ΠΑΙΔΕΙΑ Ή ΨΕΥΔΟΠΑΙΔΕΙΑ;
Αγαπητή Αμαλία, μεταφέρω τη συζήτηση σε άλλη θεματική ενότητα για να μην ξεφύγουμε από
το θέμα το οποίο απασχολεί το περί σωτηρίας-END.
Έχω συνδέσει την ΠΑΙΔΕΙΑ την οποία αναφέρεις με την αυτοκριτική, την αυτογνωσία. Σε καμία
περίπτωση δεν έχω μπερδέψει την ΠΑΙΔΕΙΑ με την ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Εάν κάνω λάθος στην
σύνδεση που έχω κάνει ΠΑΙΔΕΙΑ<=>ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ , και εφόσον έχεις να μου προσφέρεις λίγο
από τον πολύτιμο χρόνο σου, για να με βοηθήσεις να την αντιληφθώ ορθά, θα σου ήμουν υπόχρεος.
Δυστυχώς σχετικώς με τον πίνακα του Κέβητος δεν ξέρω πώς να το αναζητήσω εδώ στη
Δημοθοινία,η αναζήτηση δεν μου βγάζει κάτι. Από αναζήτηση στο διαδύκτιο αντιλήφθηκα στο περίπου το θέμα του-μέσω αναφορών,
αναλύσεων- μα είναι καλύτερο να το διαβάσω ως έχει εφόσον το βρω από Δευτέρα στο
βιβλιοπωλείο. Είχα την εντύπωση ότι μέσω της αυτογνωσίας, η οποία ξεκινάει υπό τις καλύτερες
συνθήκες – κατά την γνώμη μου- όχι πριν τα 17-18 (ηλικιακά), και η οποία χρειάζεται αρκετό
χρόνο στην ζωή μας για να την πετύχουμε, με κίνδυνο πολλές φορές να μην καθίσταται επιτυχής η
πλήρης πραγμάτωση αυτής πριν το θάνατό μας, θα πορευόμασταν στο δρόμο της αληθείας άρα και
σωστής παιδείας. Εάν είναι λάθος αυτό βοήθησέ με, να το ξεδιαλύνω.
Επίσης νοιώθω μπερδεμένος και δεν μπορώ να καταλάβω εάν ταυτίζεις την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ
ΠΑΙΔΕΙΑ με την ΠΑΙΔΕΙΑ ή όχι. Εγώ στο μυαλό μου έχω την ΠΑΙΔΕΙΑ ως αυτογνωσία και
συνεπώς αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εγώ” και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ως
αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εμείς-σύνολο” . Όποτε έχεις τον χρόνο απάντησέ μου,
προφανώς και αντιλαμβάνομαι ότι έχεις άλλες προτεραιότητες στη ζωή σου, σε ευχαριστώ!
το θέμα το οποίο απασχολεί το περί σωτηρίας-END.
Έχω συνδέσει την ΠΑΙΔΕΙΑ την οποία αναφέρεις με την αυτοκριτική, την αυτογνωσία. Σε καμία
περίπτωση δεν έχω μπερδέψει την ΠΑΙΔΕΙΑ με την ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Εάν κάνω λάθος στην
σύνδεση που έχω κάνει ΠΑΙΔΕΙΑ<=>ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ , και εφόσον έχεις να μου προσφέρεις λίγο
από τον πολύτιμο χρόνο σου, για να με βοηθήσεις να την αντιληφθώ ορθά, θα σου ήμουν υπόχρεος.
Δυστυχώς σχετικώς με τον πίνακα του Κέβητος δεν ξέρω πώς να το αναζητήσω εδώ στη
Δημοθοινία,η αναζήτηση δεν μου βγάζει κάτι. Από αναζήτηση στο διαδύκτιο αντιλήφθηκα στο περίπου το θέμα του-μέσω αναφορών,
αναλύσεων- μα είναι καλύτερο να το διαβάσω ως έχει εφόσον το βρω από Δευτέρα στο
βιβλιοπωλείο. Είχα την εντύπωση ότι μέσω της αυτογνωσίας, η οποία ξεκινάει υπό τις καλύτερες
συνθήκες – κατά την γνώμη μου- όχι πριν τα 17-18 (ηλικιακά), και η οποία χρειάζεται αρκετό
χρόνο στην ζωή μας για να την πετύχουμε, με κίνδυνο πολλές φορές να μην καθίσταται επιτυχής η
πλήρης πραγμάτωση αυτής πριν το θάνατό μας, θα πορευόμασταν στο δρόμο της αληθείας άρα και
σωστής παιδείας. Εάν είναι λάθος αυτό βοήθησέ με, να το ξεδιαλύνω.
Επίσης νοιώθω μπερδεμένος και δεν μπορώ να καταλάβω εάν ταυτίζεις την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ
ΠΑΙΔΕΙΑ με την ΠΑΙΔΕΙΑ ή όχι. Εγώ στο μυαλό μου έχω την ΠΑΙΔΕΙΑ ως αυτογνωσία και
συνεπώς αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εγώ” και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ως
αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εμείς-σύνολο” . Όποτε έχεις τον χρόνο απάντησέ μου,
προφανώς και αντιλαμβάνομαι ότι έχεις άλλες προτεραιότητες στη ζωή σου, σε ευχαριστώ!
Σταύρο,Kαλά έκανες και μετέφερες το θέμα, αν και νομίζω ότι θα έπρεπε να πάει στην ομάδα θεμάτων ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ . ΄Οντως είναι μια άλλη συζήτηση και μάλιστα τεράστια. Φυσικά και η παιδεία δεν ταυτίζεται με την δημοκρατική παιδεία , αλλά πώς θα ορίσουμε τη σημασία και το περιεχόμενό της , αν δεν έχουμε κατανοήσει τις δύο έννοιες από τις οποίες αποτελείται ήτοι την ΠΑΙΔΕΙΑ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Στην πρώτη μου απάντηση τα διαχωρίζω αυτά. Φυσικά το ένα αναφέρεται στο ΕΓΩ και το άλλο στο ΕΜΕΙΣ. ‘Όμως η γνώση του ΕΓΩ αλλά και του ΕΜΕΙΣ δεν ξεκινάει στα 18. Ουέ και αλλοίμονο. Ξεκινά απ΄την ώρα που ανοίγουμε τα μάτια μας σ΄αυτό τον κόσμο. Μέχρι τα 5 μας λένε οι ψυχολόγοι, έχουμε διαμορφώσει την προσωπικότητά μας στις βασικές της εκφάνσεις. ¨Ηδη είμαστε κοινωνικοί ή εσωστρεφείς , απαιτητικοί ή ολιγαρκείς, φιλοπερίεργοι ή αδιάφοροι, εριστικοί ή φιλικοί , φιλομαθείς ή μη, δεσποτικοί ή μη,ευαίσθητοι ή αναίσθητοι, ευγενείς ή αυθάδεις , φιλόπονοι ή φυγόπονοικλπ κλπ. Υπάρχει η άποψη σε παιδαγωγούς από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ότι το πολύ μέχρι τα 7 άλλοι και έως τα 10 η Παιδεία έχει ολοκληρωθεί( η όποια παιδεία διαθέτει η συγκεκριμένη κοινωνία που ζούμε). Κάποτε η Αρβελέρ σε μία συνέντευξή της αναφερόμενη σε κάποιον γάλλο φιλόσοφο που δεν θυμάμαι το όνομά του, είπε ότι είχε δηλώσει σε συνέντευξή του πως για την παιδεία του, θα πρέπει να συγχαρούν την νηπιαγωγό του. Διότι αυτή του έμαθε, να δανείζει το μολύβι του στον διπλανό του, να τον πιάνει από το χέρι για να περνούν μαζί στο απέναντι πεζοδρόμιο, να μοιράζεται τα παιχνίδια του , να χαίρεται μαζί με τους άλλους απολαμβάνοντας τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, να μην τσακώνεται με το παραμικρό, να συμπεριφέρεται κόσμια, να πιάνει σωστά το πιρούνι του κλπ. Μετά απ΄αυτό το στάδιο , δεν διδάχθηκε κάτι άλλο. Απλά μέσω της καλής του εκπαίδευσης απέκτησε γνώσεις άλλες χρήσιμες και άλλες άχρηστες. Επομένως έχει σημασία το πώς ανατρεφόμαστε από τους γονείς μας και είναι πολύ σημαντικοί οι πρώτοι μας δάσκαλοι, παιδαγωγοί, νηπιαγωγοί κλπ οι οποίοι για τους περισσότερους από εμάς και για το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα είναι αδιάφοροι σχεδόν. Από κει ξεκινά το έγκλημα και στη συνέχεια για να διορθωθεί αυτό , έρχεται στην ωριμότητά μας, η αναγκαιότητα της ενδοσκόπησης του εαυτού μας για να μάθουμε ποιοι είμαστε τελικά . Προσπαθούμε μόνοι μας να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα του χαρακτήρα μας και της παιδείας που μας δόθηκε και θέλει τεράστιο κόπο, ενίοτε είναι πραγματικός άθλος ,αυτή η περιπέτεια ,που συνεχίζεται μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας. "Εγώ στο μυαλό μου έχω την ΠΑΙΔΕΙΑ ως αυτογνωσία και
συνεπώς αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εγώ” και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ως
αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εμείς-σύνολο” . Πολύ ορθό μοιάζει αυτό που λες. Πολλοί σήμερα όταν λένε αυτό το άτομο έχει καλή παιδεία, εννοούν ότι πήγε σε καλό σχολείο και διαθέτει κάποια πανεπιστημιακά διπλώματα. ΄Αραγε οι πρόγονοί μας εννοούσαν το ίδιο , όταν έλεγαν την ίδια φράση; ; ΄Ετυχε καλής παιδείας; Για να έχουμε μια κοινή βάση συζήτησης ρίξε μια ματιά στο κείμενο του πίνακα του Κέβητος, Το έχει αναρτήσει ο Τάλως στη ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ και το κείμενο μπορείς να το δεις εδώ http://hliaion.blogspot.gr/2009/01/blog-post.html. Μας απασχόλησε κάποια περίοδο στον Κ.Ε.Α και συζητήσαμε αρκετά πάνω σ΄αυτό ασκώντας και κριτική στο κείμενο. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε με ότι λέγεται εκεί αλλά τουλάχιστον μπορεί ν΄αποτελέσει αφετηρία για μια συζήτηση περί ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
συνεπώς αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εγώ” και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ως
αυτοβελτίωση του εαυτού μου μέσα από το “εμείς-σύνολο” . Πολύ ορθό μοιάζει αυτό που λες. Πολλοί σήμερα όταν λένε αυτό το άτομο έχει καλή παιδεία, εννοούν ότι πήγε σε καλό σχολείο και διαθέτει κάποια πανεπιστημιακά διπλώματα. ΄Αραγε οι πρόγονοί μας εννοούσαν το ίδιο , όταν έλεγαν την ίδια φράση; ; ΄Ετυχε καλής παιδείας; Για να έχουμε μια κοινή βάση συζήτησης ρίξε μια ματιά στο κείμενο του πίνακα του Κέβητος, Το έχει αναρτήσει ο Τάλως στη ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ και το κείμενο μπορείς να το δεις εδώ http://hliaion.blogspot.gr/2009/01/blog-post.html. Μας απασχόλησε κάποια περίοδο στον Κ.Ε.Α και συζητήσαμε αρκετά πάνω σ΄αυτό ασκώντας και κριτική στο κείμενο. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε με ότι λέγεται εκεί αλλά τουλάχιστον μπορεί ν΄αποτελέσει αφετηρία για μια συζήτηση περί ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Σε ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκριση, θα ρίξω μια ματιά στον πίνακα του Κέβητος και επανέρχομαι. Ήδη έχω ενστάσεις στα λεγόμενά σου ... 
το αντιγράφω εδώ για να είναι εύχρηστο και πρόχειρο.
ΚΕΒΗΤΟΣ ΠΙΝΑΞ
Έτυχε να περπατούμε μέσα στο ιερό του Κρόνου, μέσα στο οποίο παρατηρούσαμε και πολλά αναθήματα · βρισκόταν και ένας πίνακας μπροστά στο ναό, στον οποίο υπήρχε ξένη χάραξη ("γραφή"), παράδοξη εικόνα με διάφορες μυθικές σκηνές που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι παρίστανε. Γιατι ούτε πόλη μας φαινόταν να είναι η ζωγραφιά, ούτε στρατόπεδο, αλλά ήταν ένας περίβολος που περιείχε δύο άλλους περιβόλους, έναν μεγαλύτερο και έναν μικρότερο. Ήταν και μια πύλη στον πρώτο περίβολο. Κοντά της φαινόταν πως ήταν συγκεντρωμένος πολύς όχλος και μέσα στον περίβολο φαινόταν ένα πλήθος γυναικών. Μπροστά [στην είσοδο] του [πρώτου] πυλώνα [και περιβόλου] στεκόταν ένας γέρος και εμφαινόταν σαν να πρόσταζε κάτι τον εισερχόμενο όχλο.
Ενώ λοιπόν απορούσαμε πολύ χρόνο για την ιστορία του πίνακα, κάποιος ηλικιωμένος που στεκόταν δίπλα, είπε, δεν είναι καθόλου παράξενο, ώ ξένοι, που απορείτε γι'αυτή την εικόνα. Γιατί και από τους ντόπιους πολλοί δεν γνωρίζουν το νόημα της ιστορίας· γιατί δεν είναι αφιέρωμα της πόλης · αλλά κάποιος ξένος αφίχθη κάποτε εδώ, άνδρας με φρόνηση και σοφότατος, ο οποίος και "λόγω" και "έργω" φαινόταν να παραδέχεται και να ζει ένα πυθαγόρειο και παρμενίδειο βίο και αφιέρωσε το ιερό αυτό και την εικόνα στον Κρόνο.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, είπα εγώ, γνωρίζεις αυτόν τον άνδρα και τον έχεις δει ή όχι;
Και τον θαύμασα, είπε, για πολύ χρόνο [ηλικιωμένο], όταν ήμουν νεώτερος. Για πολλά και σπουδαία συζητούσε. Και σχετικά με αυτή την ιστορία πολλές φορές τον άκουσα να εξηγεί.
Μα το Δία, λοιπόν, είπα εγώ, εάν δεν έχεις κάποια μεγάλη ασχολία, διηγήσου σε εμάς · διότι πολύ επιθυμούμε να ακούσουμε, την έννοια αυτού του μύθου.
Καμμία άρνηση, ώ ξένοι, είπε. Αλλά πρέπει πρώτα να ακούσετε οτι έχει κάτι επικίνδυνο αυτή η εξήγηση.
Δηλαδή τί; είπα εγώ.
Ότι εάν προσέξετε, είπε, και κατανοήσετε τα λεγόμενα, φρόνιμοι και ευδαίμονες θα είστε, διαφορετικά, θα μείνετε αμαθείς και θα ζήσετε δυστυχείς άφρονες και ανήθικοι. Διότι η ερμηνεία μοιάζει με το αίνιγμα της Σφιγγός, το οποίο εκείνη πρότεινε στους ανθρώπους. Εάν κάποιος το εξηγούσε, σωζόταν, εάν δεν το εξηγούσε, καταστρεφόταν από την Σφίγγα. Ομοίως και με αυτή την εξήγηση. Διότι η αφροσύνη για τους ανθρώπους είναι Σφίγγα. Ζητά να λυθεί το εξής, τί αγαθό, τί κακό, τί ούτε αγαθό ούτε κακό είναι στη ζωή. Εάν λοιπόν κάποιος δεν το λύσει, καταστρέφεται από αυτήν, όχι μονομιάς, όπως πέθαινε αυτός που καταβροχθιζόταν από την Σφίγγα, αλλά λίγο λίγο σε όλη του την ζωή φθείρεται, όπως αυτοί που παραδίδονται για τιμωρία. Εάν όμως κάποιος καταλάβει, αντίθετα η αφροσύνη χάνεται, εκείνος σώζεται και είναι μακάριος και ευδαίμων για όλη του την ζωή. Εσείς, λοιπόν, ακούστε προσεκτικά και μη παρανοείτε.
Για όνομα του Ηρακλή, πόσο μεγάλη επιθυμία μας έχεις ενσπείρει, εάν αυτά έχουν έτσι.
Αλλά είναι, είπε, έτσι έχοντα.
Διηγήσου μας λοιπόν γρήγορα, διότι εμείς θα προσέξουμε στα σοβαρά, εφόσον και η ανταμοιβή είναι τέτοια.
Και αφού έλαβε μια ράβδο και τη σήκωσε προς τη γραφή, Βλέπετε, είπε, τον περίβολο αυτό; Bλέπουμε.
Πρώτον πρέπει να μάθετε πως αυτός ο τόπος καλείται Βίος. Και ο όχλος ο πολύς που κοντά στην πύλη στέκεται, είναι όσοι πρόκειται να εισέλθουν στον Βίο. Και ο γέρων, ο οποίος στέκει από πάνω και κρατά ένα χαρτί στο χέρι του και με το άλλο σαν να δεικνύει κάτι, αυτός Δαίμων καλείται · προστάζει λοιπόν τους εισερχόμενους, τί πρέπει αυτοί να κάνουν, όταν εισέλθουν στον Βίο · δείχνει ποιό δρόμο πρέπει να βαδίζουν, εάν σκοπεύουν να σωθούν μέσα στον Βίο.
Ποιό λοιπόν δρόμο προστάζει να βαδίζουν, ή πώς; είπα εγώ.
Βλέπεις, είπε, ότι κοντά στην πύλη υπάρχει κάποιος θρόνος σε αυτόν τον τόπο, που εισέρχεται ο κόσμος, και κάθεται μια γυναίκα, με προσποιητό ήθος, με τρόπους που να γίνεται πιστευτή και έχει στο χέρι ένα ποτήρι;
Βλέπω. Αλλά ποιά είναι αυτή; είπα. Απάτη ονομάζεται, λέει, η όλων των ανθρώπων πλανεύτρα.
Έπειτα τι πράττει αυτή;
Τους εισερχομένους στον Βίο, ποτίζει με τη δύναμή της.
Και ποιό είναι το ποτό αυτό;
Πλάνη, είπε, και άγνοια.
Έπειτα τί;
Πίνοντες αυτό, πορεύονται στον Βίο.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, όλοι πίνουν την πλάνη, ή όχι;
Όλοι πίνουν, είπε, αλλά κάποιοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Και ακόμη, δεν βλέπεις στο εσωτερικό της άλλης πύλης, ένα πλήθος γυναικών εταίρων με διάφορες μορφές;
Βλέπω.
Αυτές λοιπόν, Δόξες και Επιθυμίες και Ηδονές καλούνται.
Όταν εισέρχεται ο όχλος, αυτές αναπηδούν και αγκαλιάζουν τον καθένα, έπειτα τους οδηγούν.
Που τους οδηγούν αυτούς;
Κάποιες (τους οδηγούν) στο να σωθούν (στη σωτηρία), είπε, άλλες στο να απωλεσθούν (στην καταστροφή) εξαιτίας της απάτης.
Ω δαιμόνιε (πάνσοφε), πολύ κακό το ποτό που λές.
Και όλες βέβαια, υπόσχονται ότι θα τους οδηγήσουν σε μια καλύτερη κατάσταση και σε μια ζωή ευτυχισμένη και ωφέλιμη. Αυτοί, από την άγνοια και την πλάνη που ήπιαν από την Απάτη, δεν βρίσκουν ποιός δρόμος στην Ζωή είναι ο αληθινός, αλλά περιπλανώνται στα τυφλά, όπως ακριβώς βλέπεις και τους προηγουμένως εισερχομένους πως περιφέρονται όπου τύχει.
Τους βλέπω, είπα. Και η γυναίκα εκείνη που μοιάζει να είναι τυφλή και τρελή, που στέκει πάνω σε ένα λίθο στρογγυλό, ποιά είναι;
Καλείται, είπε, Τύχη · και δεν είναι μόνο τυφλή και τρελή, αλλά και κουφή.
Και τί έργο έχει αυτή;
Περιφέρεται παντού, είπε · και από κάποιους αρπάζει τα υπάρχοντα και σε άλλους τα δίδει · και από τους ίδιους πάλι αφαιρεί αμέσως εκείνα που έχει δώσει και τα δίνει σε άλλους στα τυφλά και αβέβαια. Γι' αυτό και το σημείο καλά φανερώνει τη φύση της.
Ποιό είναι αυτό; είπα εγώ.
Ότι στέκει επάνω σε στρογγυλό λίθο. (ενν. που είναι ασταθής)
Έπειτα, τί αυτό σημαίνει;
Ούτε ασφαλές ούτε βέβαιο είναι ό,τι αυτή δίνει.
Διότι καταστροφές μεγάλες και σκληρές γίνονται, όταν κάποιος την εμπιστευτεί.
Ο [των ανθρώπων] πολύς όχλος που γύρω της στέκεται τί θέλει και πώς λέγονται;
Καλούνται αυτοί απερίσκεπτοι · και ζητούν καθένας τους να τους ρίξει, ό,τι έχει.
Πώς λοιπόν, δεν έχουν όμοια μορφή, αλλά άλλοι από αυτούς φαίνονται χαρούμενοι, και άλλοι είναι λυπημένοι και εκτείνοντες τα χέρια; Εκείνοι που φαίνονται, είπε, χαρούμενοι και γελαστοί, είναι αυτοί που έχουν πάρει κάτι από αυτήν · αυτοί την ονομάζουν Αγαθή Τύχη. Εκείνοι όμως που είναι λυπημένοι [με εκτεταμένα χέρια] είναι αυτοί από τους οποίους αφαίρεσε αυτά που πριν τους είχε δώσει. Αυτοί, την αποκαλούν κακή Τύχη.
Και ποιά είναι αυτά που τους δίνει, γιατί εκείνοι που τα παίρνουν χαίρονται τόσο πολύ και εκείνοι που τα χάνουν κλαίνε;
Αυτά, είπε, είναι όσα οι πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι αγαθά.
Αυτά λοιπόν ποιά είναι;
Πλούτος, και δόξα και ευγένεια (καταγωγής) και τέκνα και τυραννίδες και βασιλείες και τα άλλα όσα με αυτά είναι παραπλήσια.
Αυτά πώς και δεν είναι αγαθά;
Σχετικά με αυτά θα μιλήσουμε και αργότερα, αλλά τώρα ας ασχοληθούμε με την ιστορία.
Έστω (ας γίνει) έτσι.
Βλέπεις λοιπόν, εάν περάσεις την πύλη αυτή, ψηλότερα άλλο περίβολό και γυναίκες έξω από τον περίβολο να στέκονται κοσμημένες (στολισμένες), όπως οι εταίρες συνηθίζουν;
Μάλιστα.
Από αυτές η μία Ακρασία (Ακράτεια) καλείται, η άλλη Ασωτεία, η άλλη Απληστεία και η άλλη Κολακεία.
Και γιατί αυτές στέκονται έτσι;
Παρατηρούν, είπε, όσους έλαβαν κάτι από την Τύχη.
Έπειτα τί;
Aναπηδούν και τους αγκαλιάζουν και τους κολακεύουν και αξιώνουν να μένουν κοντά τους, υποσχόμενες ότι θα περάσουν μια ζωή ευχάριστη χωρίς κόπους και χωρίς καμία κακοτυχία. Εάν λοιπόν κανείς πιστέψει σε αυτές να ριχτεί στην απόλαυση, μέχρι ένα σημείο του φαίνεται ευχάριστος αυτός ο τρόπος ζωής, όσο διάστημα τον ερεθίζει, έπειτα όμως όχι πλέον. Γιατί, όταν ανανήψει και επανέλθει στα λογικά του, καταλαβαίνει ότι δεν έτρωγε αυτός, αλλά κατατρωγόταν από αυτήν και ζημιωνόταν. Και γι' αυτό, όταν καταξοδέψει όλα, όσα έλαβε από την Τύχη, αναγκάζεται να καταστεί δούλος σε αυτές τις γυναίκες και όλα να τα υπομένει και να συμπεριφέρεται άπρεπα και να κάνει για χατήρι τους όλα όσα είναι βλαβερά, δηλαδή να αποστερεί, να ιεροσυλεί, να επιορκεί, να προδίδει, να ληστεύει και άλλα παραπλήσια. Όταν, λοιπόν, κάνουν όλα αυτά, παραδίδονται στην Τιμωρία.
Και ποιά είναι αυτή;
Βλέπεις πίσω, είπε, από αυτές επάνω, κάτι που μοιάζει με μικρή θύρα και έναν τόπο στενό και σκοτεινό;
Και βέβαια.
Λοιπόν, και γυναίκες αισχρές (άσχημες) και ρυπαρές και ντυμένες ράκη (κουρέλια), φαίνονται να βρίσκονται μέσα;
Και βέβαια.
Από αυτές, είπε, αυτή που έχει το μαστίγιο καλείται Τιμωρία, αυτή που έχει το κεφάλι της μέσα στα γόνατά της Λύπη, αυτή που τραβά τις τρίχες του κεφαλιού της, Οδύνη.
Κι ο άλλος αυτός που στέκεται κοντά σε αυτές, ο άσχημος, λεπτός και γυμνός, και μαζί του κάποια άλλη όμοιά του αισχρή και λεπτή, ποιοί είναι αυτοί;
Αυτός Οδυρμός λέγεται, είπε, η άλλη Αθυμία, αδελφή είναι αυτή εκείνου. Σε αυτούς παραδίδεται και με αυτούς συμβιώνει τιμωρούμενος · έπειτα πάλι στον άλλο οίκο ρίχνεται, στην Κακοδαιμονία, και εκεί τον υπόλοιπο βίο του τελειώνει μέσα σε κάθε δυστυχία, εκτός εάν η Μετάνοια κατά τύχη τον συναντήσει.
Έπειτα τί γίνεται, εάν η Μετάνοια τον συναντήσει;
Βγάζει αυτόν από όλες τις συμφορές και του συνιστά μία άλλη Ιδέα [και Επιθυμία] που οδηγεί στην αληθινή Παιδεία, αλλά συγχρόνως και σε αυτή που καλείται Ψευδοπαιδεία.
Έπειτα τί γίνεται;
Eάν, λέει, την Ιδέα αυτή δεχτεί ευχάριστα, που θα τον οδηγήσει στην αληθινή Παιδεία, αφού καθαριστεί από αυτήν (την Δόξα), σώζεται και μακάριος και ευδαίμων γίνεται στο Βίο · εάν όχι, πλανεύεται πάλι από την Ψευδοδοξία.
Για όνομα του Ηρακλή, πόσο μεγάλος είναι αυτός ο κίνδυνος! Και η Ψευδοπαιδεία ποιά είναι; είπα εγώ.
Δεν βλέπεις τον άλλο περίβολο εκείνο;
Και βέβαια, είπα εγώ.
Λοιπόν, έξω από τον περίβολο, κοντά στην είσοδο, κάποια γυναίκα στέκεται, η οποία φαίνεται πως είναι πολύ καθαρή και περιποιημένη;
Και βέβαια.
Αυτήν, οι περισσότεροι και κούφιοι από τους ανθρώπους, Παιδεία την ονομάζουν · δεν είναι όμως Παιδεία, αλλά είναι Ψευδοπαιδεία, είπε. Εκείνοι που σώζονται, όταν θέλουν να έλθουν στην αληθινή Παιδεία, από αυτήν εδώ θα περάσουν πρώτα.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, υπάρχει ή όχι άλλος δρόμος, που να οδηγεί στην αληθινή Παιδεία;
Δεν υπάρχει, είπε.
Και αυτοί οι άνθρωποι, που περπατούν στο εσωτερικό του περιβόλου, ποιοί είναι;
Οι εραστές της Ψευδοπαιδείας, είπε, εξαπατημένοι και οι οποίοι νομίζουν ότι συναναστρέφονται με την αληθινή Παιδεία.
Πώς ονομάζονται αυτοί;
Άλλοι ποιητές, είπε, άλλοι ρήτορες, άλλοι διαλεκτικοί, άλλοι μουσικοί, άλλοι μαθηματικοί, άλλοι γεωμέτρες, άλλοι αστρολόγοι, άλλοι κριτικοί, άλλοι ηδονικοί, άλλοι περιπατητικοί, και όλοι οι σε αυτούς παραπλήσιοι.
Και οι γυναίκες αυτές που φαίνονται να τρέχουν εδώ και εκεί και μοιάζουν με τις πρώτες, ανάμεσα στις οποίες είπες ότι είναι η Ακράτεια [και οι άλλες που είναι μαζί τους] ποιές είναι;
Είναι οι ίδιες με τις άλλες, είπε.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, και αυτές εκεί πηγαίνουν ή όχι;
Ναι, μα τον Δία, και αυτές εκεί, αλλά σπανίως και όχι όπως στον πρώτο περίβολο.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, και οι Δοξασίες ή όχι; είπα.
(Ναι) Διότι μένει και σε αυτούς το ποτό, που ήπιαν από την Απάτη και η άγνοια θα μείνει [σε αυτούς μα το Δία] και μαζί της η αφροσύνη και δεν θα φύγει ούτε η δόξα ούτε η υπόλοιπη κακία, έως ότου αποκηρύσσοντας την Ψευδοπαιδεία, εισέλθουν στον Αληθινό Δρόμο και πιούν τις Καθαρτικές από αυτά Δυνάμεις. Έπειτα, όταν καθαρθούν και αποβάλλουν όσα κακά έχουν, και τις δοξασίες και την άγνοια και όλη την υπόλοιπη κακία, τότε [μόνο] θα σωθούν. Εάν όμως, παραμείνουν κοντά στην Ψευδοπαιδεία, δεν θα απαλλαγούν ποτέ, ούτε θα τους λείψει κανένα κακό, εξαιτίας αυτών των μαθημάτων.
Και ποιός είναι αυτός ο δρόμος που οδηγεί στην αληθινή Παιδεία;
Βλέπεις πάνω, είπε, εκείνον τον τόπο, όπου δεν κατοικεί κανείς, αλλά έρημος φαίνεται να είναι;
Bλέπω.
Λοιπόν, και μια θύρα μικρή και έναν δρόμο μπροστά στην θύρα, που δεν έχει πολύ όχλο, αλλά πολύ λίγοι άνθρωποι βαδίζουν, γιατί δείχνει να μην είναι δρόμος στην πραγματικότητα, και είναι τραχύς και πετρώδης;
Και βέβαια, είπα.
Και ένα βουνό ψηλό φαίνεται να είναι και ανάβαση πολύ στενή και γκρεμούς να έχει από εδώ και από εκεί βαθείς;
Βλέπω.
Αυτός είναι ο δρόμος, είπε, που οδηγεί στην Αληθινή Παιδεία.
Και είναι πολύ δύσκολο να τον κοιτάξει κανείς.
Λοιπόν, και πάνω στο βράχο, βλέπεις μια πέτρα μεγάλη και ψηλή και γύρω απόκρημνο;
Βλέπω, είπα.
Bλέπεις και δύο γυναίκες, να στέκονται επάνω στην πέτρα, ζωηρές και καλοφτιαγμένες, πως εκτείνουν τα χέρια πρόθυμα;
Bλέπω, αλλά πως ονομάζονται, είπα, αυτές;
Η μία Εγκράτεια καλείται, είπε, η άλλη Καρτερία · είναι αδελφές.
Γιατί λοιπόν έχουν τα χέρια τεντωμένα τόσο πρόθυμα;
Παρακαλούν, είπε, αυτούς που φτάνουν στον τόπο αυτό, να έχουν θάρρος και να μην δειλιάζουν, λέγουσες ότι πρέπει να δείξουν υπομονή για λίγο ακόμη και έπειτα θα φθάσουν σε οδό καλή.
Και όταν φτάνουν στην πέτρα, πώς ανεβαίνουν; γιατί βλέπω οτι κανείς δρόμος δεν οδηγεί σε καμμια από αυτές.
Αυτές από τον γκρεμό κατεβαίνουν και τραβούν αυτούς επάνω προς αυτές, έπειτα τους συμβουλεύουν να αναπαυθούν · και έπειτα από μικρό διάστημα τους δίνουν δύναμη και θάρρος και υπόσχονται οτι θα οδηγήσουν αυτούς στην αληθινή Παιδεία και τους δείχνουν την οδό, οτι είναι καλή και ομαλή και εύκολη στην πόρευση, και καθαρή από κάθε κακό, όπως βλέπεις.
Εμφαίνεται, μα το Δία.
Βλέπεις, είπε, και μπροστά από το άλσος εκείνο έναν τόπο, που φαίνεται να είναι καλός και χλοερός και από πολλά φώτα ολόλαμπρος;
Και βέβαια.
Διακρίνεις λοιπόν μέσα στον λειμώνα, άλλο περίβολο και άλλη πύλη;
Eίναι έτσι · αλλά πώς καλείται ο τόπος αυτός;
Ευδαιμόνων οικία, είπε · διότι, εκεί ζουν όλες οι Αρετές και η Ευδαιμονία.
Πόσο καλός είναι ο τόπος, είπα, για τον οποίο λες.
Βλέπεις κοντά στην πύλη, είπε, οτι υπάρχει μια ωραία γυναίκα, κάπως προχωρημένης ηλικίας με όμορφο όμως πρόσωπο, και με απλή και αστόλιστη ενδυμασία; στέκει όχι σε στρογγυλή πέτρα, αλλά σε τετράγωνη, με σταθερή βάση. Και μαζί της είναι άλλες δύο που φαίνεται οτι είναι θυγατέρες της.
Εμφαίνεται έτσι έχει.
Από αυτές η μεσαία είναι η Παιδεία, η άλλη η Αλήθεια και η άλλη η Πειθώ.
Γιατί στέκει σε πέτρα τετράγωνη αυτή;
Σημείο, είπε, είναι, οτι ασφαλής και βέβαιη είναι η οδός που οδηγεί σε αυτήν για όσους έρχονται και οτι είναι σίγουρα αυτά που δίδονται στους λήπτες.
Και ποια είναι αυτά, που δίδει αυτή; Θάρρος και Αφοβία, είπε εκείνος.
Αυτά ποιά είναι συγκεκριμένα; Γνώση, είπε, του να μην παθαίνει κανείς τίποτε κακό στη ζωή.
Ω Ηρακλή, πόσο καλά, είπα, είναι τα δώρα. Αλλά γιατί στέκεται έτσι έξω από τον περίβολο;
Ώστε τους ερχομένους, είπε, να θεραπεύει και να ποτίζει με την Καθαρτική της Δύναμη. Έπειτα όταν καθαρθούν, έτσι τους οδηγεί στις Αρετές.
Πώς αυτό; είπα εγώ, γιατι δεν καταλαβαίνω.
Αλλά θα καταλάβεις, είπε, όπως εάν κάποιος τύχαινε να αρρωστήσει και με φιλότιμο πήγαινε στον ιατρό, κατά πρώτον ο ιατρός, νομίζω, θα εξάλειφε όλα εκείνα που προκαλούν την νόσο και έτσι θα τον διέσωζε και θα αποκαταστούσε την υγεία του, εάν όμως δεν ακολουθούσε τις συνταγές του, εύλογα, εάν δεν απατώμαι, εκδιωγμένος από τον ιατρό, θα χανόταν, εξαιτίας της ασθένειας.
Αυτά τα κατανοώ, είπα εγώ.
Κατά τον ίδιο τρόπο, είπε, όταν φθάσει κάποιος στην Παιδεία, τον θεραπεύει και τον ποτίζει με τη δική της Δύναμη, για να τον Καθάρει πρώτα, και να του εκβάλει όλα τα κακά τα οποία είχε όταν ήλθε.
Ποιά είναι αυτά;
H άγνοια και η πλάνη, που έχει ποτιστεί από την Απάτη και την αλαζονεία και την επιθυμία και την ακράτεια και τον θυμό και την φυλαργυρία και τα λοιπά όλα, με τα οποία γέμισε όσο ήταν στον πρώτο περίβολο.
Όταν καθαρθεί, που τον αποστέλλει;
Μέσα, είπε, προς την Επιστήμη και προς τις άλλες Αρετές.
Ποιές είναι αυτές;
Δεν βλέπεις, είπε, μέσα από την πύλη χορό γυναικών, πόσο ωραίες φαίνονται οτι είναι και τακτικές και ντυμένες απλά και χωρίς τρυφηλότητα · και ακόμη, πόσο ανεπιτήδευτες και καθόλου καλλωπισμένες, όπως οι άλλες;
Βλέπω, είπα. Αλλώ πώς ονομάζονται αυτές;
H πρώτη Επιστήμη, είπε, ονομάζεται, οι άλλες αδελφές της, Ανδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκαγαθία, Σωφροσύνη, Ευταξία, Ελευθερία, Εγκράτεια, Πραότης.
Ω κάλλιστε, είπα εγώ, σε τι μεγάλη ελπίδα είμαστε.
Εάν συνειδητοποιήσετε, είπε, και με συνήθεια εφαρμόσετε όσα ακούτε.
Θα προσέξουμε, είπα εγώ, πάρα πολύ.
Για αυτό λοιπόν, είπε, θα σωθείτε.
Όταν λοιπόν τον παραλάβουν αυτές, που τον οδηγούν;
Προς τη μητέρα, είπε.
Αυτή ποιά είναι;
H Eυδαιμονία, είπε.
Ποια είναι αυτή;
Βλέπεις την οδό εκείνη που φέρνει (οδηγεί) στο υψηλό εκείνο (σημείο), το οποίο είναι η ακρόπολη όλων των περιβόλων;
Bλέπω.
Λοιπόν στο προπύλαιο, μια γυναίκα όμορφη κάθεται σε υψηλό θρόνο, στολισμένη με ελευθερία και απλότητα και στεφανωμένη με στεφάνι πολύ ωραίο πλούσιο σε άνθη.
Εμφαίνεται έτσι.
Αυτή είναι η Ευδαιμονία, είπε.
Και οταν φτάσει κανείς εκεί, τι κάνει;
Στεφανώνει αυτόν, είπε, με τη Δύναμή της και η Ευδαιμονία, και οι άλλες Αρετές όλες, όπως ακριβώς εκείνους που έχουν νικήσει τους μεγίστους αγώνες.
Και ποιούς αγώνες νίκησε αυτός; είπα εγώ.
Τους μεγίστους, είπε, και τα μέγιστα θηρία, τα οποία προηγουμένως τον κατέτρωγαν και τον βασάνιζαν και τον δουλοποιούσαν, όλα αυτά τα ενίκησε και τα επέρριψε από τον εαυτό του και αυτοσυγκρατήθηκε, ώστε τώρα εκείνα τον υπηρετούν, ακριβώς όπως πρωτύτερα αυτός εκείνα.
Ποια λες θηρία; πολυ ποθώ να ακούσω.
Πρώτα, είπε, την Άγνοια και την Πλάνη, ή μήπως δεν σου φαίνονται αυτά θηρία;
Kαι βέβαια είναι θηρία, απάντησα εγώ.
Έπειτα την Λύπη και τον Οδυρμό και την Φιλαργυρία και την Ακράτεια και όλη την υπόλοιπη Κακία. Όλα αυτά (εκείνος) τα ελέγχει και δεν ελέγχεται από αυτά όπως πριν.
Πόσο καλά έργα, είπα εγώ, και τι ωραία νίκη! αλλά εκείνο πές μου ακόμη · ποια η Δύναμη του στεφανιού, με το οποίο είπες οτι αυτός στεφανώνεται;
Ευδαιμονική, ω νεαρέ. Διότι ο στεφανωμένος με αυτή τη Δύναμη, Ευδαίμων γίνεται και Μακάριος και δεν έχει σε άλλους και άλλα τις ελπίδες της Ευδαιμονίας, αλλά μέσα στον Εαυτό του.
Πόσο καλό είναι το βραβείο που λες! Όταν στεφανωθεί, τί κάνει ή που βαδίζει;
Τον λαμβάνουν οι Αρετές και τον οδηγούν στον τόπο εκείνο, από όπου ήλθε πρώτα, και του δείχνουν εκείνους που ζουν εκεί, πως περνούν άσχημα και πως ζουν άθλια και ναυαγούν στο βίο και περιπλανώνται και οδηγούνται σαν να έχουν αιχμαλωτισθεί απο εχθρούς, άλλοι από την Ακράτεια, άλλοι από την Αλαζονεία, άλλοι από την Φιλαργυρία, άλλοι από την Κενοδοξία και άλλοι από άλλα Κακά. Από αυτά τα δεινά δεν μπορούν να λυσούν τον εαυτό τους, με τα οποία έχουν δεθεί, ώστε να σωθούν και να φτάσουν εδώ, αντίθετα ταράζονται σε όλη τους τη ζωή. Αυτό το παθαίνουν επειδή δεν μπορούν να βρουν αυτήν εδώ την οδό · επειδή λησμόνησαν την προσταγή του Δαιμονίου.
Σωστά μου φαίνεται πως τα λες. Αλλά και για αυτό απορώ, γιατι δείχνουν οι Αρετές σε αυτόν, εκείνον τον τόπο από τον οποίον ήλθε πριν;
Δεν γνώριζε ακριβώς, ούτε ήξερε, είπε, τίποτε από τα εκεί, αλλά ενδοίαζε και από άγνοια και από πλάνη, που είχε πιεί, όσα δεν ήταν αγαθά, νόμιζε οτι είναι αγαθά, και αυτά που δεν ήταν κακά, (νόμιζε) κακά. Δι΄ αυτό και ζούσε κακώς, όπως ακριβώς και οι άλλοι που ζούσαν εκεί. Τώρα όμως, που κατέχει την γνώση των συμφερόντων και ο ίδιος ζει καλά, θεωρεί για εκείνους οτι πράττουν άσχημα.
Όταν λοιπόν τα παρατηρήσει όλα αυτά, τί κάνει ή που πλέον βαδίζει;
Όπου επιθυμεί, είπε. Διότι παντού είναι ασφαλής, όπως αυτός που κατέχει το Κηρύκειο, και παντού, όπου πηγαίνει, θα ζήσει καλά και με κάθε ασφάλεια. Διότι θα τον υποδεχθούν όλοι με χαρά, όπως ακριβώς οι άρρωστοι τον ιατρό.
