μαντίλι που μας δίδασκαν κάποτε στα κείμενα στο σχολείο).
Για μένα δεν είναι ούτε χάρισμα, ούτε κατάρα, αλλά ούτε ιδιότητα. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου και το έχω δεχτεί απόλυτα, χωρίς, φυσικά να το αφήνω να οδηγεί τη ζωή μου.
Δεν με ενδιαφέρει τι είναι και γιατί το έχω, αλλά το πώς μπορώ να το «εκπαιδεύσω», ώστε να μπορώ να το ελέγχω και να μην πανικοβάλομε μπροστά σε κόσμο, για να μην κάνω ρεζίλη το παιδί μου και τον άντρα μου και μαζί με μένα βγάλουν στο περιθώριο και αυτούς.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο ξέχασα να αναφέρω και στο οποίο είναι η πρώτη φορά που κατάφερα να σκεφτώ λογικά, είναι το παρακάτω:
Μία νύχτα, πριν αρκετό καιρό, την ώρα που έβλεπα τηλεόραση και ενώ οι άλλοι 2 κοιμόντουσαν, ένιωσα, ξαφνικά, ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος μου, σαν να είχε πέσει κάτι πολύ βαρύ πάνω μου, προκαλώντας μου δύσπνοια. Ξύπνησα τον άντρα μου και του είπα ότι κάτι κακό έχει συμβεί, γιατί, εκτός από το βάρος, ένιωθα και μία παρουσία μέσα στο σπίτι, όχι και τόσο ευχάριστη, αλλά δεν με πίστεψε. Όλα αυτά άρχισαν μετά τις 12 τα μεσάνυχτα και κράτησαν μέχρι το ξημέρωμα, οπότε και μάθαμε ότι ένας ξάδερφος του άντρα μου, που είχαν πάνω κάτω την ίδια ηλικία, είχε πεθάνει. Γυρίζοντας από τη δουλειά του, είχε σηκώσει το αμάξι και είχε μπει από κάτω να ελέγξει ένα θόρυβο που άκουγε και το αμάξι είχε πέσει πάνω στο στήθος του, εμποδίζοντας του πνεύμονες να λειτουργήσουν. Τελικά πέθανε από ασφυξία. Όταν ήρθε η ώρα να συλλυπηθώ τη χήρα, ήξερα ακριβώς τι ήθελε να πει ο ξάδερφος στη γυναικά του και τα παιδιά του, αλλά φοβήθηκα την αντίδραση της κοπέλα και του κόσμου και ακόμα και σήμερα δεν έχω βρει το θάρρος να το κάνω.
Η Λίλιθ δεν είναι και τόσο δυσοίωνη όσο φαίνεται. Επειδή κινδυνεύω να με πιάσει το φεμινιστικό μου, προσπαθώντας να σου εξηγήσω, θα σου πω μόνο ότι Λίλιθ ονομάζετε η μαύρη σελήνη στην αστρολογία, η οποία συμβολίζει (με 2 λόγια) τη μοιραία γυναίκα.
Καταρχάς έχει δίκιο στο ότι τέτοιου είδους ιδιότητες είναι μη αποδεκτές στην Ελλάδα. Η ταμπέλα που έχει το σόι μου είναι «νεραϊδογέννητοι», που σημαίνει ότι κάποια προγονός μας ήταν νεράιδα (η κλασική ιστορία με την νεράιδα και το μαντίλι που μας δίδασκαν κάποτε στα κείμενα στο σχολείο).
Για μένα δεν είναι ούτε χάρισμα, ούτε κατάρα, αλλά ούτε ιδιότητα. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου και το έχω δεχτεί απόλυτα, χωρίς, φυσικά να το αφήνω να οδηγεί τη ζωή μου.
