Ρ. ΣΤΑΥΡΟΣ

Φίλε Γεράσιμε, έχω διατυπώσει δημόσια τη θέση μου για το θέμα, δεν χρειάζεται να την
επαναλάβω. Εφόσον και μας έκαναν δώρο έναν αχυρώνα οφείλουμε να τον αξιοποιήσουμε. Και
οπωσδήποτε αν είχα την ανάγκη θα επέλεγα να μου δώσουν τα ψάρια προς βρώση. Όμως είπες τη
μαγική λέξη ΑΝΑΓΚΗ. Με την ανάγκη και οι θεοί πείθονται, έλεγαν. Η ανάγκη δεν αφήνει
περιθώρια επιλογής, αναγκαστικά πράτεις. Συνεπώς ποιοι από τους σημερινούς Έλληνες
βρίσκονται σε ανάγκη;Προφανώς οι απολυμένοι από τις εργασίες τους ή όσοι δεν έχουν εργασία.
Οι υπόλοιποι όμως που έχουμε εργασία ίσως, λέω ίσως ελπίζουμε ότι θα τα ή ότι τα καταφέρνουμε κουτσά
στραβά. Ο μύθος της Πανδώρας λέει για ένα κουτί γεμάτο κακά το οποίο ανοίχτηκε, εάν λοιπόν
ήταν ένα κουτί γεμάτο κακά τότε και η ελπίδα ίσως είναι κάτι... κακό! Εάν πάλι η ελπίδα ήταν το
μόνο καλό μέσα στο κουτί ανάμεσα σε όλα, τότε εφόσον πριν ανοιχτεί το κουτί δεν υπήρχαν τα
κακά να μας κυριεύουν, παρά μονάχα όταν ανοίχτηκε, πώς νομίζουμε ότι “ελπίζουμε” ενώ η ελπίδα
παραμένει εντός κουτιού, και δεν πλανιέται έξω όπως τα κακά για να μας κυριέψει και αυτή με τη
σειρά της;! Εντέλει η ελπίδα μας κάνει να περιμένουμε θαύματα, οπότε οδηγεί στην απραξία, διότι
σε αντίθετη περίπτωση εάν δεν περιμέναμε θαύματα, και δεν μέναμε άπρακτοι, θα καταβάλαμε
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ η οποία είναι συνώνυμη της ΔΡΑΣΗΣ -δρω, ενεργώ, πράτω.

Ο Καζαντζάκης έλεγε, δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ΕΛΠΙΖΩ τίποτα, είμαι ελεύθερος...

Αμαλία σε ευχαριστώ, θα μπορούσαμε να λέμε για αυτό το θέμα επ' άπειρον, όμως ο αχυρώνας είναι ξένος-τα λεφτά εννοώ- οπότε ας αφήσουμε τον ιδιοκτήτη του να τον κάνει όπως και ο,τι νομίζει αυτός καλύτερο ,και εμείς ας κάνουμε τον δικό μας αχυρώνα -αγώνα εννοώ- όπως νομίζουμε καλύτερο.

Αγαπητή Αμαλία, θα σου αναφέρω κάτι για το οποίο θα ήθελα τη γνώμη σου. Έχω δύο πολύ
καλούς φίλους, τυχαίνει να έχουν και ουκ ολίγα λεφτά, τα οποία όχι μόνο δεν ξέρω που τα βρήκαν
μα ούτε ποτέ με απασχόλησε. Μία μέρα ο ένας φίλος με είδε στενοχωρημένο και με ρώτησε τι έχω.
Του απάντησα πως η οικονομική μου κατάσταση ήταν τραγική, χρωστούσα σε όλους και η
οικογένειά μου από αυτήν την κατάσταση κινδυνεύει να διαλυθεί. Τα έκανα μαντάρα. Οι επιλογές
μου ήταν εντελώς λανθασμένες και απερίσκεπτες. Μου είπε “μην ανησυχείς μπορώ να σε
βοηθήσω, να σου δανείσω κάποια λεφτά με τον όρο όμως να είσαι πιο προσεκτικός και να μην
ξανακάνεις τα ίδια λάθη, μπορείς να το κάνεις;” Επειδή είναι καλός μου φίλος και ξέρω κάπως το
χαρακτήρα μου, του ζήτησα να μου δώσει λίγο χρόνο να το σκεφτώ για το αν μπορώ να τηρήσω
την υπόσχεση που θα του δώσω. Την ίδια ημέρα προς το βραδάκι, με συναντά ο άλλος καλός μου
φίλος, και για να μην πολυλογώ του είπα τα ίδια για την κατάστασή μου. Εκείνος μου απάντησε
“μην στενοχωριέσαι όλα θα φτιάξουν” και έφυγε. Την άλλη μέρα το πρωί στη δουλειά, άρχισαν να
χτυπάνε τα τηλέφωνα και να με ευχαριστούν που τους ξεπλήρωσα, με αποτέλεσμα να μην χρωστάω
σε κανέναν. Τότε κατάλαβα ότι ο δεύτερος φίλος μου ενήργησε. Σε ρωτώ λοιπόν, ποιος από τους
δύο στάθηκε σωστός ως φίλος; Ποιος με σεβάστηκε συνάμα; Οι δύο μου φίλοι ήταν ο Σώρρας-
END και ο Ωνάσης. Όπως καταλαβαίνεις η ιστορία είναι φανταστική. Αυτά ως προς τα λεγόμενά
σου περί Ωνάση σωτηρίας και όχι περί του αληθούς της END -που ομολογώ ότι έχω και εγώ
κάποιους ενδοιασμούς, αλλά κάνω μια επιλογή και ο θεός βοηθός-.