Ποιό λοιπόν από τα δυο, και εκείνες τις γυναίκες που αποκάλεσες θηρία, τις φοβάται πια μήπως του κάνουν κανένα κακό ή όχι;
Δεν θα ενοχληθεί πλέον ούτε από την καθόλου ούτε από την Οδύνη ούτε από τη Λύπη ούτε από την Ακράτεια ούτε από την Φιλαργυρία ούτε από την Πενία ούτε από κανένα άλλο κακό. Και αυτό διότι όλα τα εξουσιάζει και είναι πάνω από όλα αυτά, τα οποία προηγουμένως τον λυπούσαν, όπως ακριβώς αυτοί που πιάνουν τις οχιές. Διότι τα θηρία που όλους τους άλλους κακοποιούν μέχρι θανάτου, εκείνους δεν τους ενοχλούν, διότι αυτοί έχουν το αντιφάρμακο. Έτσι και αυτόν τίποτα πιά δεν τον πικραίνει, γιατι έχει αντιφάρμακο.
Καλώς μου φαίνεται πως τα λες. Αλλά ακόμη και τουτο πες μου. Ποιοι είναι αυτοί που φαίνονται να έρχονται πέρα από το βουνό; Και όσοι από αυτούς είναι στεφανωμένοι φαίνονται πως χαίρονται, ενώ όσοι είναι αστεφάνωτοι είναι λυπημένοι και ταραγμένοι και χτυπούν τις κνήμες τους και τα κεφάλια τους και συγκρατούνται από κάποιες γυναίκες.
Οι στεφανωμένοι είναι όσοι έχουν σωθεί από την Παιδεία και είναι χαρούμενοι, διότι την έχουν συναντήσει. Όσοι αστεφάνωτοι έχουν εγκαταλειφθεί από την Παιδεία, επιστρέφουν σε άθλια κατάσταση. Όσοι εξαιτίας της δειλίας δεν έχουν ανέβει προς την Καρτερία, επιστρέφουν και περιπλανώνται, χωρίς δρόμους.
Και οι γυναίκες που τους ακολουθούν, ποιές είναι;
Λύπες, είπε, και Οδύνες και Στενοχώριες και Δυσφημίες και Άγνοιες.
Όλα τα κακά λες οτι τους ακολουθούν.
Ναι, μα το Δία, είπε, όλα τους ακολουθούν από πίσω. Όταν αυτοί φθάσουν στον πρώτο περίβολο και στην Ακράτεια, δεν μέμφονται τον εαυτό τους, αλλά κατηγορούν και την Παιδεία και αυτούς που βαδίζουν προς τα εκεί αποκαλώντας τους ελεεινούς και αθλίους και δυστυχείς, διότι αυτοί, αφού άφησαν τη ζωή που περνούσαν κοντά σε αυτές, δυστυχούν και δεν απολαμβάνουν τα δικά τους καλά.
Ποια αποκαλούν καλά;
Την ασωτεία και την ακράτεια, όπως θα μπορούσε κάποιος να αποφανθεί με συντομία. Διότι το να τρώνε και να πίνουν όπως τα ζώα, το θεωρούν απόλαυση των μεγαλύτερων αγαθών.
Και οι άλλες γυναίκες που έρχονται από εκεί εύθυμες και γελαστές, πως ονομάζονται;
Δόξες, είπε, και αφού οδηγήσουν προς την Παιδεία τους εισελθόντες προς τις Αρετές, επιστρέφουν με σκοπό να οδηγήσουν και άλλους και να αναγγείλουν οτι αυτοί που είχαν παραλάβει είναι πλέον ευτυχείς.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, είπα εγώ, πηγαίνουν μέσα στις αρετές ή όχι;
Είπε όχι. Διότι δεν είναι θεμιτό να πηγαίνει η Δοξασία στην Επιστήμη, αλλά τους παραδίδουν στην Παιδεία. Όταν τους παραλάβει η Παιδεία, επιστρέφουν αυτές πάλι για να οδηγήσουν άλλους, όπως ακριβώς τα πλοία αφού ξεφορτώσουν τα φορτία, επιστρέφουν και γεμίζουν με άλλα.
Αυτά μου φαίνεται σωστά, είπα, πως τα εξηγείς. Αλλά εκείνο δεν μου έχεις κάνει ακόμη φανερό, τι προστάζει το Δαιμόνιον τους εισερχομένους στον Βίο, να πράττουν.
Να έχουν θάρρος, είπε. Γι' αυτό και εσείς να έχετε θάρρος · διότι όλα θα σας τα εξηγήσω και δεν θα παραλείψω τίποτα.
Καλά λες, είπα εγώ.
Αφού άπλωσε το χέρι ξανά, βλέπετε, είπε, τη γυναίκα εκείνη, η οποία φαίνεται τυφλή και στέκεται πάνω σε στρογγυλή πέτρα, για την οποία πριν λίγο σας είπα πως Τύχη ονομάζεται;
Βλέπουμε.
Αυτή προστάζει, είπε, να μην πιστεύει κάποιος και να μη νομίζει βέβαιο ούτε ασφαλές ο,τι πάρει από αυτήν, ούτε να τα θεωρεί δικά του. Διότι, τίποτε δεν την εμποδίζει να τα πάρει από αυτόν και να τα δώσει σε άλλον, μια και πολλές φορές συνηθίζει να το κάνει αυτό. Και γι' αυτό, προστάζει να είναι αδιάφοροι οι άνθρωποι σε αυτά που δίδει και ούτε να χαίρονται, όταν τους τα δίδει, ούτε να λυπούνται όταν τους τα παίρνει και ούτε να την κατηγορούν ούτε να την επαινούν. Διότι, τίποτε δεν κάνει με τη λογική, αλλά στα τυφλά και τυχαία, όπως σας είπα προηγουμένως. Δι' αυτό, το Δαιμόνιο προστάζει να μην απορούν για ό,τι αυτή κάνει και ούτε να μοιάζουν με τους κακούς τραπεζίτες. Γιατι και εκείνοι, όταν πάρουν τα χρήματα από τους ανθρώπους, χαίρονται και νομίζουν πως είναι δικά τους, όταν όμως τους τα ζητήσουν πίσω, αγανακτούν και θεωρούν πως έχουν πάθει κακό, χωρίς να σκέπτονται πως με αυτό τον όρο πήραν τις χρηματικές καταθέσεις, σύμφωνα με τον οποίο τίποτα δεν εμποδίζει τον καταθέτη να τις σηκώσει. Έτσι λοιπόν προστάζει το Δαιμόνιο να αντιμετωπίζουν και αυτά που τους δίδει και να έχουν κατά νου οτι η Τύχη τέτοια φύση, ώστε όσα έχει δώσει να τα αφαιρεί και γρήγορα να δίδει πολύ περισσότερα και πάλι να αφαιρεί όχι μόνο εκείνα που έχει δώσει αλλά και εκείνα που είχαν προηγουμένως. Όσα δίδει η Τύχη, προστάζει το Δαιμόνιο, να τα πάρουν και να φύγουν αμέσως, στρέφοντας την προσοχή τους προς την βέβαιη και ασφαλή δόση.
Ποιά είναι αυτή; είπα εγώ.
Αυτή που θα λάβουν από την Παιδεία, εάν διασωθούν εκεί.
Αυτή ποιά είναι;
H αληθινή γνώση των συμφερόντων, είπε, και ασφαλή δόση και βέβαιη και αμετάβλητη. Συμβουλεύει λοιπόν να φεύγουν γρήγορα προς αυτήν, και όταν έλθουν προς εκείνες τις γυναίκες, οι οποίες και προηγουμένως είπα ότι ονομάζονται Ακράτεια και Ηδυπάθεια και από εκεί προστάζει σύντομα να απομακρύνονται και να μην πιστεύουν σε αυτές καθόλου, ώσπου να φθάσουν στην Ψευδοπαιδεία. Συμβουλεύει να μείνουν λίγο χρόνο εκεί, και να λάβουν ο,τι επιθυμούν για εφόδιο, και από εκεί να φύγουν σύντομα προς την αληθινή Παιδεία. Αυτά παραγγέλλει το Δαιμόνιον. Όποιος εναντιώνεται προς αυτά ή παρακούει, καταστρέφεται κακώς.
Ο μύθος λοιπόν, ώ ξένοι, του Πίνακα, είναι περίπου αυτός.
Εάν τώρα θέλετε να μάθετε τίποτε επιπλέον, κανείς φθόνος · εγώ θα σας πω.
Καλά λές, είπα εγώ. Αλλά τι διατάσσει αυτούς το Δαιμόνιο να λάβουν από την Ψευδοπαιδεία;
Aυτά τα οποία φαίνονται οτι είναι χρήσιμα.
Και ποιά είναι αυτά;
Γράμματα, είπε, και από τα άλλα μαθήματα όσα αναφέρει και ο Πλάτων πως έχουν δύναμη χαλινού για τους νέους, για να μην αποσπώνται σε αλλότρια.
Ποιό από τα δύο, είναι αναγκαίο να τα πάρει κανείς αυτά, εάν πρόκειται να φθάσει στην αληθινή Παιδεία, ή όχι;
Ανάγκη καμμία, είπε, χρήσιμα όμως χρήσιμα για να έλθουν συντομότερα. Στο να βελτιωθούν όμως, δεν συμβάλλουν καθόλου αυτά.
Δεν είναι καθόλου χρήσιμα, είπα, λες στο να γίνουν καλύτεροι Άνδρες;
Διότι και χωρίς αυτά μπορούν να γίνουν ηθικότεροι, παρόλα αυτά δεν είναι άχρηστα και εκείνα. Διότι, όπως συμβαίνει να καταλαβαίνουμε με διερμηνέα τα λεγόμενα κάποια στιγμή, όμως, δεν θα ήταν περιττό να γνωρίζουμε και εμείς οι ίδιοι την γλώσσα, διότι θα τα κατανοούσαμε καλύτερα, έτσι και χωρίς τις γνώσεις αυτές δεν θα τους εμποδίζει τίποτα να γίνουν ηθικότεροι...
Ποιό λοιπόν από τα δύο συμβαίνει, οι μορφωμένοι πλεονεκτούν στο να γίνουν ηθικότεροι από τους άλλους ανθρώπους ή όχι;
Όχι διότι πως είναι πιθανό να πλεονεκτούν, όταν φαίνονται να απατώνται σχετικά με τα καλά και κακά, όπως ακριβώς και οι άλλοι και κυριαρχούνται ακόμη από κάθε κακία; Διότι, τίποτε δεν εμποδίζει να γνωρίζει κανείςτα γράμματα και να είναι κάτοχος όλων των γνώσεων και συγχρόνως να είναι μέθυσος, ακρατής, φιλάργυρος, άδικος και προδότης και με μια λέξη άφρων. Βέβαια, είναι ενδεχόμενο πολλούς τέτοιους να δεις.
Πώς αυτοί υπερέχουν, είπε, εξαιτίας αυτών των γνώσεων στο να γίνουν ηθικότεροι Άνδρες;
Καθόλου δεν φαίνεται από αυτό τον λόγο.
Αλλά ποιά είναι, είπα εγώ, η αιτία, που στον δεύτερο περίβολο ζουν σαν να προσεγγίζουν την αληθινή Παιδεία;
Και σε τί τους ωφελεί αυτό, είπε, αφού πολλές φορές μπορούμε να δούμε πως έρχονται από τον πρώτο περίβολο από την Ακράτεια και την υπόλοιπη Κακία, στον τρίτο περίβολο και στην Αληθινή Παιδεία και αυτούς τους μορφωμένους να τους αντικαθιστούν; Πώς υπερτερούν, εάν είναι πιο νωθροί και πιο ανεπίδεκτοι μαθήσεως;
Πώς συμβαίνει αυτό; είπα εγώ.
Διότι εκείνοι που είναι στον δεύτερο περίβολο, αν μη τι άλλο, προσποιούνται πως γνωρίζουν εκείνα που δεν γνωρίζουν. Όταν διέπονται από αυτήν την νοοτροπία, κατ' ανάγκην, δεν μπορούν να κινηθούν προς την αληθινή Παιδεία. Έπειτα, δεν βλέπεις και το άλλο, ότι οι Δοξασίες από τον πρώτο περίβολο έρχονται επίσης προς το μέρος αυτών; Κατά συνέπεια, δεν είναι καθόλου ηθικότεροι αυτοί από εκείνους, εάν δεν συναναστραφεί μαζί τους η Μεταμέλεια και πειστούν οτι δεν έχουν Παιδεία, αλλά Ψευδοπαιδεία, εξαιτείας της οποίας απατώνται. Και εσείς, ξένοι, είπε, έτσι να πράττετε και να ασχολείστε με αυτά που είπαμε, ώσπου να συνηθίσετε. Αλλά αυτά τα ίδια πρέπει πολλές φορές να εξετάζετε και να μην το παραλείπετε, ενώ τα άλλα να τα θεωρείτε δευτερεύοντα. Αλλιώς, δεν θα ωφεληθείτε καθόλου από αυτά που ακούτε.
Θα το κάνουμε. Αυτό να μας εξηγήσεις, πώς δεν είναι καλά, όσα παίρνουν οι άνθρωποι από την Τύχη, για παράδειγμα, η ζωή, η υγεία, ο πλούτος, η δόξα, τα τέκνα, η νίκη και όσα είναι παραπλήσια με αυτά; Ή πάλι πως δεν είναι κακά τα αντίθετα; Διότι πολύ παράδοξος και απίστευτος μας φαίνεται ο λόγος.
Εμπρός λοιπόν, είπε, προσπάθησε να απαντήσεις φαινομενικά πιο ορθά, σχετικά με όσα σε ερωτώ.
Αλλά θα το πράξω, είπα εγώ.
Ποιό από τα δύο, εάν κάποιος ζει κακώς, είναι πράγμα αγαθό για αυτόν η ζωή ή όχι;
Δεν μου φαίνεται αγαθό, αλλά κακό, είπα εγώ.
Πώς γίνεται να είναι αγαθή η ζωή, είπε, εάν είναι ταυτόχρονα κακή;
Θεωρώ οτι για εκείνους που ζουν κακώς, είναι κακό, για αυτούς όμως που ζουν καλά, είναι αγαθό.
Και κακή άρα λες τη ζωή και αγαθή οτι είναι.
Μάλιστα.
Μην λες λοιπόν απίθανα πράγματα. Αδύνατον το ίδιο πράγμα να είναι κακό και αγαθό. Διότι έτσι θα ήταν συγχρόνως, το ίδιο πράγμα πάντα και ωφέλιμο και βλαπτικό, και επιθυμητό και ανεπιθύμητο.
Απίθανο. Αλλά πώς δεν είναι κακό πράγμα η κακή ζωή για όποιον ζει κακώς; Εάν αυτός έχει κάτι κακό, για αυτόν η ζωή είναι κάτι κακό.
Αλλά δεν είναι το ίδιο ή ζωή και η κακή ζωή. Ή δεν σου φαίνεται έτσι;
Και βέβαια, δεν νομίζω πως είναι το ίδιο.
Η κακή λοιπόν ζωή είναι κακό πράγμα, το να ζει κάποιος όμως δεν είναι κάτι κακό. Διότι, εάν ήταν κάτι κακό, για εκείνους που ζουν καλά θα ήταν κακό, διότι θα υπήρχε σε αυτούς η ζωή, η οποία είναι κακό πράγμα.
Αληθές μου φαίνεται οτι είναι αυτό.
Επειδή λοιπόν και στους δύο συμβαίνει να ζουν, και σε όσους ζουν καλά, και σε εκείνους που ζουν άσχημα, δεν θα μπορούσε να είναι η ζωή ούτε καλό ούτε κακό πράγμα. Όπως ακριβώς ούτε η εγχείρηση και το καυτηρίασμα είναι βλαβερά και υγιεινά. Κατά τον ίδιο τρόπο, και για την ζωή, δεν είναι κακό πράγμα αυτή η ίδια η ζωή, αλλά η κακή ζωή.
Έτσι είναι αυτά.
Εσύ, λοιπόν, έτσι να εξετάζεις ποιό από τα δύο, θα ήθελες να ζεις κακώς ή να πεθάνεις καλά και με Ανδρεία;
Να πεθάνω εγώ, καλώς.
Ούτε το να πεθάνει κάποιος είναι κακό, αν βέβαια πολλές φορές είναι προτιμότερο το να πεθάνει κάποιος από το να ζει.
Έτσι είναι αυτά.
Λοιπόν το ίδιο ισχύει και για την υγεία και την ασθένεια. Πολλές φορές δεν συμφέρει να είναι κανείς υγιής, αλλά το αντίθετο, όταν υπάρχει ανάλογη περίσταση.
Αλήθεια λές.
Έλα λοιπόν, ας εξετάσουμε και την περίπτωση του πλούτου, εάν βέβαια είναι δυνατόν, διότι πολλές φορές μπορούμε να δουμε κάποιος να έχει πλούτο, αλλά να ζει κακά και άθλια.
Ναι μα το Δία, βεβαίως πολλούς.
Λοιπόν ο πλούτος καθόλου δεν βοηθά αυτούς να ζουν καλά.
Φαίνεται · διότι αυτοί είναι φαύλοι.
Το να είναι κανείς σπουδαίος, τον κάνει όχι ο πλούτος, αλλά η Παιδεία.
Εύλογο.
Σε συνάρτηση, λοιπόν, με αυτά, ούτε ο πλούτος είναι αγαθό, εάν δεν βοηθά αυτούς που τον έχουν στο να βελτιωθούν (ενν. ηθικά).
Φαίνεται έτσι.
Ούτε συμφέρει, επομένως, μερικούς να είναι πλούσιοι, όταν δεν γνωρίζουν να χρησιμοποιούν τον πλούτο.
Έτσι μου φαίνεται.
Πώς, επομένως, μπορεί να θεωρήσει κάποιος ότι είναι αγαθό, αυτό το οποίο, πολλές φορές, δεν συμφέρει να υπάρχει;
Καθόλου.
Εάν λοιπόν γνωρίζει κανείς να χρησιμοποιεί τον πλούτο καλά και έμπειρα, θα ζήσει καλά, αλλιώς κακά.
Αληθέστατα νομίζω αυτά που λες.
Και στο σύνολο, το να εκτιμά κανείς αυτά ως αγαθά, ή να τα περιφρονεί ως κακά, αυτό είναι που προκαλεί ταραχή στους ανθρώπους και τους βλάπτει, όταν επιδοκιμάζουν αυτά και θεωρούν πως με αυτά μόνο επιτυγχάνεται η ευδαιμονία · και όλα τα πράττουν εξαιτίας αυτών και δεν απομακρύνονται ούτε από εκείνα που φαίνονται ασεβέστατα και αισχρότατα. Και αυτά τα παθαίνουν, εξαιτίας της άγνοιας του αγαθού. Διότι αγνοούν οτι από τα κακά δεν παράγεται αγαθό. Είναι δυνατόν να δούμε, ότι πολλοί απέκτησαν πλούτο με άσχημα και αισχρά έργα, δηλαδή με προδοσίες, ληστείες, φόνους, συκοφαντίες, αποστερήσεις και με άλλα πολλά και κακά.
Είναι έτσι αυτά. Εάν λοιπόν δεν παράγεται τίποτε το αγαθό από κακό πράγμα, όπως είναι φυσικό, ο πλούτος όμως προέρχεται από κακά έργα, κατ'ανάγκην, δεν αποτελεί αγαθό ο πλούτος.
Συμβαίνει έτσι, σύμφωνα με αυτά τα λόγια.
Αλλ' ούτε την φρόνηση, ούτε την δικαιοπραξία μπορεί κανείς να αποκτήσει από κακά έργα, έτσι ούτε το να αδικεί και να είναι άφρων από καλά έργα, ούτε είναι δυνατόν αυτά να υπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο. Τίποτε όμως δεν εμποδίζει να έχει κανείς μαζί με πολλή κακία πλούτο και δόξα και νίκη και όλα τα υπόλοιπα, όσα είναι παραπλήσια. Κατά συνέπεια, δεν δύνανται αυτά να είναι ούτε αγαθά ούτε κακά, αλλά μόνο η φρόνηση αποτελεί αγαθό και η αφροσύνη κακό.
Καλά μου φαίνεται πως τα λες, είπα.
*******
Νεοελληνική Απόδοση: Παλιγγίνης Ελευθέριος http://hliaion.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
ΚΕΒΗΤΟΣ ΠΙΝΑΞ
Έτυχε να περπατούμε μέσα στο ιερό του Κρόνου, μέσα στο οποίο παρατηρούσαμε και πολλά αναθήματα · βρισκόταν και ένας πίνακας μπροστά στο ναό, στον οποίο υπήρχε ξένη χάραξη ("γραφή"), παράδοξη εικόνα με διάφορες μυθικές σκηνές που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι παρίστανε. Γιατι ούτε πόλη μας φαινόταν να είναι η ζωγραφιά, ούτε στρατόπεδο, αλλά ήταν ένας περίβολος που περιείχε δύο άλλους περιβόλους, έναν μεγαλύτερο και έναν μικρότερο. Ήταν και μια πύλη στον πρώτο περίβολο. Κοντά της φαινόταν πως ήταν συγκεντρωμένος πολύς όχλος και μέσα στον περίβολο φαινόταν ένα πλήθος γυναικών. Μπροστά [στην είσοδο] του [πρώτου] πυλώνα [και περιβόλου] στεκόταν ένας γέρος και εμφαινόταν σαν να πρόσταζε κάτι τον εισερχόμενο όχλο.
Ενώ λοιπόν απορούσαμε πολύ χρόνο για την ιστορία του πίνακα, κάποιος ηλικιωμένος που στεκόταν δίπλα, είπε, δεν είναι καθόλου παράξενο, ώ ξένοι, που απορείτε γι'αυτή την εικόνα. Γιατί και από τους ντόπιους πολλοί δεν γνωρίζουν το νόημα της ιστορίας· γιατί δεν είναι αφιέρωμα της πόλης · αλλά κάποιος ξένος αφίχθη κάποτε εδώ, άνδρας με φρόνηση και σοφότατος, ο οποίος και "λόγω" και "έργω" φαινόταν να παραδέχεται και να ζει ένα πυθαγόρειο και παρμενίδειο βίο και αφιέρωσε το ιερό αυτό και την εικόνα στον Κρόνο.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, είπα εγώ, γνωρίζεις αυτόν τον άνδρα και τον έχεις δει ή όχι;
Και τον θαύμασα, είπε, για πολύ χρόνο [ηλικιωμένο], όταν ήμουν νεώτερος. Για πολλά και σπουδαία συζητούσε. Και σχετικά με αυτή την ιστορία πολλές φορές τον άκουσα να εξηγεί.
Μα το Δία, λοιπόν, είπα εγώ, εάν δεν έχεις κάποια μεγάλη ασχολία, διηγήσου σε εμάς · διότι πολύ επιθυμούμε να ακούσουμε, την έννοια αυτού του μύθου.
Καμμία άρνηση, ώ ξένοι, είπε. Αλλά πρέπει πρώτα να ακούσετε οτι έχει κάτι επικίνδυνο αυτή η εξήγηση.
Δηλαδή τί; είπα εγώ.
Ότι εάν προσέξετε, είπε, και κατανοήσετε τα λεγόμενα, φρόνιμοι και ευδαίμονες θα είστε, διαφορετικά, θα μείνετε αμαθείς και θα ζήσετε δυστυχείς άφρονες και ανήθικοι. Διότι η ερμηνεία μοιάζει με το αίνιγμα της Σφιγγός, το οποίο εκείνη πρότεινε στους ανθρώπους. Εάν κάποιος το εξηγούσε, σωζόταν, εάν δεν το εξηγούσε, καταστρεφόταν από την Σφίγγα. Ομοίως και με αυτή την εξήγηση. Διότι η αφροσύνη για τους ανθρώπους είναι Σφίγγα. Ζητά να λυθεί το εξής, τί αγαθό, τί κακό, τί ούτε αγαθό ούτε κακό είναι στη ζωή. Εάν λοιπόν κάποιος δεν το λύσει, καταστρέφεται από αυτήν, όχι μονομιάς, όπως πέθαινε αυτός που καταβροχθιζόταν από την Σφίγγα, αλλά λίγο λίγο σε όλη του την ζωή φθείρεται, όπως αυτοί που παραδίδονται για τιμωρία. Εάν όμως κάποιος καταλάβει, αντίθετα η αφροσύνη χάνεται, εκείνος σώζεται και είναι μακάριος και ευδαίμων για όλη του την ζωή. Εσείς, λοιπόν, ακούστε προσεκτικά και μη παρανοείτε.
Για όνομα του Ηρακλή, πόσο μεγάλη επιθυμία μας έχεις ενσπείρει, εάν αυτά έχουν έτσι.
Αλλά είναι, είπε, έτσι έχοντα.
Διηγήσου μας λοιπόν γρήγορα, διότι εμείς θα προσέξουμε στα σοβαρά, εφόσον και η ανταμοιβή είναι τέτοια.
Και αφού έλαβε μια ράβδο και τη σήκωσε προς τη γραφή, Βλέπετε, είπε, τον περίβολο αυτό; Bλέπουμε.
Πρώτον πρέπει να μάθετε πως αυτός ο τόπος καλείται Βίος. Και ο όχλος ο πολύς που κοντά στην πύλη στέκεται, είναι όσοι πρόκειται να εισέλθουν στον Βίο. Και ο γέρων, ο οποίος στέκει από πάνω και κρατά ένα χαρτί στο χέρι του και με το άλλο σαν να δεικνύει κάτι, αυτός Δαίμων καλείται · προστάζει λοιπόν τους εισερχόμενους, τί πρέπει αυτοί να κάνουν, όταν εισέλθουν στον Βίο · δείχνει ποιό δρόμο πρέπει να βαδίζουν, εάν σκοπεύουν να σωθούν μέσα στον Βίο.
Ποιό λοιπόν δρόμο προστάζει να βαδίζουν, ή πώς; είπα εγώ.
Βλέπεις, είπε, ότι κοντά στην πύλη υπάρχει κάποιος θρόνος σε αυτόν τον τόπο, που εισέρχεται ο κόσμος, και κάθεται μια γυναίκα, με προσποιητό ήθος, με τρόπους που να γίνεται πιστευτή και έχει στο χέρι ένα ποτήρι;
Βλέπω. Αλλά ποιά είναι αυτή; είπα. Απάτη ονομάζεται, λέει, η όλων των ανθρώπων πλανεύτρα.
Έπειτα τι πράττει αυτή;
Τους εισερχομένους στον Βίο, ποτίζει με τη δύναμή της.
Και ποιό είναι το ποτό αυτό;
Πλάνη, είπε, και άγνοια.
Έπειτα τί;
Πίνοντες αυτό, πορεύονται στον Βίο.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, όλοι πίνουν την πλάνη, ή όχι;
Όλοι πίνουν, είπε, αλλά κάποιοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Και ακόμη, δεν βλέπεις στο εσωτερικό της άλλης πύλης, ένα πλήθος γυναικών εταίρων με διάφορες μορφές;
Βλέπω.
Αυτές λοιπόν, Δόξες και Επιθυμίες και Ηδονές καλούνται.
Όταν εισέρχεται ο όχλος, αυτές αναπηδούν και αγκαλιάζουν τον καθένα, έπειτα τους οδηγούν.
Που τους οδηγούν αυτούς;
Κάποιες (τους οδηγούν) στο να σωθούν (στη σωτηρία), είπε, άλλες στο να απωλεσθούν (στην καταστροφή) εξαιτίας της απάτης.
Ω δαιμόνιε (πάνσοφε), πολύ κακό το ποτό που λές.
Και όλες βέβαια, υπόσχονται ότι θα τους οδηγήσουν σε μια καλύτερη κατάσταση και σε μια ζωή ευτυχισμένη και ωφέλιμη. Αυτοί, από την άγνοια και την πλάνη που ήπιαν από την Απάτη, δεν βρίσκουν ποιός δρόμος στην Ζωή είναι ο αληθινός, αλλά περιπλανώνται στα τυφλά, όπως ακριβώς βλέπεις και τους προηγουμένως εισερχομένους πως περιφέρονται όπου τύχει.
Τους βλέπω, είπα. Και η γυναίκα εκείνη που μοιάζει να είναι τυφλή και τρελή, που στέκει πάνω σε ένα λίθο στρογγυλό, ποιά είναι;
Καλείται, είπε, Τύχη · και δεν είναι μόνο τυφλή και τρελή, αλλά και κουφή.
Και τί έργο έχει αυτή;
Περιφέρεται παντού, είπε · και από κάποιους αρπάζει τα υπάρχοντα και σε άλλους τα δίδει · και από τους ίδιους πάλι αφαιρεί αμέσως εκείνα που έχει δώσει και τα δίνει σε άλλους στα τυφλά και αβέβαια. Γι' αυτό και το σημείο καλά φανερώνει τη φύση της.
Ποιό είναι αυτό; είπα εγώ.
Ότι στέκει επάνω σε στρογγυλό λίθο. (ενν. που είναι ασταθής)
Έπειτα, τί αυτό σημαίνει;
Ούτε ασφαλές ούτε βέβαιο είναι ό,τι αυτή δίνει.
Διότι καταστροφές μεγάλες και σκληρές γίνονται, όταν κάποιος την εμπιστευτεί.
Ο [των ανθρώπων] πολύς όχλος που γύρω της στέκεται τί θέλει και πώς λέγονται;
Καλούνται αυτοί απερίσκεπτοι · και ζητούν καθένας τους να τους ρίξει, ό,τι έχει.
Πώς λοιπόν, δεν έχουν όμοια μορφή, αλλά άλλοι από αυτούς φαίνονται χαρούμενοι, και άλλοι είναι λυπημένοι και εκτείνοντες τα χέρια; Εκείνοι που φαίνονται, είπε, χαρούμενοι και γελαστοί, είναι αυτοί που έχουν πάρει κάτι από αυτήν · αυτοί την ονομάζουν Αγαθή Τύχη. Εκείνοι όμως που είναι λυπημένοι [με εκτεταμένα χέρια] είναι αυτοί από τους οποίους αφαίρεσε αυτά που πριν τους είχε δώσει. Αυτοί, την αποκαλούν κακή Τύχη.
Και ποιά είναι αυτά που τους δίνει, γιατί εκείνοι που τα παίρνουν χαίρονται τόσο πολύ και εκείνοι που τα χάνουν κλαίνε;
Αυτά, είπε, είναι όσα οι πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι αγαθά.
Αυτά λοιπόν ποιά είναι;
Πλούτος, και δόξα και ευγένεια (καταγωγής) και τέκνα και τυραννίδες και βασιλείες και τα άλλα όσα με αυτά είναι παραπλήσια.
Αυτά πώς και δεν είναι αγαθά;
Σχετικά με αυτά θα μιλήσουμε και αργότερα, αλλά τώρα ας ασχοληθούμε με την ιστορία.
Έστω (ας γίνει) έτσι.
Βλέπεις λοιπόν, εάν περάσεις την πύλη αυτή, ψηλότερα άλλο περίβολό και γυναίκες έξω από τον περίβολο να στέκονται κοσμημένες (στολισμένες), όπως οι εταίρες συνηθίζουν;
Μάλιστα.
Από αυτές η μία Ακρασία (Ακράτεια) καλείται, η άλλη Ασωτεία, η άλλη Απληστεία και η άλλη Κολακεία.
Και γιατί αυτές στέκονται έτσι;
Παρατηρούν, είπε, όσους έλαβαν κάτι από την Τύχη.
Έπειτα τί;
Aναπηδούν και τους αγκαλιάζουν και τους κολακεύουν και αξιώνουν να μένουν κοντά τους, υποσχόμενες ότι θα περάσουν μια ζωή ευχάριστη χωρίς κόπους και χωρίς καμία κακοτυχία. Εάν λοιπόν κανείς πιστέψει σε αυτές να ριχτεί στην απόλαυση, μέχρι ένα σημείο του φαίνεται ευχάριστος αυτός ο τρόπος ζωής, όσο διάστημα τον ερεθίζει, έπειτα όμως όχι πλέον. Γιατί, όταν ανανήψει και επανέλθει στα λογικά του, καταλαβαίνει ότι δεν έτρωγε αυτός, αλλά κατατρωγόταν από αυτήν και ζημιωνόταν. Και γι' αυτό, όταν καταξοδέψει όλα, όσα έλαβε από την Τύχη, αναγκάζεται να καταστεί δούλος σε αυτές τις γυναίκες και όλα να τα υπομένει και να συμπεριφέρεται άπρεπα και να κάνει για χατήρι τους όλα όσα είναι βλαβερά, δηλαδή να αποστερεί, να ιεροσυλεί, να επιορκεί, να προδίδει, να ληστεύει και άλλα παραπλήσια. Όταν, λοιπόν, κάνουν όλα αυτά, παραδίδονται στην Τιμωρία.
Και ποιά είναι αυτή;
Βλέπεις πίσω, είπε, από αυτές επάνω, κάτι που μοιάζει με μικρή θύρα και έναν τόπο στενό και σκοτεινό;
Και βέβαια.
Λοιπόν, και γυναίκες αισχρές (άσχημες) και ρυπαρές και ντυμένες ράκη (κουρέλια), φαίνονται να βρίσκονται μέσα;
Και βέβαια.
Από αυτές, είπε, αυτή που έχει το μαστίγιο καλείται Τιμωρία, αυτή που έχει το κεφάλι της μέσα στα γόνατά της Λύπη, αυτή που τραβά τις τρίχες του κεφαλιού της, Οδύνη.
Κι ο άλλος αυτός που στέκεται κοντά σε αυτές, ο άσχημος, λεπτός και γυμνός, και μαζί του κάποια άλλη όμοιά του αισχρή και λεπτή, ποιοί είναι αυτοί;
Αυτός Οδυρμός λέγεται, είπε, η άλλη Αθυμία, αδελφή είναι αυτή εκείνου. Σε αυτούς παραδίδεται και με αυτούς συμβιώνει τιμωρούμενος · έπειτα πάλι στον άλλο οίκο ρίχνεται, στην Κακοδαιμονία, και εκεί τον υπόλοιπο βίο του τελειώνει μέσα σε κάθε δυστυχία, εκτός εάν η Μετάνοια κατά τύχη τον συναντήσει.
Έπειτα τί γίνεται, εάν η Μετάνοια τον συναντήσει;
Βγάζει αυτόν από όλες τις συμφορές και του συνιστά μία άλλη Ιδέα [και Επιθυμία] που οδηγεί στην αληθινή Παιδεία, αλλά συγχρόνως και σε αυτή που καλείται Ψευδοπαιδεία.
Έπειτα τί γίνεται;
Eάν, λέει, την Ιδέα αυτή δεχτεί ευχάριστα, που θα τον οδηγήσει στην αληθινή Παιδεία, αφού καθαριστεί από αυτήν (την Δόξα), σώζεται και μακάριος και ευδαίμων γίνεται στο Βίο · εάν όχι, πλανεύεται πάλι από την Ψευδοδοξία.
Για όνομα του Ηρακλή, πόσο μεγάλος είναι αυτός ο κίνδυνος! Και η Ψευδοπαιδεία ποιά είναι; είπα εγώ.
Δεν βλέπεις τον άλλο περίβολο εκείνο;
Και βέβαια, είπα εγώ.
Λοιπόν, έξω από τον περίβολο, κοντά στην είσοδο, κάποια γυναίκα στέκεται, η οποία φαίνεται πως είναι πολύ καθαρή και περιποιημένη;
Και βέβαια.
Αυτήν, οι περισσότεροι και κούφιοι από τους ανθρώπους, Παιδεία την ονομάζουν · δεν είναι όμως Παιδεία, αλλά είναι Ψευδοπαιδεία, είπε. Εκείνοι που σώζονται, όταν θέλουν να έλθουν στην αληθινή Παιδεία, από αυτήν εδώ θα περάσουν πρώτα.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, υπάρχει ή όχι άλλος δρόμος, που να οδηγεί στην αληθινή Παιδεία;
Δεν υπάρχει, είπε.
Και αυτοί οι άνθρωποι, που περπατούν στο εσωτερικό του περιβόλου, ποιοί είναι;
Οι εραστές της Ψευδοπαιδείας, είπε, εξαπατημένοι και οι οποίοι νομίζουν ότι συναναστρέφονται με την αληθινή Παιδεία.
Πώς ονομάζονται αυτοί;
Άλλοι ποιητές, είπε, άλλοι ρήτορες, άλλοι διαλεκτικοί, άλλοι μουσικοί, άλλοι μαθηματικοί, άλλοι γεωμέτρες, άλλοι αστρολόγοι, άλλοι κριτικοί, άλλοι ηδονικοί, άλλοι περιπατητικοί, και όλοι οι σε αυτούς παραπλήσιοι.
Και οι γυναίκες αυτές που φαίνονται να τρέχουν εδώ και εκεί και μοιάζουν με τις πρώτες, ανάμεσα στις οποίες είπες ότι είναι η Ακράτεια [και οι άλλες που είναι μαζί τους] ποιές είναι;
Είναι οι ίδιες με τις άλλες, είπε.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, και αυτές εκεί πηγαίνουν ή όχι;
Ναι, μα τον Δία, και αυτές εκεί, αλλά σπανίως και όχι όπως στον πρώτο περίβολο.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, και οι Δοξασίες ή όχι; είπα.
(Ναι) Διότι μένει και σε αυτούς το ποτό, που ήπιαν από την Απάτη και η άγνοια θα μείνει [σε αυτούς μα το Δία] και μαζί της η αφροσύνη και δεν θα φύγει ούτε η δόξα ούτε η υπόλοιπη κακία, έως ότου αποκηρύσσοντας την Ψευδοπαιδεία, εισέλθουν στον Αληθινό Δρόμο και πιούν τις Καθαρτικές από αυτά Δυνάμεις. Έπειτα, όταν καθαρθούν και αποβάλλουν όσα κακά έχουν, και τις δοξασίες και την άγνοια και όλη την υπόλοιπη κακία, τότε [μόνο] θα σωθούν. Εάν όμως, παραμείνουν κοντά στην Ψευδοπαιδεία, δεν θα απαλλαγούν ποτέ, ούτε θα τους λείψει κανένα κακό, εξαιτίας αυτών των μαθημάτων.
Και ποιός είναι αυτός ο δρόμος που οδηγεί στην αληθινή Παιδεία;
Βλέπεις πάνω, είπε, εκείνον τον τόπο, όπου δεν κατοικεί κανείς, αλλά έρημος φαίνεται να είναι;
Bλέπω.
Λοιπόν, και μια θύρα μικρή και έναν δρόμο μπροστά στην θύρα, που δεν έχει πολύ όχλο, αλλά πολύ λίγοι άνθρωποι βαδίζουν, γιατί δείχνει να μην είναι δρόμος στην πραγματικότητα, και είναι τραχύς και πετρώδης;
Και βέβαια, είπα.
Και ένα βουνό ψηλό φαίνεται να είναι και ανάβαση πολύ στενή και γκρεμούς να έχει από εδώ και από εκεί βαθείς;
Βλέπω.
Αυτός είναι ο δρόμος, είπε, που οδηγεί στην Αληθινή Παιδεία.
Και είναι πολύ δύσκολο να τον κοιτάξει κανείς.
Λοιπόν, και πάνω στο βράχο, βλέπεις μια πέτρα μεγάλη και ψηλή και γύρω απόκρημνο;
Βλέπω, είπα.
Bλέπεις και δύο γυναίκες, να στέκονται επάνω στην πέτρα, ζωηρές και καλοφτιαγμένες, πως εκτείνουν τα χέρια πρόθυμα;
Bλέπω, αλλά πως ονομάζονται, είπα, αυτές;
Η μία Εγκράτεια καλείται, είπε, η άλλη Καρτερία · είναι αδελφές.
Γιατί λοιπόν έχουν τα χέρια τεντωμένα τόσο πρόθυμα;
Παρακαλούν, είπε, αυτούς που φτάνουν στον τόπο αυτό, να έχουν θάρρος και να μην δειλιάζουν, λέγουσες ότι πρέπει να δείξουν υπομονή για λίγο ακόμη και έπειτα θα φθάσουν σε οδό καλή.
Και όταν φτάνουν στην πέτρα, πώς ανεβαίνουν; γιατί βλέπω οτι κανείς δρόμος δεν οδηγεί σε καμμια από αυτές.
Αυτές από τον γκρεμό κατεβαίνουν και τραβούν αυτούς επάνω προς αυτές, έπειτα τους συμβουλεύουν να αναπαυθούν · και έπειτα από μικρό διάστημα τους δίνουν δύναμη και θάρρος και υπόσχονται οτι θα οδηγήσουν αυτούς στην αληθινή Παιδεία και τους δείχνουν την οδό, οτι είναι καλή και ομαλή και εύκολη στην πόρευση, και καθαρή από κάθε κακό, όπως βλέπεις.
Εμφαίνεται, μα το Δία.
Βλέπεις, είπε, και μπροστά από το άλσος εκείνο έναν τόπο, που φαίνεται να είναι καλός και χλοερός και από πολλά φώτα ολόλαμπρος;
Και βέβαια.
Διακρίνεις λοιπόν μέσα στον λειμώνα, άλλο περίβολο και άλλη πύλη;
Eίναι έτσι · αλλά πώς καλείται ο τόπος αυτός;
Ευδαιμόνων οικία, είπε · διότι, εκεί ζουν όλες οι Αρετές και η Ευδαιμονία.
Πόσο καλός είναι ο τόπος, είπα, για τον οποίο λες.
Βλέπεις κοντά στην πύλη, είπε, οτι υπάρχει μια ωραία γυναίκα, κάπως προχωρημένης ηλικίας με όμορφο όμως πρόσωπο, και με απλή και αστόλιστη ενδυμασία; στέκει όχι σε στρογγυλή πέτρα, αλλά σε τετράγωνη, με σταθερή βάση. Και μαζί της είναι άλλες δύο που φαίνεται οτι είναι θυγατέρες της.
Εμφαίνεται έτσι έχει.
Από αυτές η μεσαία είναι η Παιδεία, η άλλη η Αλήθεια και η άλλη η Πειθώ.
Γιατί στέκει σε πέτρα τετράγωνη αυτή;
Σημείο, είπε, είναι, οτι ασφαλής και βέβαιη είναι η οδός που οδηγεί σε αυτήν για όσους έρχονται και οτι είναι σίγουρα αυτά που δίδονται στους λήπτες.