Δεν με ενδιαφέρει τι είναι και γιατί το έχω, αλλά το πώς μπορώ να το «εκπαιδεύσω», ώστε να μπορώ να το ελέγχω και να μην πανικοβάλομε μπροστά σε κόσμο, για να μην κάνω ρεζίλη το παιδί μου και τον άντρα μου και μαζί με μένα βγάλουν στο περιθώριο και αυτούς.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο ξέχασα να αναφέρω και στο οποίο είναι η πρώτη φορά που κατάφερα να σκεφτώ λογικά, είναι το παρακάτω:
Μία νύχτα, πριν αρκετό καιρό, την ώρα που έβλεπα τηλεόραση και ενώ οι άλλοι 2 κοιμόντουσαν, ένιωσα, ξαφνικά, ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος μου, σαν να είχε πέσει κάτι πολύ βαρύ πάνω μου, προκαλώντας μου δύσπνοια. Ξύπνησα τον άντρα μου και του είπα ότι κάτι κακό έχει συμβεί, γιατί, εκτός από το βάρος, ένιωθα και μία παρουσία μέσα στο σπίτι, όχι και τόσο ευχάριστη, αλλά δεν με πίστεψε. Όλα αυτά άρχισαν μετά τις 12 τα μεσάνυχτα και κράτησαν μέχρι το ξημέρωμα, οπότε και μάθαμε ότι ένας ξάδερφος του άντρα μου, που είχαν πάνω κάτω την ίδια ηλικία, είχε πεθάνει. Γυρίζοντας από τη δουλειά του, είχε σηκώσει το αμάξι και είχε μπει από κάτω να ελέγξει ένα θόρυβο που άκουγε και το αμάξι είχε πέσει πάνω στο στήθος του, εμποδίζοντας του πνεύμονες να λειτουργήσουν. Τελικά πέθανε από ασφυξία. Όταν ήρθε η ώρα να συλλυπηθώ τη χήρα, ήξερα ακριβώς τι ήθελε να πει ο ξάδερφος στη γυναικά του και τα παιδιά του, αλλά φοβήθηκα την αντίδραση της κοπέλα και του κόσμου και ακόμα και σήμερα δεν έχω βρει το θάρρος να το κάνω.
Όχι, δεν έχει κάποια ιστορία, δλδ έχει αλλά είναι για το πώς φτιάχτηκε το εκκλησάκι. Αυτό που συμβαίνει εκεί, είναι ότι κάθε χρόνο στη γιορτή της γίνετε χαμός από κόσμο. Προσεύχονται, κλαίνε, ζητάνε συχώρεση. Κάθε είδους συναίσθημα συσσωρεύετε στη μικρή αυτή σπηλιά και φυσικά επικρατούν τα αρνητικά κύματα. Και μετά πάω εγώ και βγαίνω έξω από εκεί πανικόβλητη. 
Βασικά, γεννήθηκα έτσι. Από όσο με θυμάμαι, ένιωθα περίεργα πράγματα και έβλεπα ακόμη πιο περίεργα όνειρα. Κάποια στιγμή μετριάστηκε αυτό, μέχρι που γέννησα τον γιο μου, οπότε το μητρικό ένστικτο (
το πυροδότησε πάλι.
Και για να μην σας αφήσω με την απορία, είμαι 27 και ο γιος μου 4 και είμαι παντρεμένη εδώ και 5 χρόνια (σχεδόν).
Βασικά, γεννήθηκα έτσι. Από όσο με θυμάμαι, ένιωθα περίεργα πράγματα και έβλεπα ακόμη πιο περίεργα όνειρα. Κάποια στιγμή μετριάστηκε αυτό, μέχρι που γέννησα τον γιο μου, οπότε το μητρικό ένστικτο (
το πυροδότησε πάλι.Και για να μην σας αφήσω με την απορία, είμαι 27 και ο γιος μου 4 και είμαι παντρεμένη εδώ και 5 χρόνια (σχεδόν).
Ένα ένα και με τη σειρά.
Καταρχάς χάρηκα για την γνωριμία.
Y1annis: ούτε δήλωση ούτε τπτ. Απλώς κόλλημα. Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας και η δικιά μου είναι η εξελικτική πορεία των βαμπίρ μέσα από την λογοτεχνία και τους θρύλους των λαών και πως αυτού του είδους οι δεισιδαιμονίες επηρεάζουν την πολιτιστική μας πορεία. Έχω γράψει κι ένα άρθρο γι' αυτό και το έχω στήλη στο site εδώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν το έστειλα σωστά.
ava3: αν μπορούσα να το ελέγξω καλά θα ήταν.
mata xari: δεν νιώθω μόνο τα αρνητικά αλλά και τα θετικά πολλές φορές. Ναι, το νιώθω και σε ανθρώπους αλλά είναι πολύ δύσκολο να το ξεχωρίσω. Ο άνθρωπος είναι πολύ πολύπλοκο ον και εκτός αυτού είμαι και ολίγον τι ευκολόπιστη.