Αξιοσέβαστη Αμαλία ως προς τις δύο προτάσεις που έχω κάνει, αναφέρεις ως προυπόθεση τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ
ΠΑΙΔΕΙΑ, πράγμα το οποίο ουδέποτε ισχυρίστηκα μα έχω και την εντύπωση πως ούτε σαν νόημα προκύπτει.
Προσπαθούσα να βρώ προτάσεις-διεξόδους χωρίς καμία προυπόθεση. Αν, λέω αν θέσουμε κάτι ως προυπόθεση
-πράγμα το οποίο για μένα δεν είναι διότι πιστεύω ότι γίνεται από όλους αντιληπτό- είναι να αντιληφθούμε, φτωχοί
και πλούσιοι, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, 30άρηδες 40άρηδες και οι υπόλοιποι ...άρηδες, ότι ασκούμε εξουσία σε
άλλους- και πάντα στα παιδιά μας- διότι είτε έχουμε την ισχύ είτε κατά αυτόν τον τρόπο την πολλαπλασιάζουμε. Από
εκεί και έπειτα χρειάζεται -ξεκινώντας πρώτα μέσα στην οικογένεια- να αναιρέσουμε αυτήν την ισχύ ηθελημένα, όχι
εξ' ανάγκης και πρωτίστως όταν νομίζουμε ότι έχουμε δίκιο. Ύστερα τα υπόλοιπα αγάπη ,σεβασμός ,κατανόηση,
βοήθεια, συλλογικότητα, δημοκρατία έρχονται μόνα τους. Αυτό δεν χρειάζεται κάποια παιδεία, είτε το νοιώθουμε είτε
όχι, όπως όταν αγαπάμε κάτι ή όχι, όταν μισούμε κάτι ή όχι, κανείς δεν μπορεί να μας πεί αυτό να το αγαπήσεις ή να
το μισείς και εμείς απλά να το πράξουμε χωρίς να το νοιώθουμε. Δεν μίλησα για να διδάξουμε κάτι -Δημοκρατία- στα
παιδιά μας, ακριβώς το αντίθετο εννοούσα, ότι αυτό ακριβώς πρέπει να αποφύγουμε την διδαχή, διότι φανερώνει
διαχωρισμό -εγώ ξέρω και εσύ δεν ξέρεις- συνεπώς επιβολή και επίδειξη ισχύος-δύναμης. Άλλο αναφέρω τις επιλογές
όλες ως έχουν και όχι όπως με συμφέρει, ώστε να επιλέξεις και άλλο να σου πω πια είναι η επιλογή σου διότι αυτήν
δέχομαι ως σωστή. Ο κόσμος είναι στρεβλός επειδή εμείς τον στρεβλώσαμε είτε με την ανοχή μας, είτε με την
απουσία μας από τα γεγονότα, είτε με την ματαιοδοξία μας κ.α. Και ενώ δεν μπορούμε να διορθώσουμε τον κόσμο από
τα λάθη τα δικά μας, θα “διδάξουμε” τα παιδιά μας τι μέσα να χρησιμοποιήσουν, πως να τα χρησιμοποιήσουν ή τι να
κάνουν ή τι να μην κάνουν, ώστε να πετύχουν, να δημιουργήσουν ένα καλύτερο κόσμο αύριο;! Και γιατί αυτά που
τους λέμε ή θα τους πούμε δεν τα εφαρμόζουμε εμείς, παρά μεταφέρουμε το βάρος της ευθύνης σε αυτά;! Κάτι επίσης
που ίσως μοιάζει εκτός θέματος μα δεν είναι, είναι το εξής: όσο μεγαλώνουμε -με ή χωρίς οικονομική κρίση- όχι μόνο
εμείς μα και όσοι μεγαλώσανε -ηλικιακά εννοώ- σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο, χάνουμε το γέλιο μας-την
εκδήλωση της χαράς. Κάποτε σαν παιδιά γελάγαμε ασταμάτητα και όλα τα παιδιά γελάνε ασταμάτητα. Αυτό το
αναφέρω διότι το γέλιο σαν εκδήλωση χαράς είναι βασική προυπόθεση για φαντασία και δημιουργία τα οποία με τη
σειρά τους φέρνουν ικανοποίηση. Τα παιδιά είχαν έχουν και θα έχουν αυτήν την ικανότητα διότι είναι στην φύση τους,
την οποία με το πέρασμα του χρόνου εμείς την απολέσαμε. Ας μην είμαστε εμείς με την εξουσιαστική μανία μας
επάνω τους, η αιτία να απολέσουν και αυτά το γέλιο τους. Ας χτίσουν τον κόσμο τους όπως αυτά επιθυμούν, πάντα με
την αμέριστη συμπαράστασή μας.
Τώρα ως προς το δημοψήφισμα, ούτε αυτό έχει προυπόθεση την δημοκρατική παιδεία και την αρχαία έννοια του
πολίτη. Είναι απλά ένα “εργαλείο” όπου θα αναδείξει ή τονώσει την ευθύνη μας, προς την ίδια την κοινωνία μας, π.χ
το να αποφασίσει κάποιος να φύγει από τους γονείς του και να ζήσει μόνος του σημαίνει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη
της ζωής του πλέον, όσο ανεύθυνος και αν ήταν μέσα στην οικογένειά του. Το να δημιουργήσει αργότερα μια δική του
οικογένεια και αυτό σημαίνει ότι αναλαμβάνει κάποιες -επί πλέον- ευθύνες, όσο ανεύθυνος κι αν ήταν ως εργένης.
Θέλουμε ή δεν θέλουμε να αναλάβουμε ευθύνες, είναι κάτι το οποίο νοιώθουμε και ουδόλως διδάσκεται, δεν έχει
σχέση με δημοκρατική παιδεία. Το δημοψήφισμα θα μας έφερνε ΑΜΕΣΑ προ των ευθυνών μας, αν θέλουμε τις
αναλαμβάνουμε -κάνοντας σαφώς και κάποια λάθη- ή αν δεν θέλουμε να τις αναλάβουμε ας κάτσουμε στον καναπέ
μας, να μην βγάλουμε τσιμουδιά, και ας αφήσουμε τους αντιπροσώπους μας στην βουλή να αναλάβουν τις ευθύνες
μας.
Με ρώτησες με ποια ψυχή θα δώσουμε τον αγώνα και είπες μας απαντά η μυθιστορία των Ελλήνων και απαντάω και
εγώ- το αναφέρω αυτό ως προς την απαισιόδοξη θέση σου για το τώρα-: Η άλωση της Κωνσταντινούπολης έγινε το
1453, που ήταν η ελληνική ψυχή το 1460;! ενώ υπήρχε και κάποια παιδεία καλύτερη από την σημερινή;! Που ήταν η
ελληνική ψυχή το 1480;! 1500;! 1550;!1600;!1700;! 1800;! Τι έκανε ή που βρισκόταν αυτή η ελληνική ψυχή 400
ολόκληρα χρόνια;! Η ελληνική ψυχή δεν έδωσε ποτέ απλές μάχες, δεν έδωσε ποτέ έναν απλό πόλεμο, δεν χάθηκε ποτέ
μα ούτε έχει χαθεί και τώρα. Η ελληνική ψυχή έδωσε μάχες με το απίθανο, το πρωτάκουστο, το αδιανόητο, το
παράλογο. Που να φανταστεί κανείς ότι θα υπάρξει τέτοια αντίσταση από τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, που να
φανταστεί κανείς ότι ο Μ.Αλέξανδρος θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία και θα έφτανε εκεί που έφτασε, που να
φανταστεί κανείς ότι μετά από 400 χρόνια θα υπήρχε Έλληνας και μάλιστα θα επαναστατούσε για να χτίσει μια νέα
Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια, που να φανταστεί κανείς ότι μια χούφτα Ελλήνων έκανε το 1940 ο,τι δεν μπορούσαν οι
συμμαχικές δυνάμεις μέχρι τότε, να αντισταθούν σθεναρά στην λαίλαπα του Χίτλερ. Όλα αυτά μοιάζανε τότε σενάρια
επιστημονικής φαντασίας, παράλογα, όπως η παράλογη νίκη του Σίσυφου στο γνωστό μύθο, όπου ενώ οι θεοί τον
τιμώρησαν να σπρώχνει ένα βράχο μέχρι την κορυφή και αυτός στην συνέχεια ξαναέπεφτε, ο Σίσυφος χωρίς να
εξαναγκάζεται από κάποιον ή κάτι, ξανά κατεβαίνει να ανεβάσει το βράχο στην κορυφή, ξανά και ξανά μέχρι σήμερα
και να φωνάζει δυνατά “Θεοί με ακούτε; Σας νίκησα, ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΕ, θα ανεβάζω το βράχο εις τους αιώνες μέχρι
αυτός να μείνει στην κορυφή, δεν μπορέσατε ούτε μπορείτε να με τιμωρήσετε!!!” Αυτός ο παραλογισμός είναι που
κάνει μοναδική την Ελληνική ψυχή. Η Ελληνική ψυχή μιλάει μόνο όταν όλες οι άλλες σωπάσουν και καλώς ή κακώς
υπάρχουν ψυχές που ακόμα μιλάνε. Η Ελληνική ψυχή μιλάει όταν κανείς δεν το περιμένει, εμείς όμως καλώς ή κακώς
περιμένουμε. Οπότε για το σημερινό τέλμα της κοινωνίας μας δεν νοιώθω απαισιόδοξος.

Αξιοσέβαστη Αμαλία, σου οφείλω μια δημόσια ταπεινή και ειλικρινή συγγνώμη διότι δεν κατάφερα
να αποδώσω σε γραπτό λόγο -ή έστω λόγο- την εικόνα που έχω στο μυαλό μου περί της παρουσίας
σου εδώ, με αποτέλεσμα το νόημα να είναι προσβλητικότατο. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω για
εσένα ότι 'εδώ ο κόσμος χάνεται και εσύ περί άλλων τυρβάζεις'. Θα σου μεταφέρω απλά την εικόνα
του μυαλού μου, χωρίς διάθεση απολογίας ή έστω δικαιολογίας λόγω της προσβολής που
ξεστόμισα προς εσένα -διότι για προσβολή πρόκειται- έστω και αν έγινε χωρίς να έχω τέτοιο
σκοπό. Η ειλικρινή μου συγνώμη δεν αναιρείται από τα επόμενα γραφόμενά μου. Και σε ευχαριστώ
που με τέτοια προσβολή- αν συνέβαινε σε μένα όντως θα ένοιωθα προσβεβλημένος- στάθηκες σε
ένα επίπεδο άψογο ,το οποίο επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τον σεβασμό μου στην παρουσία σου
εδώ.
Η εικόνα που είχα και έχω είναι η εξής: της γυναίκας-μάνας που ενώ ο άντρας της έχει φύγει να
πολεμήσει μακρυά και έχει χαθεί σε αυτήν τη δίνη του πολέμου, εκείνη μένει με την οικογένειά της
ώστε να φροντίσει το άξιο 'μεγάλωμα' των παιδιών και τα του οίκου της. Συνάμα να τρέχει να κάνει
τη νοσοκόμα στους τραυματίες που καταφτάνουν συνεχώς από τον πόλεμο, βλέποντας στο
πρόσωπό τους το πρόσωπο του άντρα της. Να εκφράζει την αγωνία της και τη θλίψη μα και την
άποψή της στον κοινωνικό περίγυρο, χωρίς όμως αυτό να της αποσπά το θεάρεστο έργο της. Να
γράφει στον άντρα της γράμμα πως ο γιος ή η κόρη τους κατάφερε επιτέλους να περπατήσει και να
μην ανησυχεί για αυτούς διότι τα καταφέρνει να τα βγάλουν πέρα -παρόλο που η ίδια γνωρίζει τις
αντίξοες συνθήκες που αυτή αντιμετωπίζει-. Επίσης ο άντρας της διαβάζοντας το γράμμα της να
σκέφτεται πόσο θα ήθελε να είναι εκεί και να κάνουν κοινά πράματα μα στο τέλος να της γράφει
μόνο ότι εδώ τα πράματα είναι πολύ δύσκολα, αρχίζουν να τελειώνουν και τα πυρομαχικά, φιλιά
στα παιδιά.
Αντί λοιπόν να γράφω δημόσια όλο αυτό το σίριαλ- διότι δυστυχώς έτσι λειτουργώ, με το να
σχηματίζω εικόνες οι οποίες περιγράφουν αυτά που θέλω να πω ή νοιώθω-, προτίμησα να το
αποδώσω με λιγοστά λόγια τα οποία δυστυχώς είχαν και άλλο νόημα το οποίο ούτε που το είχα
συνειδητοποιήσει. Και αν δεν είχα διαβάσει αρκετές από τις δημοσιεύσεις σου δεν θα μπορούσα να
σχηματίσω μια ή αυτήν την εικόνα. Δεν μου επιτρέπω να απαντήσω στο υπόλοιπο της δημοσίευσής
σου αυτή τη στιγμή διότι θα χάσει το νόημα η ειλικρινής μου συγγνώμη. Ειλικρινά συγγνώμη, με
απόλυτο σεβασμό στην παρουσία σου.