Και ποια είναι αυτά, που δίδει αυτή; Θάρρος και Αφοβία, είπε εκείνος.
Αυτά ποιά είναι συγκεκριμένα; Γνώση, είπε, του να μην παθαίνει κανείς τίποτε κακό στη ζωή.
Ω Ηρακλή, πόσο καλά, είπα, είναι τα δώρα. Αλλά γιατί στέκεται έτσι έξω από τον περίβολο;
Ώστε τους ερχομένους, είπε, να θεραπεύει και να ποτίζει με την Καθαρτική της Δύναμη. Έπειτα όταν καθαρθούν, έτσι τους οδηγεί στις Αρετές.
Πώς αυτό; είπα εγώ, γιατι δεν καταλαβαίνω.
Αλλά θα καταλάβεις, είπε, όπως εάν κάποιος τύχαινε να αρρωστήσει και με φιλότιμο πήγαινε στον ιατρό, κατά πρώτον ο ιατρός, νομίζω, θα εξάλειφε όλα εκείνα που προκαλούν την νόσο και έτσι θα τον διέσωζε και θα αποκαταστούσε την υγεία του, εάν όμως δεν ακολουθούσε τις συνταγές του, εύλογα, εάν δεν απατώμαι, εκδιωγμένος από τον ιατρό, θα χανόταν, εξαιτίας της ασθένειας.
Αυτά τα κατανοώ, είπα εγώ.
Κατά τον ίδιο τρόπο, είπε, όταν φθάσει κάποιος στην Παιδεία, τον θεραπεύει και τον ποτίζει με τη δική της Δύναμη, για να τον Καθάρει πρώτα, και να του εκβάλει όλα τα κακά τα οποία είχε όταν ήλθε.
Ποιά είναι αυτά;
H άγνοια και η πλάνη, που έχει ποτιστεί από την Απάτη και την αλαζονεία και την επιθυμία και την ακράτεια και τον θυμό και την φυλαργυρία και τα λοιπά όλα, με τα οποία γέμισε όσο ήταν στον πρώτο περίβολο.
Όταν καθαρθεί, που τον αποστέλλει;
Μέσα, είπε, προς την Επιστήμη και προς τις άλλες Αρετές.
Ποιές είναι αυτές;
Δεν βλέπεις, είπε, μέσα από την πύλη χορό γυναικών, πόσο ωραίες φαίνονται οτι είναι και τακτικές και ντυμένες απλά και χωρίς τρυφηλότητα · και ακόμη, πόσο ανεπιτήδευτες και καθόλου καλλωπισμένες, όπως οι άλλες;
Βλέπω, είπα. Αλλώ πώς ονομάζονται αυτές;
H πρώτη Επιστήμη, είπε, ονομάζεται, οι άλλες αδελφές της, Ανδρεία, Δικαιοσύνη, Καλοκαγαθία, Σωφροσύνη, Ευταξία, Ελευθερία, Εγκράτεια, Πραότης.
Ω κάλλιστε, είπα εγώ, σε τι μεγάλη ελπίδα είμαστε.
Εάν συνειδητοποιήσετε, είπε, και με συνήθεια εφαρμόσετε όσα ακούτε.
Θα προσέξουμε, είπα εγώ, πάρα πολύ.
Για αυτό λοιπόν, είπε, θα σωθείτε.
Όταν λοιπόν τον παραλάβουν αυτές, που τον οδηγούν;
Προς τη μητέρα, είπε.
Αυτή ποιά είναι;
H Eυδαιμονία, είπε.
Ποια είναι αυτή;
Βλέπεις την οδό εκείνη που φέρνει (οδηγεί) στο υψηλό εκείνο (σημείο), το οποίο είναι η ακρόπολη όλων των περιβόλων;
Bλέπω.
Λοιπόν στο προπύλαιο, μια γυναίκα όμορφη κάθεται σε υψηλό θρόνο, στολισμένη με ελευθερία και απλότητα και στεφανωμένη με στεφάνι πολύ ωραίο πλούσιο σε άνθη.
Εμφαίνεται έτσι.
Αυτή είναι η Ευδαιμονία, είπε.
Και οταν φτάσει κανείς εκεί, τι κάνει;
Στεφανώνει αυτόν, είπε, με τη Δύναμή της και η Ευδαιμονία, και οι άλλες Αρετές όλες, όπως ακριβώς εκείνους που έχουν νικήσει τους μεγίστους αγώνες.
Και ποιούς αγώνες νίκησε αυτός; είπα εγώ.
Τους μεγίστους, είπε, και τα μέγιστα θηρία, τα οποία προηγουμένως τον κατέτρωγαν και τον βασάνιζαν και τον δουλοποιούσαν, όλα αυτά τα ενίκησε και τα επέρριψε από τον εαυτό του και αυτοσυγκρατήθηκε, ώστε τώρα εκείνα τον υπηρετούν, ακριβώς όπως πρωτύτερα αυτός εκείνα.
Ποια λες θηρία; πολυ ποθώ να ακούσω.
Πρώτα, είπε, την Άγνοια και την Πλάνη, ή μήπως δεν σου φαίνονται αυτά θηρία;
Kαι βέβαια είναι θηρία, απάντησα εγώ.
Έπειτα την Λύπη και τον Οδυρμό και την Φιλαργυρία και την Ακράτεια και όλη την υπόλοιπη Κακία. Όλα αυτά (εκείνος) τα ελέγχει και δεν ελέγχεται από αυτά όπως πριν.
Πόσο καλά έργα, είπα εγώ, και τι ωραία νίκη! αλλά εκείνο πές μου ακόμη · ποια η Δύναμη του στεφανιού, με το οποίο είπες οτι αυτός στεφανώνεται;
Ευδαιμονική, ω νεαρέ. Διότι ο στεφανωμένος με αυτή τη Δύναμη, Ευδαίμων γίνεται και Μακάριος και δεν έχει σε άλλους και άλλα τις ελπίδες της Ευδαιμονίας, αλλά μέσα στον Εαυτό του.
Πόσο καλό είναι το βραβείο που λες! Όταν στεφανωθεί, τί κάνει ή που βαδίζει;
Τον λαμβάνουν οι Αρετές και τον οδηγούν στον τόπο εκείνο, από όπου ήλθε πρώτα, και του δείχνουν εκείνους που ζουν εκεί, πως περνούν άσχημα και πως ζουν άθλια και ναυαγούν στο βίο και περιπλανώνται και οδηγούνται σαν να έχουν αιχμαλωτισθεί απο εχθρούς, άλλοι από την Ακράτεια, άλλοι από την Αλαζονεία, άλλοι από την Φιλαργυρία, άλλοι από την Κενοδοξία και άλλοι από άλλα Κακά. Από αυτά τα δεινά δεν μπορούν να λυσούν τον εαυτό τους, με τα οποία έχουν δεθεί, ώστε να σωθούν και να φτάσουν εδώ, αντίθετα ταράζονται σε όλη τους τη ζωή. Αυτό το παθαίνουν επειδή δεν μπορούν να βρουν αυτήν εδώ την οδό · επειδή λησμόνησαν την προσταγή του Δαιμονίου.
Σωστά μου φαίνεται πως τα λες. Αλλά και για αυτό απορώ, γιατι δείχνουν οι Αρετές σε αυτόν, εκείνον τον τόπο από τον οποίον ήλθε πριν;
Δεν γνώριζε ακριβώς, ούτε ήξερε, είπε, τίποτε από τα εκεί, αλλά ενδοίαζε και από άγνοια και από πλάνη, που είχε πιεί, όσα δεν ήταν αγαθά, νόμιζε οτι είναι αγαθά, και αυτά που δεν ήταν κακά, (νόμιζε) κακά. Δι΄ αυτό και ζούσε κακώς, όπως ακριβώς και οι άλλοι που ζούσαν εκεί. Τώρα όμως, που κατέχει την γνώση των συμφερόντων και ο ίδιος ζει καλά, θεωρεί για εκείνους οτι πράττουν άσχημα.
Όταν λοιπόν τα παρατηρήσει όλα αυτά, τί κάνει ή που πλέον βαδίζει;
Όπου επιθυμεί, είπε. Διότι παντού είναι ασφαλής, όπως αυτός που κατέχει το Κηρύκειο, και παντού, όπου πηγαίνει, θα ζήσει καλά και με κάθε ασφάλεια. Διότι θα τον υποδεχθούν όλοι με χαρά, όπως ακριβώς οι άρρωστοι τον ιατρό.
Ποιό λοιπόν από τα δυο, και εκείνες τις γυναίκες που αποκάλεσες θηρία, τις φοβάται πια μήπως του κάνουν κανένα κακό ή όχι;
Δεν θα ενοχληθεί πλέον ούτε από την καθόλου ούτε από την Οδύνη ούτε από τη Λύπη ούτε από την Ακράτεια ούτε από την Φιλαργυρία ούτε από την Πενία ούτε από κανένα άλλο κακό. Και αυτό διότι όλα τα εξουσιάζει και είναι πάνω από όλα αυτά, τα οποία προηγουμένως τον λυπούσαν, όπως ακριβώς αυτοί που πιάνουν τις οχιές. Διότι τα θηρία που όλους τους άλλους κακοποιούν μέχρι θανάτου, εκείνους δεν τους ενοχλούν, διότι αυτοί έχουν το αντιφάρμακο. Έτσι και αυτόν τίποτα πιά δεν τον πικραίνει, γιατι έχει αντιφάρμακο.
Καλώς μου φαίνεται πως τα λες. Αλλά ακόμη και τουτο πες μου. Ποιοι είναι αυτοί που φαίνονται να έρχονται πέρα από το βουνό; Και όσοι από αυτούς είναι στεφανωμένοι φαίνονται πως χαίρονται, ενώ όσοι είναι αστεφάνωτοι είναι λυπημένοι και ταραγμένοι και χτυπούν τις κνήμες τους και τα κεφάλια τους και συγκρατούνται από κάποιες γυναίκες.
Οι στεφανωμένοι είναι όσοι έχουν σωθεί από την Παιδεία και είναι χαρούμενοι, διότι την έχουν συναντήσει. Όσοι αστεφάνωτοι έχουν εγκαταλειφθεί από την Παιδεία, επιστρέφουν σε άθλια κατάσταση. Όσοι εξαιτίας της δειλίας δεν έχουν ανέβει προς την Καρτερία, επιστρέφουν και περιπλανώνται, χωρίς δρόμους.
Και οι γυναίκες που τους ακολουθούν, ποιές είναι;
Λύπες, είπε, και Οδύνες και Στενοχώριες και Δυσφημίες και Άγνοιες.
Όλα τα κακά λες οτι τους ακολουθούν.
Ναι, μα το Δία, είπε, όλα τους ακολουθούν από πίσω. Όταν αυτοί φθάσουν στον πρώτο περίβολο και στην Ακράτεια, δεν μέμφονται τον εαυτό τους, αλλά κατηγορούν και την Παιδεία και αυτούς που βαδίζουν προς τα εκεί αποκαλώντας τους ελεεινούς και αθλίους και δυστυχείς, διότι αυτοί, αφού άφησαν τη ζωή που περνούσαν κοντά σε αυτές, δυστυχούν και δεν απολαμβάνουν τα δικά τους καλά.
Ποια αποκαλούν καλά;
Την ασωτεία και την ακράτεια, όπως θα μπορούσε κάποιος να αποφανθεί με συντομία. Διότι το να τρώνε και να πίνουν όπως τα ζώα, το θεωρούν απόλαυση των μεγαλύτερων αγαθών.
Και οι άλλες γυναίκες που έρχονται από εκεί εύθυμες και γελαστές, πως ονομάζονται;
Δόξες, είπε, και αφού οδηγήσουν προς την Παιδεία τους εισελθόντες προς τις Αρετές, επιστρέφουν με σκοπό να οδηγήσουν και άλλους και να αναγγείλουν οτι αυτοί που είχαν παραλάβει είναι πλέον ευτυχείς.
Ποιό λοιπόν από τα δύο, είπα εγώ, πηγαίνουν μέσα στις αρετές ή όχι;
Είπε όχι. Διότι δεν είναι θεμιτό να πηγαίνει η Δοξασία στην Επιστήμη, αλλά τους παραδίδουν στην Παιδεία. Όταν τους παραλάβει η Παιδεία, επιστρέφουν αυτές πάλι για να οδηγήσουν άλλους, όπως ακριβώς τα πλοία αφού ξεφορτώσουν τα φορτία, επιστρέφουν και γεμίζουν με άλλα.
Αυτά μου φαίνεται σωστά, είπα, πως τα εξηγείς. Αλλά εκείνο δεν μου έχεις κάνει ακόμη φανερό, τι προστάζει το Δαιμόνιον τους εισερχομένους στον Βίο, να πράττουν.
Να έχουν θάρρος, είπε. Γι' αυτό και εσείς να έχετε θάρρος · διότι όλα θα σας τα εξηγήσω και δεν θα παραλείψω τίποτα.
Καλά λες, είπα εγώ.
Αφού άπλωσε το χέρι ξανά, βλέπετε, είπε, τη γυναίκα εκείνη, η οποία φαίνεται τυφλή και στέκεται πάνω σε στρογγυλή πέτρα, για την οποία πριν λίγο σας είπα πως Τύχη ονομάζεται;
Βλέπουμε.
Αυτή προστάζει, είπε, να μην πιστεύει κάποιος και να μη νομίζει βέβαιο ούτε ασφαλές ο,τι πάρει από αυτήν, ούτε να τα θεωρεί δικά του. Διότι, τίποτε δεν την εμποδίζει να τα πάρει από αυτόν και να τα δώσει σε άλλον, μια και πολλές φορές συνηθίζει να το κάνει αυτό. Και γι' αυτό, προστάζει να είναι αδιάφοροι οι άνθρωποι σε αυτά που δίδει και ούτε να χαίρονται, όταν τους τα δίδει, ούτε να λυπούνται όταν τους τα παίρνει και ούτε να την κατηγορούν ούτε να την επαινούν. Διότι, τίποτε δεν κάνει με τη λογική, αλλά στα τυφλά και τυχαία, όπως σας είπα προηγουμένως. Δι' αυτό, το Δαιμόνιο προστάζει να μην απορούν για ό,τι αυτή κάνει και ούτε να μοιάζουν με τους κακούς τραπεζίτες. Γιατι και εκείνοι, όταν πάρουν τα χρήματα από τους ανθρώπους, χαίρονται και νομίζουν πως είναι δικά τους, όταν όμως τους τα ζητήσουν πίσω, αγανακτούν και θεωρούν πως έχουν πάθει κακό, χωρίς να σκέπτονται πως με αυτό τον όρο πήραν τις χρηματικές καταθέσεις, σύμφωνα με τον οποίο τίποτα δεν εμποδίζει τον καταθέτη να τις σηκώσει. Έτσι λοιπόν προστάζει το Δαιμόνιο να αντιμετωπίζουν και αυτά που τους δίδει και να έχουν κατά νου οτι η Τύχη τέτοια φύση, ώστε όσα έχει δώσει να τα αφαιρεί και γρήγορα να δίδει πολύ περισσότερα και πάλι να αφαιρεί όχι μόνο εκείνα που έχει δώσει αλλά και εκείνα που είχαν προηγουμένως. Όσα δίδει η Τύχη, προστάζει το Δαιμόνιο, να τα πάρουν και να φύγουν αμέσως, στρέφοντας την προσοχή τους προς την βέβαιη και ασφαλή δόση.
Ποιά είναι αυτή; είπα εγώ.
Αυτή που θα λάβουν από την Παιδεία, εάν διασωθούν εκεί.
Αυτή ποιά είναι;
H αληθινή γνώση των συμφερόντων, είπε, και ασφαλή δόση και βέβαιη και αμετάβλητη. Συμβουλεύει λοιπόν να φεύγουν γρήγορα προς αυτήν, και όταν έλθουν προς εκείνες τις γυναίκες, οι οποίες και προηγουμένως είπα ότι ονομάζονται Ακράτεια και Ηδυπάθεια και από εκεί προστάζει σύντομα να απομακρύνονται και να μην πιστεύουν σε αυτές καθόλου, ώσπου να φθάσουν στην Ψευδοπαιδεία. Συμβουλεύει να μείνουν λίγο χρόνο εκεί, και να λάβουν ο,τι επιθυμούν για εφόδιο, και από εκεί να φύγουν σύντομα προς την αληθινή Παιδεία. Αυτά παραγγέλλει το Δαιμόνιον. Όποιος εναντιώνεται προς αυτά ή παρακούει, καταστρέφεται κακώς.
Ο μύθος λοιπόν, ώ ξένοι, του Πίνακα, είναι περίπου αυτός.
Εάν τώρα θέλετε να μάθετε τίποτε επιπλέον, κανείς φθόνος · εγώ θα σας πω.
Καλά λές, είπα εγώ. Αλλά τι διατάσσει αυτούς το Δαιμόνιο να λάβουν από την Ψευδοπαιδεία;
Aυτά τα οποία φαίνονται οτι είναι χρήσιμα.
Και ποιά είναι αυτά;
Γράμματα, είπε, και από τα άλλα μαθήματα όσα αναφέρει και ο Πλάτων πως έχουν δύναμη χαλινού για τους νέους, για να μην αποσπώνται σε αλλότρια.
Ποιό από τα δύο, είναι αναγκαίο να τα πάρει κανείς αυτά, εάν πρόκειται να φθάσει στην αληθινή Παιδεία, ή όχι;
Ανάγκη καμμία, είπε, χρήσιμα όμως χρήσιμα για να έλθουν συντομότερα. Στο να βελτιωθούν όμως, δεν συμβάλλουν καθόλου αυτά.
Δεν είναι καθόλου χρήσιμα, είπα, λες στο να γίνουν καλύτεροι Άνδρες;
Διότι και χωρίς αυτά μπορούν να γίνουν ηθικότεροι, παρόλα αυτά δεν είναι άχρηστα και εκείνα. Διότι, όπως συμβαίνει να καταλαβαίνουμε με διερμηνέα τα λεγόμενα κάποια στιγμή, όμως, δεν θα ήταν περιττό να γνωρίζουμε και εμείς οι ίδιοι την γλώσσα, διότι θα τα κατανοούσαμε καλύτερα, έτσι και χωρίς τις γνώσεις αυτές δεν θα τους εμποδίζει τίποτα να γίνουν ηθικότεροι...
Ποιό λοιπόν από τα δύο συμβαίνει, οι μορφωμένοι πλεονεκτούν στο να γίνουν ηθικότεροι από τους άλλους ανθρώπους ή όχι;
Όχι διότι πως είναι πιθανό να πλεονεκτούν, όταν φαίνονται να απατώνται σχετικά με τα καλά και κακά, όπως ακριβώς και οι άλλοι και κυριαρχούνται ακόμη από κάθε κακία; Διότι, τίποτε δεν εμποδίζει να γνωρίζει κανείςτα γράμματα και να είναι κάτοχος όλων των γνώσεων και συγχρόνως να είναι μέθυσος, ακρατής, φιλάργυρος, άδικος και προδότης και με μια λέξη άφρων. Βέβαια, είναι ενδεχόμενο πολλούς τέτοιους να δεις.
Πώς αυτοί υπερέχουν, είπε, εξαιτίας αυτών των γνώσεων στο να γίνουν ηθικότεροι Άνδρες;
Καθόλου δεν φαίνεται από αυτό τον λόγο.
Αλλά ποιά είναι, είπα εγώ, η αιτία, που στον δεύτερο περίβολο ζουν σαν να προσεγγίζουν την αληθινή Παιδεία;
Και σε τί τους ωφελεί αυτό, είπε, αφού πολλές φορές μπορούμε να δούμε πως έρχονται από τον πρώτο περίβολο από την Ακράτεια και την υπόλοιπη Κακία, στον τρίτο περίβολο και στην Αληθινή Παιδεία και αυτούς τους μορφωμένους να τους αντικαθιστούν; Πώς υπερτερούν, εάν είναι πιο νωθροί και πιο ανεπίδεκτοι μαθήσεως;
Πώς συμβαίνει αυτό; είπα εγώ.
Διότι εκείνοι που είναι στον δεύτερο περίβολο, αν μη τι άλλο, προσποιούνται πως γνωρίζουν εκείνα που δεν γνωρίζουν. Όταν διέπονται από αυτήν την νοοτροπία, κατ' ανάγκην, δεν μπορούν να κινηθούν προς την αληθινή Παιδεία. Έπειτα, δεν βλέπεις και το άλλο, ότι οι Δοξασίες από τον πρώτο περίβολο έρχονται επίσης προς το μέρος αυτών; Κατά συνέπεια, δεν είναι καθόλου ηθικότεροι αυτοί από εκείνους, εάν δεν συναναστραφεί μαζί τους η Μεταμέλεια και πειστούν οτι δεν έχουν Παιδεία, αλλά Ψευδοπαιδεία, εξαιτείας της οποίας απατώνται. Και εσείς, ξένοι, είπε, έτσι να πράττετε και να ασχολείστε με αυτά που είπαμε, ώσπου να συνηθίσετε. Αλλά αυτά τα ίδια πρέπει πολλές φορές να εξετάζετε και να μην το παραλείπετε, ενώ τα άλλα να τα θεωρείτε δευτερεύοντα. Αλλιώς, δεν θα ωφεληθείτε καθόλου από αυτά που ακούτε.
Θα το κάνουμε. Αυτό να μας εξηγήσεις, πώς δεν είναι καλά, όσα παίρνουν οι άνθρωποι από την Τύχη, για παράδειγμα, η ζωή, η υγεία, ο πλούτος, η δόξα, τα τέκνα, η νίκη και όσα είναι παραπλήσια με αυτά; Ή πάλι πως δεν είναι κακά τα αντίθετα; Διότι πολύ παράδοξος και απίστευτος μας φαίνεται ο λόγος.
Εμπρός λοιπόν, είπε, προσπάθησε να απαντήσεις φαινομενικά πιο ορθά, σχετικά με όσα σε ερωτώ.
Αλλά θα το πράξω, είπα εγώ.
Ποιό από τα δύο, εάν κάποιος ζει κακώς, είναι πράγμα αγαθό για αυτόν η ζωή ή όχι;
Δεν μου φαίνεται αγαθό, αλλά κακό, είπα εγώ.
Πώς γίνεται να είναι αγαθή η ζωή, είπε, εάν είναι ταυτόχρονα κακή;
Θεωρώ οτι για εκείνους που ζουν κακώς, είναι κακό, για αυτούς όμως που ζουν καλά, είναι αγαθό.
Και κακή άρα λες τη ζωή και αγαθή οτι είναι.
Μάλιστα.
Μην λες λοιπόν απίθανα πράγματα. Αδύνατον το ίδιο πράγμα να είναι κακό και αγαθό. Διότι έτσι θα ήταν συγχρόνως, το ίδιο πράγμα πάντα και ωφέλιμο και βλαπτικό, και επιθυμητό και ανεπιθύμητο.
Απίθανο. Αλλά πώς δεν είναι κακό πράγμα η κακή ζωή για όποιον ζει κακώς; Εάν αυτός έχει κάτι κακό, για αυτόν η ζωή είναι κάτι κακό.
Αλλά δεν είναι το ίδιο ή ζωή και η κακή ζωή. Ή δεν σου φαίνεται έτσι;
Και βέβαια, δεν νομίζω πως είναι το ίδιο.
Η κακή λοιπόν ζωή είναι κακό πράγμα, το να ζει κάποιος όμως δεν είναι κάτι κακό. Διότι, εάν ήταν κάτι κακό, για εκείνους που ζουν καλά θα ήταν κακό, διότι θα υπήρχε σε αυτούς η ζωή, η οποία είναι κακό πράγμα.
Αληθές μου φαίνεται οτι είναι αυτό.
Επειδή λοιπόν και στους δύο συμβαίνει να ζουν, και σε όσους ζουν καλά, και σε εκείνους που ζουν άσχημα, δεν θα μπορούσε να είναι η ζωή ούτε καλό ούτε κακό πράγμα. Όπως ακριβώς ούτε η εγχείρηση και το καυτηρίασμα είναι βλαβερά και υγιεινά. Κατά τον ίδιο τρόπο, και για την ζωή, δεν είναι κακό πράγμα αυτή η ίδια η ζωή, αλλά η κακή ζωή.
Έτσι είναι αυτά.
Εσύ, λοιπόν, έτσι να εξετάζεις ποιό από τα δύο, θα ήθελες να ζεις κακώς ή να πεθάνεις καλά και με Ανδρεία;
Να πεθάνω εγώ, καλώς.
Ούτε το να πεθάνει κάποιος είναι κακό, αν βέβαια πολλές φορές είναι προτιμότερο το να πεθάνει κάποιος από το να ζει.
Έτσι είναι αυτά.
Λοιπόν το ίδιο ισχύει και για την υγεία και την ασθένεια. Πολλές φορές δεν συμφέρει να είναι κανείς υγιής, αλλά το αντίθετο, όταν υπάρχει ανάλογη περίσταση.
Αλήθεια λές.
Έλα λοιπόν, ας εξετάσουμε και την περίπτωση του πλούτου, εάν βέβαια είναι δυνατόν, διότι πολλές φορές μπορούμε να δουμε κάποιος να έχει πλούτο, αλλά να ζει κακά και άθλια.
Ναι μα το Δία, βεβαίως πολλούς.
Λοιπόν ο πλούτος καθόλου δεν βοηθά αυτούς να ζουν καλά.
Φαίνεται · διότι αυτοί είναι φαύλοι.
Το να είναι κανείς σπουδαίος, τον κάνει όχι ο πλούτος, αλλά η Παιδεία.
Εύλογο.
Σε συνάρτηση, λοιπόν, με αυτά, ούτε ο πλούτος είναι αγαθό, εάν δεν βοηθά αυτούς που τον έχουν στο να βελτιωθούν (ενν. ηθικά).
Φαίνεται έτσι.
Ούτε συμφέρει, επομένως, μερικούς να είναι πλούσιοι, όταν δεν γνωρίζουν να χρησιμοποιούν τον πλούτο.
Έτσι μου φαίνεται.
Πώς, επομένως, μπορεί να θεωρήσει κάποιος ότι είναι αγαθό, αυτό το οποίο, πολλές φορές, δεν συμφέρει να υπάρχει;
Καθόλου.
Εάν λοιπόν γνωρίζει κανείς να χρησιμοποιεί τον πλούτο καλά και έμπειρα, θα ζήσει καλά, αλλιώς κακά.
Αληθέστατα νομίζω αυτά που λες.
Και στο σύνολο, το να εκτιμά κανείς αυτά ως αγαθά, ή να τα περιφρονεί ως κακά, αυτό είναι που προκαλεί ταραχή στους ανθρώπους και τους βλάπτει, όταν επιδοκιμάζουν αυτά και θεωρούν πως με αυτά μόνο επιτυγχάνεται η ευδαιμονία · και όλα τα πράττουν εξαιτίας αυτών και δεν απομακρύνονται ούτε από εκείνα που φαίνονται ασεβέστατα και αισχρότατα. Και αυτά τα παθαίνουν, εξαιτίας της άγνοιας του αγαθού. Διότι αγνοούν οτι από τα κακά δεν παράγεται αγαθό. Είναι δυνατόν να δούμε, ότι πολλοί απέκτησαν πλούτο με άσχημα και αισχρά έργα, δηλαδή με προδοσίες, ληστείες, φόνους, συκοφαντίες, αποστερήσεις και με άλλα πολλά και κακά.
Είναι έτσι αυτά. Εάν λοιπόν δεν παράγεται τίποτε το αγαθό από κακό πράγμα, όπως είναι φυσικό, ο πλούτος όμως προέρχεται από κακά έργα, κατ'ανάγκην, δεν αποτελεί αγαθό ο πλούτος.
Συμβαίνει έτσι, σύμφωνα με αυτά τα λόγια.
Αλλ' ούτε την φρόνηση, ούτε την δικαιοπραξία μπορεί κανείς να αποκτήσει από κακά έργα, έτσι ούτε το να αδικεί και να είναι άφρων από καλά έργα, ούτε είναι δυνατόν αυτά να υπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο. Τίποτε όμως δεν εμποδίζει να έχει κανείς μαζί με πολλή κακία πλούτο και δόξα και νίκη και όλα τα υπόλοιπα, όσα είναι παραπλήσια. Κατά συνέπεια, δεν δύνανται αυτά να είναι ούτε αγαθά ούτε κακά, αλλά μόνο η φρόνηση αποτελεί αγαθό και η αφροσύνη κακό.
Καλά μου φαίνεται πως τα λες, είπα.
*******
Νεοελληνική Απόδοση: Παλιγγίνης Ελευθέριος http://hliaion.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
Αγαπητή Αμαλία, το θέμα το μετέφερα εδώ διότι λειτούργησα σαν να προωθώ προιόντα σε σούπερ
μάρκετ. Το έβαλα στο πάνω ράφι, εκεί που πέφτει το μάτι, για να το βλέπουν όλοι, διότι είναι
αρκετά σημαντικό για όλους μας ως θέμα όπως προείπες. Ο κέρσορας δεν κατεβαίνει πάντα κάτω
κάτω..., οπότε αρκετοί αναγνώστες θα το χάνανε, άσε που η θεματική κατηγορία Ελλήνων
Αυτογνωσία είναι βαριά ως τίτλος και πολλοί θα λέγανε “άσε μην πάμε εκεί να δούμε, δεν είμαστε
για τέτοιου είδους αναλύσεις και φιλοσοφίες” . 
Αναφέρουμε για αναγνώστες εκτός των μελών της
Δημοθοινίας, οι οποίοι δεν είναι λίγοι.
Από τη στιγμή που λες ότι ανοίγουμε τα μάτια μας σε αυτόν τον κόσμο -ξεκινάω να λέω τις
απόψεις μου σε αντίλογο προς τις δικές σου- ξεκινάμε την προσπάθεια να αντιληφθούμε τη θέση
μας σε αυτό τον κόσμο μεσα από το ΕΓΩ και το ΕΜΕΙΣ, δηλ ψάχνουμε το στίγμα μας στο χάρτη
που λέγεται ζωή. Η προσωπικότητα είναι κάτι που συνεχώς αλλάζει και είναι ρευστή, σε αντίθεση
με τον χαρακτήρα που ότι “χαράξει” μένει για πάντα, πολύ δύσκολα “ξεχαράζει” και αυτός κατ'
εμέ είναι ο απώτερος σκοπός του ανθρώπου μέσω της αυτογνωσίας- ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Μέχρι τα 5 μας
έχουμε διαμορφώσει μία πρώτη εικόνα για τον κόσμο και η οποία έχει χαραχθεί βαθειά
μέσα μας, στο υποσυνείδητο. Η πρώτη εικόνα έχει να κάνει με το πώς θα μπορέσω να επιβιώσω σε
έναν κόσμο που μιλιά δεν έχω, δύναμη να αυτοσυντηρηθώ δεν έχω, μα ούτε και ξέρω τι να πω
μέχρι να βγάλω κάποιο συμπέρασμα. Οι κινήσεις ενός παιδιού είναι απλά αντανακλαστικές σε
εξωτερικά ερεθίσματα, ως ένστικτα ώστε να καταφέρει να επιβιώσει, και μάλιστα με τέτοιο
χρηστικό τρόπο ώστε η επιβίωση του να γίνει όσο γίνετε καλύτερη. Αυτές λοιπόν τις κινήσεις όταν
θα συνεχίσει να της επαναλαμβάνει, θα του χαράξουν τον χαρακτήρα και μέσω αυτού πλέον θα
διατυπώσει μία πρώτη άποψη για τον κόσμο γύρω του. Η άποψη αυτή εάν δεν επιχειρήσει κάτι
με τον ευατό του αργότερα, θα είναι και η τελευταία άποψη του για τον κόσμο που έζησε. Το πολύ
μέχρι τα 7 εώς και 10 η σοβαρή καταστροφή έχει συντελεστεί. Η δήθεν παιδεία έχει επιτελέσει το
έργο της. Εάν ο γάλλος φιλόσοφος έχει πλήρη μνήμη του τι του έμαθε η νηπιαγωγός, αξίζει
συγχαρητηρίων. Εγώ ως κοινός άνθρωπος -και νομίζω οι περισσότεροι άνθρωποι- θυμάμαι μόνο το
όνομά της -και το όνομα αυτής Μάχη-. Εάν το πως να πιάνει το μολύβι, το να δίνει το χέρι του για
να περάσουν το πεζοδρόμιο, να μοιράζεται τα παιχνίδια του, είναι ΠΑΙΔΕΙΑ -κατά αυτόν- ας μας
πει με ποιον τρόπο τα κατάφερε αυτά η νηπιαγωγός του εις αυτόν. Εμένα πάντως μου έρχεται ένας
τρόπος στο νου – το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο-. Ιδικά στο να μοιράζεται τα παιχνίδια του ένα παιδί -μία
ιδέα που θέλουν να γίνει πράξη ,οι περισσότεροι από εμάς γονείς- ας αναρωτηθούμε πρώτα πότε
δανείσαμε-μοιράσαμε με ένα ξένο, γείτονα ,συνάδελφο, μην πω αδερφό, και μάλιστα για πάνω από
μία φορά το ΔΙΚΟ ΜΑΣ αυτοκίνητο για να έχουμε την απαίτηση να δανείσουν-μοιράσουν τα
παιχνίδια τους. Σε αυτούς που τα ίδια επιλέγουν, θα τα δώσουν από μόνα τους, όπως -ίσως -και
εμείς. Εάν δεν μοιράζονται κάτι και το θεωρούν δικό τους, είναι διότι έτσι και εμείς
συμπεριφερθήκαμε σε αυτά όταν πήγανε να πάρουνε κάτι δικό μας- μη τζιζ αυτό είναι δικό μου,του
μπαμπά, δεν είναι δικό σου!- . Όσο για την χρηματική αξία του αυτοκινήτου με ένα παιχνιδάκι
καλύτερα να μην το σκεφτούμε, θα είναι ντροπή για όλους μας, ένα παιχνίδι για ένα παιδί έχει
ανεκτίμητη αξία, δεν λογίζεται με χρήματα μα με συναίσθημα. Όταν εξαναγκάζεται σε μοιρασιά
νοιώθει προδομένο. Εάν το παιδί δεν έχει μάθει στη βία στο σπίτι, σε οποιαδήποτε διένεξη με άλλα
παιδιά θα βρει/βρουνε τη λύση και τότε θα δούμε πως η συλλογικότητα και αλληλεγγύη θα
ανθίσουν, αρκεί βέβαια εαν παρευρίσκεται κάποιος ενήλικας να μην δώσει τη δική του κατά
αυτόν δίκαιη λύση, μα αν μπορέσει να διαιτητεύσει. Όλα τα παιδιά επιθυμούν τη συντροφικότητα,
μα από πότε η συντροφικότητα σημαίνει ότι με όλους πρέπει να νοιώθω το ίδιο άνετα;! Γιατί ένα
παιδάκι θα πρέπει να μάθει να συμπεριφέρεται κόσμια;! Από που συμπεραίνουμε ότι τα παιδιά δεν
είναι κόσμια, από την ψευτοηθική μας; από την δήθεν ηθική της κάθε κοινωνίας; Όταν ένα παιδάκι
πει “ μαμά μαμά έλα να δεις μια μεγάλη κουράδα που έκανα” και είμαστε με κόσμο ,θα
κοκκινίσουμε από ντροπή ΕΜΕΙΣ και θα το επαναφέρουμε στην τάξη μαλώνοντάς το, για να
ΔΕΙΞΟΥΜΕ ότι εμείς διαπαιδαγωγούμε ανθρώπους, και από την άλλη το παιδί να απορεί με
βλέμμα αποσβολωμένο “μα καλά τι είπα, έτσι δεν μου λέτε στο σπίτι;!”. Ο μόνος αρχαίος και ο πιο
αρχαίος θεός, που έχει καταφέρει να επιβιώσει μέχρι σήμερα και να είναι αποδεκτός από όλους, μα
όλους είναι ο θεός ΕΡΩΣ, δεν είναι τυχαίο που είναι παιδί και ποτέ δεν μεγάλωσε! Εάν -κατ' εμέ το
τονίζω- ο γάλλος φιλόσοφος είχε μια τέτοια νηπιαγωγό χωρίς παρωπίδες τότε ήταν αρκετά τυχερός,όσο λίγοι άνθρωποι, που μακάρι να ήμασταν όλοι έτσι. Όμως σε καμία περίπτωση αυτά για μένα
δεν είναι ΠΑΙΔΕΙΑ.
Κάποια λοιπόν στιγμή όταν ενηλικιωθούμε και ωριμάσουμε όπως πολύ καλά είπες, και αφού
έχουμε προσδιορισμένο πλέον το στίγμα μας στο χάρτη της ζωής, αρχίζει η ανασκαφή μέσα μας, το
γιατί και πως έγινα/είμαι αυτό που είμαι. Και προσπαθούμε πλέον να διορθώσουμε τα κακώς
κείμενα στον εαυτό μας,εμείς ηθελημένα. Ξεκινάει η αυτογνωσία λοιπόν με προορισμό την
ΠΑΙΔΕΙΑ μας, σε χρονική στιγμή ηλικιακής ωρίμανσης και όχι στα παιδικά χρόνια. Η ΠΑΙΔΕΙΑ
είναι κάτι το οποίο ο καθείς οφείλει να αντιληφθεί, όπως πολύ σωστά είπες, μόνος του. Δεν
διδάσκεται, δεν μεταδίδεται. Διδάσκεται μόνο το τι ΔΕΝ είναι ΠΑΙΔΕΙΑ και μεταδίδεται μόνο η
αίσθησης της γαλήνης αυτού που την κατέχει.
Επειδή έκατσα και διάβασα το πίνακα του Κέβητος, τον οποίο εσύ μου πρότεινες και σε ευχαριστώ
πολύ για αυτό, είχα πλήρη άγνοια περί τούτου, θα τεκμηριώσω τις ως άνωθεν απόψεις μου, μέσω
της ερμηνείας του -δηλ όπως έχω ξαναπεί, ερμηνεία όπως με συμφέρει-.
Παρατηρούμε ότι όλη η εικόνα παρουσιάζει το βιος μας. Λέγεται ότι οι άνθρωποι που περιμένουν
να μπουν στην πύλη, όπου δίπλα είναι ο Δαίμονας που τους δίνει οδηγίες για το πώς να τα
καταφέρουν, είναι αυτοί που μπαίνουν στο βιος- τη ζωή. Αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για παιδιά
τα οποία θα γεννηθούν. Στη συνέχεια οι άνθρωποι αυτοί σε πολύ κοντινή απόσταση από την πύλη
πάνε να πιούνε από το ποτήρι της ΑΠΑΤΗΣ, την ΠΛΑΝΗ και την ΑΓΝΟΙΑ. Μας λέγεται ότι όλοι
μα όλοι πάνε και όλοι μα όλοι πίνουν. Διερωτώμαι λοιπόν πως είναι δυνατόν σε τόσο μικρή
απόσταση από τον σύμβουλο Δαίμονα όλοι να ξεχάσουν τα λόγια του και να πάνε να πιούν;! Έτσι
και αλλιώς δεν τους εξαναγκάζει κανείς ή κάτι να πάνε να το πιουν, ούτε ο Δαίμονας είπε “τραβάτε
να πιείτε”. Υποτίθεται ότι δεν έχουν απατηθεί ή πλανευθεί ακόμα,χαίρουν άκρας νοημοσύνης,
οπότε δεν υπάρχει λόγος να βρίσκονται εκεί. Ή μήπως υπάρχει λόγος που βρίσκονται όλοι εκεί;! Ας
δούμε. Η έννοια της απάτης έχει ως προυπόθεση βασική την εμπιστοσύνη. Εάν δεν εμπιστεύομαι
κάποιον ή δεν αποκτήσω σχέση εμπιστοσύνης με κάποιον, δεν μπορώ να εξαπατηθώ από αυτόν. Να
με κλέψει μπορεί, να με εξαναγκάσει/εκβιάσει μπορεί, μα όχι να με εξαπατήσει. Επομένως η κυρία
με το ποτηράκι έχει συνάψει μια ισχυρή σχέση εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους όλους γύρω της.
Και διερωτώμαι τί είναι αυτό που όλοι οι άνθρωποι- ερμηνευτικά, παιδιά- με το οποίο συνάπτουν
ισχυρό δεσμό εμπιστοσύνης;! Μα φυσικά οι γονείς τους! Η ζωή των παιδιών κρέμεται
κυριολεκτικά από τα χέρια των γονιών τους, θέλοντας και μη εμπιστεύονται τη ζωή τους στους
γονείς τους, σε αυτούς πάντα θα βρίσκουν και καταφύγιο. Άρα η ΑΠΑΤΗ είναι οι ΓΟΝΕΙΣ! Το
ποτηράκι με νερό ή κρασάκι -σημασία δεν έχει- είναι ο συμβολισμός του “σου προσφέρω να
ξεδιψάσεις παιδί μου”, δηλ ενώ οι γονείς θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους, να τα αναθρέψουν
σωστά τους προσφέρουν έστω και άθελά τους, για ποτό την ΠΛΑΝΗ και την ΑΓΝΟΙΑ. Τα παιδιά
λοιπόν μπήκανε στην πλάνη και την άγνοια από την υποτιθέμενη σωστή ανατροφή των γονιών
τους. Το ότι κάποια παιδιά ήπιαν λίγο και κάποια άλλα πολύ, δεν έχει να κάνει με τη γεύση μα με το
ότι κάποιοι γονείς έχοντας μια ελάχιστη αντίληψη ΠΑΙΔΕΙΑΣ, προσπάθησαν να τα προστατέψουν
από τους ίδιους, όσο μπορούσαν βέβαια. Αυτό σημαίνει ο συμβολισμός του ότι κάποια ήπιαν πολύ
και άλλα όχι. Εφόσον τα παιδιά αυτά αρχίζουν και μεγαλώνουν και είναι στην εφηβεία με δρόμο
προς την ενηλικίωση, αποκτούν ΔΟΞΕΣ -απόψεις, γνώμες, αντιλήψεις-, ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ -όνειρα-,
ΗΔΟΝΕΣ -πνευματικές, σαρκικές,υλιστικές-. Είναι βλέπεις και η ηλικία που ξεκινάς να κυνηγάς
την τύχη σου, οπότε κάποια με λίγη τύχη και σωστό συνδυασμό από ΔΟΞΕΣ, ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ,
ΗΔΟΝΕΣ και με ίσως λίγο ποτηράκι ΠΛΑΝΗ καταφέρνουν να πορευθούν στο δρόμο για την
ΠΑΙΔΕΙΑ ,κάποια άλλα όχι. Από αυτό το σημείο -στην αναγκαστική ψευδοπαιδεία- και έπειτα, η
εικόνα δεν χρήζει ερμηνείας κατ' εμέ, είναι αυτά που ακριβώς λέει. Όμως θα σταθώ σε τρία
πραγματάκια.