Για να καταλάβετε, όταν νιώθω αυτά που νιώθω, είναι σαν να είναι κομμάτι του εαυτού μου, σαν να είναι δικά μου συναισθήματα δλδ. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ δεν το θεωρώ κακό (αλλά ούτε και χάρισμα). Πολλές φορές μπορεί να με φοβίζουν, αλλά, όπως είπα πριν, νιώθω και τα θετικά κύματα. Όταν, για παράδειγμα πηγαίνω, στην ακρόπολη ή σε οποιοδήποτε αρχαιολογικό αξιοθέατο νιώθω μια ηρεμία, μια γαλήνη και ένα δέος, άλλο πράγμα, κάτι το οποίο δεν θέλω να χάσω. Αλλά, όσο περίεργο, και αν φαίνεται και τα αρνητικά κύματα έχουν τα οφέλη τους. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω, αλλά πιστέψτε με έτσι είναι.
Υ.Γ.: θα σας ευγνωμονούσα αν μου λέγατε πώς να ποστάρω το άρθρο μου σε αυτό το site.
Καταρχάς χάρηκα για την γνωριμία.
Y1annis: ούτε δήλωση ούτε τπτ. Απλώς κόλλημα. Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας και η δικιά μου είναι η εξελικτική πορεία των βαμπίρ μέσα από την λογοτεχνία και τους θρύλους των λαών και πως αυτού του είδους οι δεισιδαιμονίες επηρεάζουν την πολιτιστική μας πορεία. Έχω γράψει κι ένα άρθρο γι' αυτό και το έχω στήλη στο site εδώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν το έστειλα σωστά.
ava3: αν μπορούσα να το ελέγξω καλά θα ήταν.
mata xari: δεν νιώθω μόνο τα αρνητικά αλλά και τα θετικά πολλές φορές. Ναι, το νιώθω και σε ανθρώπους αλλά είναι πολύ δύσκολο να το ξεχωρίσω. Ο άνθρωπος είναι πολύ πολύπλοκο ον και εκτός αυτού είμαι και ολίγον τι ευκολόπιστη.
Για να καταλάβετε, όταν νιώθω αυτά που νιώθω, είναι σαν να είναι κομμάτι του εαυτού μου, σαν να είναι δικά μου συναισθήματα δλδ. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ δεν το θεωρώ κακό (αλλά ούτε και χάρισμα). Πολλές φορές μπορεί να με φοβίζουν, αλλά, όπως είπα πριν, νιώθω και τα θετικά κύματα. Όταν, για παράδειγμα πηγαίνω, στην ακρόπολη ή σε οποιοδήποτε αρχαιολογικό αξιοθέατο νιώθω μια ηρεμία, μια γαλήνη και ένα δέος, άλλο πράγμα, κάτι το οποίο δεν θέλω να χάσω. Αλλά, όσο περίεργο, και αν φαίνεται και τα αρνητικά κύματα έχουν τα οφέλη τους. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω, αλλά πιστέψτε με έτσι είναι.
Υ.Γ.: θα σας ευγνωμονούσα αν μου λέγατε πώς να ποστάρω το άρθρο μου σε αυτό το site.
Γεια σας.
Είμαι καινούργια στο forum και χαίρομαι πολύ που σας βρήκα.
Η εμπειρία μου είναι η εξής:
Πείτε το χάρισμα, πείτε το κατάρα (δεν έχω ιδέα τι είναι), αλλά όταν βρίσκομαι σε 1 χώρο νιώθω διάφορα πράγματα. Κάποιοι μου έχουν πει ότι έχω πολύ ευαίσθητο ψυχισμό (ή αδύνατη αύρα αν δεν κάνω λάθος), γι' αυτό και συμβαίνει.
Παράδειγμα:
Επισκέφτηκα πρόσφατα το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, το οποίο βρίσκετε (κυριολεκτικά) κρεμασμένο σε 1 πλαγιά της Πάρνηθας, από την μεριά του Αυλώνα. Στο εκκλησάκι αυτό υπάρχει ακριβώς δίπλα του μια πολύ μικρή σπηλιά, στην οποία βρέθηκε η εικόνα της Αγίας. Δεν πάσχω από κλειστοφοβία ή από οποιοδήποτε άλλο είδους φοβία, αλλά, μόλις μπήκα μέσα, με έπιασε πανικός. Ένιωθα λες και υπήρχαν πολλά άτομα μεσ’ το κεφάλι μου που έκλαιγαν και ένιωθα 1 αβάσταχτο βάρος στο στήθος μου. Περιττό να σας πω ότι έκανα κάπου στη 1 ώρα να συνέλθω μετά από αυτό.