Αξιοσέβαστη Αμαλία, είσαι από τις λίγες παρουσίες εδώ μέσα, που παρόλο που γίνεται αυτός ο
χαμός σε Ελλάδα και Κύπρο πλέον και περί πατρίδος σωτήρων, εσύ συνεχίζεις ακάθεκτη με τις
δημοσιεύσεις σου να εμπλουτίζεις τις γνώσεις μας σε διάφορα άλλα θέματα, τα οποία αν δεν
συνέβαιναν αυτά που γίνονται τώρα, πρωτίστως θα μας απασχολούσαν.
'Ομως οφείλω να αναφέρω, ότι όπου σηκώθηκε σπαθί -επειδή κάποιος είχε μια λύση ή το είχε ως
λύση- το αποτέλεσμα ήταν αιματοχυσία. Στην μόνη περίπτωση που βγήκε σπαθί προς λύση -επειδή
κάτι δεν λυνόταν- χωρίς αιματοχυσία ήταν στον Γόρδιο δεσμό. Όμως ο γόρδιος δεσμός δεν ήταν
πρόβλημα μα αίνιγμα,ποιος θα λύσει το κόμπο να κυριαρχήσει στον κόσμο και όχι πώς θα λύσω
τον κόμπο για να πάρω το κάρο. Εάν μέχρι σήμερα δεν λυνόταν ο γόρδιος δεσμός δεν θα
ενοχλούταν κάποιος διότι δεν είναι πρόβλημα κανενός, είναι μόνο αίνιγμα που προφανώς θέλει
λύση. Αντιλαμβάνομαι ότι τα λόγια σου είναι μεταφορικά, όμως και τα δικά μου λόγια αν πάρεις
μεταφορικά αντιλαμβάνεσαι το νόημα. Επιπροσθέτως ως προς το γιατί ένας σωτήρας δεν δίνει τα
λεφτά του χωρίς όρους,ύστερα να φύγει και να τον κρίνει η ιστορία, αν έχεις το χρόνο και τη
θέληση δες την πρώτη μου δημοσίευση στο θέμα περί END και πές μου ειλικρινά, πιστεύεις ότι αν
με κάποιο θαύμα έπαιρνε τα λεφτά η Ελλάδα θα σωζόταν;! Όταν θα εξακολουθούσαμε να
λειτουργούμε όπως πριν, με την ίδια νοοτροπία;! Και αφού θα σωζόμασταν, με την νοοτροπία που
μας διακατέχει δεν θα ξαναφτάναμε στο ίδιο σημείο μα σε 20, 30 ,50 ,100 χρόνια;! Αυτόν λοιπόν να
κρίνει η ιστορία;! Εγώ προσωπικά -δική μου και μόνο δική μου γνώμη- δεν θα περίμενα την
ιστορία, μα θα έλεγα απαλλάσσεται λόγω ευήθειας. Αυτά τα αναφέρω ως προς την άποψή σου περί
τρόπου λειτουργίας σωτήρων και προς θεού όχι περί της απόψεώς σου για την END. Με απόλυτο
σεβασμό και πάλι.
Προς φίλο Γεράσιμο, βοήθησέ με να καταλάβω σε πιο σημείο η διατύπωση της σκέψης μου, στα
γραφόμενά μου, δεν είναι επαρκής ώστε να αντιληφθείς εκείνο, το οποίο εγώ αντιλαμβάνομαι.