Πρώτον: αναφέρεται μέσα στο κείμενο ότι κάτι επικίνδυνο έχει η εξήγηση και ζητά να λυθεί το εξής
“τι αγαθό, τι κακό, τι ούτε αγαθό τι ούτε κακό”. Το αγαθό και το κακό φαινομενικά είναι αντίθετα,
όμως εάν συνέβαινε αυτό δεν θα χρειαζόταν να διατυπωθεί το ούτε αγαθό διότι φαινομενικά
τουλάχιστον ταυτίζεται με το κακό, παρομοίως και το ούτε κακό με το αγαθό. Εάν υποθέσουμε ότι
δεν περιττολογεί τότε αντιλαμβάνομαι το εξής: αν κατά αναλογία πούμε στα χρώματα άσπρο μαύρο
τότε το μη άσπρο δεν είναι απαραίτητα μαύρο, θα μπορούσε να είναι ΚΑΙ το μαύρο ή ΟΧΙ το μαύρο, το αυτό για το μη μαύρο, θα μπορούσε να είναι ΚΑΙ το άσπρο χρώμα ή οποιοδήποτε άλλο
χρώμα πλην του άσπρου -και σαφώς του μαύρου-. Ωραία θα μου πείτε, που κολλάει αυτό;! Θα
πρέπει να το συνδυάσουμε με το δεύτερο πραγματάκι, αμέσως παρακάτω.
Δεύτερον: αναφέρεται μέσα στο κείμενο “αυτά είναι όσα νομίζουν ότι είναι αγαθά” δηλ εντέλει
ΔΕΝ είναι αγαθά- ούτε αγαθό-.(εάν αγαθά και αγαθό έχουν την ίδια έννοια δηλ του καλού ,η σκέψη
μου είναι ορθή, εάν τα αγαθά έχουν άλλη έννοια π.χ προιόντα, είναι λανθασμένη) . Αυτά λοιπόν
είναι, πλούτος, δόξα, ευγένεια καταγωγής, ΤΕΚΝΑ, τυραννίδες κ.α . Μα τα ΤΕΚΝΑ δηλ να κάνεις
παιδιά, αν δεν είναι αγαθά/ό τι είναι; κακό; Αδυνατώ να πιστέψω κάτι τέτοιο, όμως σύμφωνα με
την παραπάνω συλλογιστική ,δεν είναι αγαθό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι κακό, ούτε κακό
ούτε αγαθό, ίσως κάτι ενδιάμεσο του οποίου το νόημα αδυνατώ να αντιληφθώ.
Τρίτον: αναφέρεται μέσα στο κείμενο τι δίνει η ΠΑΙΔΕΙΑ, “γνώση του να μην παθαίνει κανείς
τίποτε κακό στη ζωή” και αργότερα λέγεται ότι ο στεφανωμένος μπορεί να πάει όπου θέλει, και τον
γυρνάνε από όπου ξεκίνησε για να αντιληφθεί το κακό. Είναι σαν να λέει στον στεφανωμένο γύρνα
πίσω να εφαρμόσεις το “να μην παθαίνει κανείς κακό”, όμως σε πιο σημείο πρέπει να πάει ο
στεφανωμένος;! Κατά την άποψή μου στη ρίζα του κακού, στην ΠΛΑΝΗ, να την διώξει και να
κάτσει αυτός στο θρόνο. Όμως ποιος είναι αυτός που κατάφερε να ανταμώσει την ΠΑΙΔΕΙΑ σε
μικρή ηλικία, ώστε να κάτσει στο θρόνο σαν γονιός με ΠΑΙΔΕΙΑ;! Έτσι λοιπόν αφού δεν έχει την
δυνατότητα να γίνει γονιός εκ νέου, διότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τη ζωή του,
αναζητώντας την ΠΑΙΔΕΙΑ, καταφεύγει ο στεφανωμένος σε “ημίμετρα” κατά της ΠΛΑΝΗΣ με τη
δύναμη της ΠΕΙΘΟΥΣ που του παραχώρησε η ΑΛΗΘΕΙΑ και η ΠΑΙΔΕΙΑ.
Έτσι λοιπόν για αυτό και η εικόνα είναι αφιερωμένη στον Κρόνο, όπως αυτός έτρωγε τα παιδιά του
και δεν τα άφηνε να ενεργήσουν σωστά για να συνεχίσει αυτός να κάνει τα ανουσιουργήματά του ,
έτσι και ο χρόνος έφαγε τα χρόνια της ζωής του στεφανωμένου-μέχρι να στεφανωθεί-, μην
αφήνοντάς τον πια να ξαναγίνει γονιός και να χτυπήσει το κακό στη ρίζα.
Δεν το παίζω καλός γονιός μα ούτε κάνω υποδείξεις, απλά διατυπώνω τις απόψεις μου, μην παρεξηγηθώ, και προς θεού δεν λέω ότι είναι σωστές, απλά
στο δικό μου κεφάλι στέκουν ορθές.
μάρκετ. Το έβαλα στο πάνω ράφι, εκεί που πέφτει το μάτι, για να το βλέπουν όλοι, διότι είναι
αρκετά σημαντικό για όλους μας ως θέμα όπως προείπες. Ο κέρσορας δεν κατεβαίνει πάντα κάτω
κάτω..., οπότε αρκετοί αναγνώστες θα το χάνανε, άσε που η θεματική κατηγορία Ελλήνων
Αυτογνωσία είναι βαριά ως τίτλος και πολλοί θα λέγανε “άσε μην πάμε εκεί να δούμε, δεν είμαστε
για τέτοιου είδους αναλύσεις και φιλοσοφίες” .
Αναφέρουμε για αναγνώστες εκτός των μελών τηςΔημοθοινίας, οι οποίοι δεν είναι λίγοι.
Από τη στιγμή που λες ότι ανοίγουμε τα μάτια μας σε αυτόν τον κόσμο -ξεκινάω να λέω τις
απόψεις μου σε αντίλογο προς τις δικές σου- ξεκινάμε την προσπάθεια να αντιληφθούμε τη θέση
μας σε αυτό τον κόσμο μεσα από το ΕΓΩ και το ΕΜΕΙΣ, δηλ ψάχνουμε το στίγμα μας στο χάρτη
που λέγεται ζωή. Η προσωπικότητα είναι κάτι που συνεχώς αλλάζει και είναι ρευστή, σε αντίθεση
με τον χαρακτήρα που ότι “χαράξει” μένει για πάντα, πολύ δύσκολα “ξεχαράζει” και αυτός κατ'
εμέ είναι ο απώτερος σκοπός του ανθρώπου μέσω της αυτογνωσίας- ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Μέχρι τα 5 μας
έχουμε διαμορφώσει μία πρώτη εικόνα για τον κόσμο και η οποία έχει χαραχθεί βαθειά
μέσα μας, στο υποσυνείδητο. Η πρώτη εικόνα έχει να κάνει με το πώς θα μπορέσω να επιβιώσω σε
έναν κόσμο που μιλιά δεν έχω, δύναμη να αυτοσυντηρηθώ δεν έχω, μα ούτε και ξέρω τι να πω
μέχρι να βγάλω κάποιο συμπέρασμα. Οι κινήσεις ενός παιδιού είναι απλά αντανακλαστικές σε
εξωτερικά ερεθίσματα, ως ένστικτα ώστε να καταφέρει να επιβιώσει, και μάλιστα με τέτοιο
χρηστικό τρόπο ώστε η επιβίωση του να γίνει όσο γίνετε καλύτερη. Αυτές λοιπόν τις κινήσεις όταν
θα συνεχίσει να της επαναλαμβάνει, θα του χαράξουν τον χαρακτήρα και μέσω αυτού πλέον θα
διατυπώσει μία πρώτη άποψη για τον κόσμο γύρω του. Η άποψη αυτή εάν δεν επιχειρήσει κάτι
με τον ευατό του αργότερα, θα είναι και η τελευταία άποψη του για τον κόσμο που έζησε. Το πολύ
μέχρι τα 7 εώς και 10 η σοβαρή καταστροφή έχει συντελεστεί. Η δήθεν παιδεία έχει επιτελέσει το
έργο της. Εάν ο γάλλος φιλόσοφος έχει πλήρη μνήμη του τι του έμαθε η νηπιαγωγός, αξίζει
συγχαρητηρίων. Εγώ ως κοινός άνθρωπος -και νομίζω οι περισσότεροι άνθρωποι- θυμάμαι μόνο το
όνομά της -και το όνομα αυτής Μάχη-. Εάν το πως να πιάνει το μολύβι, το να δίνει το χέρι του για
να περάσουν το πεζοδρόμιο, να μοιράζεται τα παιχνίδια του, είναι ΠΑΙΔΕΙΑ -κατά αυτόν- ας μας
πει με ποιον τρόπο τα κατάφερε αυτά η νηπιαγωγός του εις αυτόν. Εμένα πάντως μου έρχεται ένας
τρόπος στο νου – το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο-. Ιδικά στο να μοιράζεται τα παιχνίδια του ένα παιδί -μία
ιδέα που θέλουν να γίνει πράξη ,οι περισσότεροι από εμάς γονείς- ας αναρωτηθούμε πρώτα πότε
δανείσαμε-μοιράσαμε με ένα ξένο, γείτονα ,συνάδελφο, μην πω αδερφό, και μάλιστα για πάνω από
μία φορά το ΔΙΚΟ ΜΑΣ αυτοκίνητο για να έχουμε την απαίτηση να δανείσουν-μοιράσουν τα
παιχνίδια τους. Σε αυτούς που τα ίδια επιλέγουν, θα τα δώσουν από μόνα τους, όπως -ίσως -και
εμείς. Εάν δεν μοιράζονται κάτι και το θεωρούν δικό τους, είναι διότι έτσι και εμείς
συμπεριφερθήκαμε σε αυτά όταν πήγανε να πάρουνε κάτι δικό μας- μη τζιζ αυτό είναι δικό μου,του
μπαμπά, δεν είναι δικό σου!- . Όσο για την χρηματική αξία του αυτοκινήτου με ένα παιχνιδάκι
καλύτερα να μην το σκεφτούμε, θα είναι ντροπή για όλους μας, ένα παιχνίδι για ένα παιδί έχει
ανεκτίμητη αξία, δεν λογίζεται με χρήματα μα με συναίσθημα. Όταν εξαναγκάζεται σε μοιρασιά
νοιώθει προδομένο. Εάν το παιδί δεν έχει μάθει στη βία στο σπίτι, σε οποιαδήποτε διένεξη με άλλα
παιδιά θα βρει/βρουνε τη λύση και τότε θα δούμε πως η συλλογικότητα και αλληλεγγύη θα
ανθίσουν, αρκεί βέβαια εαν παρευρίσκεται κάποιος ενήλικας να μην δώσει τη δική του κατά
αυτόν δίκαιη λύση, μα αν μπορέσει να διαιτητεύσει. Όλα τα παιδιά επιθυμούν τη συντροφικότητα,
μα από πότε η συντροφικότητα σημαίνει ότι με όλους πρέπει να νοιώθω το ίδιο άνετα;! Γιατί ένα
παιδάκι θα πρέπει να μάθει να συμπεριφέρεται κόσμια;! Από που συμπεραίνουμε ότι τα παιδιά δεν
είναι κόσμια, από την ψευτοηθική μας; από την δήθεν ηθική της κάθε κοινωνίας; Όταν ένα παιδάκι
πει “ μαμά μαμά έλα να δεις μια μεγάλη κουράδα που έκανα” και είμαστε με κόσμο ,θα
κοκκινίσουμε από ντροπή ΕΜΕΙΣ και θα το επαναφέρουμε στην τάξη μαλώνοντάς το, για να
ΔΕΙΞΟΥΜΕ ότι εμείς διαπαιδαγωγούμε ανθρώπους, και από την άλλη το παιδί να απορεί με
βλέμμα αποσβολωμένο “μα καλά τι είπα, έτσι δεν μου λέτε στο σπίτι;!”. Ο μόνος αρχαίος και ο πιο
αρχαίος θεός, που έχει καταφέρει να επιβιώσει μέχρι σήμερα και να είναι αποδεκτός από όλους, μα
όλους είναι ο θεός ΕΡΩΣ, δεν είναι τυχαίο που είναι παιδί και ποτέ δεν μεγάλωσε! Εάν -κατ' εμέ το
τονίζω- ο γάλλος φιλόσοφος είχε μια τέτοια νηπιαγωγό χωρίς παρωπίδες τότε ήταν αρκετά τυχερός,όσο λίγοι άνθρωποι, που μακάρι να ήμασταν όλοι έτσι. Όμως σε καμία περίπτωση αυτά για μένα
δεν είναι ΠΑΙΔΕΙΑ.
Κάποια λοιπόν στιγμή όταν ενηλικιωθούμε και ωριμάσουμε όπως πολύ καλά είπες, και αφού
έχουμε προσδιορισμένο πλέον το στίγμα μας στο χάρτη της ζωής, αρχίζει η ανασκαφή μέσα μας, το
γιατί και πως έγινα/είμαι αυτό που είμαι. Και προσπαθούμε πλέον να διορθώσουμε τα κακώς
κείμενα στον εαυτό μας,εμείς ηθελημένα. Ξεκινάει η αυτογνωσία λοιπόν με προορισμό την
ΠΑΙΔΕΙΑ μας, σε χρονική στιγμή ηλικιακής ωρίμανσης και όχι στα παιδικά χρόνια. Η ΠΑΙΔΕΙΑ
είναι κάτι το οποίο ο καθείς οφείλει να αντιληφθεί, όπως πολύ σωστά είπες, μόνος του. Δεν
διδάσκεται, δεν μεταδίδεται. Διδάσκεται μόνο το τι ΔΕΝ είναι ΠΑΙΔΕΙΑ και μεταδίδεται μόνο η
αίσθησης της γαλήνης αυτού που την κατέχει.
Επειδή έκατσα και διάβασα το πίνακα του Κέβητος, τον οποίο εσύ μου πρότεινες και σε ευχαριστώ
πολύ για αυτό, είχα πλήρη άγνοια περί τούτου, θα τεκμηριώσω τις ως άνωθεν απόψεις μου, μέσω
της ερμηνείας του -δηλ όπως έχω ξαναπεί, ερμηνεία όπως με συμφέρει-.
Παρατηρούμε ότι όλη η εικόνα παρουσιάζει το βιος μας. Λέγεται ότι οι άνθρωποι που περιμένουν
να μπουν στην πύλη, όπου δίπλα είναι ο Δαίμονας που τους δίνει οδηγίες για το πώς να τα
καταφέρουν, είναι αυτοί που μπαίνουν στο βιος- τη ζωή. Αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για παιδιά
τα οποία θα γεννηθούν. Στη συνέχεια οι άνθρωποι αυτοί σε πολύ κοντινή απόσταση από την πύλη
πάνε να πιούνε από το ποτήρι της ΑΠΑΤΗΣ, την ΠΛΑΝΗ και την ΑΓΝΟΙΑ. Μας λέγεται ότι όλοι
μα όλοι πάνε και όλοι μα όλοι πίνουν. Διερωτώμαι λοιπόν πως είναι δυνατόν σε τόσο μικρή
απόσταση από τον σύμβουλο Δαίμονα όλοι να ξεχάσουν τα λόγια του και να πάνε να πιούν;! Έτσι
και αλλιώς δεν τους εξαναγκάζει κανείς ή κάτι να πάνε να το πιουν, ούτε ο Δαίμονας είπε “τραβάτε
να πιείτε”. Υποτίθεται ότι δεν έχουν απατηθεί ή πλανευθεί ακόμα,χαίρουν άκρας νοημοσύνης,
οπότε δεν υπάρχει λόγος να βρίσκονται εκεί. Ή μήπως υπάρχει λόγος που βρίσκονται όλοι εκεί;! Ας
δούμε. Η έννοια της απάτης έχει ως προυπόθεση βασική την εμπιστοσύνη. Εάν δεν εμπιστεύομαι
κάποιον ή δεν αποκτήσω σχέση εμπιστοσύνης με κάποιον, δεν μπορώ να εξαπατηθώ από αυτόν. Να
με κλέψει μπορεί, να με εξαναγκάσει/εκβιάσει μπορεί, μα όχι να με εξαπατήσει. Επομένως η κυρία
με το ποτηράκι έχει συνάψει μια ισχυρή σχέση εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους όλους γύρω της.
Και διερωτώμαι τί είναι αυτό που όλοι οι άνθρωποι- ερμηνευτικά, παιδιά- με το οποίο συνάπτουν
ισχυρό δεσμό εμπιστοσύνης;! Μα φυσικά οι γονείς τους! Η ζωή των παιδιών κρέμεται
κυριολεκτικά από τα χέρια των γονιών τους, θέλοντας και μη εμπιστεύονται τη ζωή τους στους
γονείς τους, σε αυτούς πάντα θα βρίσκουν και καταφύγιο. Άρα η ΑΠΑΤΗ είναι οι ΓΟΝΕΙΣ! Το
ποτηράκι με νερό ή κρασάκι -σημασία δεν έχει- είναι ο συμβολισμός του “σου προσφέρω να
ξεδιψάσεις παιδί μου”, δηλ ενώ οι γονείς θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους, να τα αναθρέψουν
σωστά τους προσφέρουν έστω και άθελά τους, για ποτό την ΠΛΑΝΗ και την ΑΓΝΟΙΑ. Τα παιδιά
λοιπόν μπήκανε στην πλάνη και την άγνοια από την υποτιθέμενη σωστή ανατροφή των γονιών
τους. Το ότι κάποια παιδιά ήπιαν λίγο και κάποια άλλα πολύ, δεν έχει να κάνει με τη γεύση μα με το
ότι κάποιοι γονείς έχοντας μια ελάχιστη αντίληψη ΠΑΙΔΕΙΑΣ, προσπάθησαν να τα προστατέψουν
από τους ίδιους, όσο μπορούσαν βέβαια. Αυτό σημαίνει ο συμβολισμός του ότι κάποια ήπιαν πολύ
και άλλα όχι. Εφόσον τα παιδιά αυτά αρχίζουν και μεγαλώνουν και είναι στην εφηβεία με δρόμο
προς την ενηλικίωση, αποκτούν ΔΟΞΕΣ -απόψεις, γνώμες, αντιλήψεις-, ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ -όνειρα-,
ΗΔΟΝΕΣ -πνευματικές, σαρκικές,υλιστικές-. Είναι βλέπεις και η ηλικία που ξεκινάς να κυνηγάς
την τύχη σου, οπότε κάποια με λίγη τύχη και σωστό συνδυασμό από ΔΟΞΕΣ, ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ,
ΗΔΟΝΕΣ και με ίσως λίγο ποτηράκι ΠΛΑΝΗ καταφέρνουν να πορευθούν στο δρόμο για την
ΠΑΙΔΕΙΑ ,κάποια άλλα όχι. Από αυτό το σημείο -στην αναγκαστική ψευδοπαιδεία- και έπειτα, η
εικόνα δεν χρήζει ερμηνείας κατ' εμέ, είναι αυτά που ακριβώς λέει. Όμως θα σταθώ σε τρία
πραγματάκια.
Πρώτον: αναφέρεται μέσα στο κείμενο ότι κάτι επικίνδυνο έχει η εξήγηση και ζητά να λυθεί το εξής
“τι αγαθό, τι κακό, τι ούτε αγαθό τι ούτε κακό”. Το αγαθό και το κακό φαινομενικά είναι αντίθετα,
όμως εάν συνέβαινε αυτό δεν θα χρειαζόταν να διατυπωθεί το ούτε αγαθό διότι φαινομενικά
τουλάχιστον ταυτίζεται με το κακό, παρομοίως και το ούτε κακό με το αγαθό. Εάν υποθέσουμε ότι
δεν περιττολογεί τότε αντιλαμβάνομαι το εξής: αν κατά αναλογία πούμε στα χρώματα άσπρο μαύρο
τότε το μη άσπρο δεν είναι απαραίτητα μαύρο, θα μπορούσε να είναι ΚΑΙ το μαύρο ή ΟΧΙ το μαύρο, το αυτό για το μη μαύρο, θα μπορούσε να είναι ΚΑΙ το άσπρο χρώμα ή οποιοδήποτε άλλο
χρώμα πλην του άσπρου -και σαφώς του μαύρου-. Ωραία θα μου πείτε, που κολλάει αυτό;! Θα
πρέπει να το συνδυάσουμε με το δεύτερο πραγματάκι, αμέσως παρακάτω.
Δεύτερον: αναφέρεται μέσα στο κείμενο “αυτά είναι όσα νομίζουν ότι είναι αγαθά” δηλ εντέλει
ΔΕΝ είναι αγαθά- ούτε αγαθό-.(εάν αγαθά και αγαθό έχουν την ίδια έννοια δηλ του καλού ,η σκέψη
μου είναι ορθή, εάν τα αγαθά έχουν άλλη έννοια π.χ προιόντα, είναι λανθασμένη) . Αυτά λοιπόν
είναι, πλούτος, δόξα, ευγένεια καταγωγής, ΤΕΚΝΑ, τυραννίδες κ.α . Μα τα ΤΕΚΝΑ δηλ να κάνεις
παιδιά, αν δεν είναι αγαθά/ό τι είναι; κακό; Αδυνατώ να πιστέψω κάτι τέτοιο, όμως σύμφωνα με
την παραπάνω συλλογιστική ,δεν είναι αγαθό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι κακό, ούτε κακό
ούτε αγαθό, ίσως κάτι ενδιάμεσο του οποίου το νόημα αδυνατώ να αντιληφθώ.
Τρίτον: αναφέρεται μέσα στο κείμενο τι δίνει η ΠΑΙΔΕΙΑ, “γνώση του να μην παθαίνει κανείς
τίποτε κακό στη ζωή” και αργότερα λέγεται ότι ο στεφανωμένος μπορεί να πάει όπου θέλει, και τον
γυρνάνε από όπου ξεκίνησε για να αντιληφθεί το κακό. Είναι σαν να λέει στον στεφανωμένο γύρνα
πίσω να εφαρμόσεις το “να μην παθαίνει κανείς κακό”, όμως σε πιο σημείο πρέπει να πάει ο
στεφανωμένος;! Κατά την άποψή μου στη ρίζα του κακού, στην ΠΛΑΝΗ, να την διώξει και να
κάτσει αυτός στο θρόνο. Όμως ποιος είναι αυτός που κατάφερε να ανταμώσει την ΠΑΙΔΕΙΑ σε
μικρή ηλικία, ώστε να κάτσει στο θρόνο σαν γονιός με ΠΑΙΔΕΙΑ;! Έτσι λοιπόν αφού δεν έχει την
δυνατότητα να γίνει γονιός εκ νέου, διότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τη ζωή του,
αναζητώντας την ΠΑΙΔΕΙΑ, καταφεύγει ο στεφανωμένος σε “ημίμετρα” κατά της ΠΛΑΝΗΣ με τη
δύναμη της ΠΕΙΘΟΥΣ που του παραχώρησε η ΑΛΗΘΕΙΑ και η ΠΑΙΔΕΙΑ.
Έτσι λοιπόν για αυτό και η εικόνα είναι αφιερωμένη στον Κρόνο, όπως αυτός έτρωγε τα παιδιά του
και δεν τα άφηνε να ενεργήσουν σωστά για να συνεχίσει αυτός να κάνει τα ανουσιουργήματά του ,
έτσι και ο χρόνος έφαγε τα χρόνια της ζωής του στεφανωμένου-μέχρι να στεφανωθεί-, μην
αφήνοντάς τον πια να ξαναγίνει γονιός και να χτυπήσει το κακό στη ρίζα.
Δεν το παίζω καλός γονιός μα ούτε κάνω υποδείξεις, απλά διατυπώνω τις απόψεις μου, μην παρεξηγηθώ, και προς θεού δεν λέω ότι είναι σωστές, απλά
στο δικό μου κεφάλι στέκουν ορθές.
Σταύρο, πριν σχολιάσω επί των απόψεών σου ,τις οποίες βρίσκω ενδιαφέρουσες, θα ήταν εφικτό να σκεφθείς πάνω σε κάποια σημεία κλειδιά, για ν΄αποκτήσει η συζήτηση και ένα δεύτερο επίπεδο σκέψης;(ήτοι να μου δώσεις και μιά άποψή σου με διαφορετική βάση;)
1)Ti συμβολίζει ο Κρόνος, (εκτός απ΄τον πατέρα που τρώει τα παιδιά του);
2) Ποιός άλλος (εκτός από τους γονείς) θα μπορούσε να είναι η προσωποποίηση της AΠΑΤΗΣ;
3) Γιατί άλλοι πίνουν περισσότερη πλάνη και άγνοια και άλλοι λιγότερη;
4)Γιατί η ψευδοπαιδεία είναι μονόδρομος;
5)Γιατί ο "ευδαίμων" υποχρεώνεται να γυρίσει στην αρχική πύλη ;
Αν δοθεί διαφορετική ερμηνεία σ΄αυτά προφανώς θα έχουμε ένα διαφορετικό σενάριο.Πολύ θα μ΄ενδιέφερε η εκδοχή σου σ΄αυτό το "άλλο σενάριο".
Υ.Σ Πώς θα κάνουμε μιά συζήτηση περί ΠΑΙΔΕΙΑΣ, όταν προτιμάς να βάλεις το θέμα σε λάθος ομάδα , χάριν προβολής;
( φυσικά αστειεύομαι)
1)Ti συμβολίζει ο Κρόνος, (εκτός απ΄τον πατέρα που τρώει τα παιδιά του);
2) Ποιός άλλος (εκτός από τους γονείς) θα μπορούσε να είναι η προσωποποίηση της AΠΑΤΗΣ;
3) Γιατί άλλοι πίνουν περισσότερη πλάνη και άγνοια και άλλοι λιγότερη;
4)Γιατί η ψευδοπαιδεία είναι μονόδρομος;
5)Γιατί ο "ευδαίμων" υποχρεώνεται να γυρίσει στην αρχική πύλη ;
Αν δοθεί διαφορετική ερμηνεία σ΄αυτά προφανώς θα έχουμε ένα διαφορετικό σενάριο.Πολύ θα μ΄ενδιέφερε η εκδοχή σου σ΄αυτό το "άλλο σενάριο".
Υ.Σ Πώς θα κάνουμε μιά συζήτηση περί ΠΑΙΔΕΙΑΣ, όταν προτιμάς να βάλεις το θέμα σε λάθος ομάδα , χάριν προβολής;
( φυσικά αστειεύομαι)Αμαλία να ξεκαθαρίσω κάτι. Εγώ δεν λειτουργό έτσι, με το να ερμηνεύω λόγια ,του τύπου τι θέλει
να πει ο ποιητής. Εγώ λειτουργώ με το να σκέφτομαι ιδέες, όταν κάποια ιδέα μου κάνει κλίκ,
προσπαθώ μέσω άλλων γεγονότων ή μύθων, με κατάλληλη ερμηνεία να επιβεβαιώσω την ιδέα μου.
Ένα παράδειγμα: ο Αργυρόπουλος , ο μαθηματικός με την λεξαριθμική, -κατά την γνώμη μου
πάντα- δεν μπορεί να προφητεύσει το μέλλον, απλά επιβεβαιώνει γεγονότα που έχουν συμβεί, μέσω
της μεθόδου του, και φυσικά όπου τον συμφέρει λέει “μέσα στην...” και άλλες “εντός στην...”
συνεπώς αλλάζει το σύνολο των αριθμών, παρά το ότι η έννοια μένει η ίδια. Επίσης μου είναι πολύ
δύσκολο να ερμηνεύσω μία πρόταση, κυριολεκτικά την παίρνω στην κυριολεξία. Δεν μπορώ να
διαβάσω ανάμεσα από τις λέξεις, διαβάζω κυριολεκτικά τις λέξεις. ( πιστεύω ότι είναι και η κύρια
διαφορά που ένας άντρας με μια γυναίκα, συνήθως αδυνατούν να επικοινωνήσουν, χρησιμοποιούν
άλλο κώδικα επικοινωνίας, άντε να μιλάς εσύ γαλλικά εγώ ιταλικά και να μα μην ξέρουμε ο ένας τη
γλώσσα του άλλου, πως θα επικοινωνήσουμε;!πως θα συνεννοηθούμε;! Αφορμή για άλλο ένα
σημαντικό θέμα συζήτησης.)
Θα προσπαθήσω να απαντήσω στις ερωτήσεις σου, μα για μένα οι απαντήσεις μου θα είναι
μετέωρες, δεν θα έχουν αιτία, μέσο, σκοπό -με την έννοια ότι εγώ δεν μπορώ να τους προσδώσω,
όχι ότι δεν έχουν-.
Και σαν ανάποδος που είμαι και από κούνια πνεύμα αντιλογίας, θα ξεκινήσω ανάποδα.
(5) φτου και πάλι από την αρχή, η ιστορία επαναλαμβάνεται, αέναος κύκλος
(4) γιατί αν ήταν διπλής λωρίδας όλοι θα την προσπερνάγαμε, οπότε κανείς δεν θα την
αντιλαμβανόταν, συνεπώς αφού δεν ξέρω τι ΔΕΝ είναι ΠΑΙΔΕΙΑ-πράγμα σχετικά κατανοητό-, πως θα
αντιληφθώ το τι είναι ΠΑΙΔΕΙΑ -πράγμα σχεδόν δυσνόητο-. Οπότε θα κυκλοφορούσαμε σαν ζόμπι.
(3)μα γιατί τους αρέσει η γεύση λίγο ή πολύ, αν δεν κάνεις “κεφάλι”, αν δεν πιείς και λίγο
παραπάνω πως θα ξεχάσεις;! Ο δαίμονας τους έδειχνε το δρόμο της αλήθειας, όμως η αλήθεια όταν
την αντιληφθείς δεν σε αφήνει σε ησυχία και ηρεμία, είναι ευθύνη, συνεπώς όλοι δεν αντέχουμε
την αυτή ευθύνη,θέλουμε και λίγο την ησυχία μας, όπως και δεν αντέχουμε ,μεταξύ μας, το ίδιο
φορτίο ευθύνης, συνεπώς κάποιοι πίνουμε περισσότερο για να ξεχάσουμε περισσότερα, να 'αυτοπλανηθούμε' και να ζούμε στη άγνοια ηθελημένα.
(2)θα μπορούσα να πώ ο ίδιος μας ο εαυτός, εμένα εμπιστεύομαι πάνω από όλους, όλα τα άλλα
ύστερα.
(1)πως να ερμηνεύσω τον Κρόνο, σαν δίκαιο έναντι του Ουρανού, σαν πα-ΤΕΡΑΣ που τρώει τα
παιδιά του, σαν “παρτάκια” που αφού έκανε το σωστό καβάλησε το καλάμι και έγινε χειρότερος,
σαν αντίπαλος του υποτιθέμενου πλέον δίκαιου Δία;! Θα τον ονόμαζα ΑΝΑΓΚΗ στο κακό, για να
ξεχωρίζει το καλό.
Πολύ απλοικές απαντήσεις, συγγνώμη αν σου υποβιβάζω τη σημασία των ερωτημάτων σου, όμως
δεν το κάνω από σκόπιμο δόλο ούτε από ειρωνεία, απλά δεν λειτουργώ με αυτό τον τρόπο.
Μπορείς όμως να μου πεις την οπτική την δική σου, και πριν τελειώσεις καν, εγώ να έχω αρχίσει να
κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου!
να πει ο ποιητής. Εγώ λειτουργώ με το να σκέφτομαι ιδέες, όταν κάποια ιδέα μου κάνει κλίκ,
προσπαθώ μέσω άλλων γεγονότων ή μύθων, με κατάλληλη ερμηνεία να επιβεβαιώσω την ιδέα μου.
Ένα παράδειγμα: ο Αργυρόπουλος , ο μαθηματικός με την λεξαριθμική, -κατά την γνώμη μου
πάντα- δεν μπορεί να προφητεύσει το μέλλον, απλά επιβεβαιώνει γεγονότα που έχουν συμβεί, μέσω
της μεθόδου του, και φυσικά όπου τον συμφέρει λέει “μέσα στην...” και άλλες “εντός στην...”
συνεπώς αλλάζει το σύνολο των αριθμών, παρά το ότι η έννοια μένει η ίδια. Επίσης μου είναι πολύ
δύσκολο να ερμηνεύσω μία πρόταση, κυριολεκτικά την παίρνω στην κυριολεξία. Δεν μπορώ να
διαβάσω ανάμεσα από τις λέξεις, διαβάζω κυριολεκτικά τις λέξεις. ( πιστεύω ότι είναι και η κύρια
διαφορά που ένας άντρας με μια γυναίκα, συνήθως αδυνατούν να επικοινωνήσουν, χρησιμοποιούν
άλλο κώδικα επικοινωνίας, άντε να μιλάς εσύ γαλλικά εγώ ιταλικά και να μα μην ξέρουμε ο ένας τη
γλώσσα του άλλου, πως θα επικοινωνήσουμε;!πως θα συνεννοηθούμε;! Αφορμή για άλλο ένα
σημαντικό θέμα συζήτησης.)
Θα προσπαθήσω να απαντήσω στις ερωτήσεις σου, μα για μένα οι απαντήσεις μου θα είναι
μετέωρες, δεν θα έχουν αιτία, μέσο, σκοπό -με την έννοια ότι εγώ δεν μπορώ να τους προσδώσω,
όχι ότι δεν έχουν-.
Και σαν ανάποδος που είμαι και από κούνια πνεύμα αντιλογίας, θα ξεκινήσω ανάποδα.
(5) φτου και πάλι από την αρχή, η ιστορία επαναλαμβάνεται, αέναος κύκλος
(4) γιατί αν ήταν διπλής λωρίδας όλοι θα την προσπερνάγαμε, οπότε κανείς δεν θα την
αντιλαμβανόταν, συνεπώς αφού δεν ξέρω τι ΔΕΝ είναι ΠΑΙΔΕΙΑ-πράγμα σχετικά κατανοητό-, πως θα
αντιληφθώ το τι είναι ΠΑΙΔΕΙΑ -πράγμα σχεδόν δυσνόητο-. Οπότε θα κυκλοφορούσαμε σαν ζόμπι.
(3)μα γιατί τους αρέσει η γεύση λίγο ή πολύ, αν δεν κάνεις “κεφάλι”, αν δεν πιείς και λίγο
παραπάνω πως θα ξεχάσεις;! Ο δαίμονας τους έδειχνε το δρόμο της αλήθειας, όμως η αλήθεια όταν
την αντιληφθείς δεν σε αφήνει σε ησυχία και ηρεμία, είναι ευθύνη, συνεπώς όλοι δεν αντέχουμε
την αυτή ευθύνη,θέλουμε και λίγο την ησυχία μας, όπως και δεν αντέχουμε ,μεταξύ μας, το ίδιο
φορτίο ευθύνης, συνεπώς κάποιοι πίνουμε περισσότερο για να ξεχάσουμε περισσότερα, να 'αυτοπλανηθούμε' και να ζούμε στη άγνοια ηθελημένα.
(2)θα μπορούσα να πώ ο ίδιος μας ο εαυτός, εμένα εμπιστεύομαι πάνω από όλους, όλα τα άλλα
ύστερα.
(1)πως να ερμηνεύσω τον Κρόνο, σαν δίκαιο έναντι του Ουρανού, σαν πα-ΤΕΡΑΣ που τρώει τα
παιδιά του, σαν “παρτάκια” που αφού έκανε το σωστό καβάλησε το καλάμι και έγινε χειρότερος,
σαν αντίπαλος του υποτιθέμενου πλέον δίκαιου Δία;! Θα τον ονόμαζα ΑΝΑΓΚΗ στο κακό, για να
ξεχωρίζει το καλό.
Πολύ απλοικές απαντήσεις, συγγνώμη αν σου υποβιβάζω τη σημασία των ερωτημάτων σου, όμως
δεν το κάνω από σκόπιμο δόλο ούτε από ειρωνεία, απλά δεν λειτουργώ με αυτό τον τρόπο.
Μπορείς όμως να μου πεις την οπτική την δική σου, και πριν τελειώσεις καν, εγώ να έχω αρχίσει να
κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου!