Άλλο 1 παρόμοιο γεγονός έγινε όταν πλησίασα για πρώτη φορά το κόκκινο σπίτι στην παραλία της Χαλκίδας. Εκεί ήμουν λες και άκουγα ανθρώπους να ουρλιάζουν από πόνο και σχεδόν ένιωθα και τα χτυπήματα που τον προκαλούσανε. Μετά έμαθα ότι το σπίτι αυτό θεωρείτε στοιχειωμένο, γιατί, επί κατοχής, το χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί ως τόπο βασανιστηρίων.
Μήπως μπορεί κανείς να μου δώσει μια εξήγηση, γιατί το μόνο που έχω καταφέρει να κάνω εγώ μέχρι τώρα είναι απλός να το δεχτώ.
Σας ευχαριστώ, πολύ, όλους σας, εκ των προτέρων.
Είμαι καινούργια στο forum και χαίρομαι πολύ που σας βρήκα.
Η εμπειρία μου είναι η εξής:
Πείτε το χάρισμα, πείτε το κατάρα (δεν έχω ιδέα τι είναι), αλλά όταν βρίσκομαι σε 1 χώρο νιώθω διάφορα πράγματα. Κάποιοι μου έχουν πει ότι έχω πολύ ευαίσθητο ψυχισμό (ή αδύνατη αύρα αν δεν κάνω λάθος), γι' αυτό και συμβαίνει.
Παράδειγμα:
Επισκέφτηκα πρόσφατα το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, το οποίο βρίσκετε (κυριολεκτικά) κρεμασμένο σε 1 πλαγιά της Πάρνηθας, από την μεριά του Αυλώνα. Στο εκκλησάκι αυτό υπάρχει ακριβώς δίπλα του μια πολύ μικρή σπηλιά, στην οποία βρέθηκε η εικόνα της Αγίας. Δεν πάσχω από κλειστοφοβία ή από οποιοδήποτε άλλο είδους φοβία, αλλά, μόλις μπήκα μέσα, με έπιασε πανικός. Ένιωθα λες και υπήρχαν πολλά άτομα μεσ’ το κεφάλι μου που έκλαιγαν και ένιωθα 1 αβάσταχτο βάρος στο στήθος μου. Περιττό να σας πω ότι έκανα κάπου στη 1 ώρα να συνέλθω μετά από αυτό.
Άλλο 1 παρόμοιο γεγονός έγινε όταν πλησίασα για πρώτη φορά το κόκκινο σπίτι στην παραλία της Χαλκίδας. Εκεί ήμουν λες και άκουγα ανθρώπους να ουρλιάζουν από πόνο και σχεδόν ένιωθα και τα χτυπήματα που τον προκαλούσανε. Μετά έμαθα ότι το σπίτι αυτό θεωρείτε στοιχειωμένο, γιατί, επί κατοχής, το χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί ως τόπο βασανιστηρίων.
Μήπως μπορεί κανείς να μου δώσει μια εξήγηση, γιατί το μόνο που έχω καταφέρει να κάνω εγώ μέχρι τώρα είναι απλός να το δεχτώ.
Σας ευχαριστώ, πολύ, όλους σας, εκ των προτέρων.
Αγαπητή anaska
Σε μένα το σ.ο. είναι μάλλον έμφυτο. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα έλεγχα τα όνειρα μου. Όλα αυτά τα χρόνια με έχουν επισκεφτεί... διάφορα πράγματα, αλλά κανένα, ποτέ δεν μου προκάλεσε τπτ χειρότερο από μία πίεση στο στήθος. Επομένως θα σου πω και εγώ ότι μάλλον δεν σχετίζετε με το όνειρο. Επίσης ο θόρυβος μπορεί να ήταν μία οντότητα, η οποία εμφανίστηκε με αυτή τη «μορφή».