Αγαπητέ Ανδρέα σε ακολουθώ και ανταπαντάω σε εσένα και στον φίλο Γρηγόρη. Ίσως γράψω πολλά, όμως
διαπιστώνω ότι η απάντηση προς τον έναν ταιριάζει και προς τον άλλον.
Ο μύθος του Ηρακλή -ο,τι διατυπώσω από εδώ και έπειτα είναι καθαρά η οπτική μου γωνία και σε καμία
περίπτωση ξαναεπαναλαμβάνω σωστή, απλά ταιριάζει στις ιδέες μου- δεν αφορά τους κοινούς απλούς
ανθρώπους, αφορά μόνο και μόνο αυτούς που κατέχουν δύναμη και εξουσία. Τι εννοώ, ο Ηρακλής από όταν
γεννήθηκε είχε μια υπερφυσική δύναμη άρα εξουσία. Και στο δρόμο λοιπόν του ισχυρού παρουσιάστηκε το
εξής δίλλημα: Με ποιόν τρόπο θέλεις να ασκήσεις την δύναμη -και άρα εξουσία- στην μετέπειτα παρουσία
σου;! Παρέχοντας ηθελημένα την δύναμή σου στους ανίσχυρους και αναιρώντας την εξουσία που θα
μπορούσες να ασκήσεις πάνω τους (αρετή) ή με τη δύναμή σου να εξουσιάσεις τα πάντα;! (κακία). Γιατί δεν
παρουσιάστηκε η αρετή και η κακία στον δίδυμο αδελφό του;! Μα γιατί δεν έχει καμία μα καμία δύναμη-
εξουσία, είναι αναγκασμένος να ζει σε κοινωνία ισχύος που όμως δεν μπορεί ή του απαγορεύεται να την
διαχειριστεί. Ενώ ο Ηρακλής σαν παιδί του ίδιου του Δία έχει πρόσβαση στην ισχύς-δύναμη που του
παραδίδει ο ίδιος ο Δίας. Σαν γνήσιος απόγονος και μάλιστα “πρώτης” γραμμής σχέσης επιλέγει την
αυτοαναίρεση της ισχύος του. Ο Ηρακλής έχει την δυνατότητα της επιλογής διότι δεν οδηγείται από την
ανάγκη μα από την θέληση.
Και με αφορμή τον πλούτο του Αριστοφάνη θα εξηγήσω γιατί ο πλούτος δεν είναι κακός αλλά και πως
όποιος είναι ανίσχυρος οδηγείται από την ανάγκη και όχι από την θέληση.
Πρώτα από όλα την κωμωδία την γράφει ένας καλοπροαίρετος πλούσιος- σε καμία περίπτωση δεν
θεωρείται φτωχός και που ο,τι και αν έχει σαν περιουσία δεν διστάζει να την ανακατανείμει, εκράζοντάς το
μέσα από τα έργα του. Ας πάμε στον “πλούτο” λοιπόν. Για αρχή πρέπει να δεχτούμε κάποιες αξιωματικές
προτάσεις, όπως στα μαθηματικά. Αν δεχτούμε σαν αξίωμα ότι ο Δίας θέλει το κακό των ανθρώπων και βοηθά
τους άτιμους, μην συνεχίσετε την ανάγνωση της άποψής μου, υπάρχει ερμηνεία με αυτό το αξίωμα. Αν λέω
αν, δεχτούμε ότι ο Δίας είναι δίκαιος- δημοκρατικός-με αυτοαναιρούμενη ισχύ- σαν αξίωμα, τότε συμβαίνουν
τα εξής. Ο Δίας τυφλώνει τον πλούτο διότι όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, το έκανε διότι ο πλούτος θα επέλεγε σε
ποιον θα δωθεί – άσχετα αν δινόταν σε τίμιο-. Εδώ δεν κρίνουμε τι επέλεξε ο πλούτος μα κρίνετε η
δυνατότητα της επιλογής, δηλ ο πλούτος θα δίνεται σε όποιον ο ίδιος κρίνει σωστό, μήπως λοιπόν θα
μπορούσε να μεροληπτεί ως προς κάποιους ή ποιος μου λέει ότι αργότερα δεν αλλάζει γνώμη και δίδει τα
πλούτη σε άνομους ανθρώπους;! Την δικαιοσύνη την θέλουμε τυφλή για να μην μεροληπτεί γιατί ο πλούτος
να επιλέγει- μεροληπτεί σε κάποιες χρονικές στιγμές, το κρίνετε σωστό;! 'Αρα ο Δίας ορθώς τον τύφλωσε.
Επίσης να επισημάνω πως είναι δυνατόν ο τυφλός- το τονίζω τυφλός- πλούτος να δίδεται ως επί το πλείστον
στους άνομους και εκμεταλλευτές, ενώ σε ένα σύνολο ανθρώπων αποτελούν ξεκάθαρα την μειοψηφία, διότι
αν αποτελούσαν πλειοψηφία θα είχαμε εκλείψει-εξαφανιστεί ως είδος- σαν άνθρωποι από τη Γη, και όμως
υπάρχουμε. Αυτό ξεπερνάει τη θεωρία των πιθανοτήτων μα και τη θεωρία του χάους στην επιστήμη και τα
μαθηματικά. Άρα κάτι άλλο συμβαίνει με τον πλούτο που ίσως θέλει να πεί ο Αριστοφάνης το οποίο όμως αν
το είχε εκφράσει ανοιχτά πιστεύω θα τον είχαν λιντσάρει. Τα ίδια σκα... θα κάνατε και χειρότερα αν
αποκτούσατε και εσείς πλούτο, , πράγμα το οποίο φαίνεται στην συμπεριφορά σε θεσμούς και πρώην
εξουσίες, γίνονται πλέον εξουσιαστές στους πρώην εξουσιαστές τους, η θέση άλλαξε όχι η νοοτροποία. Ο
πλούτος θέλει ευθύνη αυτογνωσία σαν και μένα θα έλεγε ο Αριστοφάνης μα θα έχανε το δίκιο του γιατί θα
ακουγόταν και αλλαζονικό.
Να αναφέρω επίσης ότι ο χρεμύλος θέλει να μάθει τον τρόπο για να εξουσιάσει το παιδί του,οδηγώντας
το εκεί που αυτός θα έκρινε σωστό,όμως επειδή είναι σε δίλημμα πάει στο Μαντείο- σήμερα στους ειδικούς
κάθε κατηγορίας- δεν αναφέρει τις επιλογές του στο γιο του και αυτό να επιλέξει,- είμαι ψεύτης μα
απαγορεύω τα ψέματα στο παιδί μου, χρωστάω και θέλω να εξαπατήσω δανειστές όμως ο γιος μου να είναι
έντιμος, από που πηγάζει αυτή η ισχύς;!Αυτό το αναφέρω διότι οι γονείς θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα
σύμφωνα με την αντίληψή μας.
Ο πλούτος παρουσιάζεται σχεδόν το ίδιο σαν εικόνα με την πενία θέλοντας να αναδειχθεί η ισότητα στην
επιλογή του κάθε ανθρώπου ανάμεσα σε πλούτο και πενία, συν όμως ο πλούτος τυφλός θα πήγαινε σε όλους
αν τον προσκαλούσαν όλοι- σκοπός του Δία απώτερος- ώστε να τον βιώσουν όλοι και να καταλάβουν ότι
γίνοντας όλοι πλούσιοι θα ήταν πτωχοί, διότι όταν γίνουμε πλούσιοι όλοι θα αυτοαναιρούμασταν και θα
γινόμασταν πτωχοί διότι δεν θα υπήρχε το σημείο αναφοράς που θα διαχώριζε τον πλούσιο από τον φτωχό,
όμως ούτε φτωχός θα υπήρχε χωρίς σημείο αναφοράς, άρα θα μπαίναμε σε ένα άλλο επίπεδο αντίληψης των
πραγμάτων -το οποίο είναι δύσκολο να αντιληφθώ μα όχι αδύνατον να εικάσω -σε κάποια άλλη ανάρτηση.
Η πενία ως αυτοσυγκράτηση μπορεί να οριστεί μόνο σε όποιον έχει τα πολλά και όχι σε όποιον του
λείπουν. Για την Σωκρατική πενία θα διαφωνήσω αναφέροντας ένα συμβάν στην ορθοδοξία -όπως το
θυμάμαι, σε καμία περίπτωση το νόημα δεν αλλάζει-. Κάποτε ο Μέγας Βασίλειος σε μια νηστεία Πάσχα σεμοναστήρι, σαν ηγούμενος νομίζω, κάθοταν μαζί με όλους τους μοναχούς και έτρωγε το μεσημεριανό του,ας
πούμε φακές. Όταν τελείωσε το πρώτο του πιάτο, ζήτησε δεύτερο και στη συνέχεια τρίτο. Οι μοναχοί μείνανε
άναυδοι και τον κοιτούσαν περίεργα μέχρι να τελειώσει -απαγορεύεται να σηκωθούν αν δεν τελειώσει ο
ηγούμενος και σηκωθεί να φύγει πρώτος- οπότε τον ρωτήσανε: “Άγιε πατέρα δεν έχουμε νηστεία; Ε και; τους
απαντάει. Τότε οι μοναχοί είπαν, μα έφαγες τρία πιάτα φακές, είναι αυτό νηστεία;! Και δείτε τι απαντάει:
Εσείς χωρτάσατε με αυτό που φάγατε; Ένα ΝΑΙ ακούστηκε από όλους. Όμως εγώ για να χορτάσω κύριοι
θέλω έξι πιάτα και έφαγα μόνο τρία, ποιος λοιπόν έκανε νηστεία εγώ ή εσείς;!!! Εαν λοιπόν είχε πάνω του
λεφτά για τρία πιάτα σε μια ταβέρνα ενώ ολοι οι άλλοι λεφτά για ένα σημαίνει ότι αυτός είναι πλούσιος και οι
άλλοι φτωχοί; Αφού θα ήταν 'αχόρταστος' ενώ οι άλλοι χορτασμένοι. Πρέπει να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες
μας και αν τις καλύψουμε γινόμαστε πλούσιοι, ο καθένας ελεύθερα τις επιλέγει μα κάποια στιγμή έστω και
στο κρεββάτι του θανάτου αντιλαμβάνεται την πλάνη του. Κάθε επιλογή έχει και ακολουθίες. Άρα ο
Σωκράτης δεν ήταν φτωχός, ήξερε τις ανάγκες του- πως να μην τις ήξερε τουλάχιστον αυτός ο σοφός
άνθρωπος- ή μάλλον τις επέλεξε με τέτοιο τρόπο ώστε να νοιώθει ο ίδιος πλούσιος . Δεν τον απασχόλησαν οι
ανάγκες οι χρηματικές οι υλικές και οι πνευματικές της οικογένειάς του, γιαυτό και δεν μάζεψε περιουσία για
τα παιδιά του ,μα ούτε τα επηρέασε με τις απόψεις του -εν αντιθέσει με ότι συμβαίνει και σήμερα στην
Ελληνική οικογένεια-.
Το να επιζητάς τα λεφτά ή την ύλη δεν είναι κακό, προσπαθείς να βελτιώσεις την παρουσία σου. Αν δεν
βελτιωθώ εγώ πως θα βελτιώσω τους άλλους. Όπως φαίνεται και στον Χριστιανισμό με τα λόγια του Χριστού
'αγάπα τον πλησίον σου ως ευατόν' , και όχι σκέτο 'αγάπα τον πλησίον σου' όπως κάποιους συμφέρει να
διαδίδουν -εννοώ δυνάστες μας- διότι αν δεν αγαπήσω τον ευατό μου, δεν τον σεβαστώ, συνεπώς δεν φερθώ
και εγωιστικά ή υλιστικά υπέρ του ευατού μου, τότε πως θα καταλάβω να αυτοαναιρεθώ και να προσφέρω
στον άλλον ο,τι προσέφερα στον ευατό μου; Βασικό είναι να μην μείνω στον ευατό μου και να συνεχίσω και
στους άλλους, αν μείνω στον ευατό μου δεν φταίει άλλος από μένα, ούτε ο πλούτος μα εγώ και μόνο εγώ σαν
οντότητα. Βέβαια υπάρχουν εξαιρέσεις που κινούνται για το κοινό καλό μην βιώνοντας τα γεγονότα ως βίωμα
αλλά ως νοερή επεξεργασία.
Ως προς την ύλη και το πνεύμα η λογική μου είναι ίδια, είμαστε σε υλικό κόσμο πρωτίστως όπου
επιτρέπεται στο πνεύμα να δράσει, ωσάν το χειμώνα όπου το σκοτάδι κυριαρχεί μα δεν εξαλείφει το φώς, εν
αντιθέσει του δίνει χώρο έκφρασης. Θα έρθει η ώρα όπου ύλη και πνεύμα θα ισοδυναμούν, ωσάν την Άνοιξη
που φως και σκοτάδι ισοδυναμούν, και εν συνεχεία το Καλοκαίρι που ασκεί τη δύναμή του περισσότερο το
φώς από το σκοτάδι. Και ο κύκλος συνεχίζεται. Αν δεν υπήρχαν οι γραμμές τα τελάρα ζωγραφικής θα
παραμένανε τελάρα και όχι ζωγραφιές-δημιουργίες και το αντίθετο τι να τις κάνεις τις γραμμές εάν δεν έχεις
τελάρο ζωγραφικής να ζωγραφήσεις-δημιουργήσεις.
Επίσης να κάνω μία παρένθεση στο ότι αυτό που ονομάζω δημοκρατία και δημοκρατικές διαδικασίες είναι
το εξής: Στη δημοκρατία όλοι έχουν λόγο για έκφραση απόψεων μα και χώρο- προπάντων χώρο-
πραγμάτωσης αυτών. Όπως στο σύμπαν όπου υπάρχει ύλη και αντιύλη, πνεύμα και μη πνεύμα, φως και
σκοτάδι, ζέστη και κρύο, καταστροφή και δημιουργία, ταυτόχρονα σαν συνύπαρξη, όχι σαν αντιπαλότητα και
έχθρα μα όπως αναφέρει και ο Ησίοδος σμίγοντας στην φιλότητα -αγάπη- η οποία εφαρμόζεται μέσω της
αυτοαναίρεσης της ισχύς-εξουσίας. Το φώς δεν παλεύει το σκοτάδι, αλλά του δίνει ηθελημένα χώρο έκφρασης
και ξανά το σκοτάδι δίνει το χώρο στο φώς, ώστε να μπορούν πάντα να εκφράζονται. Ποτέ δεν νύχτωσε-δεν
θα νυχτώσει για πάντα μα και ποτέ δεν θα φωτίζει-φωτήσει για πάντα, αυτό είναι επιβολή εξουσίας-
φασιστικό-τέλμα -τέρμα- ανελευθερία επιλογής. Επίσης το δημοψήφισμα δεν είναι δημοκρατία είναι
πολλοί-ολιγαρχικό- εάν υπήρχε αυτός ο όρος- διότι κάνει ο,τι θέλει η πλειοψηφία πλέον εις βάρος -αυτό
πρέπει ιδανικά να αποφύγουμε, το εις βάρος- της μειοψηφίας. Απλά τείνει στην Δημοκρατία. Και τέλος επειδή
ίσως η λέξη δημοκρατία δεν αντικατοπτρίζει αυτό που περιγράφω στις αναρτήσεις μου και επειδή δεν
γνωρίζω όλη την Ελληνική γλώσσα θα το ονομάσω με τον αδόκιμο όρο 'αναιρο-ισχυοκρατία'.
Τέλος μία άποψη για την πατρίδα και τη σωτηρία της, λίγο πριν να πολεμήσουν οι Αθηναίοι τους Πέρσες
στη Σαλαμίνα ενώ συζητάγανε διατυπώθηκε η άποψη – νομίζω από τον Θεμιστοκλή, διορθώστε με- ότι και
να καταλάβουν την πόλη των Αθηναίων οι Πέρσες, όσοι επιβιώσουν θα φύγουν μακρυά να χτίσουν μια άλλη
Αθήνα, διότι η Αθήνα δεν είναι ένας γεωγραφικός όρος μα η περιοχή όπου διαβιούν οι Αθηναίοι, εξου και το
'εν Αθήναις'- εκεί που μένουν οι Αθηναίοι. Όπως πολύ σωστά λέει ο σοφός λαός όπου γης και πατρίς. Αν
καταστρέψουν κάτι στην γεωγραφική Ελλάδα δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι δεν θα χτίσουμε σε έναν άλλο
γεωγραφικό χώρο- μην πω σε άλλο σημείο του σύμπαντος μια νέα Ελλάδα. Όσο υπήρχαν Αθηναίοι υπήρξε η
Αθήνα, όσο υπάρχουν Έλληνες θα υπάρχει και η Ελλάδα.
Επαναλαμβάνω οι ερμηνείες είναι διατυπωμένες σύμφωνα με τις ιδέες μου- όπως με συμφέρει δηλαδή- για
τεκμηρίωση αυτών. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται ορθές. Ευχαριστώ για τον χώρο και τον χρόνο σας.

Αγαπητή Αμαλία έχεις κάνει -κατά την γνώμη μου- ένα σημαντικότατο σφάλμα. Μαρξιστής δεν είναι όποιος φέρει
το όνομα Μαρξ ή διαμένει σε μια πόλη που λέγεται Μαρξ, αλλά όποιος πιστεύει στην θεωρία του Μαρξ. Κατα
αναλογία είναι Έλληνες αυτοί που αναφέρεις για τα ρητά τους, ακολουθούν τις ιδέες του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Δεν
σημαίνει ότι επειδή γεννήθηκε στην αμερική η μεγάλωσε εκεί δεν είναι ΕΛΛΗΝΑΣ. Ακόμα και όσοι ποτέ δεν
διάβασαν αρχαίους έλληνες, ή δεν γνωρίζουν τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά πράττουν σύμφωνα με τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ
ΙΔΕΩΔΗ είναι ΕΛΛΗΝΕΣ!