Αγαπητοί κυρ Αμαλία και κυρ Σταύρο θα μπω ως σφήνα εάν μου επιτρέπεται σε αυτήν την όμορφη ομολογούμενος τουλάχιστον εις την δική μου οπτική ανάλυση ελπίζω να μην σας χάλασα με την παρέμβαση μου την ωραία αυτή ανταλλαγή απόψεων κι αν ναι παρακαλώ συχωρέστε με δια την μην εγκράτεια μου. θα έλεγα όμως ότι η παιδεία βασίζεται σε ποικίλες καταστάσεις η οποίες ορίζονται από καθαρά πνευματικά κριτήρια και φυσικά τι εστί παιδεία την σημερον ημέρα όπου έχει αναμιχτεί με την γνώση που λαμβάνεις από σχολειά πανεπιστήμια κλπ, όχι ότι δεν συμμετέχουν εις την διαμόρφωση προσωπικότητας αλλά το μεγαλύτερο στίγμα το δίνει η οικογένεια , είναι γεγονός ότι το μόνο ζωών που χρειάζεται άμεση φροντίδα από την στιγμή τής γενέσεως του είναι μακρά ο άνθρωπος, δεν δίνατε να επιβιώσει χωρίς την αυτή φροντίδα εις αυτήν την βιόσφαιρα, χωρίς να υπάρχει η συμμετοχή των γονέων- ανθρώπων, τώρα ουδείς γονιός γεννιέται με την εμπειρία του πατερά η μητέρας δηλαδή το πώς πρέπει ορθά να πράξη θεωρό ότι είναι ένα από τα πιο σκληρά και δύσβατα μονοπάτια του βίου, διότι τι να το κάνω να είμαι <<ο επιτυχημένος>> η όπου άλλου θες και μέσα εις τον πυρήνα τής οικογένειας να είμαι μια αποτυχία κι εκεί δια εμέ είναι η κυρία βάση και ουσία τής παιδείας. Παρατηρούμε την εκάστοτε κοινωνία και την πρόοδο αυτής διαμορφώνοντας προσωπικότητες ανάλογα με τον βίο και το περιβάλλον όπου μεγαλώνει καθένας από εμάς, θεωρό ότι κάθε γονιός πράττει ανάλογα με τα δικά του βιώματα και χαράσσει επάνω εις την ψυχή του παιδιού τον αυτό βίο του, δηλαδή αυτό που κι ίδιος πήρε από τους δικούς του γονείς θεωρώντας το τον πιο ορθό δρόμο, τώρα εδώ είναι όπου ο χαραχτήρας ο οποίος έχεις διαμόρφωση εάν μπορεί να ξεχωρίσει την αντικειμενική ορθότητας ,από την υποκειμενική ορθότητας και λέγω υποκειμενική ορθότητας διότι ότι μπορεί εγώ να θεωρό ότι είναι ορθών ο αμέσως διπλανός να θεώρει ότι αυτό είναι μη ορθό θα δώσω ένα παράδειγμα από τον βίο μου ένας λοιπόν γονιός είχε προβληματιστεί πάρα πολύ με το τι θα έκανε με το παιδί του που θα πήγαινε στην πρώτη τάξη του σχολειού με το γεγονός ότι είχε παίδευση το παιδί του εις την μη βία, περνώντας ο χρόνος το παιδί γυρνούσε σπίτι συνεχεία σημαδεμένος άλλοτε ολιγομίλητος άλλοτε νευρικός κ.τ.λ. το παιδί κάποια στιγμή ξέσπασε στο σπίτι ανάρμοστα και ο γονιός δεν ήξερε τι να πράξη μέγα δίλημμα ηθικό πρόεκυψε όπου η θα το μάθαινε να παλεύει η να συνέχιση στην νοοτροπία τής μη βίας…. ποιος είναι αυτός που θα κρίνει εάν είσαι κάλος η όχι παιδαγωγός;;; ;η κοινωνία; Και πως μια κοινωνία η οποία είναι μη αρίστη μπορεί να κρίνει; Καθρέπτης του γονιού είναι το παιδί και είναι άδικο να κρίνουμε τους γονείς διότι ουδείς γεννηθεί με την γνώση του πατερά κ τής μητέρας , πράττουμε πολλές φόρες από της ίδιες καταστάσεις που η ίδιοι φέρουμε από τους δικούς μας, κατ’εμέ η ουσία τής παιδείας ξεκινά στον πυρήνα που λέγεται οικογένειας, από το ήθος που φέρεις κληρονομώντας και θετικά και αρνητικά το θέμα είναι το τι χρησιμοποιείς περισσότερο τα θετικά η τα αρνητικά μέσα στο βίο σου τι θεωρείς ότι είναι πιο ορθών και αυτό προβάλεις ως γονέας προς το παιδί πάντα πιστεύοντας ότι πράττεις το ορθών δια αυτά, και οδηγείς πάντα με γνώμονα το καλύτερο τώρα εδώ είναι και το σημαντικό πέρασμα τής παιδείας να είναι κάλος άνθρωπος εις τον βίο του; η επιτυχημένος ας πούμε επαγγελματικά; αδιαφορώντας για το τι άνθρωπος θα είναι;; εν τέλει τι είναι αυτό που αξιώνει περισσότερο εις στα μάτια τής κοινωνίας διότι δρούμε με γνώμονα την κριτική τής κοινωνίας, και εις την κοινωνία όπου ζούμε υπερτερεί το εγώ όπου αρρωσταίνει και τα υγιές κύτταρα, πιστεύω σημαντικό ρόλο παίζει η παιδεία που αρχίζει από το σπίτι και λέω ότι κατά την δική μου πάντα οπτική ότι η παιδεία διδάσκεται πρωτίστως από την οικογένειας όπως σεβασμός ,αγάπη ,ειλικρίνεια , κ.τ.λ. σημαντικό επίσης είναι να μάθεις να μοιράζεις, το οποίο συμβάλει στην παιδεία του εμείς όλα αυτά έως τα επτά σου χρόνια όπου και πολλές βιολογικές αλλαγές συμβαίνουν συνάμα, έτσι εις τα χρόνια που παίρνουν έχεις είδη χαραχθει και απλά διαμόρφωσες την προσωπικότητα σου ανάλογα με το γίγνεσθαι όπου σε αυτό παίρνουν μέρος και οι λοιποί παιδαγωγοί δάσκαλοι φίλοι κ.τ.λ. Και έτσι φτάνεις και στο επίπεδο του ενδό σκαπτειν, πάλι σε σημαντική ηλικία και βιολογικά και πνευματικά όπου δίνεται λυσσαλέα μάχη στο τι θα επικρατήσει μέσα σου, γίνεται μια ανασκοπήσει του παρελθόντος και κρίνοντας πρώτα πάντα με βάση ότι έχεις λάβει από το σπίτι, και τους λοιπούς διδάσκαλους σου, προχώρας εις την αει αυτογνωσία σου και αναλόγως πράττεις είτε πνευματικά είτε υλικά και μιας και αναφέρθην εις πνεύμα και υλη έχω ην εντύπωση ότι ο πιναξ του κεβητος σε οδηγείς στον πνευματικό κόσμο αποτινάσσοντας τα πάθη που εδραιώνονται κατά την νεαρά ηλικία και ότι εάν φέρεις την ορθή παιδεία τότε υπάρχει ικανότης προς τον δρόμο τής αρετής, όπου φυσικά είναι και αρκετά κακοτράχαλος με πολλές δυσκολίες όπως περιγράφεται, επειδή δεν γνωρίζω το τι ακριβώς είναι το αγαθό μα ούτε και τι εστί κακό θα πω όμως πως μέσα στο λευκό αν στάξεις μια σταγόνα μαύρο εννοώ το χρώμα τότε το λευκό γίνεται πιο φωτεινό και στην αντίθετη περίπτωση αλλοίωνε την μαυρίλα αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη χωρίς φυσικά να σημαίνει ότι είναι και σωστή ωστόσο ο πιναξ είναι ένα έργο για την ανελίξει τής ψυχή όπου όσα περισσότερα πάθη αποβάλεις τόσο πλησιάζεις προς την ευδαιμονία…..προς το παρών θα σταθώ εδώ…. με τα των ελλήνων φιλότητος
ΕΙΣ ΤΟ ΕΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Σταύρο, ο διάλογος είναι συνομιλία μεταξύ ανθρώπων. Είναι ανταλλαγή. Δεν είναι δύο μονόλογοι και δύο αντίλογοι επί των μονολόγων. ΄Η ένας μονόλογος και αν σας αρέσει, διότι τότε δεν είναι διάλογος. Είναι διάλεξις . ΄Αρα "το εγώ δεν λειτουργώ έτσι" σ΄ενα διάλογο, μοιάζει άτοπο. Διότι θ΄ακολουθηθεί από την απάντηση " κι εγώ λειτουργώ αλλιώς". Επομένως παύει η συζήτηση.Δεν έχει νόημα. Επίσης δεν είναι απαραίτητο να διαφωνούμε για να διαφωνήσουμε. Ο σκοπός του διαλόγου είναι να ωφεληθούμε εμείς που συνδιαλεγόμεθα και αυτοί που παρακολουθούν. Εάν έχουμε απλώς ιδέες που προσπαθούμε να τις επιβεβαιώσουμε, τότε έχουμε δόξες, ήτοι υποκειμενικές απόψεις , οι οποίες μας κρατούν δέσμιους της πλάνης,διότι μας στερούν τη δυνατότητα μεταβολής τους , βάσει των νέων δεδομένων, τα οποία μας προσφέρει η σκέψη του άλλου. Το θέμα είναι να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια. ΄Αλλως για ποιά αυτογνωσία μιλάμε; Αν αυτό που λες το εννοείς , δηλαδή "Μπορείς όμως να μου πεις την οπτική την δική σου, και πριν τελειώσεις καν, εγώ να έχω αρχίσει να
κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου!" τότε μάλλον, χάνουμε το χρόνο μας αμφότεροι.Οι ερωτήσεις δεν ετέθησαν για να σε βρώ λάθος. Δεν είναι κουίζ. Ετέθησαν για ν΄ακουσω και μιά άλλη γνώμη , τη δική σου - εν προκειμένω-η οποία θα μπορούσε να δώσει μιά πιό ενδιαφέρουσα οπτική στο θέμα που συζητάμε .Εν πάσει περιπτώσει, επειδή δεν μου αρέσει ν΄αφήνω μισή, μια κουβέντα που αρχίζω , θα σου πώ τη γνώμη μου ,επί του κειμένου παρόλο που θα προτιμούσα να είχαμε κάνει την απόπειρα ενός φιλοσοφικού διαλόγου, μέσω του οποίου θα καταλήγαμε σε κάποια συμπεράσματα από κοινού, προχωρώντας βήμα- βήμα μετις αμφοτερόπλευρα αποδεκτές παραδοχές. Το κείμενο μας λέει ότι ο περίβολος εμπεριέχει τον βίο του ανθρώπου. Επομένως ότι ευρίσκεται εκτός αυτού, κείται εκτός του υλικού κόσμου. Αυτό το δείχνει ξεκάθαρα η παρουσία του δαίμονος, ο οποίος νουθετεί τους εισερχόμενους στο βίο. Επομένως αυτοί οι εισερχόμενοι είναι οι ψυχές που ενσαρκώνονται.Ο Κρόνος είναι γνωστό ότι αποσυμβολίζει το Χρόνο. Επομένως ό,τι συμβαίνει εντός του ναού του Κρόνου, διαδραματίζεται εντός του χωροχρόνου, εντός του υλικού κόσμου. Η ψυχή γνωρίζει ότι ενσαρκώμενη θα πρέπει να ανέβει πεδίο, αυτός είναι ο σκοπός της ενσάρκωσής της, ώστε να επιτύχει να ενωθεί με το πνεύμα.Θα πρέπει λοιπόν να περάσει τις δοκιμασίες. Εάν η ενσαρκωμένη ψυχή κρατήσει στο ακέραιο τη μνήμη της , τότε ο βίος δεν θα έχει καμμία αξία, διότι αυτόματα θα γνωρίζει πώς πρέπει να πράξει σε κάθε τι.Απαραίτητο λοιπόν είναι να πιεί το ποτό της λήθης. Στην πύλη της ζωής στέκεται η Απάτη, διότι κατά τους Πλατωνικούς, ο υλικός κόσμος είναι ο κόσμος της ψευδαίσθησης , είναι απατηλός και αληθής είναι μόνο ο πνευματικός κόσμος, ο κόσμος των ιδεών.΄Αλλοι πίνουν περισσότερη πλάνη και άγνοια και άλλοι λίγότερη, γιατί δεν έχουν όλες οι ψυχές το ίδιο επίπεδο εξέλιξης, λαμβάνοντας υπ΄όψιν ότι οι πρόγονοί μας πίστευαν πως δεν ενσαρκωνόμαστε μόνο μία φορά. Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι να επακολουθήσουν όλα τα επόμενα. Σ΄έναν κόσμο ψευδαισθήσεων πώς θα μπορούσε κανείς ν΄αναγνωρίσει την αληθινή παιδεία,χωρίς συνείδηση του ότι η γνώση που εδώ προσφέρεται δεν είναι η αληθινή αλλά η σκιά συτής.Η μη ενσαρκωμένη ψυχή γνωρίζει τί είναι αγαθό, τί είναι αλήθεια, τί είναι αρετή, τί είναι ευδαιμονία. Η ενσαρκωμένη θα πρέπει να τα ανακαλύψει. Για να τα ανακαλύψει θα πρέπει να ενθυμηθεί, διότι όλα αυτά ευρίσκονται μέσα της ,αλλά δεν το γνωρίζει. Για να ενθυμηθεί θα πρέπει να καθαρθεί από την πλάνη και όλα όσα αυτή προκαλεί. Ο άνθρωπος επομένως καλείται να δώσει αγώνα για να αποτινάξει όλα τα μειονεκτήματα και αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του. Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, ακριβώς επειδή ο χαρακτήρας του ανθρώπου ,χαρασσόμενος μένει και τον ακολουθεί ως το τέλος.Θα πρέπει όχι μόνο ν΄αναγνωρίσει τα ελαττώματά του αλλά και να μεταμεληθεί, να καθαρθεί, ν΄αποβάλλει οτιδήποτε μη αγαθό και ν΄αποκτήσει αρετή.Γι΄αυτό και λίγοι επιτυγχάνουν να στεφανωθούν από την ευδαιμονία. Οι ελάχιστοι, οι εκλεκτοί. Αυτοί που το επιτυγχάνουν όμως ανυψώνονται και ως πνευματικά όντα , ξεπερνώντας τον υλικό κόσμο μπορούν μετέχοντας στον πνευματικό να συναντήσουν τον δαίμονά τους (ξαναγυρίζοντας από εκεί που ξεκίνησαν ) και να συνομιλήσουν μαζί του κατέχοντας πλέον τη γνώση περί του υλικού και πνευματικού κόσμου ,ήτοι έχοντας γνωρίσει την αλήθεια . Ερχόμενοι λοιπόν στα καθ΄ημάς, καταδεικνύεται η μεγάλη σημασία της σωστής ανατροφής ενός ανθρώπου, από την πρώτη στιγμή που έρχεται στη ζωή, ώστε να κατευθύνεται από τους γονείς και τους παιδαγωγούς του στην ατραπό της αρετής, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές που συναντά. Το παιδί ακολουθεί το παράδειγμα των ενηλίκων όπως λες κι΄εσύ. ΑΥτό το παράδειγμα όμως δεν είναι απαραίτητο να είναι αρνητικό όπως το περιγράφεις. Εξαρτάται , από το ηθικό και πνευματικό επίπεδο των γονιών, εξαρτάται και από τον κοινωνικό περίγυρο στον οποίο μεγαλώνει, εξαρτάται από το ήθος των δασκάλων του και βεβαίως εξαρτάται από την κατεύθυνση της Παιδείας με την στενή έννοια (δηλαδή της εκπαίδευσης ) που έχει μιά συγκεκριμένη κοινωνία. Η κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να στοχεύει στην διαμόρφωση ενός ανθρώπου ελεύθερου, ενάρετου, αγαθού και ευδαίμονος. Το αν θα γίνει και τέτοιος , εξαρτάται από τον ίδιον, αλλά και από το περιβάλλον και τις συνθήκες που βιώνει. Αντίθετα σήμερα , η εκπαίδευση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο το δυτικό κόσμο, στοχεύει απλά στην συσσώρευση γνώσης, χωρίς κριτική σκέψη και στην εξειδίκευση, η οποία είναι ο τάφος της επιστήμης, επειδή στενεύει τον ορίζοντα της σκέψης αντί να τον διευρύνει για να βλέπει ο άνθρωπος τα θέματα σφαιρικά και στρογγύλα.Η μόρφωση δε του ανθρώπου σήμερα και το είδος της, κατευθύνεται από το νόμο της αγοράς , περί προσφοράς και ζήτησης, δυστυχώς και όχι από την ανάγκη της απόκτησης εφοδίων για την διευκόλυνση της αναζήτησης της αλήθειας . Το θέμα λοιπόν δεν είναι πώς είναι ο κόσμος σήμερα. αλλά πώς θα έπρεπε να είναι. Η παιδεία του ανθρώπου επομένως, ήτοι η ψυχική και πνευματική του καλλιέργεια, ή αντίθετα η ψυχική και πνευματική του ερήμωση, ξεκινά από την πρώτη μέρα της ζωής του γιατί από τότε ξεκινά η διαμόρφωση του χαρακτήρα του ή για την ακρίβεια από την εμβρυική , ή για κάποιους άλλους, πολύ πριν κι΄απ΄αυτό. Αυτή συνοπτικά είναι η άποψή μου .Απ΄αυτήν διαφαίνονταιι αρκετά κοινά σημεία με τις δικές σου αλλά και κάποιες ριζικές διαφορές, οι οποίες είναι εμφανείς και δεν χρειάζεται να τις επισημάνω.Απ΄τα λεγόμενά σου υποθέτω ότι ισως είσαι γονιός και είμαι σίγουρη ότι κάνεις ή θα κάνεις το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά σου, γιατί βλέπω πως το θέμα σε απασχολεί και σε έχει προβληματίσει αρκετά, ώστε να το συζητήσεις και να το συμπεριλάβεις στις προτάσεις σου για το μέλλον της χώρας μας και της κοινωνίας.
Αγαπητέ Ανδρέα, η παρέμβασή σου ήταν πολύ ευχάριστη για μένα και ευπρόσδεκτη , θα έλεγε κανείς ότι είχαμε προσυννενοηθεί για πράγματα που λέμε ο καθένας με άλλα λόγια , αλλά με το ίδιο νόημα.Oι θέσεις σου με συγκινούν γιατί τα μάτια σου βλέπουν, τ΄αυτιά σου ακούν, το πνεύμα σου συντονίζεται και η καρδιά σου βρίσκεται στο σωστό μέρος. Πώς όμως Ανδρέα μου θα μπορούσε να είναι αλλιώς ; Η θέα είναι ίδια όταν πορεύεσαι στην ίδια ατραπό. Με τον σεβασμό μου και προς εσένα και προς τον Σταύρο, που έδωσε το έναυσμα για τη συζήτηση αυτή.
κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου!" τότε μάλλον, χάνουμε το χρόνο μας αμφότεροι.Οι ερωτήσεις δεν ετέθησαν για να σε βρώ λάθος. Δεν είναι κουίζ. Ετέθησαν για ν΄ακουσω και μιά άλλη γνώμη , τη δική σου - εν προκειμένω-η οποία θα μπορούσε να δώσει μιά πιό ενδιαφέρουσα οπτική στο θέμα που συζητάμε .Εν πάσει περιπτώσει, επειδή δεν μου αρέσει ν΄αφήνω μισή, μια κουβέντα που αρχίζω , θα σου πώ τη γνώμη μου ,επί του κειμένου παρόλο που θα προτιμούσα να είχαμε κάνει την απόπειρα ενός φιλοσοφικού διαλόγου, μέσω του οποίου θα καταλήγαμε σε κάποια συμπεράσματα από κοινού, προχωρώντας βήμα- βήμα μετις αμφοτερόπλευρα αποδεκτές παραδοχές. Το κείμενο μας λέει ότι ο περίβολος εμπεριέχει τον βίο του ανθρώπου. Επομένως ότι ευρίσκεται εκτός αυτού, κείται εκτός του υλικού κόσμου. Αυτό το δείχνει ξεκάθαρα η παρουσία του δαίμονος, ο οποίος νουθετεί τους εισερχόμενους στο βίο. Επομένως αυτοί οι εισερχόμενοι είναι οι ψυχές που ενσαρκώνονται.Ο Κρόνος είναι γνωστό ότι αποσυμβολίζει το Χρόνο. Επομένως ό,τι συμβαίνει εντός του ναού του Κρόνου, διαδραματίζεται εντός του χωροχρόνου, εντός του υλικού κόσμου. Η ψυχή γνωρίζει ότι ενσαρκώμενη θα πρέπει να ανέβει πεδίο, αυτός είναι ο σκοπός της ενσάρκωσής της, ώστε να επιτύχει να ενωθεί με το πνεύμα.Θα πρέπει λοιπόν να περάσει τις δοκιμασίες. Εάν η ενσαρκωμένη ψυχή κρατήσει στο ακέραιο τη μνήμη της , τότε ο βίος δεν θα έχει καμμία αξία, διότι αυτόματα θα γνωρίζει πώς πρέπει να πράξει σε κάθε τι.Απαραίτητο λοιπόν είναι να πιεί το ποτό της λήθης. Στην πύλη της ζωής στέκεται η Απάτη, διότι κατά τους Πλατωνικούς, ο υλικός κόσμος είναι ο κόσμος της ψευδαίσθησης , είναι απατηλός και αληθής είναι μόνο ο πνευματικός κόσμος, ο κόσμος των ιδεών.΄Αλλοι πίνουν περισσότερη πλάνη και άγνοια και άλλοι λίγότερη, γιατί δεν έχουν όλες οι ψυχές το ίδιο επίπεδο εξέλιξης, λαμβάνοντας υπ΄όψιν ότι οι πρόγονοί μας πίστευαν πως δεν ενσαρκωνόμαστε μόνο μία φορά. Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι να επακολουθήσουν όλα τα επόμενα. Σ΄έναν κόσμο ψευδαισθήσεων πώς θα μπορούσε κανείς ν΄αναγνωρίσει την αληθινή παιδεία,χωρίς συνείδηση του ότι η γνώση που εδώ προσφέρεται δεν είναι η αληθινή αλλά η σκιά συτής.Η μη ενσαρκωμένη ψυχή γνωρίζει τί είναι αγαθό, τί είναι αλήθεια, τί είναι αρετή, τί είναι ευδαιμονία. Η ενσαρκωμένη θα πρέπει να τα ανακαλύψει. Για να τα ανακαλύψει θα πρέπει να ενθυμηθεί, διότι όλα αυτά ευρίσκονται μέσα της ,αλλά δεν το γνωρίζει. Για να ενθυμηθεί θα πρέπει να καθαρθεί από την πλάνη και όλα όσα αυτή προκαλεί. Ο άνθρωπος επομένως καλείται να δώσει αγώνα για να αποτινάξει όλα τα μειονεκτήματα και αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του. Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, ακριβώς επειδή ο χαρακτήρας του ανθρώπου ,χαρασσόμενος μένει και τον ακολουθεί ως το τέλος.Θα πρέπει όχι μόνο ν΄αναγνωρίσει τα ελαττώματά του αλλά και να μεταμεληθεί, να καθαρθεί, ν΄αποβάλλει οτιδήποτε μη αγαθό και ν΄αποκτήσει αρετή.Γι΄αυτό και λίγοι επιτυγχάνουν να στεφανωθούν από την ευδαιμονία. Οι ελάχιστοι, οι εκλεκτοί. Αυτοί που το επιτυγχάνουν όμως ανυψώνονται και ως πνευματικά όντα , ξεπερνώντας τον υλικό κόσμο μπορούν μετέχοντας στον πνευματικό να συναντήσουν τον δαίμονά τους (ξαναγυρίζοντας από εκεί που ξεκίνησαν ) και να συνομιλήσουν μαζί του κατέχοντας πλέον τη γνώση περί του υλικού και πνευματικού κόσμου ,ήτοι έχοντας γνωρίσει την αλήθεια . Ερχόμενοι λοιπόν στα καθ΄ημάς, καταδεικνύεται η μεγάλη σημασία της σωστής ανατροφής ενός ανθρώπου, από την πρώτη στιγμή που έρχεται στη ζωή, ώστε να κατευθύνεται από τους γονείς και τους παιδαγωγούς του στην ατραπό της αρετής, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές που συναντά. Το παιδί ακολουθεί το παράδειγμα των ενηλίκων όπως λες κι΄εσύ. ΑΥτό το παράδειγμα όμως δεν είναι απαραίτητο να είναι αρνητικό όπως το περιγράφεις. Εξαρτάται , από το ηθικό και πνευματικό επίπεδο των γονιών, εξαρτάται και από τον κοινωνικό περίγυρο στον οποίο μεγαλώνει, εξαρτάται από το ήθος των δασκάλων του και βεβαίως εξαρτάται από την κατεύθυνση της Παιδείας με την στενή έννοια (δηλαδή της εκπαίδευσης ) που έχει μιά συγκεκριμένη κοινωνία. Η κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να στοχεύει στην διαμόρφωση ενός ανθρώπου ελεύθερου, ενάρετου, αγαθού και ευδαίμονος. Το αν θα γίνει και τέτοιος , εξαρτάται από τον ίδιον, αλλά και από το περιβάλλον και τις συνθήκες που βιώνει. Αντίθετα σήμερα , η εκπαίδευση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο το δυτικό κόσμο, στοχεύει απλά στην συσσώρευση γνώσης, χωρίς κριτική σκέψη και στην εξειδίκευση, η οποία είναι ο τάφος της επιστήμης, επειδή στενεύει τον ορίζοντα της σκέψης αντί να τον διευρύνει για να βλέπει ο άνθρωπος τα θέματα σφαιρικά και στρογγύλα.Η μόρφωση δε του ανθρώπου σήμερα και το είδος της, κατευθύνεται από το νόμο της αγοράς , περί προσφοράς και ζήτησης, δυστυχώς και όχι από την ανάγκη της απόκτησης εφοδίων για την διευκόλυνση της αναζήτησης της αλήθειας . Το θέμα λοιπόν δεν είναι πώς είναι ο κόσμος σήμερα. αλλά πώς θα έπρεπε να είναι. Η παιδεία του ανθρώπου επομένως, ήτοι η ψυχική και πνευματική του καλλιέργεια, ή αντίθετα η ψυχική και πνευματική του ερήμωση, ξεκινά από την πρώτη μέρα της ζωής του γιατί από τότε ξεκινά η διαμόρφωση του χαρακτήρα του ή για την ακρίβεια από την εμβρυική , ή για κάποιους άλλους, πολύ πριν κι΄απ΄αυτό. Αυτή συνοπτικά είναι η άποψή μου .Απ΄αυτήν διαφαίνονταιι αρκετά κοινά σημεία με τις δικές σου αλλά και κάποιες ριζικές διαφορές, οι οποίες είναι εμφανείς και δεν χρειάζεται να τις επισημάνω.Απ΄τα λεγόμενά σου υποθέτω ότι ισως είσαι γονιός και είμαι σίγουρη ότι κάνεις ή θα κάνεις το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά σου, γιατί βλέπω πως το θέμα σε απασχολεί και σε έχει προβληματίσει αρκετά, ώστε να το συζητήσεις και να το συμπεριλάβεις στις προτάσεις σου για το μέλλον της χώρας μας και της κοινωνίας.
Αγαπητέ Ανδρέα, η παρέμβασή σου ήταν πολύ ευχάριστη για μένα και ευπρόσδεκτη , θα έλεγε κανείς ότι είχαμε προσυννενοηθεί για πράγματα που λέμε ο καθένας με άλλα λόγια , αλλά με το ίδιο νόημα.Oι θέσεις σου με συγκινούν γιατί τα μάτια σου βλέπουν, τ΄αυτιά σου ακούν, το πνεύμα σου συντονίζεται και η καρδιά σου βρίσκεται στο σωστό μέρος. Πώς όμως Ανδρέα μου θα μπορούσε να είναι αλλιώς ; Η θέα είναι ίδια όταν πορεύεσαι στην ίδια ατραπό. Με τον σεβασμό μου και προς εσένα και προς τον Σταύρο, που έδωσε το έναυσμα για τη συζήτηση αυτή.
Αγαπητή Αμαλία έχω την εντύπωση ότι εγώ ζήτησα τη ΒΟΗΘΕΙΑ σου για να αντιληφθώ κάτι το
οποίο ίσως -ήδη το παραδέχτηκα με το να ζητήσω βοήθεια- δεν το έχω σωστά στο μυαλό μου. Αυτό
υποδηλώνει θέληση για διάλογο και με σκοπό να διορθώσω τυχόν εσφαλμένη άποψη που έχω.
Οι εκφράσεις “ και σαν ανάποδος που είμαι και από κούνια πνεύμα αντιλογίας, θα ξεκινήσω
ανάποδα” και “μπορείς όμως να μου πεις την οπτική την δική σου, και πριν τελειώσεις καν, εγώ να
έχω αρχίσει να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου!” είναι αυτοσαρκασμός και αστεισμός συνάμα
-ειδικά η δεύτερη έχει και φατσούλα- (κορόιδευα τον εαυτό μου, διότι έτσι λειτουργούσα κάποτε
και δεν το καταλάβαινα, και όποτε το θυμάμαι είναι πραγματικά για γέλια, οπότε και το διατύπωσα
πάνω στην ενθύμησή μου). Ζητώ συγγνώμη διότι δεν έγινα κατανοητός.
Επίσης ως προς το “έτσι λειτουργώ” μην διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις ψάχνοντας να βρεις τι
υπονοώ, εννοώ κυριολεκτικά αυτό που γράφω, ότι το λειτουργικό μου σύστημα στο μυαλό μου σαν
άλλο λειτουργικό σύστημα η/υ π.χ vista , έχει συγκεκριμένες και περιορισμένες λειτουργικές
δυνατότητες, οπότε είναι λίγο δύσκολο να λειτουργήσει σαν seven. Οπότε αν σου δημιούργησα
κάποιες προσδοκίες, προσπάθησα να σου πω/εξηγήσω να μην τις έχεις, διότι δεν θα ήταν δυνατό να
τα καταφέρω και να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες σου, και βέβαια όχι γιατί δεν θέλω μα γιατί ξέρω
ότι δεν θα τα καταφέρω, αυτός είναι και ο λόγος που ζήτησα τη βοήθειά σου. Επομένως περίμενα
με αγωνία τα λεγόμενά σου. Επίσης δεν έχω ιδέες τις οποίες θέλω να επιβεβαιώσω,για να λέω ότι
της επιβεβαίωσα και τέλος, μου περνάνε πολλές ιδέες που την κάθε μία την επεξεργάζομαι ,βρίσκω
επιχειρήματα που την τεκμηριώνουν, μέσω ερμηνειών, και όποια έχει τα περισσότερα τεκμήρια την
κρατάω. Ούτε έκανα αντίλογο για τον αντίλογο, σε κάποια συμφώνησα και σε άλλα όχι, έτσι δεν
είναι; Και ούτε υπονόησα μα ούτε υπονοώ ότι απάνταγα σε κουίζ, ούτε ότι εσύ πας να με βρείς
λάθος. Ειδικά αυτό, από που το συμπεραίνεις; Ψάχνω να το βρω μα ειλικρινά δεν μπορώ να
καταλάβω από που. Εάν συμβαίνει λοιπόν να διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις, θέλοντας να δεις τι υπονοώ, όχι οτι είναι κακό,
αλοίμονο, ένας τρόπος λειτουργίας είναι και αυτός, βοήθησέ με πως να γράφω, ώστε να γίνονται
αντιληπτά τα λεγόμενά μου σε εσένα όπως εγώ τα αντιλαμβάνομαι. Εαν πάλι δεν λειτουργείς με το
να διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις, ελπίζω να ήταν απλά μία ατυχής στιγμή από αμφιλεγόμενα
γραφόμενά μου.(εννοώ ότι στα γραφόμενά μου μπορεί να είχαν περισσότερα του ενός νοήματα, και μάλιστα αντιθετικά)
Ως προς την ερμηνεία που δίνεις λές ότι ο δαίμονας είναι εκτός υλικού κόσμου με τις ψυχές που
πρόκειται να ενσαρκωθούν, ύστερα αυτές πίνουν από την απάτη-λήθη. Επίσης αναφέρεις ότι εντός
του περιβόλου είναι το υλικό βιός μας. Στη συνέχεια σαν αποτέλεσμα λες ότι “ερχόμενοι στα καθ'
ημάς, καταδεικνύεται η μεγάλη σημασία της σωστής ανατροφής. . .”. Αυτό από που προέκυψε; Που
καταδεικνύεται μέσα στον πίνακα αυτό; Νομίζω ότι ο μόνος που νουθετεί, κατευθύνει προς την οδό
της ΠΑΙΔΕΙΑΣ-ΕΥΔΑΙΜΟΝΊΑΣ, όπως ερμήνευσες είναι ο δαίμονας, μα αυτός όμως δεν
ορμηνεύει εκτός υλικού κόσμου; Σε ποιου την προσωποποίηση εντός πίνακα φαίνεται η σημασία
της σωστής ανατροφής, από γονείς, παιδαγωγούς και κοινωνία;
Με απόλυτο σεβασμό στην παρουσία σου!!!
οποίο ίσως -ήδη το παραδέχτηκα με το να ζητήσω βοήθεια- δεν το έχω σωστά στο μυαλό μου. Αυτό
υποδηλώνει θέληση για διάλογο και με σκοπό να διορθώσω τυχόν εσφαλμένη άποψη που έχω.
Οι εκφράσεις “ και σαν ανάποδος που είμαι και από κούνια πνεύμα αντιλογίας, θα ξεκινήσω
ανάποδα” και “μπορείς όμως να μου πεις την οπτική την δική σου, και πριν τελειώσεις καν, εγώ να
έχω αρχίσει να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου!” είναι αυτοσαρκασμός και αστεισμός συνάμα
-ειδικά η δεύτερη έχει και φατσούλα- (κορόιδευα τον εαυτό μου, διότι έτσι λειτουργούσα κάποτε
και δεν το καταλάβαινα, και όποτε το θυμάμαι είναι πραγματικά για γέλια, οπότε και το διατύπωσα
πάνω στην ενθύμησή μου). Ζητώ συγγνώμη διότι δεν έγινα κατανοητός.
Επίσης ως προς το “έτσι λειτουργώ” μην διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις ψάχνοντας να βρεις τι
υπονοώ, εννοώ κυριολεκτικά αυτό που γράφω, ότι το λειτουργικό μου σύστημα στο μυαλό μου σαν
άλλο λειτουργικό σύστημα η/υ π.χ vista , έχει συγκεκριμένες και περιορισμένες λειτουργικές
δυνατότητες, οπότε είναι λίγο δύσκολο να λειτουργήσει σαν seven. Οπότε αν σου δημιούργησα
κάποιες προσδοκίες, προσπάθησα να σου πω/εξηγήσω να μην τις έχεις, διότι δεν θα ήταν δυνατό να
τα καταφέρω και να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες σου, και βέβαια όχι γιατί δεν θέλω μα γιατί ξέρω
ότι δεν θα τα καταφέρω, αυτός είναι και ο λόγος που ζήτησα τη βοήθειά σου. Επομένως περίμενα
με αγωνία τα λεγόμενά σου. Επίσης δεν έχω ιδέες τις οποίες θέλω να επιβεβαιώσω,για να λέω ότι
της επιβεβαίωσα και τέλος, μου περνάνε πολλές ιδέες που την κάθε μία την επεξεργάζομαι ,βρίσκω
επιχειρήματα που την τεκμηριώνουν, μέσω ερμηνειών, και όποια έχει τα περισσότερα τεκμήρια την
κρατάω. Ούτε έκανα αντίλογο για τον αντίλογο, σε κάποια συμφώνησα και σε άλλα όχι, έτσι δεν
είναι; Και ούτε υπονόησα μα ούτε υπονοώ ότι απάνταγα σε κουίζ, ούτε ότι εσύ πας να με βρείς
λάθος. Ειδικά αυτό, από που το συμπεραίνεις; Ψάχνω να το βρω μα ειλικρινά δεν μπορώ να
καταλάβω από που. Εάν συμβαίνει λοιπόν να διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις, θέλοντας να δεις τι υπονοώ, όχι οτι είναι κακό,
αλοίμονο, ένας τρόπος λειτουργίας είναι και αυτός, βοήθησέ με πως να γράφω, ώστε να γίνονται
αντιληπτά τα λεγόμενά μου σε εσένα όπως εγώ τα αντιλαμβάνομαι. Εαν πάλι δεν λειτουργείς με το
να διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις, ελπίζω να ήταν απλά μία ατυχής στιγμή από αμφιλεγόμενα
γραφόμενά μου.(εννοώ ότι στα γραφόμενά μου μπορεί να είχαν περισσότερα του ενός νοήματα, και μάλιστα αντιθετικά)
Ως προς την ερμηνεία που δίνεις λές ότι ο δαίμονας είναι εκτός υλικού κόσμου με τις ψυχές που
πρόκειται να ενσαρκωθούν, ύστερα αυτές πίνουν από την απάτη-λήθη. Επίσης αναφέρεις ότι εντός
του περιβόλου είναι το υλικό βιός μας. Στη συνέχεια σαν αποτέλεσμα λες ότι “ερχόμενοι στα καθ'
ημάς, καταδεικνύεται η μεγάλη σημασία της σωστής ανατροφής. . .”. Αυτό από που προέκυψε; Που
καταδεικνύεται μέσα στον πίνακα αυτό; Νομίζω ότι ο μόνος που νουθετεί, κατευθύνει προς την οδό
της ΠΑΙΔΕΙΑΣ-ΕΥΔΑΙΜΟΝΊΑΣ, όπως ερμήνευσες είναι ο δαίμονας, μα αυτός όμως δεν
ορμηνεύει εκτός υλικού κόσμου; Σε ποιου την προσωποποίηση εντός πίνακα φαίνεται η σημασία
της σωστής ανατροφής, από γονείς, παιδαγωγούς και κοινωνία;
Με απόλυτο σεβασμό στην παρουσία σου!!!
Αγαπητέ Ανδρέα κάποιες έννοιες χρήζουν μεγάλης συζήτησης, διότι μπορούν να κατανοηθούν “σαν να
τείνουν να είναι” και όχι “ως είναι”. Οπότε τι σημαίνει “πνευματικά κριτήρια”; τι είναι “πνεύμα”;
Προφανώς και όλοι ή έστω κάποιοι, αντιλαμβάνονται κάτι, πέρα από το ο,τι τους δίνει η αντίληψη
των αισθητηρίων οργάνων. Αυτή όμως η αντίληψη – η πέραν των αισθήσεων- δεν προσδίδει
απαραίτητα και την έννοια κάποιων “λέξεων”. Τι είναι
σεβασμός; Συνήθως λέμε ότι σεβόμαστε κάτι ή κάποιον που υπερέχει από εμάς, όταν όμως
υπερέχουμε εμείς τι γίνετε; Ένα πολύ ωραίο παράδειγμα βρίσκεται στην Ομήρου Ιλιάδα,στα
λεγόμενα του Θερσίτη για τον Αγαμέμνων και την αντιμετώπιση που υπέστη, πρωτίστως από τον
Οδυσσέα. Γιατί δεν θεωρείται ο Αχιλλέας θρασύς ενώ κατά νόημα είπε τα ίδια με τον Θερσίτη;!
Γιατί δεν θεωρείται ο Θερσίτης σεβαστός ενώ κατά νόημα είπε τα ίδια με τον Αχιλλέα;! Όταν δεν
υπάρχει σεβασμός το “βαπτίζουμε” θράσος. Άρα τι είναι αυτό που ορίζει και την “έλλειψη
σεβασμού”;!
Πάλι θα αναφερθώ στα παιδιά. Πως γίνεται ένα μωρό -το οποίο θηλάζει- να κανονίζει το ίδιο , το
πόσο και πότε θα φάει και όταν μεγαλώσει και τρώει π.χ στο καρεκλάκι του, να του λέμε φάε κι
άλλο, δεν έφαγες -δηλ έχασε ξαφνικά την αίσθηση του κορεσμού;!-. Οπότε καταφεύγουμε
-καταπάτηση του δικαιώματος της επιλογής και συνάμα δείχνουμε το σεβασμό και την ειλικρινή
μας αγάπη- στο να το εξαναγκάζουμε πλαγίως, δηλ κοροιδεύοντάς το, με το να λέμε θα σου πω ένα
τραγουδάκι /παραμυθάκι αν φάς μια κουταλίτσα, ύστερα να σταματάμε για να ανοίξει άλλη μια
φορά το στόμα του να φάει οπότε συνεχίζουμε αυτό το τραγουδάκι/παραμυθάκι ή του λέμε φάε
και θα σου δώσω αυτό -κάτι ως αντάλλαγμα-. Έτσι λοιπόν δεν χάνει ή πως θα μάθει την
αίσθηση του “χόρτασα” αφού τρώει πλέον ασυναίσθητα, διότι έτσι το μάθαμε- να τρώει
ασυναίσθητα- με απώτερο σκοπό μας βέβαια να μην μείνει νηστικό
Επίσης λες ότι σαν γονείς χαράσουμε στα παιδιά μας τα βιώματά μας, που το ίδιο προφανώς
συνέβη και στους γονείς μας και πάει λέγοντας. Αυτό λέγεται φαύλος κύκλος και συντηρητισμός
και δεν οδηγεί σε εξέλιξη μα σε στασιμότητα ή και οπισθοδρόμιση. Υπάρχει ένας διάλογος ενός
ιθαγενή “τριτοκοσμικού” και ενός σημερινού πολιτισμού ανθρώπου: λέει ο ιθαγενής “εμείς μπορούμε να
σκοτώνουμε 50 ανθρώπους την ημέρα” ο πολιτισμένος λέει χαμογελώντας “εμείς μπορούμε και
σκοτώνουμε 50000 ανθρώπους την ημέρα” ,ο ιθαγενής ρωτάει με απορία “ και πότε προλαβαίνετε
να τους φάτε;” ο πολιτισμένος λέει “ μα τι λες, δεν είμαστε κανίβαλοι” και ο ιθαγενής τον ξανά
ρωτάει με απορία “και γιατί τους σκοτώνετε τότε;” .Ποιος σέβεται την ζωή; Υπάρχει η έννοια του
σεβασμού χωρίς να σεβόμαστε την ίδια τη ζωή; Μήπως όταν λέμε ότι σεβόμαστε, σεβόμαστε κάτι
ως υποσύνολο ενώ ο σεβασμός έχει έννοια ολοκληρωτική,συνολική,ολιστική -δεν ξέρω πια μπορεί
να είναι η κατάλληλη λέξη για το όλα-. Είναι αυτό εξέλιξη κοινωνίας, την οποία εμείς απαρτίζουμε;
Τρώμε κάθε μέρα σουβλάκια γύρο από όλα ή κρέας, ενώ είμαστε φιλόζωοι, διότι δεν μπορούμε να
σκοτώσουμε τα ζώα , ενώ κάποια χρόνια πίσω οι παππούδες μας μιλάγανε στα ζώα τους και όταν
υπήρχε η ανάγκη τα σφάζανε εφόσον πάλι τους μιλάγανε και τα χαιδεύανε. Ποιος φέρεται με
σεβασμό στη ζωή πάλι; Τι είναι λοιπόν σεβασμός; Ποιος έχει/είχε εξελιχθεί/ή ,οι παππούδες μας ή
εμείς; Ποιος έχει βιώσει την αγάπη ως ΑΓΑΠΗ, για να την προσφέρει και μάλιστα αν την
προσφέρεις επιλεκτικά ,τότε προσφέρεις ΑΓΑΠΗ; Μήπως αν ΑΓΑΠΑΩ, πρέπει να ΑΓΑΠΑΩ το
όλον και όχι το μερικό; Μπορώ να ΑΓΑΠΗΣΩ το όλον από τη θέση του ανθρώπου; Για πια
ανατροφή μιλάμε όταν η εξέλιξη της κοινωνίας μας ,την οποία ΕΜΕΙΣ απαρτίζουμε, είναι
αρνητική. Εάν αυτό που πράτταμε/πράττουμε -σαν γονείς- ήταν ορθό/σωστό, τα παιδιά κάθε εποχής θα είχαν
δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο από αυτό των γονιών τους. Όμως η ιστορία, η θρησκεία, η
μυθολογία -ο Ησίοδος προπάντων – αναφέρουν για συνεχόμενη κατρακύλα από δημιουργίας
κόσμου. Έτσι λοιπόν όπως όλοι έχουμε διαμορφώσει- διαμορφώνουμε- στο μυαλό μας μια
ιδέα,θεωρία, δοξασία, είτε εικασία περί δημιουργίας και εξέλιξης κόσμου, έτσι λοιπόν
διαμορφώθηκε-διαμορφώνεται και σε μένα μία. Η βασική της αρχή ,ότι δεν υπάρχει ύλη αν δεν
υπάρχει πνεύμα και το αντίστροφο, δεν υπάρχει πνεύμα αν δεν υπάρχει ύλη. Πνεύμα και ύλη είναι
αλληλένδετα, πάνε πάντα μαζί. Αν τα χωρίσεις το αποτέλεσμα είναι κάτι παράλογο στο μυαλό μου.
Όπως στη σύγχρονη κβαντικη φυσική είναι παράλογο/αδύνατο να βρεις την ταχύτητα και τη θέση
ενός σωματιδίου, αν βρεις την ταχύτητα δεν μπορείς να προσδιορίσεις τη θέση του- είναι παντού-,
αν έχεις τη θέση κάθε φορά θα έχεις και άλλη ταχύτητα, διότι επηρεάζουμε το πείραμα, είμαστε εντός του πειράματος και όχι αντικειμενικοί εξωτερικοί παρατηρητές, επηρεάζουμε το αποτέλεσμα
θέλουμε δεν θέλουμε. Κατά αναλογία λοιπόν δεν νοείται εξέλιξη πνεύματος άνευ εξέλιξη ύλης, και
λόγο της διτότητάς μας που μας κυριεύει, ως τρισδιάστατους ανθρώπους, τα αντιλαμβανόμαστε ως
δύο, ενώ είναι ένα. Οπότε αγαπητέ Ανδρέα θα διαφωνήσω όχι ως προς το ότι ο πίνακας του
Κέβητος δείχνει το δρόμο προς την ανέλιξη της ψυχής, μα ότι ψυχή και ύλη μαζί πρέπει να πάρουν
την ανιούσα . Πρέπει να ανέβει και η ύλη να γίνει καλύτερης “ποιότητας” ώστε να μπορεί να
κατοικοεδρεύσει υψηλότερο πνεύμα. Ένας άριστος ζωγράφος με κακής ποιότητας υλικά θα
δημιουργήσει ένα έργο που γρήγορα θα αλλοιωθεί, οπότε μόνο η φωτογραφία -εαν υπάρχει- θα μας
θυμίζει το έργο του. Εν αντιθέσει αν τα υλικά είναι αρίστης ποιότητος το έργο θα διαρκέσει πολύ
περισσότερο για να το θαυμάσουν πολλοί περισσότεροι ως επί το έργω.