Πάντως, την επόμενη φορά που θα σου συμβεί κάτι παρόμοιο μην προσπαθήσεις να κουνηθείς. Πολύ σπάνια πετύχει αυτό και αν τελικά πετύχει θα έχει αργήσει πολύ. Αυτό που κάνω εγώ είναι να λέω στο μυαλό μου να ξυπνήσω με όση πιο πολύ ένταση μπορώ και συνήθως λειτουργεί. Ίσως δουλέψει και για σένα.
Σε μένα το σ.ο. είναι μάλλον έμφυτο. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα έλεγχα τα όνειρα μου. Όλα αυτά τα χρόνια με έχουν επισκεφτεί... διάφορα πράγματα, αλλά κανένα, ποτέ δεν μου προκάλεσε τπτ χειρότερο από μία πίεση στο στήθος. Επομένως θα σου πω και εγώ ότι μάλλον δεν σχετίζετε με το όνειρο. Επίσης ο θόρυβος μπορεί να ήταν μία οντότητα, η οποία εμφανίστηκε με αυτή τη «μορφή».
Πάντως, την επόμενη φορά που θα σου συμβεί κάτι παρόμοιο μην προσπαθήσεις να κουνηθείς. Πολύ σπάνια πετύχει αυτό και αν τελικά πετύχει θα έχει αργήσει πολύ. Αυτό που κάνω εγώ είναι να λέω στο μυαλό μου να ξυπνήσω με όση πιο πολύ ένταση μπορώ και συνήθως λειτουργεί. Ίσως δουλέψει και για σένα.
Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια και υπόσχομαι να συνεχίσω τη «σειρά». Μάλιστα, έχω ήδη αρχίσει να γράφω το επόμενο, αλλά δεν εξαρτάται από μένα αν θα το διαβάσετε, αλλά από το fantasy gate.
Θέλω να σας πω για ένα λάθος μου, στο κείμενο, που παρατήρησα: το όνομα της ηρωίδας που χρησιμοποιώ είναι «Βικτώρια», αλλά αρχικά είχα βάλει ένα άλλο. Στο κείμενο αναφέρω 2 φορές το όνομά της, αλλά το έχω διορθώσει μόνο τη πρώτη φορά που το αναφέρω. Γι’ αυτό ζητώ συγνώμη αν σας μπέρδεψα.
Θέλω να σας πω για ένα λάθος μου, στο κείμενο, που παρατήρησα: το όνομα της ηρωίδας που χρησιμοποιώ είναι «Βικτώρια», αλλά αρχικά είχα βάλει ένα άλλο. Στο κείμενο αναφέρω 2 φορές το όνομά της, αλλά το έχω διορθώσει μόνο τη πρώτη φορά που το αναφέρω. Γι’ αυτό ζητώ συγνώμη αν σας μπέρδεψα.
Πολλοί θα πείτε ότι η ιστορία δεν είναι πρωτότυπη και θα έχετε δίκιο. Το θέμα, όμως, δεν ήταν να συνθέσω κάτι πρωτότυπο, αλλά κάτι τόσο ζωντανό, ώστε να μοιάζει, σχεδόν, αληθινό. Ήθελα να γράψω κάτι, το οποίο ο αναγνώστης δεν θα το διάβαζε απλά, αλλά θα το ζούσε μέσα στο μυαλό του και ελπίζω να τα κατάφερα. Αυτό, όμως, θα το κρίνετε εσείς.
Ευελπιστώ να απολαύσετε την ιστορία μου.
Υ.Γ.: Το διήγημα αυτό είναι το πρώτο μέρος μιας σειράς μίνι ιστοριών που σκοπεύω να γράψω. Ελπίζω το fantasy gate να μου δώσει την ευκαιρία να ποστάρω και τις υπόλοιπες.
Υ.Γ.: Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Antonia.
Ευελπιστώ να απολαύσετε την ιστορία μου.
Υ.Γ.: Το διήγημα αυτό είναι το πρώτο μέρος μιας σειράς μίνι ιστοριών που σκοπεύω να γράψω. Ελπίζω το fantasy gate να μου δώσει την ευκαιρία να ποστάρω και τις υπόλοιπες.
Υ.Γ.: Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Antonia.
Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά για τα καλά σας λόγια. Σύντομα θα αρχίσω να ετοιμάζω και το 3ο διήγημα της σειράς. Ελπίζω να φανώ αντάξια των προσδοκιών σας… 