Η άποψή μου είναι ότι όσο και να διαβάσουμε αρχαίους δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πράξουμε όπως αυτοί, οι
οποίοι δεν έπραξαν σαν κοινωνία- σύνολο επειδή διάβασαν κάποιους, μα κάτι άλλο συμβαίνει το οποίο και εγώ
ψάχνω. Θα καταλάβεις.


Το 700 π.Χ εμφανίζεται ο Αρχίλοχος -λυρικός και σατυρικός ποιητής-που από κάποιους στίχους που σώζονται
σήμερα, και σε μια κοινωνία τότε μαχητών-πολιτών για τους οποίους αρετή σημαίνει και γενναιότητα, λέει με
ποιον τρόπο πέταξε την ασπίδα του για να γλυτώσει βάζοντάς το στα πόδια και πως δεν τον νοιάζει και πολύ, αφού
μπορεί ανα πάσα στιγμή να αγοράσει άλλη ασπίδα. Ρίψασπις τότε ήταν βρισιά, η μεγαλύτερη καταισχύνη. Και
όμως τότε θαυμάστηκε από την κοινωνία των μαχητών -πολιτών.


Ο Αισχύλος ελέγετο ότι ήταν βαθύτατα ευσεβής, όμως στον Προμηθέα Δεσμώτη μέσω της παθιασμένης
συζήτησης για το πρόβλημα της εξουσίας, δεν διστάζει να τα “χώσει” στην τυραννική εξουσία του Διός παρακαλώ,
και μέσω αυτής για κάθε τυραννία κάθε θεσμισμένης κοινωνίας. ΔΕΝ μιλά για την τυραννία κάποιου στρατηγού,
μα του κυρίαρχου των θεών και του κόσμου -τότε-. Το διανοείσαι;!


Ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη – η οποία και βραβεύτηκε σε μια κοινωνία πολύ ευσεβή- λέει “πολλά τα δεινά, κουδέν
ανθρώπου δεινότερον πέλει”. Λέει απροκάλυπτα σε ένα κοινό ευσεβών πολιτών ότι τίποτα δεν είναι πιο τρομερό
από τον άνθρωπο. Από όλα τα όντα ο άνθρωπος είναι το δεινότερο – δέος = φόβος ,φρίκη-. Τρομερότερος από
τους ίδιους τους θεούς. Και ότι και αν πιστεύει κανείς για τους θεούς – οι τότε πολίτες- , λέει κάτι βαθύ και
αληθινό. Οι θεοί είναι ισχυροί σε σχέση με τους ανθρώπους μα δεν είναι δεινοί. Και γιατί αυτό; Διότι οι θεοί είναι
αυτοί που είναι και έχουν τις δυνάμεις που έχουν, εκ γενετής και εκ φύσεως. Η Αθηνά δεν γίνεται σοφή είναι σοφή,
είναι η ίδια η σοφία. Ο Ηφαιστος δεν επινοεί την κατασκευή, δεν επινοεί τον ευατό του ως κατασκευή, είναι η ίδια
η κατασκευή. Οι άνθρωποι όμως , κάνουν τους εαυτούς τους -επινοούν ,δημιουργούν ,θεσμίζουν και εξαιτίας
αυτού είναι τρομεροί, υπέροχοι , απρόβλεπτοι και προκαλούν δέος. Το διανοείσαι και αυτό;!


Ο Αριστοφάνης τα “χώνει” σε πολλούς, και σε όλη την κοινωνία -ως σύνολο-, και βραβεύεται. Το διανοείσαι και αυτό;!


Τι θέλω να πω με όλα αυτά. Ότι η κοινωνία τότε δεχόταν και βράβευε την αυτοκριτική της, η οποία ήταν ακριβώς
το αντίθετο από ότι έκανε – η κοινωνία- ως πραγματικότητα.


Άντε να δεχτεί ένας θρησκευόμενος σήμερα να βραβεύσει μια κριτική -σκληρή, αρνητική- για την θρησκεία του.
Το ίδιο ένας ποιητής, ένας δημιουργός, ένας επιστήμονας, ένας λαός, ένα έθνος, μία ήπειρος, μία ολόκληρη γη.
Πουθενά σήμερα δεν υπάρχει κριτική ,για εμάς, αρνητική και να την δεχτούμε ατομικά ή κοινωνικά, και όχι μόνο
να την δεχτούμε μα και να την επαινέσουμε.


Όσο και να διαβάσουμε δεν θα μάθουμε να επαινούμε την αρνητική κριτική- σάτυρα που μας κάνουν. Αυτό δεν
μαθαίνεται από διάβασμα. Οι αρχαίοι Έλληνες το έπραξαν όμως ως σύνολο κοινωνικό – το οποίο ως επί το
πλείστον ήταν αμόρφωτο, δεν ήταν όλοι Σωκράτηδες, μα ούτε είχαν όλοι βιβλία του Σωκράτη, Αριστοτέλη κ.α-.
Και η ερώτηση είναι ΠΩΣ το έπραξαν αυτό;! ΠΩΣ γίνεται να θαύμαζαν κάτι που ήταν ενάντια στην καθημερινή τους στάση, πραγματικότητα;!

Εσύ λοιπόν που έχεις διαβάσει τόσους αρχαίους σε σχέση με εμένα, μήπως μπορείς να μου απαντήσεις , αν
κάποιος λέει για αυτό κάτι;!Ο Καστοριάδης είδε αυτά τα γεγονότα. Εγώ δεν είδα κάποιος άλλος να τα αναφέρει έτσι- δεν μπορώ να διαβάσω
όλου του κόσμου τα βιβλία βέβαια-.


Η αυτοκριτική ως άτομο, δεν ωθεί την κοινωνία ως κοινωνία να μπορεί να κάνει αυτοκριτική. Και όμως πριν λίγο
ανέφερα την αυτοκριτική των κοινωνιών, ενώ η αυτοκριτική των πολιτών- ως ατομικότητες- δεν υφίσταται.


Οπότε η όποια αλλαγή συμβεί στην κοινωνία θα προέλθει διότι, όχι επειδή θα διαβάζουμε αρχαίους και μη, μα όταν
αναλάβουμε ευθύνες ως κοινωνία απέναντι στην ίδια την κοινωνία. Όχι άλλο, ωχ αδερφάκι μου εγώ θα σώσω τον
κόσμο, όχι να βλέπουμε την αδικία απέναντί μας και να στρίβουμε ή να κλείνουμε τα μάτια μας, όχι άλλο όσοι
ανακατεύονται με τα πίτουρα τους τρώνε οι κότες.

Ενεργούμε ως ΕΜΕΙΣ ,είναι απλή επιλογή, δεν θέλει διάβασμα αυτό, λίγο πολύ
όλοι το πράξαμε σε κάποια φάση της ζωής μας, δεν μας είναι άγνωστο, απλά πρέπει να γίνεται πιο τακτικά. Όλα τα
άλλα θα έρθουν, και η φιλοσοφία και η γνώση των αρχαίων και όλα. Και από τη στιγμή που ΕΜΕΙΣ θα
ασχολούμαστε με το ΕΜΕΙΣ, και η σάτυρα ή η αρνητική κριτική από κάποιον θα γίνεται πλέον δεκτή, διότι και
αυτός ο κάποιος θα ανήκει στο ΕΜΕΙΣ, δεν θα είναι ΑΥΤΟΣ και ΕΜΕΙΣ, ούτε ΕΣΕΙΣ αλλά μόνο ΕΜΕΙΣ.

Χρόνια πολλά και σε εσένα Αμαλία. Και πρώτα από όλα να σε ευχαριστήσω, που μου έδωσες χρόνο, όσο ήμουν
απασχολημένος με άλλο θέμα. Δεν ξέρω με δύο θέματα ενεργά και ταυτόχρονα, τι θα έκανα.

Οι κοινωνία-πολιτισμός μοιάζει με μία τάξη ενός σχολείου. Συνήθως οι άριστοι μαθητές είναι λίγοι και είναι αυτοί
που ανεβάζουν τον μέσο όρο της τάξης. Επίσης η υπόλοιπη τάξη είναι αυτή που κατεβάζει τον μέσο όρο της τάξης.
Άρα λίγοι προσπαθούν να τραβήξουν τους πολλούς εμπρός, και αν οι πολλοί είναι πάρα πολλοί, τότε δυστυχώς
γίνονται βαρύ φορτίο στους λίγους “οδηγούς”.

Δεν θα ασχοληθώ με τους πολλούς -από την κοινωνία-, μα με τους λίγους, οι οποίοι είτε θέλουν να γίνουν “οδηγοί”,
είτε είναι “οδηγοί”. Θα μου πεις ,ποιος τους έχρισε “οδηγούς”;! Δεν έχει και τόση σημασία, μα νομίζω ότι
καταλαβαίνεις σε τι αναφέρομαι, αν όχι πες μου να διευκρινίσω.

Το να θέλει κάποιος λοιπόν να βρεί ένα τρόπο να αλλάξουν κάποια πράματα, ερμηνεύοντας τα του παρελθόντος
ΜΟΝΟ, χωρίς να πράττει ενεργά στη ζωή του, έστω τις ερμηνείες που δίνει, είναι όχι προσκόλληση μόνο μα και
χάσιμο χρόνου. Είναι απών από το παρόν. Εάν βέβαια εφαρμόσει κάτι από την ερμηνεία του στην καθημερινότητά
του, τότε μπράβο του.

Η δική μου άποψη είναι , να μπορέσει κάποιος να δει τι έχει ειπωθεί στο παρελθόν,δηλ να μελετήσει σαφώς, ύστερα
να προχωρήσει τις ιδέες αυτές, που για μένα σημαίνει, ότι θέλοντας να τις κατεβάσει από το βάραθρο που βρίσκονται,
θα προτείνει κάτι νέο. Πως κάποτε έλεγαν ότι η δημιουργία του κόσμου προέρχεται από τον αέρα, ύστερα άλλος
αναιρούσε τον προηγούμενο λέγοντας σαν πρώτη “ύλη” το νερό, μετά άλλος αναιρούσε τον προηγούμενο λέγοντας
σαν πρώτη ύλη το πύρ και πάει λέγοντας κατά τα γνωστά – εδώ ίσως τα έχω γράψει ανάποδα ως προς τη σειρά αήρ,
ύδωρ, πυρ-. Και όλα αυτά γίνανε σε λίγα εκατοντάδες χρόνια και σε συνάρτηση με τον πληθυσμό πάντα.