Επίσης μια ερώτηση, από που ορμώμενοι βοηθάμε τα παιδιά μας προς τον επαγγελματικό τους
προσανατολισμό και δεν τα προσανατολίζουμε και προς την οικογένεια, στο τι θα συναντήσουν
κάνοντας οικογένεια, παρά να βρίσκονται ξαφνικά στο ρόλο του γονιού με ανύπαρκτες εώς
ελάχιστες γνώσεις. Και πάλι δεν ισχυρίζομαι ότι τα λεγόμενα μου είναι σωστά, απλά τα δικά μου
ερωτήματα καλύπτουν.
τείνουν να είναι” και όχι “ως είναι”. Οπότε τι σημαίνει “πνευματικά κριτήρια”; τι είναι “πνεύμα”;
Προφανώς και όλοι ή έστω κάποιοι, αντιλαμβάνονται κάτι, πέρα από το ο,τι τους δίνει η αντίληψη
των αισθητηρίων οργάνων. Αυτή όμως η αντίληψη – η πέραν των αισθήσεων- δεν προσδίδει
απαραίτητα και την έννοια κάποιων “λέξεων”. Τι είναι
σεβασμός; Συνήθως λέμε ότι σεβόμαστε κάτι ή κάποιον που υπερέχει από εμάς, όταν όμως
υπερέχουμε εμείς τι γίνετε; Ένα πολύ ωραίο παράδειγμα βρίσκεται στην Ομήρου Ιλιάδα,στα
λεγόμενα του Θερσίτη για τον Αγαμέμνων και την αντιμετώπιση που υπέστη, πρωτίστως από τον
Οδυσσέα. Γιατί δεν θεωρείται ο Αχιλλέας θρασύς ενώ κατά νόημα είπε τα ίδια με τον Θερσίτη;!
Γιατί δεν θεωρείται ο Θερσίτης σεβαστός ενώ κατά νόημα είπε τα ίδια με τον Αχιλλέα;! Όταν δεν
υπάρχει σεβασμός το “βαπτίζουμε” θράσος. Άρα τι είναι αυτό που ορίζει και την “έλλειψη
σεβασμού”;!
Πάλι θα αναφερθώ στα παιδιά. Πως γίνεται ένα μωρό -το οποίο θηλάζει- να κανονίζει το ίδιο , το
πόσο και πότε θα φάει και όταν μεγαλώσει και τρώει π.χ στο καρεκλάκι του, να του λέμε φάε κι
άλλο, δεν έφαγες -δηλ έχασε ξαφνικά την αίσθηση του κορεσμού;!-. Οπότε καταφεύγουμε
-καταπάτηση του δικαιώματος της επιλογής και συνάμα δείχνουμε το σεβασμό και την ειλικρινή
μας αγάπη- στο να το εξαναγκάζουμε πλαγίως, δηλ κοροιδεύοντάς το, με το να λέμε θα σου πω ένα
τραγουδάκι /παραμυθάκι αν φάς μια κουταλίτσα, ύστερα να σταματάμε για να ανοίξει άλλη μια
φορά το στόμα του να φάει οπότε συνεχίζουμε αυτό το τραγουδάκι/παραμυθάκι ή του λέμε φάε
και θα σου δώσω αυτό -κάτι ως αντάλλαγμα-. Έτσι λοιπόν δεν χάνει ή πως θα μάθει την
αίσθηση του “χόρτασα” αφού τρώει πλέον ασυναίσθητα, διότι έτσι το μάθαμε- να τρώει
ασυναίσθητα- με απώτερο σκοπό μας βέβαια να μην μείνει νηστικό
Επίσης λες ότι σαν γονείς χαράσουμε στα παιδιά μας τα βιώματά μας, που το ίδιο προφανώς
συνέβη και στους γονείς μας και πάει λέγοντας. Αυτό λέγεται φαύλος κύκλος και συντηρητισμός
και δεν οδηγεί σε εξέλιξη μα σε στασιμότητα ή και οπισθοδρόμιση. Υπάρχει ένας διάλογος ενός
ιθαγενή “τριτοκοσμικού” και ενός σημερινού πολιτισμού ανθρώπου: λέει ο ιθαγενής “εμείς μπορούμε να
σκοτώνουμε 50 ανθρώπους την ημέρα” ο πολιτισμένος λέει χαμογελώντας “εμείς μπορούμε και
σκοτώνουμε 50000 ανθρώπους την ημέρα” ,ο ιθαγενής ρωτάει με απορία “ και πότε προλαβαίνετε
να τους φάτε;” ο πολιτισμένος λέει “ μα τι λες, δεν είμαστε κανίβαλοι” και ο ιθαγενής τον ξανά
ρωτάει με απορία “και γιατί τους σκοτώνετε τότε;” .Ποιος σέβεται την ζωή; Υπάρχει η έννοια του
σεβασμού χωρίς να σεβόμαστε την ίδια τη ζωή; Μήπως όταν λέμε ότι σεβόμαστε, σεβόμαστε κάτι
ως υποσύνολο ενώ ο σεβασμός έχει έννοια ολοκληρωτική,συνολική,ολιστική -δεν ξέρω πια μπορεί
να είναι η κατάλληλη λέξη για το όλα-. Είναι αυτό εξέλιξη κοινωνίας, την οποία εμείς απαρτίζουμε;
Τρώμε κάθε μέρα σουβλάκια γύρο από όλα ή κρέας, ενώ είμαστε φιλόζωοι, διότι δεν μπορούμε να
σκοτώσουμε τα ζώα , ενώ κάποια χρόνια πίσω οι παππούδες μας μιλάγανε στα ζώα τους και όταν
υπήρχε η ανάγκη τα σφάζανε εφόσον πάλι τους μιλάγανε και τα χαιδεύανε. Ποιος φέρεται με
σεβασμό στη ζωή πάλι; Τι είναι λοιπόν σεβασμός; Ποιος έχει/είχε εξελιχθεί/ή ,οι παππούδες μας ή
εμείς; Ποιος έχει βιώσει την αγάπη ως ΑΓΑΠΗ, για να την προσφέρει και μάλιστα αν την
προσφέρεις επιλεκτικά ,τότε προσφέρεις ΑΓΑΠΗ; Μήπως αν ΑΓΑΠΑΩ, πρέπει να ΑΓΑΠΑΩ το
όλον και όχι το μερικό; Μπορώ να ΑΓΑΠΗΣΩ το όλον από τη θέση του ανθρώπου; Για πια
ανατροφή μιλάμε όταν η εξέλιξη της κοινωνίας μας ,την οποία ΕΜΕΙΣ απαρτίζουμε, είναι
αρνητική. Εάν αυτό που πράτταμε/πράττουμε -σαν γονείς- ήταν ορθό/σωστό, τα παιδιά κάθε εποχής θα είχαν
δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο από αυτό των γονιών τους. Όμως η ιστορία, η θρησκεία, η
μυθολογία -ο Ησίοδος προπάντων – αναφέρουν για συνεχόμενη κατρακύλα από δημιουργίας
κόσμου. Έτσι λοιπόν όπως όλοι έχουμε διαμορφώσει- διαμορφώνουμε- στο μυαλό μας μια
ιδέα,θεωρία, δοξασία, είτε εικασία περί δημιουργίας και εξέλιξης κόσμου, έτσι λοιπόν
διαμορφώθηκε-διαμορφώνεται και σε μένα μία. Η βασική της αρχή ,ότι δεν υπάρχει ύλη αν δεν
υπάρχει πνεύμα και το αντίστροφο, δεν υπάρχει πνεύμα αν δεν υπάρχει ύλη. Πνεύμα και ύλη είναι
αλληλένδετα, πάνε πάντα μαζί. Αν τα χωρίσεις το αποτέλεσμα είναι κάτι παράλογο στο μυαλό μου.
Όπως στη σύγχρονη κβαντικη φυσική είναι παράλογο/αδύνατο να βρεις την ταχύτητα και τη θέση
ενός σωματιδίου, αν βρεις την ταχύτητα δεν μπορείς να προσδιορίσεις τη θέση του- είναι παντού-,
αν έχεις τη θέση κάθε φορά θα έχεις και άλλη ταχύτητα, διότι επηρεάζουμε το πείραμα, είμαστε εντός του πειράματος και όχι αντικειμενικοί εξωτερικοί παρατηρητές, επηρεάζουμε το αποτέλεσμα
θέλουμε δεν θέλουμε. Κατά αναλογία λοιπόν δεν νοείται εξέλιξη πνεύματος άνευ εξέλιξη ύλης, και
λόγο της διτότητάς μας που μας κυριεύει, ως τρισδιάστατους ανθρώπους, τα αντιλαμβανόμαστε ως
δύο, ενώ είναι ένα. Οπότε αγαπητέ Ανδρέα θα διαφωνήσω όχι ως προς το ότι ο πίνακας του
Κέβητος δείχνει το δρόμο προς την ανέλιξη της ψυχής, μα ότι ψυχή και ύλη μαζί πρέπει να πάρουν
την ανιούσα . Πρέπει να ανέβει και η ύλη να γίνει καλύτερης “ποιότητας” ώστε να μπορεί να
κατοικοεδρεύσει υψηλότερο πνεύμα. Ένας άριστος ζωγράφος με κακής ποιότητας υλικά θα
δημιουργήσει ένα έργο που γρήγορα θα αλλοιωθεί, οπότε μόνο η φωτογραφία -εαν υπάρχει- θα μας
θυμίζει το έργο του. Εν αντιθέσει αν τα υλικά είναι αρίστης ποιότητος το έργο θα διαρκέσει πολύ
περισσότερο για να το θαυμάσουν πολλοί περισσότεροι ως επί το έργω.
Επίσης μια ερώτηση, από που ορμώμενοι βοηθάμε τα παιδιά μας προς τον επαγγελματικό τους
προσανατολισμό και δεν τα προσανατολίζουμε και προς την οικογένεια, στο τι θα συναντήσουν
κάνοντας οικογένεια, παρά να βρίσκονται ξαφνικά στο ρόλο του γονιού με ανύπαρκτες εώς
ελάχιστες γνώσεις. Και πάλι δεν ισχυρίζομαι ότι τα λεγόμενα μου είναι σωστά, απλά τα δικά μου
ερωτήματα καλύπτουν.
Το συγκεκριμένο έργο παρακολουθεί την πορεία της ψυχής εντός του βίου. Και ασχολείται με τα πάθη της. Πώς τ΄αποκτά και πώς και γιαί πρέπει να τα αποβάλει και τί πρέπει ν΄αποφύγει.Για το λόγο αυτό δεν εμπλέκονται άλλα πρόσωπα. ΔΙότι δεν είναι ο σκοπός του έργου ν΄αναλύσει τις σχέσεις με τους άλλους ,αλλά να καταδείξει το πώς η ίδια η ψυχή ,αυτή η αιώνια και παμπάλαιη λεπτοφυής οντότητα θα ξεφύγει από τις παγίδες του υλικού κόσμου. ΄Ομως η ψυχή εισέρχεται στην ύλη ως έμβρυο στην κοιλιά της μάνας του και στη συνέχεια γεννιέται,ως βρέφος και μετά ακολουθούν τα στάδια της ηλικίας. Είναι αυτονόητος ο ρόλος του κοινωνικού περίγυρου και η αλληλοεπίδραση. Η ασωτία π.χ δεν υπάρχει ως κατάσταση, σε έναν ερημίτη , αντικειμενικά. Προύποθέτει την παρουσία άλλων και τη συναναστροφή.Ως άνθρωποι δεν ζούμε ασκητικό βίο. Κινούμαστε μες τον κόσμο. Είμαστε φύσει κοινωνικά όντα.Επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον. ΄Οταν είμαστε βρέφη , ο εγκέφαλος μοιάζει να είναι tabula rasa.' αγραφος πίνακας" Κάθε μέρα "γράφει" αυτό που εμπειρευόμαστε και αντιλαμβανόμαστε.Στα πρώτα στάδια της ζωής μας όλες οι καταγραφές προέρχονται από πολύ στενό κύκλο και έναν στενό χώρο. Το σπίτι μας και απ΄ αυτούς που μας φροντίζουν. Αυτοί είναι οι γονείς, περισσότερο η μητέρα, που μέχρι τα τρία χρόνια της ζωής μας, οι ψυχολόγοι λένε ότι η σχέση μας μαζί της είναι "αποκλειστική".Σήμερα βέβαια ο ρόλος της μητέρας έχει αντικατασταθεί με τον βρεφονηπιακό σταθμό, και η γιαγιά και ο παππούς που παλιά έμεναν με τα παιδιά όταν δούλευαν οι γονείς με την "κοπέλα , που κρατάει το παιδί".Η επιλογή δε, των προσώπων αυτών, στους περισσότερους από εμάς γίνεται με βάση το"πόσο κοστίζει".Ψάχνουμε για δωρεάν παιδικό σταθμό και κοπέλα που δεν θέλει ΙΚΑ> ή που δεν θα μας κλέψει τ΄ασημένια κουταλάκια της γιαγιάς μας κλπ. Αυτά τα πρώτα πρόσωπα που συναντάμε στην κρίσιμη ηλικία που διαμορφώνουμε το χαρακτήρα, είναι κρείσονος σημασίας. Προφανώς δεν θα διαμορφώσεις τον ίδιο χαρακτήρα, αν έχεις μιά μητέρα αλκοολική, που ξεχνάει να σε ταίσει, που σε κακοποιεί, που σου φωνάζει. ¨Εναν πατέρα που συνεχώς διαπληκτίζεται με τη μητέρα, μιά "κοπέλα" που δεν μιλάει καν τη γλώσσα σου και σε πετάει στο "παρκάκι" και δεν σου απευθύνει το λόγο για τις επόμενες 4 ώρες.Αυτά τα πρόσωπα με την συμπεριφορά τους θα σου δημιουργήσουν ανασφάλεια , στέρηση, φόβο,δειλία, δυσφορία, εριστικότητα, με το ¨καλημέρα!" στη ζωή. ΑΝτίθετα, ένα περιβάλλον ήρεμο, ασφαλές, που παρέχει στοργή και αγάπη, ένα πρόσωπο που σου χαμογελά, που σ΄ενθαρρύνει, που σου τραγουδά, που σε χαιδεύει, που επικοινωνεί μαζί σου, θα σε κάνει ήρεμο, ασφαλή, καλοπροαίρετο,κλπ.Επομένως , αν αυτοί που μας μεγαλώνουν, είναι ενάρετοι(με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου ) και αγαθοί και ευδαίμονες, δεν θα γίνουμε αυτομάτως και εμείς , γιατί όπως και ο πίνακας του κέβητος δείχνει , τον αγώνα η ψυχή τον δίνει μόνη της,αλλά θα μας δείξουν με το χέρι προς τα πού θα πρέπει να βαδίσουμε.Θα μας βάλουν στο σωστό δρόμο ,θα μας δώσουν το δισάκι για τον ώμο. κι΄από κεί και μετά είναι δική μας η ευθύνη άν θα παραμείνουμε εκεί ή αν θα στραβοδρομίσουμε.΄Ενα παιδί όμως παρατημένο στο πουθενά, χωρίς κανένα εφόδιο στις αποσκευές του, παρά μόνο απόγνωση, ερημιά και φόβο, είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεί την έξοδο. Το παραδίδεις στην πόρτα της τυφλής ,κουφής και τρελλής γριάς τύχης.΄Οπως και ένα παιδί που φροντίζεται με άχρηστο τρόπο. Υπερπροστασία, υπερπολυτέλεια, πανάκριβα παιχνίδια και με τη διαρκή υπενθύμιση απ΄τους γονείς , ότι είναι ο υιός ο αγαπητός και το κέντρο του κόσμου κλπ κλπ, το παραδίδεις στις εταίρες που αναφέρει ο πίνακας του κέβητος.Ο δρόμος τουλάχιστον μέχρι την πόρτα της Ψευδοπαιδείας, περνάει αναμφίβολα μες απ΄το σπίτι.Αν στον οίκο μας συνοικούμε με ευδαίμονες τότε μπορεί να μας οδηγήσει και μέχρι τον πόρτα της αληθινής παιδείας, αλλά για να την αποκτήσουμε θα πρέπει και να το θέλουμε και να δώσουμε αγώνα με τον εαυτό μας.
Αμαλία γιατί η ψυχή πρέπει να δίνει αγώνα εντός ύλης, ενώ τη θεωρούμε πνεύμα; Αγώνας εντός
πνεύματος δεν υπάρχει; Επίσης η ΠΑΙΔΕΙΑ τελικά αφορά ως κέρδος στην ψυχή για την συνέχισή
της στο πνευματικό πεδίο ή ως κέρδος στην ψυχή για την ομαλή υλική διαβίωση;
Παρατηρούμε ότι ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή από όπου ξεκίνησε και του λέγεται ότι
μπορεί να πάει όπου θέλει, γιατί θεωρούμε ότι ξανακάνει τα ίδια;
Όταν στην υλική βιολογική ζωή μας περάσουμε ένα τεστ-διαγώνισμα, δεν ξαναδίνουμε το ίδιο,
προχωράμε στο επόμενο επίπεδο και δίνουμε ένα δυσκολότερο τεστ-διαγώνισμα σε σχέση με το
προηγούμενο, αφού μάθαμε -γνωστικά – περισσότερα. Συνεπώς εάν ξανακάνει ένα τεστ βίου θα
πρέπει να έχει μία μεγαλύτερη δυσκολία, η οποία ίσως να έγκειται στην δυσκολία της υλικής
“διαστάσεως”, δηλ σε μια άλλη ύλη σαφώς πιο δύσκολη στο να την κυριαρχήσεις.
Αυτό φαίνεται στα εξής -πάντα κατά την γνώμη μου-.
Σύμφωνα με τον Ησίοδο στο Έργα και ημέραι οι θεοί και οι θνητοί, μαζί έχουν γεννηθεί. Το άμεσο
αποτέλεσμα της γέννησης είναι ο θάνατος. Από την στιγμή που κάτι γεννιέται υπόκειται στην
έννοια της φθοράς. Οι άνθρωποι πεθαίνουν. Όμως και οι θεοί πεθαίνουν αφού γεννήθηκαν, απλά
πεθαίνουν σε σχέση με τους ανθρώπους -τους τρισδιάστατους- πολύ μα πολύ αργότερα. Όπως ένα
μυρμήγκι δεν θα με δει να γεννιέμαι, να πεθαίνω και να μεγαλώνουν τα παιδιά μου, άρα σε σχέση
με αυτό είμαι αθάνατος. Αναλόγως και οι θεοί προς τον άνθρωπο. Όμως αφού θεωρούμε το πνεύμα
αιώνιο και αγέννητο, η υλική μορφή- η ύλη είναι αυτή που γεννιέται-θα υπάρχει και στους θεούς.
Όμως για να μπορούν να ζουν περισσότερο -από τους ανθρώπους- πρέπει να έχουν μία άλλη
“διάσταση”, “ποιότητα” ύλης , πολύ υψηλότερη από των ανθρώπων. Αυτό γίνεται εμφανές στον
μύθο του Ησιόδου σχετικά με τις γενιές των ανθρώπων. Παρατηρούμε πως όσο η πνευματική
υπόσταση πέφτει σε σχέσει με την προηγούμενη γενιά, κυριολεκτικά η υλική μορφή βαραίνει (από
λεπτοφυή πάει στις βαριές μελίες, χαλκό, σίδηρο) και μάλιστα τονίζεται η αλλαγή της φύσεως σε
σχέση με την προηγούμενη -φύση δεν σημαίνει μόνο εικόνα, φύλο ή μέγεθος μα και δομική
σύσταση-. Αφού λοιπόν αυτές οι γενιές δεν υπάρχουν τώρα ή έστω δεν γίνονται αντιληπτές ίσως
σημαίνει ότι διαφέρει η υλική τους σύσταση, μια άλλη ύλη. 'Αρα αντιλαμβάνομαι πως για να
ανέλθει κάποιος πνευματικά θα πρέπει και η ύλη του να ανέλθει ποιοτικώς.
Επίσης παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι θεοί στην Ελληνική μυθολογία μας -ιδικά ο Δίας που
συνευρίσκεται με θνητές γυναίκες- παίρνουν μία άλλη μορφή. Όχι τόσο για να μην αναγνωρίζονται
όσο διότι η ύλη που απαρτίζει το γήινο κόσμο, δεν επιτρέπει εντός της πνεύμα, περισσότερο από
όσο αντέχει και μάλιστα για πολύ ώρα. Δεν δύναται το υψηλό πνεύμα του Δία να κατοικίσει εντός
της ίδιας ύλης που απαρτίζει τους ανθρώπους, αυτό φαίνεται, από το ότι ο Δίας πάντα παίρνει μία
άλλη μορφή και όχι ανθρώπινη, ώστε να καταστεί εμφανείς αυτή η διαφορά. Επίσης όταν
εμφανίζονται ως έχουν – δηλ με την εικόνα που όλοι γνωρίζουμε- σημαίνει ότι υποδηλώνουν την
σχέση κληρονομικότητας-απογόνου , σε σχέση με τους θεούς άλλων μυθολογιών όπου έχουν
μορφή μισή ζώου και μισή ανθρώπου, το οποίο σημαίνει -ίσως- πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι
δεν έχουν σχέση από αυτούς, ως από-γονοι , μα ως απλά δημιουργήματα αυτών.
Συνεπώς όταν λέμε μορφή ας μην θεωρούμαι μόνο την εικόνα ή το μέγεθος αλλά και τη δομική
σύσταση. 'Όπως τα σπίτια που ενώ μπορεί να μοιάζουν ως εικόνες ή στο μέγεθος, άλλα είναι
φτιαγμένα από τσιμέντο, άλλα από τούβλα, άλλα από πέτρα, άλλα από ξύλο, άλλα από χαρτόκουτα.
Κάθε είδους σπίτι εμπεριέχει διαφορετικού είδους ζωής -ποιότητα-.
Επανέρχομαι λοιπόν στο ότι ο στεφανωμένος θα πρέπει να πιει περισσότερο και όχι λιγότερο ώστε
να αντιμετωπίσει κάτι δυσκολότερο από πριν και ίσως τα διάφορα σημεία που συναντά ως εμπόδια,
να υπονοούν την αλλαγή της υλικής δυσκολίας -ποιότητας- σε κάθε άλλη δοκιμασία. Θα μπορούσε
να συμβαίνει κάτι τέτοιο, και αν όχι ,γιατί;
πνεύματος δεν υπάρχει; Επίσης η ΠΑΙΔΕΙΑ τελικά αφορά ως κέρδος στην ψυχή για την συνέχισή
της στο πνευματικό πεδίο ή ως κέρδος στην ψυχή για την ομαλή υλική διαβίωση;
Παρατηρούμε ότι ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή από όπου ξεκίνησε και του λέγεται ότι
μπορεί να πάει όπου θέλει, γιατί θεωρούμε ότι ξανακάνει τα ίδια;
Όταν στην υλική βιολογική ζωή μας περάσουμε ένα τεστ-διαγώνισμα, δεν ξαναδίνουμε το ίδιο,
προχωράμε στο επόμενο επίπεδο και δίνουμε ένα δυσκολότερο τεστ-διαγώνισμα σε σχέση με το
προηγούμενο, αφού μάθαμε -γνωστικά – περισσότερα. Συνεπώς εάν ξανακάνει ένα τεστ βίου θα
πρέπει να έχει μία μεγαλύτερη δυσκολία, η οποία ίσως να έγκειται στην δυσκολία της υλικής
“διαστάσεως”, δηλ σε μια άλλη ύλη σαφώς πιο δύσκολη στο να την κυριαρχήσεις.
Αυτό φαίνεται στα εξής -πάντα κατά την γνώμη μου-.
Σύμφωνα με τον Ησίοδο στο Έργα και ημέραι οι θεοί και οι θνητοί, μαζί έχουν γεννηθεί. Το άμεσο
αποτέλεσμα της γέννησης είναι ο θάνατος. Από την στιγμή που κάτι γεννιέται υπόκειται στην
έννοια της φθοράς. Οι άνθρωποι πεθαίνουν. Όμως και οι θεοί πεθαίνουν αφού γεννήθηκαν, απλά
πεθαίνουν σε σχέση με τους ανθρώπους -τους τρισδιάστατους- πολύ μα πολύ αργότερα. Όπως ένα
μυρμήγκι δεν θα με δει να γεννιέμαι, να πεθαίνω και να μεγαλώνουν τα παιδιά μου, άρα σε σχέση
με αυτό είμαι αθάνατος. Αναλόγως και οι θεοί προς τον άνθρωπο. Όμως αφού θεωρούμε το πνεύμα
αιώνιο και αγέννητο, η υλική μορφή- η ύλη είναι αυτή που γεννιέται-θα υπάρχει και στους θεούς.
Όμως για να μπορούν να ζουν περισσότερο -από τους ανθρώπους- πρέπει να έχουν μία άλλη
“διάσταση”, “ποιότητα” ύλης , πολύ υψηλότερη από των ανθρώπων. Αυτό γίνεται εμφανές στον
μύθο του Ησιόδου σχετικά με τις γενιές των ανθρώπων. Παρατηρούμε πως όσο η πνευματική
υπόσταση πέφτει σε σχέσει με την προηγούμενη γενιά, κυριολεκτικά η υλική μορφή βαραίνει (από
λεπτοφυή πάει στις βαριές μελίες, χαλκό, σίδηρο) και μάλιστα τονίζεται η αλλαγή της φύσεως σε
σχέση με την προηγούμενη -φύση δεν σημαίνει μόνο εικόνα, φύλο ή μέγεθος μα και δομική
σύσταση-. Αφού λοιπόν αυτές οι γενιές δεν υπάρχουν τώρα ή έστω δεν γίνονται αντιληπτές ίσως
σημαίνει ότι διαφέρει η υλική τους σύσταση, μια άλλη ύλη. 'Αρα αντιλαμβάνομαι πως για να
ανέλθει κάποιος πνευματικά θα πρέπει και η ύλη του να ανέλθει ποιοτικώς.
Επίσης παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι θεοί στην Ελληνική μυθολογία μας -ιδικά ο Δίας που
συνευρίσκεται με θνητές γυναίκες- παίρνουν μία άλλη μορφή. Όχι τόσο για να μην αναγνωρίζονται
όσο διότι η ύλη που απαρτίζει το γήινο κόσμο, δεν επιτρέπει εντός της πνεύμα, περισσότερο από
όσο αντέχει και μάλιστα για πολύ ώρα. Δεν δύναται το υψηλό πνεύμα του Δία να κατοικίσει εντός
της ίδιας ύλης που απαρτίζει τους ανθρώπους, αυτό φαίνεται, από το ότι ο Δίας πάντα παίρνει μία
άλλη μορφή και όχι ανθρώπινη, ώστε να καταστεί εμφανείς αυτή η διαφορά. Επίσης όταν
εμφανίζονται ως έχουν – δηλ με την εικόνα που όλοι γνωρίζουμε- σημαίνει ότι υποδηλώνουν την
σχέση κληρονομικότητας-απογόνου , σε σχέση με τους θεούς άλλων μυθολογιών όπου έχουν
μορφή μισή ζώου και μισή ανθρώπου, το οποίο σημαίνει -ίσως- πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι
δεν έχουν σχέση από αυτούς, ως από-γονοι , μα ως απλά δημιουργήματα αυτών.
Συνεπώς όταν λέμε μορφή ας μην θεωρούμαι μόνο την εικόνα ή το μέγεθος αλλά και τη δομική
σύσταση. 'Όπως τα σπίτια που ενώ μπορεί να μοιάζουν ως εικόνες ή στο μέγεθος, άλλα είναι
φτιαγμένα από τσιμέντο, άλλα από τούβλα, άλλα από πέτρα, άλλα από ξύλο, άλλα από χαρτόκουτα.
Κάθε είδους σπίτι εμπεριέχει διαφορετικού είδους ζωής -ποιότητα-.
Επανέρχομαι λοιπόν στο ότι ο στεφανωμένος θα πρέπει να πιει περισσότερο και όχι λιγότερο ώστε
να αντιμετωπίσει κάτι δυσκολότερο από πριν και ίσως τα διάφορα σημεία που συναντά ως εμπόδια,
να υπονοούν την αλλαγή της υλικής δυσκολίας -ποιότητας- σε κάθε άλλη δοκιμασία. Θα μπορούσε
να συμβαίνει κάτι τέτοιο, και αν όχι ,γιατί;
Γιατί η ψυχή πρέπει να δίνει αγώνα εντός ύλης, ενώ τη θεωρούμε πνεύμα; Αγώνας εντός
πνεύματος δεν υπάρχει; Επίσης η ΠΑΙΔΕΙΑ τελικά αφορά ως κέρδος στην ψυχή για την συνέχισή
της στο πνευματικό πεδίο ή ως κέρδος στην ψυχή για την ομαλή υλική διαβίωση;
H Ψυχή δεν ταυτίζεται με το πνεύμα,,ήτοι ψυχή και πνεύμα δεν είναι ταυτόσημες έννοιες. Η ψυχή πάσχει. Το πνεύμα όχι. Η ψυχή είναι η οριζόντια σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο και το πνεύμα η κάθετη σχέση του ανθρώπου με το θεό. Η παιδεία είναι κέρδος για την ψυχή στο πνευματικό πεδίο , αλλά και για την ομαλή υλική της διαβίωση, όσο υπάρχει αυτή.
Παρατηρούμε ότι ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή από όπου ξεκίνησε και του λέγεται ότι
μπορεί να πάει όπου θέλει, γιατί θεωρούμε ότι ξανακάνει τα ίδια;
Ο στεφανωμένος δεν θα κάνει τα ίδια και δεν νομίζω ότι είπα κάτι τέτοιο, ούτε το κείμενο λέει κάτι τέτοιο. Λέει ακριβώς το αντίθετο. Ότι τώρα πια γνωρίζοντας τις παγίδες παρατηρεί τον βίο των άλλων,αλλά και τον δικό του και γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει.' Ολα τώρα μπορεί να τα δει καθαρά , από μιά αποσταση. Ο στεφανωμένος μπορεί να πάει όπου θέλει . Επομένως ή θα ζήσει πλέον στον πνευματικό κόσμο, σ΄αυτή τη ζωή και μετά ή θα επιστρέψει στη ζωή ως δάσκαλος, ως οδηγός των άλλων ψυχών , αν το επιλέξει. Π.χ θα επιστρέψει ως Σωκράτης, ως Πυθαγόρας, ως Τυανεύς Απολλώνιος, ως ΄Αβαρις.
Περαιτέρω, δεν γνωρίζω εάν οι δοκιμασίες είναι περισσότερες ή λιγότερες σε κάθε ενσάρκωση με βάση των αριθμό μετενσαρκώσεων. Θεωρώ ότι το λογικό είναι η ψυχή να θέλει να απαλλαγεί από τα πάθη της προηγούμενης ζωής. Επομένως ανάλογες των παθών της θα είναι και οι δοκιμασίες της.΄Οσο λιγότερα είναι τα πάθη της , τόσο λιγότερα και τα μαθήματα που έχει να λάβει. Δεν νομίζω ότι σε κάθε ζωή δίνουμε το ίδιο τεστ. Εκτός αν ξανακάνουμε τα ίδια λάθη.
Λες πως αν ανέλθει κάποιος πνευματικά θα πρέπει και η ύλη του να ανέλθει ποιοτικώς. Αν και αυτό δεν το θεωρώ αναγκαίο , εν΄ τούτοις νομίζω ότι σε όλες τις εποχές έχουν καταγραφεί κάποιες λίγες περιπτώσεις ανθρώπων που συνέβη αυτό όπως στους προαναφερθέντες ή αργότερα στην περίπτωση του Σαιντ Ζερμέν κλπ. αλλά και σε ομάδες ανθρώπων σε κάποιες εποχές πχ. Βραχμάνους. ΄Όμως για να μιλήσουμε για άλλο γένος κατά την Ησιόδειο αντίληψη, θα πρέπει η πνευματική αφύπνισις να είναι μαζική ή να συμβεί σε έναν αριθμό ανθρώπων που αποτελούν την «κρίσιμη μάζα».Στο Ησίοδο βλέπουμε ότι τα γένη από άποψη ύλης φθίνουν.Και φθίνουν γιατί καταβυθίστηκαν στην ύλη. Εμείς ως σιδηρούν γένος είμαστε το χειρότερο των προηγούμενων . Αυτό που «σκουριάζει» και αποσυντίθεται και βιώνουμε τη φθορά και το θάνατό μας πιό γρήγορα και πιό βίαια απ΄τ΄αλλα γένη .Για να τα νικήσουμε ,σύμφωνα με μιά άποψη, θα πρέπει ν΄αποκτήσουμε την φιλοσοφική λίθο ,αυτή που αναζητούσαν οι αλχημιστές ήτοι ν΄αποκτήσουμε την ικανότητα του solve et coagula
πνεύματος δεν υπάρχει; Επίσης η ΠΑΙΔΕΙΑ τελικά αφορά ως κέρδος στην ψυχή για την συνέχισή
της στο πνευματικό πεδίο ή ως κέρδος στην ψυχή για την ομαλή υλική διαβίωση;
H Ψυχή δεν ταυτίζεται με το πνεύμα,,ήτοι ψυχή και πνεύμα δεν είναι ταυτόσημες έννοιες. Η ψυχή πάσχει. Το πνεύμα όχι. Η ψυχή είναι η οριζόντια σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο και το πνεύμα η κάθετη σχέση του ανθρώπου με το θεό. Η παιδεία είναι κέρδος για την ψυχή στο πνευματικό πεδίο , αλλά και για την ομαλή υλική της διαβίωση, όσο υπάρχει αυτή.
Παρατηρούμε ότι ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή από όπου ξεκίνησε και του λέγεται ότι
μπορεί να πάει όπου θέλει, γιατί θεωρούμε ότι ξανακάνει τα ίδια;
Ο στεφανωμένος δεν θα κάνει τα ίδια και δεν νομίζω ότι είπα κάτι τέτοιο, ούτε το κείμενο λέει κάτι τέτοιο. Λέει ακριβώς το αντίθετο. Ότι τώρα πια γνωρίζοντας τις παγίδες παρατηρεί τον βίο των άλλων,αλλά και τον δικό του και γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει.' Ολα τώρα μπορεί να τα δει καθαρά , από μιά αποσταση. Ο στεφανωμένος μπορεί να πάει όπου θέλει . Επομένως ή θα ζήσει πλέον στον πνευματικό κόσμο, σ΄αυτή τη ζωή και μετά ή θα επιστρέψει στη ζωή ως δάσκαλος, ως οδηγός των άλλων ψυχών , αν το επιλέξει. Π.χ θα επιστρέψει ως Σωκράτης, ως Πυθαγόρας, ως Τυανεύς Απολλώνιος, ως ΄Αβαρις.
Περαιτέρω, δεν γνωρίζω εάν οι δοκιμασίες είναι περισσότερες ή λιγότερες σε κάθε ενσάρκωση με βάση των αριθμό μετενσαρκώσεων. Θεωρώ ότι το λογικό είναι η ψυχή να θέλει να απαλλαγεί από τα πάθη της προηγούμενης ζωής. Επομένως ανάλογες των παθών της θα είναι και οι δοκιμασίες της.΄Οσο λιγότερα είναι τα πάθη της , τόσο λιγότερα και τα μαθήματα που έχει να λάβει. Δεν νομίζω ότι σε κάθε ζωή δίνουμε το ίδιο τεστ. Εκτός αν ξανακάνουμε τα ίδια λάθη.
Λες πως αν ανέλθει κάποιος πνευματικά θα πρέπει και η ύλη του να ανέλθει ποιοτικώς. Αν και αυτό δεν το θεωρώ αναγκαίο , εν΄ τούτοις νομίζω ότι σε όλες τις εποχές έχουν καταγραφεί κάποιες λίγες περιπτώσεις ανθρώπων που συνέβη αυτό όπως στους προαναφερθέντες ή αργότερα στην περίπτωση του Σαιντ Ζερμέν κλπ. αλλά και σε ομάδες ανθρώπων σε κάποιες εποχές πχ. Βραχμάνους. ΄Όμως για να μιλήσουμε για άλλο γένος κατά την Ησιόδειο αντίληψη, θα πρέπει η πνευματική αφύπνισις να είναι μαζική ή να συμβεί σε έναν αριθμό ανθρώπων που αποτελούν την «κρίσιμη μάζα».Στο Ησίοδο βλέπουμε ότι τα γένη από άποψη ύλης φθίνουν.Και φθίνουν γιατί καταβυθίστηκαν στην ύλη. Εμείς ως σιδηρούν γένος είμαστε το χειρότερο των προηγούμενων . Αυτό που «σκουριάζει» και αποσυντίθεται και βιώνουμε τη φθορά και το θάνατό μας πιό γρήγορα και πιό βίαια απ΄τ΄αλλα γένη .Για να τα νικήσουμε ,σύμφωνα με μιά άποψη, θα πρέπει ν΄αποκτήσουμε την φιλοσοφική λίθο ,αυτή που αναζητούσαν οι αλχημιστές ήτοι ν΄αποκτήσουμε την ικανότητα του solve et coagula
Αμαλία μου λες ότι ψυχή και πνεύμα δεν είναι ταυτόσημες έννοιες, και για κάθε ένα ορίζεις μια
σχέση. Δηλ ο άνθρωπος έχει ψυχή αλλά και πνεύμα εντός του;Αυτό αντιλαμβάνομαι από τα
λεγόμενά σου ως νόημα. Βοήθησέ με να καταλάβω τη σκέψη σου, και εάν σου είναι εύκολο να
αποδώσεις τις σχέσεις που αναφέρεις σε πιο απλά λόγια για να καταλάβω τι ακριβώς εννοείς διότι
μόνο εικασίες περί του νοήματος μπορώ να κάνω ,κινδυνεύοντας να σε παρερμηνεύσω.
Προσωπικά πιστεύω ότι το πνεύμα εντός του ανθρώπου το φέρει η ψυχή, όμως όπως ο ήλιος δεν
έρχεται να φωτίσει τη γη αλλά οι ακτίνες του, οι οποίες έχουν τις ίδιες “ιδιότητες” με τον ήλιο, δηλ
φωτίζουν και ζεσταίνουν, έτσι και η ψυχή έρχεται εντός του υλικού σώματος με τις “ιδιότητες” του
πνεύματος, μη δυνάμενο αυτό να διασπαστεί ωσάν τον ήλιο. Άρα η ψυχή είναι η ακτίνα του
πνεύματος. Εφόσον είναι ακτίνα λοιπόν του πνεύματος δεν μπορεί παρά να κάνει η ψυχή ότι και το
πνεύμα, δηλ δεν μπορεί να έχει άλλη λειτουργία η ψυχή και άλλη το πνεύμα. Εάν ο ήλιος μπορούσε
να έρθει επί της γης θα είχε κατακάψει τα πάντα, αναλόγως και το πνεύμα σαν ολότητα αφού δεν
είναι διαιρέσιμο. Σκοπός επομένως της ψυχής δεν είναι να πάθει, ή να ελέγξει τα πάθη της μα να
χαλιναγωγήσει ή αλλιώς να τιθασεύσει την ύλη. Τι εννοώ, ένα άγριο άλογο προσπαθεί ένας
άνθρωπος να το τιθασεύσει για να το καβαλήσει και να ταξιδέψει. Εάν έχει την υπομονή , την
επιμονή , του δείξει όμορφα συναισθήματα , το προσέχει και του δείχνει φροντίδα -όσο μπορεί
τουλάχιστον στην αρχή- σιγά σιγά θα καταφέρει να αποκτήσει την καλύτερη δυνατή σχέση με αυτό
και συνεπώς θα γίνει ο αναβάτης του. Δεν προσπαθεί να το δαμάσει , τιθασεύσει ΓΙΑ να γίνει
υπομονετικός , επίμονος, να μάθει να δείχνει όμορφα συναισθήματα, να μάθει να φροντίζει, μέσα
από την διαδικασία της τιθάσευσης. Εάν δεν έχει αυτές τις ικανότητες δεν θα το τιθασεύσει. Το
άλογο είναι η ύλη και ο άνθρωπος το πνεύμα-ψυχή, και η κάθε ψυχή έχει αυτές τις ικανότητες.
Όμως τι μπορεί να πάθει αυτός ο άνθρωπος, μπορεί την ώρα που προσπαθεί να τιθασεύσει το
άλογο άλλες παρουσίες δίπλα του να τον εμποδίζουν εσκεμμένα ή όχι, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα
αυτός να αρχίζει να χάνει την υπομονή του και την επιμονή του και να μην μπορεί να κάνει αυτό το
οποίο είχε την δυνατότητα να κάνει. Οπότε προσπαθεί να αντιμετωπίσει όλες τις παρουσίες δίπλα
του ώστε όταν το καταφέρει να ασχοληθεί με το άλογο. Κάτι ανάλογο γίνεται και με όλους τους
μοναχούς σε όλες τις θρησκείες, αποχωρούν από το μεγάλο κοινωνικό περιβάλλον και
εγκαθίστανται σε μικρές κοινότητες με τις ίδιες προς αυτούς ιδέες περί τιθάσευσης του αλόγου ή
απλά μονάσουν εντελώς μόνοι ώστε τίποτα να μην τους αποσπά από το έργο τους. Διότι μέσα στην
κοινωνία πέρα από το τι προσπαθούμε να κάνουμε με τον ευατό μας για να πετύχουμε κάτι, έχουμε
δυστυχώς να αντιμετωπίσουμε τις όποιες “επιθέσεις” των συνανθρώπων μας. Συνεπώς η ψυχή δεν
πάσχει, η ψυχή έχει ένα έργο να επιτελέσει, πάσχει ο άνθρωπος ως οντότητα διότι δημιουργεί ένα
χαρακτήρα για να αντιμετωπίσει το πλήθος και δεν μπορεί να δαμάσει την ύλη. Και όταν εννοώ να
δαμάσει την ύλη, εννοώ να καταστήσει όσο γίνεται ελάχιστη την ιδιότητά της, την ΑΝΑΓΚΗ. Όσο
ελαχιστοποιεί την ανάγκη τόσο τιθασεύει την ύλη, τόσο γίνεται πιο ελεύθερος. Την ανάγκη της
τροφής, της δίψας, της προστασίας από το κρύο, από τη ζέστη κ.α. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα
ανά τον κόσμο σε ιστορίες και μυθολογίες, μα και σε σημερινά περιστατικά, όπου άνθρωποι-
συνήθως μοναχοί ή που διέμεναν σε πολύ μικρές κλειστές κοινότητες – κατάφεραν και
καταφέρνουν να τρώνε όχι απλά ελάχιστα, μα σχεδόν καθόλου και να σφύζουν από υγεία, που να
μην έχουν κάνει μπάνιο για μέρες εώς και χρόνια και όμως να ευωδιάζουν. Αυτοί πλέον ανέβασαν
ποιοτικώς την ύλη τους αφού σχεδόν εκμηδενίζουν την ανάγκη. Η ψυχή μας είναι ίδια με αυτή που
είχαμε όταν γεννηθήκαμε, όλο φως. Δεν υπάρχει παιδί που να γεννήθηκε και να μην ειπώθηκε ότι
μοιάζει με άγγελο, όμως η “αγγελοσύνη” του όσο μεγαλώνει σκιάζεται από το χαρακτήρα που
πλέον δημιουργεί για να αντιμετωπίσει τους συνανθρώπους του και όλη την κοινωνία. Ο αγώνας
που έχει να κάνει λοιπόν είναι να αποβάλλει τον χαρακτήρα του και να αφήσει την ψυχή του να
λάμψει.
Ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή για να πάει όπου αυτός θέλει εφόσον είναι ακόμα εν ζωή, δηλ
είδε την ΠΑΙΔΕΙΑ στα 50 του και μέχρι να πεθάνει επιλέγει που θα πάει, αυτό γίνεται φανερό από το
ότι πλέον δεν έχει να φοβηθεί τίποτα διότι έχει το αντιφάρμακο. Δεν υπονοείται πουθενά ότι θα
ξαναγεννηθεί ως δάσκαλος , διότι θα ήταν δάσκαλος από παιδί, όπως όταν ψάχνουν την
μετενσάρκωση του Δαλάι Λάμα και παρόλο που είναι παιδί γίνεται ο δάσκαλό τους, όμως αυτό
συμβαίνει μόνο σε αυτούς γιατί έτσι αυτοί πιστεύουν. Ο Σωκράτης , ο Τυανεύς κ.α δεν ήταν δάσκαλοι στα παιδικά τους χρόνια ,κάποια στιγμή γίνανε δάσκαλοι εφόσον διάνυσαν την οδό της
ΠΑΙΔΕΙΑΣ στην υπάρχουσα ζωή τους. Άρα αν κάποιος μετενσαρκωθεί αναγκαστικά θα πιει την
άγνοια και την απάτη, χωρίς να σημαίνει ότι λόγο πρότερου εντίμου βίου θα τα ξανακαταφέρει ,
διότι εαν συνέβαινε αυτό, τότε από δημιουργίας κόσμου που ήσαν όλα στην αρχή αγγελικά και
πνευματικά ,δεν θα υπήρχε η πτώσις φτάνοντας στο σήμερα. Εξάλλου είναι σαν να είμαι σε μία
τάξη στο Λύκειο και ενώ γνωρίζω περισσότερα από άλλους συμμαθητές μου, τους βοηθάω
παράλληλα. Εντέλει καταφέρνω να περάσω την τάξη ενώ κάποιοι όχι, τότε εγώ θα έπρεπε να μείνω
στην ίδια τάξη για να συνεχίσω να βοηθάω αυτούς που μείνανε πίσω. Το ορθόν θα ήταν να γίνω
ίσως δάσκαλος από τη εξέλιξή μου ,για να μάθω στα παιδιά κάτι, όμως κάποια άλλα παιδιά και όχι
τους συμμαθητές μου- συνομήλικους. Συνεπώς αν πιει κάποιος από το ποτήρι ξανά, λίγο πολύ τα
ίδια θα περάσει ξανά.
Όσο για το αν ανέλθει κάποιος πνευματικά και η ύλη του θα ανέλθει ποιοτικώς, το αναφέρω σαν
ταυτόχρονο και όχι σαν προυπόθεση ή αναγκαίο, και το αναφέρω ώστε να μην δαιμονοποιείται η
ύλη για χάρη του πνεύματος. Εάν δεν υπήρχε ή πάψει να υπάρχει η ύλη σε τι θα ενεργεί το πνεύμα
για να ορίζεται ως πνεύμα; Η ύλη βοηθάει το πνεύμα και το πνεύμα την ύλη.
Συμφωνώ απόλυτα για την κρίσιμη μάζα ως προς την πνευματική αφύπνιση, όμως πως αυτή θα
συντελεστεί αν καταριόμαστε την ύλη, είναι σαν να επαινώ το δεξί μου πόδι και υποτιμώ το
αριστερό, λόγο του ότι το δεξί έχει πολύ δυνατό σουτ-κλοτσιά.
Στον Ησίοδο δεν καταβυθίστηκαν στην ύλη μόνο αλλά απώλεσαν και το πνεύμα τους ταυτόχρονα,
τα γένη, νομίζω είναι αρκετά εμφανές, το διατυπώνει ο ίδιος.
σχέση. Δηλ ο άνθρωπος έχει ψυχή αλλά και πνεύμα εντός του;Αυτό αντιλαμβάνομαι από τα
λεγόμενά σου ως νόημα. Βοήθησέ με να καταλάβω τη σκέψη σου, και εάν σου είναι εύκολο να
αποδώσεις τις σχέσεις που αναφέρεις σε πιο απλά λόγια για να καταλάβω τι ακριβώς εννοείς διότι
μόνο εικασίες περί του νοήματος μπορώ να κάνω ,κινδυνεύοντας να σε παρερμηνεύσω.
Προσωπικά πιστεύω ότι το πνεύμα εντός του ανθρώπου το φέρει η ψυχή, όμως όπως ο ήλιος δεν
έρχεται να φωτίσει τη γη αλλά οι ακτίνες του, οι οποίες έχουν τις ίδιες “ιδιότητες” με τον ήλιο, δηλ
φωτίζουν και ζεσταίνουν, έτσι και η ψυχή έρχεται εντός του υλικού σώματος με τις “ιδιότητες” του
πνεύματος, μη δυνάμενο αυτό να διασπαστεί ωσάν τον ήλιο. Άρα η ψυχή είναι η ακτίνα του
πνεύματος. Εφόσον είναι ακτίνα λοιπόν του πνεύματος δεν μπορεί παρά να κάνει η ψυχή ότι και το
πνεύμα, δηλ δεν μπορεί να έχει άλλη λειτουργία η ψυχή και άλλη το πνεύμα. Εάν ο ήλιος μπορούσε
να έρθει επί της γης θα είχε κατακάψει τα πάντα, αναλόγως και το πνεύμα σαν ολότητα αφού δεν
είναι διαιρέσιμο. Σκοπός επομένως της ψυχής δεν είναι να πάθει, ή να ελέγξει τα πάθη της μα να
χαλιναγωγήσει ή αλλιώς να τιθασεύσει την ύλη. Τι εννοώ, ένα άγριο άλογο προσπαθεί ένας
άνθρωπος να το τιθασεύσει για να το καβαλήσει και να ταξιδέψει. Εάν έχει την υπομονή , την
επιμονή , του δείξει όμορφα συναισθήματα , το προσέχει και του δείχνει φροντίδα -όσο μπορεί
τουλάχιστον στην αρχή- σιγά σιγά θα καταφέρει να αποκτήσει την καλύτερη δυνατή σχέση με αυτό
και συνεπώς θα γίνει ο αναβάτης του. Δεν προσπαθεί να το δαμάσει , τιθασεύσει ΓΙΑ να γίνει
υπομονετικός , επίμονος, να μάθει να δείχνει όμορφα συναισθήματα, να μάθει να φροντίζει, μέσα
από την διαδικασία της τιθάσευσης. Εάν δεν έχει αυτές τις ικανότητες δεν θα το τιθασεύσει. Το
άλογο είναι η ύλη και ο άνθρωπος το πνεύμα-ψυχή, και η κάθε ψυχή έχει αυτές τις ικανότητες.
Όμως τι μπορεί να πάθει αυτός ο άνθρωπος, μπορεί την ώρα που προσπαθεί να τιθασεύσει το
άλογο άλλες παρουσίες δίπλα του να τον εμποδίζουν εσκεμμένα ή όχι, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα
αυτός να αρχίζει να χάνει την υπομονή του και την επιμονή του και να μην μπορεί να κάνει αυτό το
οποίο είχε την δυνατότητα να κάνει. Οπότε προσπαθεί να αντιμετωπίσει όλες τις παρουσίες δίπλα
του ώστε όταν το καταφέρει να ασχοληθεί με το άλογο. Κάτι ανάλογο γίνεται και με όλους τους
μοναχούς σε όλες τις θρησκείες, αποχωρούν από το μεγάλο κοινωνικό περιβάλλον και
εγκαθίστανται σε μικρές κοινότητες με τις ίδιες προς αυτούς ιδέες περί τιθάσευσης του αλόγου ή
απλά μονάσουν εντελώς μόνοι ώστε τίποτα να μην τους αποσπά από το έργο τους. Διότι μέσα στην
κοινωνία πέρα από το τι προσπαθούμε να κάνουμε με τον ευατό μας για να πετύχουμε κάτι, έχουμε
δυστυχώς να αντιμετωπίσουμε τις όποιες “επιθέσεις” των συνανθρώπων μας. Συνεπώς η ψυχή δεν
πάσχει, η ψυχή έχει ένα έργο να επιτελέσει, πάσχει ο άνθρωπος ως οντότητα διότι δημιουργεί ένα
χαρακτήρα για να αντιμετωπίσει το πλήθος και δεν μπορεί να δαμάσει την ύλη. Και όταν εννοώ να
δαμάσει την ύλη, εννοώ να καταστήσει όσο γίνεται ελάχιστη την ιδιότητά της, την ΑΝΑΓΚΗ. Όσο
ελαχιστοποιεί την ανάγκη τόσο τιθασεύει την ύλη, τόσο γίνεται πιο ελεύθερος. Την ανάγκη της
τροφής, της δίψας, της προστασίας από το κρύο, από τη ζέστη κ.α. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα
ανά τον κόσμο σε ιστορίες και μυθολογίες, μα και σε σημερινά περιστατικά, όπου άνθρωποι-
συνήθως μοναχοί ή που διέμεναν σε πολύ μικρές κλειστές κοινότητες – κατάφεραν και
καταφέρνουν να τρώνε όχι απλά ελάχιστα, μα σχεδόν καθόλου και να σφύζουν από υγεία, που να
μην έχουν κάνει μπάνιο για μέρες εώς και χρόνια και όμως να ευωδιάζουν. Αυτοί πλέον ανέβασαν
ποιοτικώς την ύλη τους αφού σχεδόν εκμηδενίζουν την ανάγκη. Η ψυχή μας είναι ίδια με αυτή που
είχαμε όταν γεννηθήκαμε, όλο φως. Δεν υπάρχει παιδί που να γεννήθηκε και να μην ειπώθηκε ότι
μοιάζει με άγγελο, όμως η “αγγελοσύνη” του όσο μεγαλώνει σκιάζεται από το χαρακτήρα που
πλέον δημιουργεί για να αντιμετωπίσει τους συνανθρώπους του και όλη την κοινωνία. Ο αγώνας
που έχει να κάνει λοιπόν είναι να αποβάλλει τον χαρακτήρα του και να αφήσει την ψυχή του να
λάμψει.
Ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή για να πάει όπου αυτός θέλει εφόσον είναι ακόμα εν ζωή, δηλ
είδε την ΠΑΙΔΕΙΑ στα 50 του και μέχρι να πεθάνει επιλέγει που θα πάει, αυτό γίνεται φανερό από το
ότι πλέον δεν έχει να φοβηθεί τίποτα διότι έχει το αντιφάρμακο. Δεν υπονοείται πουθενά ότι θα
ξαναγεννηθεί ως δάσκαλος , διότι θα ήταν δάσκαλος από παιδί, όπως όταν ψάχνουν την
μετενσάρκωση του Δαλάι Λάμα και παρόλο που είναι παιδί γίνεται ο δάσκαλό τους, όμως αυτό
συμβαίνει μόνο σε αυτούς γιατί έτσι αυτοί πιστεύουν. Ο Σωκράτης , ο Τυανεύς κ.α δεν ήταν δάσκαλοι στα παιδικά τους χρόνια ,κάποια στιγμή γίνανε δάσκαλοι εφόσον διάνυσαν την οδό της
ΠΑΙΔΕΙΑΣ στην υπάρχουσα ζωή τους. Άρα αν κάποιος μετενσαρκωθεί αναγκαστικά θα πιει την
άγνοια και την απάτη, χωρίς να σημαίνει ότι λόγο πρότερου εντίμου βίου θα τα ξανακαταφέρει ,
διότι εαν συνέβαινε αυτό, τότε από δημιουργίας κόσμου που ήσαν όλα στην αρχή αγγελικά και
πνευματικά ,δεν θα υπήρχε η πτώσις φτάνοντας στο σήμερα. Εξάλλου είναι σαν να είμαι σε μία
τάξη στο Λύκειο και ενώ γνωρίζω περισσότερα από άλλους συμμαθητές μου, τους βοηθάω
παράλληλα. Εντέλει καταφέρνω να περάσω την τάξη ενώ κάποιοι όχι, τότε εγώ θα έπρεπε να μείνω
στην ίδια τάξη για να συνεχίσω να βοηθάω αυτούς που μείνανε πίσω. Το ορθόν θα ήταν να γίνω
ίσως δάσκαλος από τη εξέλιξή μου ,για να μάθω στα παιδιά κάτι, όμως κάποια άλλα παιδιά και όχι
τους συμμαθητές μου- συνομήλικους. Συνεπώς αν πιει κάποιος από το ποτήρι ξανά, λίγο πολύ τα
ίδια θα περάσει ξανά.
Όσο για το αν ανέλθει κάποιος πνευματικά και η ύλη του θα ανέλθει ποιοτικώς, το αναφέρω σαν
ταυτόχρονο και όχι σαν προυπόθεση ή αναγκαίο, και το αναφέρω ώστε να μην δαιμονοποιείται η
ύλη για χάρη του πνεύματος. Εάν δεν υπήρχε ή πάψει να υπάρχει η ύλη σε τι θα ενεργεί το πνεύμα
για να ορίζεται ως πνεύμα; Η ύλη βοηθάει το πνεύμα και το πνεύμα την ύλη.
Συμφωνώ απόλυτα για την κρίσιμη μάζα ως προς την πνευματική αφύπνιση, όμως πως αυτή θα
συντελεστεί αν καταριόμαστε την ύλη, είναι σαν να επαινώ το δεξί μου πόδι και υποτιμώ το
αριστερό, λόγο του ότι το δεξί έχει πολύ δυνατό σουτ-κλοτσιά.
Στον Ησίοδο δεν καταβυθίστηκαν στην ύλη μόνο αλλά απώλεσαν και το πνεύμα τους ταυτόχρονα,
τα γένη, νομίζω είναι αρκετά εμφανές, το διατυπώνει ο ίδιος.
Αγαστέ συνοδοιπόρε Σταύρο το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.
Αφού κατά την παν μέγιστη Ησιόδεια ιστορία ημών είμαστε το σιδηρούν γένος και μελετώντας ανά τους αιώνες την ανθρώπινη φύση έως και σήμερα αντιλαμβανόμαστε τελικά ότι είναι πλέον το χείριστο, με όλες από εξ αρχής τής αρρώστιες της, αλαζονεία, εγωπάθεια, απληστία, φθόνος, μίσος κ.τ.λ. αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν δίνατε να αντιληφθούμε τα πάθη μας και να πάμε λίγο παραπέρα, θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό είναι φαύλος κύκλος, και στασιμότητα, και οπισθοδρόμηση, όλες αυτές η αρρώστιες που φέρουμε Σαν άνθρωποι και όχι Ως άνθρωποι και η μεγάλοι αντίσταση σε όλα αυτά είναι το πνεύμα και η ψυχή, όπου πνεύμα μας ομολόγει αυτή η παμμέγιστη ελληνίδα φωνή-μουσική όπου δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αμφισβήτησης η ουσία τής. Λαλεί προέρχεται εκ του πνέω ,πνοή ζωής ,και μεταφορικά ψυχική διάθεση, επίσης ακόλουθη την πνοή, στο νοεί .νους ναυς κ.τ.λ. όσο για τον σεβασμός πηγάζει από τα ήθη και έθιμα από το έθος απ αρχής ιστορίας ο σεβασμός ήταν ένα πολύτιμο συστατικό εις την οικούμενη και δει δια εμάς τους έλληνες γραικούς - δια αυτό και πάλι μας λαλεί το ότι σεβασμός προέρχεται από το σέβας- σεπτός δηλ. αίσθημα ανάμεικτο μεγάλης τιμής εκτιμησις και συστολής το οποίο δε, θα έλεγα ότι κατ΄εμέ πάντα, ότι είναι βασικό στοιχείο του κυττάρου οικογένεια, όπως επίσης και η αγάπη μαζί με την αλήθεια είναι βασικό στοιχείο όπου κάνουν μια μοναδική εις την κυριολεξία αναμίξει. προσπαθούμε να τα προσεγγίσουμε άλλοτε απευθείας κι άλλοτε σε μικρά μερίσματα τεμαχισμένη το οποίο αυτό μας οδηγεί μέσα στο κύτταρο οικογένεια, όπου η παιδεία βοηθά στο πως να πράττουμε άλλοτε υλικά άλλοτε όχι, δια αυτό λοιπόν ως μιμητικά όντα ότι θα λάβεις θα δώσεις όταν λοιπόν λαμβάνεις αγάπη , αγάπη θα δώσεις αδιαφορία λαμβάνεις , αδιαφορία θα δώσεις , υπερβολή λαμβάνεις, υπερβολή θα δώσεις και ούτω καθ’εξής και φυσικά δεν χρειάζεται να γράψω ότι την εποχή όπου διανύουμε χαρακτηριστικό γνώρισμα της είναι ότι ζούμε με το περιττό κι όχι με το αναγκαίο, όπου η υπερβολή το περιττον και η υπερπροστασία δημιουργούν μια ανάμειξη εκρηκτική πρώτα δια την οικογένεια και εν συνεχεία στην κοινωνία.
Κοινωνία η οποία έχει παραμερίσει την δύναμη τής ψυχής –πνεύμα παραγκωνίζοντας τα για χάριν τής ύλης όλα αυτά λοιπόν συναινούν με το τρόπο που αντιμετωπίζουμε την εποχή αυτή την οικογένεια την κοινωνία και γενικός τα πάντα, η ουσία είναι πως
Και η υλη και το πνεύμα είναι εδώ και αναλόγως την παιδεία που φέρουμε κάνουμε και χρήση αυτής ουδείς διαφωνεί ότι η υλη είναι απαραίτητο συστατικό άλλο είναι όμως να δεσμεύεσαι από αυτή, διότι αδυνατεί η ψυχή-πνεύμα να βρει το δρόμο τής ακόμη και τα καλύτερα υλικά να διαθέτης εάν δεν έχεις την νόηση το πώς να τα άξιο ποίησης πάλι θα χαθούν και ας μην λησμονούμε ότι κάθε πράξη μας εμπεριέχει την αίτια, αιτιατό πράξη και αποτέλεσμα ….αυτά πάντα κάτω από την προσωπική μου οπτική …..με τα την ελλήνων φιλότης
Αφού κατά την παν μέγιστη Ησιόδεια ιστορία ημών είμαστε το σιδηρούν γένος και μελετώντας ανά τους αιώνες την ανθρώπινη φύση έως και σήμερα αντιλαμβανόμαστε τελικά ότι είναι πλέον το χείριστο, με όλες από εξ αρχής τής αρρώστιες της, αλαζονεία, εγωπάθεια, απληστία, φθόνος, μίσος κ.τ.λ. αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν δίνατε να αντιληφθούμε τα πάθη μας και να πάμε λίγο παραπέρα, θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό είναι φαύλος κύκλος, και στασιμότητα, και οπισθοδρόμηση, όλες αυτές η αρρώστιες που φέρουμε Σαν άνθρωποι και όχι Ως άνθρωποι και η μεγάλοι αντίσταση σε όλα αυτά είναι το πνεύμα και η ψυχή, όπου πνεύμα μας ομολόγει αυτή η παμμέγιστη ελληνίδα φωνή-μουσική όπου δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αμφισβήτησης η ουσία τής. Λαλεί προέρχεται εκ του πνέω ,πνοή ζωής ,και μεταφορικά ψυχική διάθεση, επίσης ακόλουθη την πνοή, στο νοεί .νους ναυς κ.τ.λ. όσο για τον σεβασμός πηγάζει από τα ήθη και έθιμα από το έθος απ αρχής ιστορίας ο σεβασμός ήταν ένα πολύτιμο συστατικό εις την οικούμενη και δει δια εμάς τους έλληνες γραικούς - δια αυτό και πάλι μας λαλεί το ότι σεβασμός προέρχεται από το σέβας- σεπτός δηλ. αίσθημα ανάμεικτο μεγάλης τιμής εκτιμησις και συστολής το οποίο δε, θα έλεγα ότι κατ΄εμέ πάντα, ότι είναι βασικό στοιχείο του κυττάρου οικογένεια, όπως επίσης και η αγάπη μαζί με την αλήθεια είναι βασικό στοιχείο όπου κάνουν μια μοναδική εις την κυριολεξία αναμίξει. προσπαθούμε να τα προσεγγίσουμε άλλοτε απευθείας κι άλλοτε σε μικρά μερίσματα τεμαχισμένη το οποίο αυτό μας οδηγεί μέσα στο κύτταρο οικογένεια, όπου η παιδεία βοηθά στο πως να πράττουμε άλλοτε υλικά άλλοτε όχι, δια αυτό λοιπόν ως μιμητικά όντα ότι θα λάβεις θα δώσεις όταν λοιπόν λαμβάνεις αγάπη , αγάπη θα δώσεις αδιαφορία λαμβάνεις , αδιαφορία θα δώσεις , υπερβολή λαμβάνεις, υπερβολή θα δώσεις και ούτω καθ’εξής και φυσικά δεν χρειάζεται να γράψω ότι την εποχή όπου διανύουμε χαρακτηριστικό γνώρισμα της είναι ότι ζούμε με το περιττό κι όχι με το αναγκαίο, όπου η υπερβολή το περιττον και η υπερπροστασία δημιουργούν μια ανάμειξη εκρηκτική πρώτα δια την οικογένεια και εν συνεχεία στην κοινωνία.
Κοινωνία η οποία έχει παραμερίσει την δύναμη τής ψυχής –πνεύμα παραγκωνίζοντας τα για χάριν τής ύλης όλα αυτά λοιπόν συναινούν με το τρόπο που αντιμετωπίζουμε την εποχή αυτή την οικογένεια την κοινωνία και γενικός τα πάντα, η ουσία είναι πως
Και η υλη και το πνεύμα είναι εδώ και αναλόγως την παιδεία που φέρουμε κάνουμε και χρήση αυτής ουδείς διαφωνεί ότι η υλη είναι απαραίτητο συστατικό άλλο είναι όμως να δεσμεύεσαι από αυτή, διότι αδυνατεί η ψυχή-πνεύμα να βρει το δρόμο τής ακόμη και τα καλύτερα υλικά να διαθέτης εάν δεν έχεις την νόηση το πώς να τα άξιο ποίησης πάλι θα χαθούν και ας μην λησμονούμε ότι κάθε πράξη μας εμπεριέχει την αίτια, αιτιατό πράξη και αποτέλεσμα ….αυτά πάντα κάτω από την προσωπική μου οπτική …..με τα την ελλήνων φιλότης
ΕΙΣ ΤΟ ΕΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Οι περί ψυχής συζητήσεις μπορούν να είναι ατέρμονες. Για την ακρίβεια είναι μια συζήτηση που άρχισε πριν χιλιάδες χρόνια και δεν έχει τελειώσει. ΄Εχουν αναλωθεί τόνοι μελάνης , εν τούτοις οι φιλόσοφοι δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν, στο τι είναι ψυχή. Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση έχει κάνει ο Αριστοτέλης , όπου εξηγεί ποια σφάλματα κατά την άποψή του έχουν οι θεωρίες, που διατυπώθηκαν κατά καιρούς και τι κατά τη γνώμη του είναι η ψυχή τελικά. Αυτά του τα γραφόμενα τα έχω αναρτήσει εδώ στη Δημοθοινία, στη Φιλοσοφία και στα ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ και ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, αν θες να ρίξεις μια ματιά. ¨Όπως και νάχει , καθένας έχει την άποψή του και δεν μπορείς να πεις μετά βεβαιότητος αν είναι σωστή ή εσφαλμένη. Η γνώση θα επέλθει μετά την αποχώρησή μας απ΄αυτή τη ζωή, δυστυχώς όμως αυτή τη γνώση δεν θα είμαστε σε θέση να την μεταδώσουμε στους ζώντες. Ελλοχεύει πάντα και ο κίνδυνος της ανυπαρξίας μετά το θάνατο, να μην το ξεχνάμε αυτό. Κατά την κρατούσα τρόπον τινά άποψη των προγόνων μας, η ψυχή μπορεί να υπάρξει χωρίς το σώμα (διαφωνεί ο Αριστοτέλης που ταυτίζει την ψυχή με τη ζωή και θεωρεί την ψυχή εντελέχεια του σώματος, οὐ γάρ ἐστι τῶν καθ' ὑποκειμένου τὸ σῶμα, μᾶλλον δ' ὡς ὑποκείμενον καὶ ὕλη. ἀναγκαῖον ἄρα τὴν ψυχὴν οὐσίαν εἶναι ὡς εἶδος σώματος φυσικοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος. ἡ δ' οὐσία ἐντελέχεια· τοιούτου ἄρα σώματος ἐντελέχεια, δηλαδή « διότι το σώμα δεν είναι εξ εκείνων τα οποία κατηγορούνται εις υποκείμενόν τι, αλλά αυτό μάλλον είναι υποκείμενον και ύλη. Αναγκαίως άρα η ψυχή είναι ουσία, ήτοι είναι είδος σώματος φυσικού, όπερ έχει δυνάμει ζωήν. Αλλ' η ουσία είναι εντελέχεια. Η ψυχή λοιπόν είναι εντελέχεια σώματος τοιούτου, οίον είπομεν»). Η ψυχή λοιπόν κατά την άποψη των προγόνων μας είναι μια λεπτοφυής οντότητα, η οποία διαιρείται σε τρία μέρη, το λογιστικόν, το θυμοειδές και το επιθυμητικόν. Ο άνθρωπος καλείται ως ηνίοχος να τιθασσεύσει τα δύο «άλογα» τμήματα της ψυχής το θυμοειδές και το επιθυμητικόν. Αυτό για να επιτευχθεί απαιτείται αρετή και επαφή με το πνεύμα. Το πνεύμα είναι το φως που οδηγεί την ψυχή, αλλά η ψυχή θα πρέπει να δει αυτό το φως και να το αναγνωρίσει. Να «φωτιστεί» επομένως. Το πνεύμα λοιπόν, είναι παντού και πάντα. Εντός και εκτός της ύλης, εντός και εκτός της ψυχής . Είναι ο ΝΟΥΣ, η άϋλη πλευρά της ύπαρξης. Η ποιότητα της ψυχής μας καθορίζει τη σχέση μας με τον εαυτό μας και τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους . «ψυχικά « συνδεόμαστε με τους «άλλους», «πνευματικά» συνδεόμαστε με την «πηγή».
΄Οσον αφορά το αν επιστρέφει μια ανώτερη ψυχή ως οδηγός ή δάσκαλος (με την προϋπόθεση ότι το αποδεχόμαστε αυτό σαν δυνατότητα), το ότι υπάρχει ως παιδί ή έφηβος , με τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό και την προσπάθεια που απαιτείται να επιτύχει την ολοκλήρωσή του , δεν αναιρεί τον προορισμό. Γιατί πολλοί προσπαθούν να ομοιωθούν , αλλά δεν τα καταφέρνουν. Οι διάφοροι θεωρητικοί του εσωτερισμού , αλλά και θρησκείες που δέχονται την μετενσάρκωση, μιλούν για τους ΑΒΑΤΑΡ , άλλες θρησκείες μιλούν για αγίους και προφήτες, όταν αναφέρονται σε πρόσωπα που έρχονται με ιδιότητες που ξεφεύγουν από τον μέσο άνθρωπο και η πνευματικότητά τους γίνεται αμέσως αντιληπτή, στον οιονδήποτε. Τα πρόσωπα αυτά συχνά προέρχονται από περιβάλλον εντελώς απρόθυμο στο να δεχθεί ως χαρίσματα τις έμφυτες αυτές ιδιότητές τους. Το κείμενο δεν μιλάει ευθέως, για το θέμα αυτό όμως λέγοντας πως «παέι παντού « συνάγεται ότι στο παντού αυτό , εντάσσεται και η ζωή αυτή που αναγνωρίζουμε ως τέτοια. Μια τελεία ψυχή ποιο λόγο έχει να έρθει εδώ, αν υποθέσουμε πως η ζωή μας στη χθόνα είναι η «φυλακή» της ψυχής; Ποιο μάθημα έχει να λάβει; Τι είδους αναμόρφωση, θα πρέπει να επιτύχει;
Bέβαια, όπως είπα όλα αυτά είναι μια εκδοχή. Υπάρχει και η άλλη , πως η ψυχή καταστρέφεται μαζί με το σώμα και επομένως, δεν είναι αθάνατη άρα δεν υπάρχει περίπτωση να επανέλθει ξανά. Στη δική μου αντίληψη, αυτό δεν αλλάζει τίποτα απ΄αυτά που απαιτώνται εντός του βίου για την απόκτηση της ευδαιμονίας μέσω της καλλιέργειας των αρετών. Για να γνωρίσουμε και ν΄αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ώστε να είμαστε σε θέση ν΄αγαπήσουμε τους άλλους και ό,τι μας περιβάλλει . Για να συναισθανθούμε την ενότητά μας με τον κόσμο και να γευθούμε το θαύμα της ζωής, συνοδοιπορώντας ειρηνικά στο μονοπάτι που οδηγεί στην αιωνιότητα, ή και στην ανυπαρξία. Αν πράγματι οδηγεί στην ανυπαρξία , για μένα προσωπικά , ο αγώνας αυτός είναι ιερότερος,γιατί περισσότερο απ΄τον εαυτό μας εξυπηρετεί τους άλλους αφήνοντας παράλληλα τ’ αχνάρια για να τα βρουν και να βαδίσουν ασφαλέστερα και με λιγότερο μόχθο, χωρίς προσδοκία βελτίωσης της θέσης μας σε μιά αιώνια κοινωνία. Οι πρόγονοί μας μέσω των γραπτών που άφησαν σε μας στοχεύοντας στην ηθική μας βελτίωση πέτυχαν ν΄αφήσουν έναν οδηγό σε όλες τις επερχόμενες γενιές ανεξαρτήτως της αντιλήψεως που έχει καθένας για τα θέματα περί ψυχής και θείου, καταδεικνύοντας τις διαχρονικές αξίες. Είναι κρίμα που χάθηκαν οι θησαυροί της σοφίας τους από βάρβαρα και βέβηλα χέρια.Κι΄αυτά όμως τα σπαράγματα που φθάσαν ως εμάς , είναι αρκετά να δείξουν τον δρόμο που πρέπει να πορεύεται ο άνθρωπος. Γι΄αυτό και επαναλαμβάνω αυτό που είπα στις αρχές αυτού του θέματος ,ότι ο κόσμος για να βγεί από τον τάρταρο στον οποίο βρίσκεται θα πρέπει να ξαναγίνει Ελληνικός. Το μέλλον της ανθρωπότητας είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ.+-
΄Οσον αφορά το αν επιστρέφει μια ανώτερη ψυχή ως οδηγός ή δάσκαλος (με την προϋπόθεση ότι το αποδεχόμαστε αυτό σαν δυνατότητα), το ότι υπάρχει ως παιδί ή έφηβος , με τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό και την προσπάθεια που απαιτείται να επιτύχει την ολοκλήρωσή του , δεν αναιρεί τον προορισμό. Γιατί πολλοί προσπαθούν να ομοιωθούν , αλλά δεν τα καταφέρνουν. Οι διάφοροι θεωρητικοί του εσωτερισμού , αλλά και θρησκείες που δέχονται την μετενσάρκωση, μιλούν για τους ΑΒΑΤΑΡ , άλλες θρησκείες μιλούν για αγίους και προφήτες, όταν αναφέρονται σε πρόσωπα που έρχονται με ιδιότητες που ξεφεύγουν από τον μέσο άνθρωπο και η πνευματικότητά τους γίνεται αμέσως αντιληπτή, στον οιονδήποτε. Τα πρόσωπα αυτά συχνά προέρχονται από περιβάλλον εντελώς απρόθυμο στο να δεχθεί ως χαρίσματα τις έμφυτες αυτές ιδιότητές τους. Το κείμενο δεν μιλάει ευθέως, για το θέμα αυτό όμως λέγοντας πως «παέι παντού « συνάγεται ότι στο παντού αυτό , εντάσσεται και η ζωή αυτή που αναγνωρίζουμε ως τέτοια. Μια τελεία ψυχή ποιο λόγο έχει να έρθει εδώ, αν υποθέσουμε πως η ζωή μας στη χθόνα είναι η «φυλακή» της ψυχής; Ποιο μάθημα έχει να λάβει; Τι είδους αναμόρφωση, θα πρέπει να επιτύχει;
Bέβαια, όπως είπα όλα αυτά είναι μια εκδοχή. Υπάρχει και η άλλη , πως η ψυχή καταστρέφεται μαζί με το σώμα και επομένως, δεν είναι αθάνατη άρα δεν υπάρχει περίπτωση να επανέλθει ξανά. Στη δική μου αντίληψη, αυτό δεν αλλάζει τίποτα απ΄αυτά που απαιτώνται εντός του βίου για την απόκτηση της ευδαιμονίας μέσω της καλλιέργειας των αρετών. Για να γνωρίσουμε και ν΄αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ώστε να είμαστε σε θέση ν΄αγαπήσουμε τους άλλους και ό,τι μας περιβάλλει . Για να συναισθανθούμε την ενότητά μας με τον κόσμο και να γευθούμε το θαύμα της ζωής, συνοδοιπορώντας ειρηνικά στο μονοπάτι που οδηγεί στην αιωνιότητα, ή και στην ανυπαρξία. Αν πράγματι οδηγεί στην ανυπαρξία , για μένα προσωπικά , ο αγώνας αυτός είναι ιερότερος,γιατί περισσότερο απ΄τον εαυτό μας εξυπηρετεί τους άλλους αφήνοντας παράλληλα τ’ αχνάρια για να τα βρουν και να βαδίσουν ασφαλέστερα και με λιγότερο μόχθο, χωρίς προσδοκία βελτίωσης της θέσης μας σε μιά αιώνια κοινωνία. Οι πρόγονοί μας μέσω των γραπτών που άφησαν σε μας στοχεύοντας στην ηθική μας βελτίωση πέτυχαν ν΄αφήσουν έναν οδηγό σε όλες τις επερχόμενες γενιές ανεξαρτήτως της αντιλήψεως που έχει καθένας για τα θέματα περί ψυχής και θείου, καταδεικνύοντας τις διαχρονικές αξίες. Είναι κρίμα που χάθηκαν οι θησαυροί της σοφίας τους από βάρβαρα και βέβηλα χέρια.Κι΄αυτά όμως τα σπαράγματα που φθάσαν ως εμάς , είναι αρκετά να δείξουν τον δρόμο που πρέπει να πορεύεται ο άνθρωπος. Γι΄αυτό και επαναλαμβάνω αυτό που είπα στις αρχές αυτού του θέματος ,ότι ο κόσμος για να βγεί από τον τάρταρο στον οποίο βρίσκεται θα πρέπει να ξαναγίνει Ελληνικός. Το μέλλον της ανθρωπότητας είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ.+-
Αγαπητή Αμαλία αντιλαμβάνομαι ότι ίσως κουράστηκες ή είδες ότι δεν έχει νόημα να πούμε κάτι άλλο, όπως και να έχει σε ευχαριστώ για την ανταλλαγή απόψεων, με βοήθησες να σκεφτώ αρκετά
πράματα.
Φίλε Αντρέα το πρόβλημα που υπάρχει σήμερα είναι ότι αρκετοί γνωρίζουμε από θεωρία όμως
στην πράξη συμπεριφερόμαστε διαφορετικά από ότι θεωρητικά πιστεύαμε. Το θέμα δεν είναι η
ελληνίδα φωνή μουσική τι λέει , αλλά και πως αυτό εκδηλώνεται στην πράξη, είτε αν κάποιος έχει
την γνώση της Ελληνίδος φωνής είτε όχι. Δεν διαφωνώ μαζί σου, διαφωνώ με την εφαρμογή που
κάνουμε από τις υποτιθέμενες ερμηνείες- αναλύσεις μας σε κάποιες έννοιες. Κάποτε όποιος είχε
μια θεωρία την δημοσίευε μα και την εφάρμοζε συνάμα. Σήμερα ξέρουμε τόοοσες θεωρίες και
όμως δεν εφαρμόζουμε καμία, παρά συνεχίζουμε να καλύπτουμε το κενοδοξία μας με ερμηνείες και
αναλύσεις, για να λέμε ότι και εμείς κάνουμε κάτι σημαντικό στη ροή της ιστορίας. Κάποτε μετά
τους περσικούς πολέμους , μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Εκατόμπεδον ναός είχε
μισογκρεμιστεί, όμως σε καμία περίπτωση δεν σκεφτήκανε οι Αθηναίοι να τον αναστυλώσουν,
παρά τον γκρέμισαν τελείως ισοπέδωσαν τα πάντα και τα ερείπια έγιναν οι βάσεις για τον
Παρθενώνα. Ήξεραν ότι θα έφτιαχναν κάτι καλύτερο από ότι είχαν; Δεν σήμαινε κάτι για αυτούς ο
“αρχαίος” τους ναός; Και όμως θέλησαν να φτιάξουν κάτι και συνάμα έθαψαν με σεβασμό το
παρελθόν -δεν το ξέχασαν. Εμείς σήμερα ακόμα προσπαθούμε να αναστηλώσουμε τον Παρθενώνα,
η αναστήλωση είναι το νόημα της ζωής μας. Τα μουσειακά εκθέματα μας δίνουν νόημα στη ζωή
μας. Πόσο λάθος είμαστε. Το παρελθόν έχει φύγει ανεπιστρεπτί, έχει πεθάνει, και αντί να το
κηδέψουμε με τιμές και να συνεχίσουμε ότι και οι πρόγονοί μας -δηλ να δημιουργήσουμε κάτι νέο
με τα ερείπια τα αρχαία- αναπολούμε το παρελθόν. Για σκέψου να έχει φύγει ένας σημαντικός
άνθρωπος από τη ζωή σου και εσύ να μην το πιστεύεις, να συμπεριφέρεσαι σαν να είναι εκεί, να
λειτουργείς νομίζοντας ότι θα σε ακούσει, ότι θα σου απαντήσει, ότι θα σε θαυμάσει. Αυτό μας
οπισθοδρομεί σήμερα. Φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε την κενότητά μας, φοβόμαστε να
δημιουργήσουμε γιατί μάλλον δεν θα είμαστε ισάξιοι αυτών. Είμαστε σαν να έχουν σπάσει και τα
δύο μας χέρια και να θέλουν γύψο -θα ακουστώ σαν Παπαδόπουλος ή σαν Μνημονιακός
πρωθυπουργός- και συζητάμε για το τι έπρεπε να κάνουμε ή να μην κάνουμε στο παρελθόν για να
μην σπάσουνε τα χέρια μας και τα βάλουμε στο γύψο, επίσης συζητάμε για το τι θα πρέπει ή δεν θα
πρέπει να κάνουμε στο μέλλον για να μην ξανασπάσουμε τα χέρια μας, και διαφωνούμε για το αν ο
γύψος θα υπάρχει για 2, 3 ή 4 μήνες. Μιλάμε για το παρελθόν και για το μέλλον, δηλ για κάτι που
δεν υφίσταται τώρα, μιλάμε θεωρητικά, για θεωρίες. Όμως έχουμε χάσει το πιο βασικό, το τώρα, το
παρόν, πως τα δύο σπασμένα χέρια μας ,με ή χωρίς γύψο θα γίνουν λειτουργικά πλέον. Πως θα
μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές μας ανάγκες. Πιστεύω αυτό έκαναν πάντα οι
αρχαίοι πρόγονοί μας, συνέχιζαν όπως μπορούσαν, με ότι μέσα είχαν, ήταν τολμηροί, δεν
περίμεναν τη μοίρα τους, αυτοί την έγραφαν.
Πριν κάμποσα χρόνια υπήρχαν αντιδράσεις για την δημοτική ή την καθαρεύουσα, λες και η
γλώσσα δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί την επικοινωνία του κόσμου, αλλά ο κόσμος πρέπει να
υπηρετεί τη γλώσσα, νομίζοντας ότι η γλώσσα θα μας κάνει ή όχι, Έλληνες. Μήπως δεν υπήρξαν
άνθρωποι που διέπρεψαν με τη δημοτική; Τόσο κενοί είμαστε; Το να αγαπάει κάποιος την αρχαία
Ελληνική είναι όμορφο και ωραίο, όμως δεν ξεκινάει η αλλαγή στην κοινωνία μας από εκεί, ίσως
αν φτιάξει η κοινωνία μας να θέλει να ομιλεί στην αρχαία Ελληνική. Έχω την εντύπωση ακόμα και
η αρχαία Ελληνική δεν είχε κάποιους κανόνες ή τονισμούς, αλλά απόσα έχω δει σε αναθήματα
αρχαίων χώρων ήταν όλα στα κεφαλαία και ενωμένες οι λέξεις μεταξύ τους -διάβαζα και
δυσκολευόμουν να δω που τελειώνει τι-. Αν σε αυτό είμαι λάθος διορθώστε με, ειλικρινά, αυτή την
εντύπωση έχω.