Εμείς 2000 χρόνια και βάλε έχουμε κολλήσει. Περιμένουμε η επιστήμη ή η τεχνολογία να μας βρει λύσεις. Μην
ξεχνάμε ότι αν κάποτε η θρησκεία ήταν δογματική , τώρα είναι δογματική η επιστήμη – πλέον αραιά και που
,ξεφυτρώνουν και επιστήμονες, όχι εξιδικευμένοι μα με λόγο πολιτικό, πολιτιστικό, θρησκευτικό, κοινωνικό -.
Θαυμάζω ανθρώπους που ξεκίνησαν από κάπου, επέλεξαν κάτι, είπαν κάτι, στη διαδρομή κατάλαβαν ότι κάπου
έκαναν λάθος, ύστερα είπαν κάτι το οποίο αναιρούσε τα προηγούμενα που είχαν πει και εν τέλει κατέληξαν κάπου
όχι γιατί είχαν αυτό ως σκοπό, μα γιατί οδηγήθηκαν από τα συμπεράσματά τους. Αυτό για μένα δείχνει εξέλιξη. Το να
πώ και να ερμηνεύσω ότι ο τάδε είπε αυτό, και μια ζωή να ασχολούμαι με τον τάδε γιατί πιστεύω ότι ήταν σωστός ή
σοφός, δεν βλέπω εγώ εξέλιξη σε αυτό. Βλέπεις εσύ σε αυτό την εξέλιξη; Είναι σαν να έμαθα το Α και μέχρι να
πεθάνω ασχολούμαι μόνο περί του Α. Πήγα στο Β να δω ,είναι λάθος; Φαντάστηκα το Γ να δω αν μπορώ να
προσφέρω κάτι; Διαπίστωσα ότι το Δ που έκανα ήταν λάθος;

Όλα λοιπόν τα προηγούμενα τα αναφέρω ως προς την κάθε “προσκόλληση” που αναφέρεις.

Ο Αριστοτέλης μιλάει στην εποχή του, διότι η εποχή του τον έκανε να λέει αυτά που λέει. Άσχετα αν κάποια
λεγόμενά του ισχύουν και σήμερα. Το ίδιο συμβαίνει με τον Καντ , με τον Καστοριάδη κ.α. Όλοι κάτι λένε, μα σε
ποιούς τα λένε; Προφανώς στην εποχή τους. Είναι πιο εύκολο σε έναν να αντιληφθεί κάποιον της ίδιας εποχής. Και
δεν τα έχουν πει όλα οι αρχαίοι, πάντα υπάρχει χώρος για κάτι ΝΕΟ.

Η δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα , μα δεν προυπήρχε κάτι που να έθετε ως προυπόθεση τη γέννησή της στην
Ελλάδα. Δηλ δεν υπάρχει πάντα υπόβαθρο -ως μήτρα- για κάτι που θα δημιουργηθεί. Υπάρχουν και αλλού μάρμαρα
καλύτερης ποιότητας, όμως από το εδώ μάρμαρο, και εδώ, φτιάχτηκε ο Παρθενώνας. Δεν σημαίνει ότι οπου υπάρχει
καλό μάρμαρο θα φτιάξεις και Παρθενώνα. Κατά αναλογία δεν σημαίνει, το ότι επειδή οι αρχαίοι είπαν μεγάλα
πράματα ,μόνο Έλληνες θα λένε μεγάλα πράματα, ή ότι κανένας άλλος μετά από αυτούς δεν θα πει σημαντικότερα.

Οι μετά των αρχαίων, για μένα, είναι επιβεβλημένο να τους ανατρέψουν -τους αρχαίους-.

Δεν υπάρχει εξέλιξη σε έναν διάλογο π.χ αν οι συνομιλητές συμφωνούν συνεχώς. Τότε δεν υπάρχει διάλογος, μα
μονόλογος με επιβεβαίωση. Επιβάλλεται να διαφωνείς για να κάνεις διάλογο, τότε έχει σημασία, τότε μπορεί να
υπάρχει εξέλιξη. Δεν λέω να διαφωνώ για να διαφωνώ!!! Αυτή για μένα είναι η λογική της μελέτης των αρχαίων και
όχι μόνο των αρχαίων.


Να υποθέσω ότι το πείραμα που μου λες, έχει να κάνει με την φαντασία και την μνήμη που σε είχα ρωτήσει;

Κρίμα που δεν το είπες νωρίτερα να το κάνω εκεί οπού βρισκόμουν.

Το λίγο, σαν χρόνος, το θεωρώ όσο θέλω ή είναι ας πούμε δυο μέρες;

Ξέχασα δυστυχώς να αναφέρω και το εξής:
ΔΕΝ είπα ποτέ ότι η αρχαία ελληνική θα εφαρμοστεί εφόσον συντελεστεί η αλλαγή στην κοινωνία ΕΣΥ το συμπέρανες, ΕΓΩ είπα εφόσον κάνει κάποια-μερικά βήματα η κοινωνία, το οποίο σημαίνει κατά την διάρκεια της κοινωνικής αλλαγής -αλλά όχι πρώτο πρώτο- και όχι όταν συντελεστεί η αλλαγή. Στο συγκεκριμένο ίσως φταίει για την ερμηνεία σου , το ότι εγώ δεν ήμουν σαφής και ίσως έπρεπε να γράψω αρχικά "μερικά βήματα προς την αλλαγή"

Αγαπητή Αμαλία ξεκινάω να απαντάω με τη σειρά στα όσα ρωτάς, ώστε να μην χρειάζεται να τα ξαναγράφω.

Έχεις δίκιο στο ότι άλλα έγραψες και άλλο κατάλαβα, επειδή δεν το πρόσεξα σωστά, σχετικά με
τους Ιάπωνες, τον υπολογιστή και τα θαύματά του ως προς τον εγκέλαδο. Διορθώνω λέγοντας ότι ο
υπολογιστής δουλεύει με δεδομένα και μάλιστα πάρα πολλά σε σχέση με αυτά που μπορεί να
επεξεργαστεί ένας άνθρωπος σήμερα, συνεπώς οι Ιάπωνες ψάχνουν για επιπλέον δεδομένα, τα
οποία μόνο ο υπολογιστής μπορεί να επεξεργαστεί λόγο του όγκου των πληροφοριών που έχει και
θα αποκτήσει επιπλέον. Οπότε όταν πάρει τα κατάλληλα δεδομένα θα βρεί την λύση.

ΔΕΝ είπα ποτέ ότι ΕΣΥ είπες να μείνουμε στο παρελθόν.

ΔΕΝ είπα ποτέ ότι ΕΣΥ είπες ότι μελετάς από θαυμασμό, ΕΓΩ συμπέρανα ότι μελετάς από εσωτερική ανάγκη ΚΑΙ θαυμασμό.

ΔΕΝ είπα ποτέ ότι ΕΣΥ είπες ότι Άγγλοι NASA κ.α μελετούν για ηθική βελτίωση ή θαυμασμό, ΕΓΩ
απάντησα στην ερώτησή σου, αναφέροντας ότι το κάνουν από σκοπιμότητα και επισήμανα πως
αυτό μπορεί να διαφεύγει από εσένα. Δεν εννοώ ούτε υπονοώ κάτι παραπέρα, αν ήταν θα το
έγραφα ξεκάθαρα, δεν έχω να φοβηθώ κάτι συζήτηση κάνουμε, οπότε γιατί να υπονοήσω κάτι.

ΔΕΝ είπα ποτέ ότι ΕΣΥ είπες ότι περιμένεις το Δία, εξωγήινους και άλλους σωτήρες, ΕΓΩ
χρησιμοποιώ το “εμείς” ως λέξη για να αναφέρω την κοινωνία γενικά βάζοντας και τον ευατό μου
μέσα, δεν είπα ούτε “εσύ” ούτε “εσείς”, αν ήθελα να αναφερθώ σε εσένα θα έλεγα “εσύ
λες-πιστεύεις....”

ΔΕΝ είπα ποτέ μα ούτε ποτέ εννόησα το εξής από τα λεγόμενά σου“ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΩ ΚΑΙ ΔΕΝ
ΑΛΛΑΖΕΙ ,ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΣΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΟ
ΜΕΛΛΟΝ ΜΕ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΌΝΤΟΣ ΕΝΩ ΕΓΩ ΟΧΙ.ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΥΤΟ
ΛΕΣ.”Ουσιαστικά ΔΕΝ λέω αυτό, ουσιαστικά ΕΣΥ έβγαλες αυτό το συμπέρασμα. Δεν έχω γράψει
πουθενά για διαγραφή παρελθόντος, είπα ότι “δεν ξεγράφουμε το παρελθόν μα να
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ κάτι το οποίο δεν θα μπορεί να ειπωθεί ότι είναι αντιγραμμένο από το
παρελθόν”. Μίλησα για κηδεία του παρελθόντος -ίσως άσχημη λέξη- χωρίς να απολέσουμε τη
μνήμη του “θανόντα” , ώστε να συνεχίσουμε τη ζωή μας όχι υπό σκιά, μα για τον ξεπεράσουμε σε έργα.

Συμφωνώ και επαυξάνω με τα λεγόμενά σου ότι αν δεν μελετάς το πίσω δεν έχεις μπρος, όμως και
η συνεχής ερμηνεία των αρχαίων, εις βάρος του να μην πράττουμε κάτι σήμερα, ούτε αυτό θα μας
δώσει μέλλον. (δεν αναφέρομαι σε εσένα, μα στο τι κάνουμε οι περισσότεροι που καταπιανόμαστε με την ερμηνεία).