Περιμένουμε να εμφανιστεί ένας Φειδίας για να πάρουμε τα πάνω μας, δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι με
έναν υπολογιστή μπορούμε πλέον να φτιάξουμε οικοδομικά θαύματα. Περιμένουμε έναν Ορφέα να
μας μαγέψει με τη λύρα του και τη μουσική του για να πάρουμε τα πάνω μας, δυστυχώς ή ευτυχώς
πάλι με έναν υπολογιστή μέχρι και παιδάκι μπορεί να γράψει μουσικά θαύματα. Σε όλες τις τέχνες
ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει ότι θέλει με έναν υπολογιστή. Δεν προσφέρουμε κάτι νέο διότι
επαναλαμβάνουμε τα παρελθοντικά θαύματα τέχνης, με ένα σαφώς άλλο τρόπο.
Κάθε 60-70 χρόνια κάποτε εμφανιζόταν και κάποιος να πει κάτι σημαντικό μια θεώρηση νέα,
προφανώς επηρεασμένος από κάποιον προηγούμενο και από την κοινωνία που ζούσε. Όμως έναςστους χιλιάδες Έλληνες, από τότε μέχρι σήμερα, 2000 χρόνια, στους δισεκατομμύρια Έλληνες που
περάσαν δεν είπε κάτι νέο κάποιος, μια άλλη θεώρηση παρά υπήρξαμε μόνο ερμηνευτές. Μόνο
αρκετά ελάχιστοι ποιητές- ως προς το σύνολο των Ελλήνων που περάσανε- κάτι πήγαν να μας πουν
με τον τρόπο τους -όχι κάτι νέο μα να μας πουν ΞΥΠΝΗΣΤΕ- μα ποιος τους άκουσε ή τους ακούει.
Δεν μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο στη φαντασία μας ούτε από ένα αβγό, όπως κάποιοι
έφτιαξαν από ύδωρ, από αέρα , από πυρ κ.α παρά λέμε ποιος από τους αρχαίους μας κάνει
καλύτερα και μαθαίνουμε την θεώρησή του και απλά την αναπαράγουμε.
Είναι καιρός να σταματήσει η αναπαραγωγή, η φαντασία μας να οργιάσει, να ξεκινήσει μια
δημιουργία νέα κόντρα στη λογική, διότι την λογική την κατέχει ο υπολογιστής και μάλιστα
καλύτερα από εμάς. Φαντασία και παραλογισμό δεν έχει, όσο για τα συναισθήματα μεγάλη
μπουκιά φάε μεγάλα λόγια μην λες.
'Οπως καταλαβαίνεις φίλε Αντρέα αν ξεκινήσουμε να φανταζόμαστε και να δημιουργούμε, όλοι θα
τρέξουμε να βοηθήσουμε γιατί μας λείπει η γνήσια δημιουργία, όχι η δημιουργία αντιγραφή, θα
ζητήσουμε βοήθεια για να δημιουργήσουμε, οι ανθρώπινες σχέσεις θα έρθουν ξανά στο προσκήνιο,
διότι ο άνθρωπος τρέφεται από τον έρωτα και την εργασία -όχι δουλειά δουλεία, ούτε υπηρεσία
υπηρέτης-. Ίσως τα πράματα να είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε και ο πίνακας του κέβητος να μην
χρειάζεται πλέον, διότι ένας άλλος πίνακας ενός άλλου φανταστικού παράλογου Νταλί να είναι
αυτός που μετά από χιλιάδες χρόνια θα συζητάνε, ίσως όμως και η θέλησή μου και η φαντασία μου
να ταξιδεύει σε όνειρα απατηλά.
πράματα.
Φίλε Αντρέα το πρόβλημα που υπάρχει σήμερα είναι ότι αρκετοί γνωρίζουμε από θεωρία όμως
στην πράξη συμπεριφερόμαστε διαφορετικά από ότι θεωρητικά πιστεύαμε. Το θέμα δεν είναι η
ελληνίδα φωνή μουσική τι λέει , αλλά και πως αυτό εκδηλώνεται στην πράξη, είτε αν κάποιος έχει
την γνώση της Ελληνίδος φωνής είτε όχι. Δεν διαφωνώ μαζί σου, διαφωνώ με την εφαρμογή που
κάνουμε από τις υποτιθέμενες ερμηνείες- αναλύσεις μας σε κάποιες έννοιες. Κάποτε όποιος είχε
μια θεωρία την δημοσίευε μα και την εφάρμοζε συνάμα. Σήμερα ξέρουμε τόοοσες θεωρίες και
όμως δεν εφαρμόζουμε καμία, παρά συνεχίζουμε να καλύπτουμε το κενοδοξία μας με ερμηνείες και
αναλύσεις, για να λέμε ότι και εμείς κάνουμε κάτι σημαντικό στη ροή της ιστορίας. Κάποτε μετά
τους περσικούς πολέμους , μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Εκατόμπεδον ναός είχε
μισογκρεμιστεί, όμως σε καμία περίπτωση δεν σκεφτήκανε οι Αθηναίοι να τον αναστυλώσουν,
παρά τον γκρέμισαν τελείως ισοπέδωσαν τα πάντα και τα ερείπια έγιναν οι βάσεις για τον
Παρθενώνα. Ήξεραν ότι θα έφτιαχναν κάτι καλύτερο από ότι είχαν; Δεν σήμαινε κάτι για αυτούς ο
“αρχαίος” τους ναός; Και όμως θέλησαν να φτιάξουν κάτι και συνάμα έθαψαν με σεβασμό το
παρελθόν -δεν το ξέχασαν. Εμείς σήμερα ακόμα προσπαθούμε να αναστηλώσουμε τον Παρθενώνα,
η αναστήλωση είναι το νόημα της ζωής μας. Τα μουσειακά εκθέματα μας δίνουν νόημα στη ζωή
μας. Πόσο λάθος είμαστε. Το παρελθόν έχει φύγει ανεπιστρεπτί, έχει πεθάνει, και αντί να το
κηδέψουμε με τιμές και να συνεχίσουμε ότι και οι πρόγονοί μας -δηλ να δημιουργήσουμε κάτι νέο
με τα ερείπια τα αρχαία- αναπολούμε το παρελθόν. Για σκέψου να έχει φύγει ένας σημαντικός
άνθρωπος από τη ζωή σου και εσύ να μην το πιστεύεις, να συμπεριφέρεσαι σαν να είναι εκεί, να
λειτουργείς νομίζοντας ότι θα σε ακούσει, ότι θα σου απαντήσει, ότι θα σε θαυμάσει. Αυτό μας
οπισθοδρομεί σήμερα. Φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε την κενότητά μας, φοβόμαστε να
δημιουργήσουμε γιατί μάλλον δεν θα είμαστε ισάξιοι αυτών. Είμαστε σαν να έχουν σπάσει και τα
δύο μας χέρια και να θέλουν γύψο -θα ακουστώ σαν Παπαδόπουλος ή σαν Μνημονιακός
πρωθυπουργός- και συζητάμε για το τι έπρεπε να κάνουμε ή να μην κάνουμε στο παρελθόν για να
μην σπάσουνε τα χέρια μας και τα βάλουμε στο γύψο, επίσης συζητάμε για το τι θα πρέπει ή δεν θα
πρέπει να κάνουμε στο μέλλον για να μην ξανασπάσουμε τα χέρια μας, και διαφωνούμε για το αν ο
γύψος θα υπάρχει για 2, 3 ή 4 μήνες. Μιλάμε για το παρελθόν και για το μέλλον, δηλ για κάτι που
δεν υφίσταται τώρα, μιλάμε θεωρητικά, για θεωρίες. Όμως έχουμε χάσει το πιο βασικό, το τώρα, το
παρόν, πως τα δύο σπασμένα χέρια μας ,με ή χωρίς γύψο θα γίνουν λειτουργικά πλέον. Πως θα
μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές μας ανάγκες. Πιστεύω αυτό έκαναν πάντα οι
αρχαίοι πρόγονοί μας, συνέχιζαν όπως μπορούσαν, με ότι μέσα είχαν, ήταν τολμηροί, δεν
περίμεναν τη μοίρα τους, αυτοί την έγραφαν.
Πριν κάμποσα χρόνια υπήρχαν αντιδράσεις για την δημοτική ή την καθαρεύουσα, λες και η
γλώσσα δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί την επικοινωνία του κόσμου, αλλά ο κόσμος πρέπει να
υπηρετεί τη γλώσσα, νομίζοντας ότι η γλώσσα θα μας κάνει ή όχι, Έλληνες. Μήπως δεν υπήρξαν
άνθρωποι που διέπρεψαν με τη δημοτική; Τόσο κενοί είμαστε; Το να αγαπάει κάποιος την αρχαία
Ελληνική είναι όμορφο και ωραίο, όμως δεν ξεκινάει η αλλαγή στην κοινωνία μας από εκεί, ίσως
αν φτιάξει η κοινωνία μας να θέλει να ομιλεί στην αρχαία Ελληνική. Έχω την εντύπωση ακόμα και
η αρχαία Ελληνική δεν είχε κάποιους κανόνες ή τονισμούς, αλλά απόσα έχω δει σε αναθήματα
αρχαίων χώρων ήταν όλα στα κεφαλαία και ενωμένες οι λέξεις μεταξύ τους -διάβαζα και
δυσκολευόμουν να δω που τελειώνει τι-. Αν σε αυτό είμαι λάθος διορθώστε με, ειλικρινά, αυτή την
εντύπωση έχω.
Περιμένουμε να εμφανιστεί ένας Φειδίας για να πάρουμε τα πάνω μας, δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι με
έναν υπολογιστή μπορούμε πλέον να φτιάξουμε οικοδομικά θαύματα. Περιμένουμε έναν Ορφέα να
μας μαγέψει με τη λύρα του και τη μουσική του για να πάρουμε τα πάνω μας, δυστυχώς ή ευτυχώς
πάλι με έναν υπολογιστή μέχρι και παιδάκι μπορεί να γράψει μουσικά θαύματα. Σε όλες τις τέχνες
ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει ότι θέλει με έναν υπολογιστή. Δεν προσφέρουμε κάτι νέο διότι
επαναλαμβάνουμε τα παρελθοντικά θαύματα τέχνης, με ένα σαφώς άλλο τρόπο.
Κάθε 60-70 χρόνια κάποτε εμφανιζόταν και κάποιος να πει κάτι σημαντικό μια θεώρηση νέα,
προφανώς επηρεασμένος από κάποιον προηγούμενο και από την κοινωνία που ζούσε. Όμως έναςστους χιλιάδες Έλληνες, από τότε μέχρι σήμερα, 2000 χρόνια, στους δισεκατομμύρια Έλληνες που
περάσαν δεν είπε κάτι νέο κάποιος, μια άλλη θεώρηση παρά υπήρξαμε μόνο ερμηνευτές. Μόνο
αρκετά ελάχιστοι ποιητές- ως προς το σύνολο των Ελλήνων που περάσανε- κάτι πήγαν να μας πουν
με τον τρόπο τους -όχι κάτι νέο μα να μας πουν ΞΥΠΝΗΣΤΕ- μα ποιος τους άκουσε ή τους ακούει.
Δεν μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο στη φαντασία μας ούτε από ένα αβγό, όπως κάποιοι
έφτιαξαν από ύδωρ, από αέρα , από πυρ κ.α παρά λέμε ποιος από τους αρχαίους μας κάνει
καλύτερα και μαθαίνουμε την θεώρησή του και απλά την αναπαράγουμε.
Είναι καιρός να σταματήσει η αναπαραγωγή, η φαντασία μας να οργιάσει, να ξεκινήσει μια
δημιουργία νέα κόντρα στη λογική, διότι την λογική την κατέχει ο υπολογιστής και μάλιστα
καλύτερα από εμάς. Φαντασία και παραλογισμό δεν έχει, όσο για τα συναισθήματα μεγάλη
μπουκιά φάε μεγάλα λόγια μην λες.
'Οπως καταλαβαίνεις φίλε Αντρέα αν ξεκινήσουμε να φανταζόμαστε και να δημιουργούμε, όλοι θα
τρέξουμε να βοηθήσουμε γιατί μας λείπει η γνήσια δημιουργία, όχι η δημιουργία αντιγραφή, θα
ζητήσουμε βοήθεια για να δημιουργήσουμε, οι ανθρώπινες σχέσεις θα έρθουν ξανά στο προσκήνιο,
διότι ο άνθρωπος τρέφεται από τον έρωτα και την εργασία -όχι δουλειά δουλεία, ούτε υπηρεσία
υπηρέτης-. Ίσως τα πράματα να είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε και ο πίνακας του κέβητος να μην
χρειάζεται πλέον, διότι ένας άλλος πίνακας ενός άλλου φανταστικού παράλογου Νταλί να είναι
αυτός που μετά από χιλιάδες χρόνια θα συζητάνε, ίσως όμως και η θέλησή μου και η φαντασία μου
να ταξιδεύει σε όνειρα απατηλά.
Αγαπητέ Σταύρο, δεν κουράστηκα ούτε βρίσκω ότι στερείται νοήματος η συζήτηση. Αντιθέτως. ΄Εχω όμως, κάποιες "σταθερές" στη συζήτηση , που είναι λίγο αμετακίνητες ( στον παρόντα χρόνο) γιατί κουράστηκα πολύ για να συμφωνήσω με τον εαυτό μου στο ποιές θα είναι αυτές.Βεβαίως, τον προορισμό του ο καθένας τον βρίσκει ακολουθώντας και άλλα μονοπάτια. Πολλοί δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη.΄Οσον αφορά στην απάντησή σου στον Ανδρέα,( αν θέλει θα ανταπαντήσει ο ίδιος) πού, είπε ότι για να πάμε μπροστά πρέπει να "αντιγράψουμε" τους αρχαίους ΄Ελληνες;Δεν το είδα κάπου στην τοποθέτησή του. Συμφωνούμε νομίζω όλοι ότι ο κόσμος δεν είναι στατικός .Μεταβάλλεται διαρκώς. Και η γλώσσα και τα ήθη και η επιστήμη. Αλλά, είσαι τόσο βέβαιος πως μεταβολή σημαίνει και βελτίωση; Το κομπιούτερ που φτιάχνει "θαύματα" έχει αντικαταστήσει το χέρι του ανθρώπου; Tότε γιατί, οι Ιάπωνες πρόπερσυ αν δεν κάνω λάθος , περάσαν ένα χειμώνα στην Αθήνα για να μελετήσουν την αντισεισμικότητα του Παρθενώνα; Γιατί το τεχνολογικό θαύμα που βιώνουμε δεν έχει καταφέρει να μας προστατεύσει από τον Εγκέλαδο, όπως είχε κάποτε καταφέρει στο παρελθόν η ανθρωπότητα; Γιατί ( όχι εμείς ) οι ΄Αγγλοι βάζουν αρχαία ελληνικά, πειραματικά από το επόμενο έτος στα δημοτικά τους ; Σε τί θα χρησιμεύσουν αφού δεν μιλούν καν ελληνικά; Γιατί η ΝΑSA μέχρι σήμερα έχει δαπανήσει τόσα χρήματα για την μετάφραση των έργων του Αριστοτέλη; Ti ψάχνουν εκεί , αφού γεννήθηκε ο Αϊνστάιν και πήγε τη σκέψη του Αριστοτέλη πιό κάτω; Γιατί στη Ναsa πάλι, ξόδεψαν περιουσίες για τη μελέτη των αρχαίων κεραμικών και τελικά λίαν προσφάτως χρησιμοποίησαν ανάλογο υλικό με αυτό των Αρχαίων Ελληνικών αγγείων, για την επένδυση στα διαστημόπλοια; Δεν έχουν εφευρεθεί τόσα νέα υλικά ; Γιατί χρησιμοποιούν αυτό το αρχαίου τύπου υλικό; Eίναι και αυτοί αρχαιόπληκτοι; Γιατί σε ολόκληρη την Υφήλιο δαπανώνται χρήματα για την ανασκαφή αρχαιολογικών χώρων; Σε τί χρησιμεύει αυτή η ανακάλυψη "παρωχημένων" πολιτισμών " και γιατί δεν σταματάει η σπατάλη χρήματος για ένα τόσο περιττό χόμπυ; Για το θέμα της γλώσσας υποθέτω ότι θα έχεις ίσως ακούσει τη φράση " αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις¨" Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το όνομα ενός πράγματος, μιάς κατάστασης μιας ιδιότητας, εμπεριέχει την ουσία του . ΄Αρα αν γνωρίζεις ετυμολογία δεν χρειάζεσαι εγκυκλοπαίδεια . Σε όλες τις γλώσσες συμβαίνει αυτό; ΄Οχι απαραίτητα. Συμβαίνει όμως στην Ελληνική γλώσσα σίγουρα. Μπορεί να μιλάμε νεοελληνικά, αλλά πες μου σε παρακαλώ μπορείς να μου πεις τί σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ; πχ. μιά απόπειρα να βρούμε την ουσία της λέξης ετυμολογικά. ΕΛ- και ΛΑΔΑ; EΛ και Λα και Δα; Σου λέει κάτι ;και το Ελ νεοελληνικά σημαίνει κάτι ; Yπαρχει λέξη ή είναι άρθρο από τα ισπανικά πχ και Λαδι ας πούμε σημαίνει Λαδάδικο επειδή έχει πολλές ελιές. Θα πρέπει για να βρεις την ουσία να φτάσεις πίσω σ΄αυτόν που έφτιαξε τη λέξη . Και να πεις δεν λέγεται ΕΛΛΑΔΑ αλλά ΕΛ- ΛΑΣ και να προβληματιστείς μετά τί μπορεί να σημαίνει ΕΛ και τί μπορεί να σημαίνει ΛΑΣ για να βρεις πχ. ότι ΕΛ, Ηλ ήταν ο ¨Ηλιος στην αρχαιότητα και ΛΑΣ η πέτρα ή ο λαός και να υποψιαστείς ότι αυτό σημαίνει ίσως ο φωτεινός λίθος ή ο φωτεινός(ηλιακός) λαός και μετά να σκεφτείς γιατί άραγε; Kαι να ψάξεις τις αρχαίες πηγές να μάθεις.Θα βρεις ας πούμε, ότι οτιδήποτε ανάγεται στον ήλιο θεωρείται ουράνιο για τους αρχαίους ΄Ελληνες και επίσης θα βρεις πως οι αρχαίοι ελευσίνιοι μυστες έλεγαν "Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος, αυτάρ εμοί το γένος ουράνιον"Και μετά θ΄αρχίσεις να σκέφτεσαι και να ψάχνεις, τί θέλει να πει ο ποιητής. Φίλε Σταύρο, οι μελετητές του αρχαίου πολιτισμού δεν είναι αρχαιόπληκτοι αν είναι πράγματι ερευνητές. Για να σκεφθούμε απαιτείται γλώσσα. ΄Οσο πιό πλούσια είναι μιά γλώσσα τόσο πιο αναλυτική η σκέψη. Για να κατανοήσουμε τον κόσμο και την ουσία των όντων, θα πρέπει να κάνουμε λεπτούς και περίπλοκους συλλογισμούς. Θα πρέπει να γνωρίζουμε τί ακριβώς σημαίνει το κάθε τί.Και η εξέλιξη της γλώσσας "εξαφανίζει" τις πηγές της γνώσης ή καλύτερα καλύπτει τα ίχνη . Γι΄αυτό πρέπει να μελετώνται οι αρχαίες γλώσσες. Γιατί μας διδάσκουν τη μεθοδολογία για ν΄ανακαλύψουμε την κρυμμένη μέσα στις λέξεις γνώση. Αν μας ενδιαφέρει η γνώση και η αυτογνωσία.Αν πχ δεν ψάξεις πολυ πολυ πίσω να μάθεις τί είναι ο ΄Ελληνας και τί σημαίνει να είσαι ΄Ελληνας τότε δεν θα μάθεις ποτέ αν πράγματι είσαι εσύ αυτό που σημαίνει ή αν θες να είσαι αυτό που σημαίνει ή αν αξίζεις να είσαι και πώς θα μπορέσεις να γίνεις αν πράγματι καταλήξεις ότι αξίζει να είσαι και να νιώθεις ΕΛΛΗΝ. Αν δεν γνωρίζεις πάλι ιστορία και μάλιστα τη δική σου ιστορία, τότε δεν έχεις μνήμη. Και λαός χωρίς μνήμη είναι λαός χωρίς μέλλον. Δεν θα μπορείς- μεταξύ άλλων- ν΄ αναγνωρίσεις τις ομοιότητες κάποιων γεγονότων που συνέβησαν κάποτε με αυτά που συμβαίνουν σήμερα ώστε να γίνεις " προφήτης" των μελλούμενων. Πχ Ποιά ήταν η μεγάλη ήττα του Ελληνισμού; Oi 9 στους 10 θα σου πουν η πτώση της Πόλης το 1453. ΛΑΘΟΣ. Αν πας λίγο πίσω θα δεις ότι η μεγάλη ήττα ήταν η πτώση της Πόλης το 1204.Το τί σημαίνει αυτό είναι μεγάλη συζήτηση που φθάνει στο σήμερα και καθιστά απολύτως λογικά αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα μας και στην ΕΥρώπη και εντελώς προβλέψιμα αυτά που θα συμβούν στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον.Τί ήταν οι Φράγκοι; 9 στους 10 θα σου πουν οι Γάλλοι. ΛΑΘΟΣ. Οι Φράγκοι ήταν γερμανικό φύλο. Αν ξέρεις πού εισχώρησαν και πού επικράτησαν τότε θα ξέρεις με βεβαιότητα ότι εκεί δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσεις συμμάχους. Γιατί οι Φράγκοι δημιούργησαν τον Ελληνικό Μεσαίωνα και μετά ήρθαν οι Τούρκοι, δεύτεροι και καταιδρωμένοι.
Το αυτό συμβαίνει και τώρα πρώτα οι Φράγκοι και μετά οι Τούρκοι και η ΕΥρώπη φραγκοντυμένη ως σήμερα.Κι αν πας στους μύθους για την ΕΥρώπη τότε ίσως σκεφθείς ότι το ερώτημα που θετουμε και εμείς και οι ξένοι αν η Ελλάδα ανήκει ή πρέπει ν΄ανήκει στην ΕΥρώπη δεν είναι σωστό.αλλά το σωστό ερώτημα είναι αν Ελλάδα είναι τελικά η Ευρώπη και η Ευρώπη η Ελλάδα άρα...
Το αυτό συμβαίνει και τώρα πρώτα οι Φράγκοι και μετά οι Τούρκοι και η ΕΥρώπη φραγκοντυμένη ως σήμερα.Κι αν πας στους μύθους για την ΕΥρώπη τότε ίσως σκεφθείς ότι το ερώτημα που θετουμε και εμείς και οι ξένοι αν η Ελλάδα ανήκει ή πρέπει ν΄ανήκει στην ΕΥρώπη δεν είναι σωστό.αλλά το σωστό ερώτημα είναι αν Ελλάδα είναι τελικά η Ευρώπη και η Ευρώπη η Ελλάδα άρα...
Αγαπητή Αμαλία, δεν είπα ποτέ, ούτε εννόησα ότι ο Ανδρέας είπε ότι πρέπει να “αντιγράψουμε”
τους αρχαίους. Ας το κάνω πιο ξεκάθαρο. Εδώ και 2000 χρόνια η ανθρώπινη νοοτροπία έχει
παραμείνει στάσιμη ως προς την πρόοδό της για να βγούμε από αυτό το πέμπτο γένος του Ησιόδου
και να πάμε στο επόμενο -καλύτερο σύμφωνα με τα λεγόμενά του, εάν βέβαια το γνώριζε και δεν
ήταν ένα δικό του όνειρο-. Άρα με την εις άτοπο απαγωγή αφού ο,τι κάναμε 2000 χρόνια τώρα δεν
μας οδήγησαν σε κάτι καλύτερο, πρέπει οπωσδήποτε να το αφήσουμε και να δημιουργήσουμε μια
νέα διαδρομή. Και ας μην ξεχνάμε ότι αρκετοί εκ των αρχαίων φιλοσόφων που έργα τους έχουν
φτάσει στο σήμερα ανήκουν σε αυτό το πέμπτο γένος! Εάν λοιπόν περιμένουμε τον Δία να μας
καταστρέψει και να σωθεί ένας Δευκαλίωνας, εάν περιμένουμε ένα κατακλυσμό του Νώε για να
επανακινήσει η ανθρωπότητα, εάν περιμένουμε εξωγήινους να μας διορθώvσουν, εάν περιμένουμε
ομάδες Α ,Β ,Γ ,Δ ,Ε ... να μας λύσουν τα προβλήματά μας, καλώς έχει, όμως εγώ δεν θέλω να
περιμένω άλλους, προσπαθώ να δώ τι θα μπορούσα να κάνω εγώ-εμείς, ως άνθρωποι-οντότητες επί
της Γης, οπότε αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι πρέπει να λειτουργήσουμε εντελώς διαφορετικά
από το συνηθισμένο, κάτι κυριολεκτικά νέο, όχι παρελθοντική αναπαραγωγή. Οπότε κατά την
άποψή μου πάντα η γνώση της αρχαίας ελληνικής δεν είναι το πρώτο βήμα, η αρχαία ελληνική
υπήρχε χρόνια τώρα και είμαστε ακόμα εδώ. Η αρχαία ελληνική θα βοηθήσει αργότερα εφόσον η
ανθρωπότητα έχει προχωρήσει έστω κάποια βήματα, είναι αναγκαία η αρχαία ελληνική, όμως όχι
τώρα. Ναι μπορεί ΕΛΛΑΣ να σημαίνει φωτεινός βράχος- πέτρα, όπως και κάθε άλλη λέξη είναι
σημαντική η οποία να μπορεί προσδιορίζει την ουσία της, όμως αυτό δεν μπορεί να αλλάξει
δυστυχώς την νοοτροπία που μας διακατέχει ως ανθρωπότητα. Η μεταβολή από αυτό που κάνουμε
μέχρι σήμερα επιβάλετε όχι γιατί το λέω εγώ μα γιατί δεν έχουμε πετύχει κάτι καλύτερο, και σε
καμία περίπτωση η μεταβολή δεν σημαίνει πάντα κάτι καλύτερο όμως αν φοβόμαστε την πρόκληση
τότε ας απολαύσουμε την ασφάλεια και την άνεση του σημερινού καναπέ. Α και αν θυμάμαι καλά
στον Πλάτωνα κάπου αναφέρεται ο Σωκράτης στην κότα, όρνιθα κατά τους ανθρώπους τότε όμως
χαλκίδα κατά τους θεούς. Και τότε είχαν προβλήματα με τις λέξεις, δεν είναι σημερινό φαινόμενο
αυτό, ως προς την κατά σύμβαση έννοια ή την πραγματική ουσία της κάθε λέξης.
Με όσα έχω γράψει μέχρι σήμερα θα μπορούσα να έχω χαρακτηριστεί ο “υλιστής” της συζήτησης,
παρόλα αυτά όμως δεν μου έχουν διαφύγει κάποια πράματα υλιστικότατα, είναι απορίας άξιο πως
είναι δυνατόν να διαφεύγουν από εσένα. Οι Ιάπωνες ήρθαν όχι από θαυμασμό ως προς τον
Παρθενώνα, μα ως έρευνα – για οικονομικό όφελος κυρίως- για καλύτερες οικοδομικές κατασκευές
κτιρίων είτε πρόκειται για σπίτια, γραφεία, μα πολύ περισσότερο για τα εργοστάσιά τους -πυρηνικά
και μη- ώστε πλέον να αποφευχθούν όλες οι δυνατότητες κάποιας οικονομικής-πυρηνικής
καταστροφής από οποιαδήποτε φυσική καταστροφή συμπεριλαμβανόμενου και του εγκέλαδου.
Εάν δεν με απατάει η μνήμη μου, κοντά στο 2004 είχε βγεί μια έρευνα για υψηλότερο IQ σε όσους
μίλαγαν την αρχαία ελληνική, και με βάση αυτή την έρευνα, οι Αγγλικές εταιρείες-επιχειρήσεις
προέτρεπαν τα υψηλόβαθμα στελέχη – με έξοδα των εταιρειών- να μάθουν αρχαία ελληνικά,
άκουσον άκουσον για να μπορούν να διοικούν καλύτερα τις εταιρείες και τους υπαλλήλους. Όχι πιο
ανθρώπινα, μα πιο έξυπνα. Είναι καθαρά οικονομική επένδυση και όχι θαυμασμός σαν τον δικό
σου, ούτε αποσκοπούν στην καλύτερη ανθρωπότητα μέσω της εκμάθησης της αρχαίας ελληνικής.
Απλά πάνε να αυξήσουν το IQ των αυριανών μας δυναστών. Δεν έγιναν ξαφνικά φιλέλληνες, και
ποιοι μάλιστα οι Άγγλοι! Επενδύουν σε αυριανούς ηγέτες προς ελέγχο της μάζας. Το αυτό και στην
Αμερική, όπου στο Χάρβαρντ – έχουν και καθηγητή το μεγάλο “ΕΛΛΗΝΑ” Παπανδρέου Γεώργιο-
μπορείς να διδαχτείς την αρχαία ελληνική μυθολογία τζάμπα μέσω EDX προγράμματος ανά την
υφήλιο. Τζάμπα το πρώτο εξάμηνο , ύστερα αφού γλυκαθείς ε να μην δίνεις και ένα συμβολικό
ποσό για το χρόνο του καθηγητή;! Όσο για τη NASA είχε και έχει γίνει τόσο σάλος με αυτό το
ΌΡΓΑΝΟΝ του Αριστοτέλη, που ακόμα ψάχνουν να βρουν την εξωγήινη τεχνολογία και άλλα
τέτοια στα γραπτά του, μα και πάλι οι έρευνες γίνονται για δική τους επένδυση και όχι για το
καλύτερο αύριο του κόσμου. Το ίδιο και για τα κεραμικά.Δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση
ότι σε έρευνες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από εταιρείες ,NASA, και επιχειρηματίες
έχουν ως στόχο την "αναβάθμηση " της ανθρωπότητας. Κάτι παρόμοιο έγινε και με τη Βιομηχανική
επανάσταση, όπου θα έπρεπε λόγο αυτής να είμαστε περισσότερο ελεύθεροι, είμαστε όμως;!
Οι ανασκαφές ανά τον κόσμο γίνονται πάντα για το χρήμα ή τη δόξα του ανακαλύπτειν, σε καμία
περίπτωση η ανθρωπότητα δεν έγινε καλύτερη λόγο μιας ανασκαφής. Το ότι ίσως να έφερνε μια
ανασκαφή ,μια αλήθεια είναι σωστό, πως όμως να γίνει αυτό όταν οι χρηματοδότες δεν υπάρχουν ή
είναι “περίεργοι” τύποι; Όταν γενικώς ψάχνουν θησαυρούς χαμένους, από εκεί ξεκινάνε όλα. Όλοι ψάχνουμε σε παλιά υπόγεια ,ή μπαούλα ,στα χωριά να βρούμε αυτό το κάτι, που θα μας κάνει
υποτίθεται ευτυχισμένους, συνήθως λίρες!!! Αυτή η οπτική δεν λείπει και στις ανασκαφές. Δεν
θέλω να τα ισοπεδώσω όλα μα έτσι πιστεύω ότι λειτουργούμε. Μόνο όσοι ψάχνουν από εσωτερική
ανάγκη έχουν κάποιο όφελος για τους ίδιους και την ανθρωπότητα. Αυτοί δείχνουν πραγματικό
θαυμασμό για το παρελθόν, όπως εσύ, δεν πιστεύω ότι επενδύεις χρηματικά στην έρευνά σου, από
εσωτερική ανάγκη ενεργείς. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ξεγράψτε το παρελθόν, μα λέω να
δημιουργήσουμε κάτι επιτέλους το οποίο δεν θα είναι αντιγραφή από το παρελθόν.
Εάν λοιπόν δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική ανάγκη σε κάποιον, ούτε το ότι κατάγεται από τα
αστέρια τον ενδιαφέρει, ούτε να ομιλεί την αρχαία ελληνική. Όμως την ανάγκη στο να
δημιουργήσουμε πιστεύω πως ΟΛΟΙ την έχουμε, οπότε ας ξεκινήσουμε να δημιουργούμε κάτι
εντελώς ΝΕΟ από τη φαντασία μας, κάτι κυριολεκτικά πρωτόγνωρο, κάτι που η βάση θα ξεκινάει
στο τώρα και θα τελειώνει στο μέλλον και όχι με βάση το παρελθόν και τελείωμα στο τώρα.
Όσο για την ιστορία είμαι κάθετος στο να την ξεχάσουμε ή να μην τη μελετάμε, προφανώς για να
μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη και όχι για να μιμηθούμε τα μεγαλεία του παρελθόντος.
Ελπίζω να έγινα αρκετά κατανοητός τώρα.
τους αρχαίους. Ας το κάνω πιο ξεκάθαρο. Εδώ και 2000 χρόνια η ανθρώπινη νοοτροπία έχει
παραμείνει στάσιμη ως προς την πρόοδό της για να βγούμε από αυτό το πέμπτο γένος του Ησιόδου
και να πάμε στο επόμενο -καλύτερο σύμφωνα με τα λεγόμενά του, εάν βέβαια το γνώριζε και δεν
ήταν ένα δικό του όνειρο-. Άρα με την εις άτοπο απαγωγή αφού ο,τι κάναμε 2000 χρόνια τώρα δεν
μας οδήγησαν σε κάτι καλύτερο, πρέπει οπωσδήποτε να το αφήσουμε και να δημιουργήσουμε μια
νέα διαδρομή. Και ας μην ξεχνάμε ότι αρκετοί εκ των αρχαίων φιλοσόφων που έργα τους έχουν
φτάσει στο σήμερα ανήκουν σε αυτό το πέμπτο γένος! Εάν λοιπόν περιμένουμε τον Δία να μας
καταστρέψει και να σωθεί ένας Δευκαλίωνας, εάν περιμένουμε ένα κατακλυσμό του Νώε για να
επανακινήσει η ανθρωπότητα, εάν περιμένουμε εξωγήινους να μας διορθώvσουν, εάν περιμένουμε
ομάδες Α ,Β ,Γ ,Δ ,Ε ... να μας λύσουν τα προβλήματά μας, καλώς έχει, όμως εγώ δεν θέλω να
περιμένω άλλους, προσπαθώ να δώ τι θα μπορούσα να κάνω εγώ-εμείς, ως άνθρωποι-οντότητες επί
της Γης, οπότε αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι πρέπει να λειτουργήσουμε εντελώς διαφορετικά
από το συνηθισμένο, κάτι κυριολεκτικά νέο, όχι παρελθοντική αναπαραγωγή. Οπότε κατά την
άποψή μου πάντα η γνώση της αρχαίας ελληνικής δεν είναι το πρώτο βήμα, η αρχαία ελληνική
υπήρχε χρόνια τώρα και είμαστε ακόμα εδώ. Η αρχαία ελληνική θα βοηθήσει αργότερα εφόσον η
ανθρωπότητα έχει προχωρήσει έστω κάποια βήματα, είναι αναγκαία η αρχαία ελληνική, όμως όχι
τώρα. Ναι μπορεί ΕΛΛΑΣ να σημαίνει φωτεινός βράχος- πέτρα, όπως και κάθε άλλη λέξη είναι
σημαντική η οποία να μπορεί προσδιορίζει την ουσία της, όμως αυτό δεν μπορεί να αλλάξει
δυστυχώς την νοοτροπία που μας διακατέχει ως ανθρωπότητα. Η μεταβολή από αυτό που κάνουμε
μέχρι σήμερα επιβάλετε όχι γιατί το λέω εγώ μα γιατί δεν έχουμε πετύχει κάτι καλύτερο, και σε
καμία περίπτωση η μεταβολή δεν σημαίνει πάντα κάτι καλύτερο όμως αν φοβόμαστε την πρόκληση
τότε ας απολαύσουμε την ασφάλεια και την άνεση του σημερινού καναπέ. Α και αν θυμάμαι καλά
στον Πλάτωνα κάπου αναφέρεται ο Σωκράτης στην κότα, όρνιθα κατά τους ανθρώπους τότε όμως
χαλκίδα κατά τους θεούς. Και τότε είχαν προβλήματα με τις λέξεις, δεν είναι σημερινό φαινόμενο
αυτό, ως προς την κατά σύμβαση έννοια ή την πραγματική ουσία της κάθε λέξης.
Με όσα έχω γράψει μέχρι σήμερα θα μπορούσα να έχω χαρακτηριστεί ο “υλιστής” της συζήτησης,
παρόλα αυτά όμως δεν μου έχουν διαφύγει κάποια πράματα υλιστικότατα, είναι απορίας άξιο πως
είναι δυνατόν να διαφεύγουν από εσένα. Οι Ιάπωνες ήρθαν όχι από θαυμασμό ως προς τον
Παρθενώνα, μα ως έρευνα – για οικονομικό όφελος κυρίως- για καλύτερες οικοδομικές κατασκευές
κτιρίων είτε πρόκειται για σπίτια, γραφεία, μα πολύ περισσότερο για τα εργοστάσιά τους -πυρηνικά
και μη- ώστε πλέον να αποφευχθούν όλες οι δυνατότητες κάποιας οικονομικής-πυρηνικής
καταστροφής από οποιαδήποτε φυσική καταστροφή συμπεριλαμβανόμενου και του εγκέλαδου.
Εάν δεν με απατάει η μνήμη μου, κοντά στο 2004 είχε βγεί μια έρευνα για υψηλότερο IQ σε όσους
μίλαγαν την αρχαία ελληνική, και με βάση αυτή την έρευνα, οι Αγγλικές εταιρείες-επιχειρήσεις
προέτρεπαν τα υψηλόβαθμα στελέχη – με έξοδα των εταιρειών- να μάθουν αρχαία ελληνικά,
άκουσον άκουσον για να μπορούν να διοικούν καλύτερα τις εταιρείες και τους υπαλλήλους. Όχι πιο
ανθρώπινα, μα πιο έξυπνα. Είναι καθαρά οικονομική επένδυση και όχι θαυμασμός σαν τον δικό
σου, ούτε αποσκοπούν στην καλύτερη ανθρωπότητα μέσω της εκμάθησης της αρχαίας ελληνικής.
Απλά πάνε να αυξήσουν το IQ των αυριανών μας δυναστών. Δεν έγιναν ξαφνικά φιλέλληνες, και
ποιοι μάλιστα οι Άγγλοι! Επενδύουν σε αυριανούς ηγέτες προς ελέγχο της μάζας. Το αυτό και στην
Αμερική, όπου στο Χάρβαρντ – έχουν και καθηγητή το μεγάλο “ΕΛΛΗΝΑ” Παπανδρέου Γεώργιο-
μπορείς να διδαχτείς την αρχαία ελληνική μυθολογία τζάμπα μέσω EDX προγράμματος ανά την
υφήλιο. Τζάμπα το πρώτο εξάμηνο , ύστερα αφού γλυκαθείς ε να μην δίνεις και ένα συμβολικό
ποσό για το χρόνο του καθηγητή;! Όσο για τη NASA είχε και έχει γίνει τόσο σάλος με αυτό το
ΌΡΓΑΝΟΝ του Αριστοτέλη, που ακόμα ψάχνουν να βρουν την εξωγήινη τεχνολογία και άλλα
τέτοια στα γραπτά του, μα και πάλι οι έρευνες γίνονται για δική τους επένδυση και όχι για το
καλύτερο αύριο του κόσμου. Το ίδιο και για τα κεραμικά.Δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση
ότι σε έρευνες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από εταιρείες ,NASA, και επιχειρηματίες
έχουν ως στόχο την "αναβάθμηση " της ανθρωπότητας. Κάτι παρόμοιο έγινε και με τη Βιομηχανική
επανάσταση, όπου θα έπρεπε λόγο αυτής να είμαστε περισσότερο ελεύθεροι, είμαστε όμως;!
Οι ανασκαφές ανά τον κόσμο γίνονται πάντα για το χρήμα ή τη δόξα του ανακαλύπτειν, σε καμία
περίπτωση η ανθρωπότητα δεν έγινε καλύτερη λόγο μιας ανασκαφής. Το ότι ίσως να έφερνε μια
ανασκαφή ,μια αλήθεια είναι σωστό, πως όμως να γίνει αυτό όταν οι χρηματοδότες δεν υπάρχουν ή
είναι “περίεργοι” τύποι; Όταν γενικώς ψάχνουν θησαυρούς χαμένους, από εκεί ξεκινάνε όλα. Όλοι ψάχνουμε σε παλιά υπόγεια ,ή μπαούλα ,στα χωριά να βρούμε αυτό το κάτι, που θα μας κάνει
υποτίθεται ευτυχισμένους, συνήθως λίρες!!! Αυτή η οπτική δεν λείπει και στις ανασκαφές. Δεν
θέλω να τα ισοπεδώσω όλα μα έτσι πιστεύω ότι λειτουργούμε. Μόνο όσοι ψάχνουν από εσωτερική
ανάγκη έχουν κάποιο όφελος για τους ίδιους και την ανθρωπότητα. Αυτοί δείχνουν πραγματικό
θαυμασμό για το παρελθόν, όπως εσύ, δεν πιστεύω ότι επενδύεις χρηματικά στην έρευνά σου, από
εσωτερική ανάγκη ενεργείς. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ξεγράψτε το παρελθόν, μα λέω να
δημιουργήσουμε κάτι επιτέλους το οποίο δεν θα είναι αντιγραφή από το παρελθόν.
Εάν λοιπόν δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική ανάγκη σε κάποιον, ούτε το ότι κατάγεται από τα
αστέρια τον ενδιαφέρει, ούτε να ομιλεί την αρχαία ελληνική. Όμως την ανάγκη στο να
δημιουργήσουμε πιστεύω πως ΟΛΟΙ την έχουμε, οπότε ας ξεκινήσουμε να δημιουργούμε κάτι
εντελώς ΝΕΟ από τη φαντασία μας, κάτι κυριολεκτικά πρωτόγνωρο, κάτι που η βάση θα ξεκινάει
στο τώρα και θα τελειώνει στο μέλλον και όχι με βάση το παρελθόν και τελείωμα στο τώρα.
Όσο για την ιστορία είμαι κάθετος στο να την ξεχάσουμε ή να μην τη μελετάμε, προφανώς για να
μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη και όχι για να μιμηθούμε τα μεγαλεία του παρελθόντος.
Ελπίζω να έγινα αρκετά κατανοητός τώρα.