Συμφωνώ απόλυτα με τα λεγόμενά σου ότι η γνώση υπάρχει μέσα στον εγκέφαλο -μέσα μας θα
έλεγα εγώ- ώστε κάποτε η πράξη να γίνει φαντασία.

ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω τι θες να πεις με το εξής “ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ,
ΑΦΥΠΝΙΖΟΝΤΑΣ ΜΝΗΜΕΣ”, σε παρακαλώ βοήθησέ με , δεν θέλω να το ερμηνεύσω, νομίζω
είναι καλύτερο και εύκολο για σένα να μου το εξηγήσεις.

ΔΕΝ μπορώ να σου πώ ποιες ηθικές αξίες αξίες καινούργιες έχει συλλάβει η φαντασία μου, διότι
ποτέ δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο. Μίλησα για νέα έργα ως τέχνη-πολιτισμό, μίλησα για νέες
κοσμοθεωρήσεις, μίλησα για νέες φιλοσοφικές θεωρήσεις πέραν του ότι έχει διατυπωθεί από
αρχαίους και ΔΕΝ μίλησα για ηθικές αξίες (όμως έχω κάτι κατά νου όχι απαραίτητα δική μου
“ανακάλυψη-θεώρηση” ,σύγχρονη, στην οποία υπάρχει μία επιβεβαίωση-ερμηνεία στον Πλάτωνα,
κατά τη γνώμη μου πάντα , την οποία θα αναρτήσω κάποια στιγμή. ΔΕΝ ΥΠΕΚΦΕΥΓΩ)

ΔΕΝ χρειάζεται να σκίσουμε κανένα γραπτό κανενός αρχαίου, ούτε αυτό το υπονόησα.

ΔΕΝ χρησιμοποίησα ποτέ τον όρο “αρχαιόπληκτος”, ΕΣΥ τον χρησιμοποιείς νομίζοντας ότι η λέξη
αυτή περιγράφει, αυτά που εγώ έγραψα-περιέγραψα και με τον οποίο όρο διαφωνώ ΤΕΛΕΙΩΣ, δεν
αντιπροσωπεύει τα λεγόμενά μου.

Έκανα μια διαπίστωση σχετικά με την έρευνα περί IQ και αρχαίων ελληνικών και σταμάτησα εκεί
που σταμάτησα μην υπονοώντας κάτι άλλο από αυτό που έγραψα. Ποιος είπε ότι ΕΓΩ πιστεύω στα
λεγόμενα της έρευνας!!! Σε καμία περίπτωση δεν την πιστεύω, αναφορά έκανα. Πιστεύω ότι η
επικοινωνία στο μέλλον μέλλον της ανθρωπότητας – σαν γήινες οντότητες- θα είναι χωρίς λέξεις,
χωρίς λόγια, θα σου προσφέρω τη σκέψη μου προς θέαση και θα αντιλαμβάνεσαι άμεσα τι λέω, θα μου προσφέρεις τη σκέψη σου προς θέαση και θα αντιλαμβάνομαι άμεσα και χωρίς παρερμηνείες τι
λές, εν ολίγοις θα διαβάζουμε το μυαλό του άλλου. Η αρχαία ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα
για να επικοινωνήσει κανείς μέχρι εκείνη τη στιγμή του μέλλοντος, σε καμία περίπτωση όμως δεν
πιστεύω ότι σε κάνει εξυπνότερο. Οτι έχει περιεκτικότητα ναι , ότι είναι πλούσια οπότε διατυπώνεις
ακριβώς αυτό που θες ναι, ότι “λακωνίζεις” ναι, ότι γίνεσαι εξυπνότερος όχι.

ΨΑΧΝΩ για την ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, οπότε σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι τα
λεγόμενά μου είναι της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, γνωρίζω ότι τα λεγόμενά μου προέρχονται λόγο
της ΨΕΥΔΟΠΑΙΔΕΙΑΣ μου, ΕΓΩ ζήτησα και ΒΟΗΘΕΙΑ από εσένα λόγο της γνώσης μου περί της
ψευδοπαιδείας μου, όμως δυστυχώς αυτήν έχω ως λόγο αφού βρίσκομαι στην αγκαλιά της, την
έξοδο προς την αληθινή παιδεία ψάχνω!!!

Επίσης επειδή λες ότι λόγο της ψευδοπαιδείας -ας πούμε ΜΟΥ- προσπαθεί να πείσει/ πείσω ότι η
ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ είναι άχρηστη ή ανύπαρκτη. Επειδή δεν θέλω να το ερμηνεύσω για να μην
το παρερμηνεύσω, είναι εύκολο να μου πεις που εμφανίστηκε η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ως άχρηστη
ή ανύπαρκτη ώστε να την δω αυτή την ΑΛHΘΙΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ και να πέσω στην αγκαλιά της,
ξεφεύγοντας από την ψευδοπαιδεία ;

Κατανοώ ότι ο μέχρι τώρα τρόπος διατύπωσης των απόψεών μου- δοξασιών μου είναι
κουραστικός με τάση να δημιουργεί σύγχυση -το είχε διατυπώσει και ο φίλος Γεράσιμος σε μια
ανάρτησή μου, λέγοντάς μου “σε έχω χάσει ,τι εννοείς”. Ο τρόπος γραφής μου είναι δύσκολος, δεν
είναι σαν τον δικό σου, ξεκάθαρος και στοχευμένος χωρίς περιθώρια παρανόησης-ο μεγαλύτερος
βαθμός που πήρα σε έκθεση και να φανταστείς ότι ήταν ΚΑΙ αντιγραφή του ίδιου θέματος από
βοήθημα-σκονάκι στο λύκειο ήταν 11,5!!!!- . Όμως κάνεις και κάτι εσύ στα λεγόμενά μου, θα το
αναφέρω μέσω παραδείγματος -χωρίς να έχω σκοπό να σε ειρωνευτώ-.
Κάποτε ρώτησε ένας -φιλόσοφος νομίζω- τον Παρμενίδη γιατί δεν παντρεύεται να κάνει απογόνους
παιδιά. Ο Παρμενίδης απάντησε “διότι αγαπάω τα παιδιά”. Εάν βρισκόμασταν εκεί εσύ και εγώ,
στην συζήτηση αυτή, θα ηχούσαν τα εξής λόγια από εσένα στα αφτιά μου “ουσιαστικά λες
Παρμενίδη ότι εμείς που είμαστε γονείς δεν αγαπάμε τα παιδιά μας”. Εγώ αυτό που θέλω να πω το
λέω ως έχει, δεν υπονοώ τίποτα άλλο εκτός από αυτό που διατυπώνω, νομίζω στο έχω ξαναπεί.
Σε παρακαλώ θερμά μην με παρεξηγήσεις, υστερώ σε πολλά σε σχέση με εσένα.

Αγαπητή Αμαλία, δεν είπα ποτέ, ούτε εννόησα ότι ο Ανδρέας είπε ότι πρέπει να “αντιγράψουμε”
τους αρχαίους. Ας το κάνω πιο ξεκάθαρο. Εδώ και 2000 χρόνια η ανθρώπινη νοοτροπία έχει
παραμείνει στάσιμη ως προς την πρόοδό της για να βγούμε από αυτό το πέμπτο γένος του Ησιόδου
και να πάμε στο επόμενο -καλύτερο σύμφωνα με τα λεγόμενά του, εάν βέβαια το γνώριζε και δεν
ήταν ένα δικό του όνειρο-. Άρα με την εις άτοπο απαγωγή αφού ο,τι κάναμε 2000 χρόνια τώρα δεν
μας οδήγησαν σε κάτι καλύτερο, πρέπει οπωσδήποτε να το αφήσουμε και να δημιουργήσουμε μια
νέα διαδρομή. Και ας μην ξεχνάμε ότι αρκετοί εκ των αρχαίων φιλοσόφων που έργα τους έχουν
φτάσει στο σήμερα ανήκουν σε αυτό το πέμπτο γένος! Εάν λοιπόν περιμένουμε τον Δία να μας
καταστρέψει και να σωθεί ένας Δευκαλίωνας, εάν περιμένουμε ένα κατακλυσμό του Νώε για να
επανακινήσει η ανθρωπότητα, εάν περιμένουμε εξωγήινους να μας διορθώvσουν, εάν περιμένουμε
ομάδες Α ,Β ,Γ ,Δ ,Ε ... να μας λύσουν τα προβλήματά μας, καλώς έχει, όμως εγώ δεν θέλω να
περιμένω άλλους, προσπαθώ να δώ τι θα μπορούσα να κάνω εγώ-εμείς, ως άνθρωποι-οντότητες επί
της Γης, οπότε αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι πρέπει να λειτουργήσουμε εντελώς διαφορετικά
από το συνηθισμένο, κάτι κυριολεκτικά νέο, όχι παρελθοντική αναπαραγωγή. Οπότε κατά την
άποψή μου πάντα η γνώση της αρχαίας ελληνικής δεν είναι το πρώτο βήμα, η αρχαία ελληνική
υπήρχε χρόνια τώρα και είμαστε ακόμα εδώ. Η αρχαία ελληνική θα βοηθήσει αργότερα εφόσον η
ανθρωπότητα έχει προχωρήσει έστω κάποια βήματα, είναι αναγκαία η αρχαία ελληνική, όμως όχι
τώρα. Ναι μπορεί ΕΛΛΑΣ να σημαίνει φωτεινός βράχος- πέτρα, όπως και κάθε άλλη λέξη είναι
σημαντική η οποία να μπορεί προσδιορίζει την ουσία της, όμως αυτό δεν μπορεί να αλλάξει
δυστυχώς την νοοτροπία που μας διακατέχει ως ανθρωπότητα. Η μεταβολή από αυτό που κάνουμε
μέχρι σήμερα επιβάλετε όχι γιατί το λέω εγώ μα γιατί δεν έχουμε πετύχει κάτι καλύτερο, και σε
καμία περίπτωση η μεταβολή δεν σημαίνει πάντα κάτι καλύτερο όμως αν φοβόμαστε την πρόκληση
τότε ας απολαύσουμε την ασφάλεια και την άνεση του σημερινού καναπέ. Α και αν θυμάμαι καλά
στον Πλάτωνα κάπου αναφέρεται ο Σωκράτης στην κότα, όρνιθα κατά τους ανθρώπους τότε όμως
χαλκίδα κατά τους θεούς. Και τότε είχαν προβλήματα με τις λέξεις, δεν είναι σημερινό φαινόμενο
αυτό, ως προς την κατά σύμβαση έννοια ή την πραγματική ουσία της κάθε λέξης.
Με όσα έχω γράψει μέχρι σήμερα θα μπορούσα να έχω χαρακτηριστεί ο “υλιστής” της συζήτησης,
παρόλα αυτά όμως δεν μου έχουν διαφύγει κάποια πράματα υλιστικότατα, είναι απορίας άξιο πως
είναι δυνατόν να διαφεύγουν από εσένα. Οι Ιάπωνες ήρθαν όχι από θαυμασμό ως προς τον
Παρθενώνα, μα ως έρευνα – για οικονομικό όφελος κυρίως- για καλύτερες οικοδομικές κατασκευές
κτιρίων είτε πρόκειται για σπίτια, γραφεία, μα πολύ περισσότερο για τα εργοστάσιά τους -πυρηνικά
και μη- ώστε πλέον να αποφευχθούν όλες οι δυνατότητες κάποιας οικονομικής-πυρηνικής
καταστροφής από οποιαδήποτε φυσική καταστροφή συμπεριλαμβανόμενου και του εγκέλαδου.
Εάν δεν με απατάει η μνήμη μου, κοντά στο 2004 είχε βγεί μια έρευνα για υψηλότερο IQ σε όσους
μίλαγαν την αρχαία ελληνική, και με βάση αυτή την έρευνα, οι Αγγλικές εταιρείες-επιχειρήσεις
προέτρεπαν τα υψηλόβαθμα στελέχη – με έξοδα των εταιρειών- να μάθουν αρχαία ελληνικά,
άκουσον άκουσον για να μπορούν να διοικούν καλύτερα τις εταιρείες και τους υπαλλήλους. Όχι πιο
ανθρώπινα, μα πιο έξυπνα. Είναι καθαρά οικονομική επένδυση και όχι θαυμασμός σαν τον δικό
σου, ούτε αποσκοπούν στην καλύτερη ανθρωπότητα μέσω της εκμάθησης της αρχαίας ελληνικής.
Απλά πάνε να αυξήσουν το IQ των αυριανών μας δυναστών. Δεν έγιναν ξαφνικά φιλέλληνες, και
ποιοι μάλιστα οι Άγγλοι! Επενδύουν σε αυριανούς ηγέτες προς ελέγχο της μάζας. Το αυτό και στην
Αμερική, όπου στο Χάρβαρντ – έχουν και καθηγητή το μεγάλο “ΕΛΛΗΝΑ” Παπανδρέου Γεώργιο-
μπορείς να διδαχτείς την αρχαία ελληνική μυθολογία τζάμπα μέσω EDX προγράμματος ανά την
υφήλιο. Τζάμπα το πρώτο εξάμηνο , ύστερα αφού γλυκαθείς ε να μην δίνεις και ένα συμβολικό
ποσό για το χρόνο του καθηγητή;! Όσο για τη NASA είχε και έχει γίνει τόσο σάλος με αυτό το
ΌΡΓΑΝΟΝ του Αριστοτέλη, που ακόμα ψάχνουν να βρουν την εξωγήινη τεχνολογία και άλλα
τέτοια στα γραπτά του, μα και πάλι οι έρευνες γίνονται για δική τους επένδυση και όχι για το
καλύτερο αύριο του κόσμου. Το ίδιο και για τα κεραμικά.Δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση
ότι σε έρευνες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από εταιρείες ,NASA, και επιχειρηματίες
έχουν ως στόχο την "αναβάθμηση " της ανθρωπότητας. Κάτι παρόμοιο έγινε και με τη Βιομηχανική
επανάσταση, όπου θα έπρεπε λόγο αυτής να είμαστε περισσότερο ελεύθεροι, είμαστε όμως;!
Οι ανασκαφές ανά τον κόσμο γίνονται πάντα για το χρήμα ή τη δόξα του ανακαλύπτειν, σε καμία
περίπτωση η ανθρωπότητα δεν έγινε καλύτερη λόγο μιας ανασκαφής. Το ότι ίσως να έφερνε μια
ανασκαφή ,μια αλήθεια είναι σωστό, πως όμως να γίνει αυτό όταν οι χρηματοδότες δεν υπάρχουν ή
είναι “περίεργοι” τύποι; Όταν γενικώς ψάχνουν θησαυρούς χαμένους, από εκεί ξεκινάνε όλα. Όλοι ψάχνουμε σε παλιά υπόγεια ,ή μπαούλα ,στα χωριά να βρούμε αυτό το κάτι, που θα μας κάνει
υποτίθεται ευτυχισμένους, συνήθως λίρες!!! Αυτή η οπτική δεν λείπει και στις ανασκαφές. Δεν
θέλω να τα ισοπεδώσω όλα μα έτσι πιστεύω ότι λειτουργούμε. Μόνο όσοι ψάχνουν από εσωτερική
ανάγκη έχουν κάποιο όφελος για τους ίδιους και την ανθρωπότητα. Αυτοί δείχνουν πραγματικό
θαυμασμό για το παρελθόν, όπως εσύ, δεν πιστεύω ότι επενδύεις χρηματικά στην έρευνά σου, από
εσωτερική ανάγκη ενεργείς. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ξεγράψτε το παρελθόν, μα λέω να
δημιουργήσουμε κάτι επιτέλους το οποίο δεν θα είναι αντιγραφή από το παρελθόν.
Εάν λοιπόν δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική ανάγκη σε κάποιον, ούτε το ότι κατάγεται από τα
αστέρια τον ενδιαφέρει, ούτε να ομιλεί την αρχαία ελληνική. Όμως την ανάγκη στο να
δημιουργήσουμε πιστεύω πως ΟΛΟΙ την έχουμε, οπότε ας ξεκινήσουμε να δημιουργούμε κάτι
εντελώς ΝΕΟ από τη φαντασία μας, κάτι κυριολεκτικά πρωτόγνωρο, κάτι που η βάση θα ξεκινάει
στο τώρα και θα τελειώνει στο μέλλον και όχι με βάση το παρελθόν και τελείωμα στο τώρα.
Όσο για την ιστορία είμαι κάθετος στο να την ξεχάσουμε ή να μην τη μελετάμε, προφανώς για να
μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη και όχι για να μιμηθούμε τα μεγαλεία του παρελθόντος.
Ελπίζω να έγινα αρκετά κατανοητός τώρα.

Αγαπητή Αμαλία αντιλαμβάνομαι ότι ίσως κουράστηκες ή είδες ότι δεν έχει νόημα να πούμε κάτι άλλο, όπως και να έχει σε ευχαριστώ για την ανταλλαγή απόψεων, με βοήθησες να σκεφτώ αρκετά
πράματα.
Φίλε Αντρέα το πρόβλημα που υπάρχει σήμερα είναι ότι αρκετοί γνωρίζουμε από θεωρία όμως
στην πράξη συμπεριφερόμαστε διαφορετικά από ότι θεωρητικά πιστεύαμε. Το θέμα δεν είναι η
ελληνίδα φωνή μουσική τι λέει , αλλά και πως αυτό εκδηλώνεται στην πράξη, είτε αν κάποιος έχει
την γνώση της Ελληνίδος φωνής είτε όχι. Δεν διαφωνώ μαζί σου, διαφωνώ με την εφαρμογή που
κάνουμε από τις υποτιθέμενες ερμηνείες- αναλύσεις μας σε κάποιες έννοιες. Κάποτε όποιος είχε
μια θεωρία την δημοσίευε μα και την εφάρμοζε συνάμα. Σήμερα ξέρουμε τόοοσες θεωρίες και
όμως δεν εφαρμόζουμε καμία, παρά συνεχίζουμε να καλύπτουμε το κενοδοξία μας με ερμηνείες και
αναλύσεις, για να λέμε ότι και εμείς κάνουμε κάτι σημαντικό στη ροή της ιστορίας. Κάποτε μετά
τους περσικούς πολέμους , μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Εκατόμπεδον ναός είχε
μισογκρεμιστεί, όμως σε καμία περίπτωση δεν σκεφτήκανε οι Αθηναίοι να τον αναστυλώσουν,
παρά τον γκρέμισαν τελείως ισοπέδωσαν τα πάντα και τα ερείπια έγιναν οι βάσεις για τον
Παρθενώνα. Ήξεραν ότι θα έφτιαχναν κάτι καλύτερο από ότι είχαν; Δεν σήμαινε κάτι για αυτούς ο
“αρχαίος” τους ναός; Και όμως θέλησαν να φτιάξουν κάτι και συνάμα έθαψαν με σεβασμό το
παρελθόν -δεν το ξέχασαν. Εμείς σήμερα ακόμα προσπαθούμε να αναστηλώσουμε τον Παρθενώνα,
η αναστήλωση είναι το νόημα της ζωής μας. Τα μουσειακά εκθέματα μας δίνουν νόημα στη ζωή
μας. Πόσο λάθος είμαστε. Το παρελθόν έχει φύγει ανεπιστρεπτί, έχει πεθάνει, και αντί να το
κηδέψουμε με τιμές και να συνεχίσουμε ότι και οι πρόγονοί μας -δηλ να δημιουργήσουμε κάτι νέο
με τα ερείπια τα αρχαία- αναπολούμε το παρελθόν. Για σκέψου να έχει φύγει ένας σημαντικός
άνθρωπος από τη ζωή σου και εσύ να μην το πιστεύεις, να συμπεριφέρεσαι σαν να είναι εκεί, να
λειτουργείς νομίζοντας ότι θα σε ακούσει, ότι θα σου απαντήσει, ότι θα σε θαυμάσει. Αυτό μας
οπισθοδρομεί σήμερα. Φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε την κενότητά μας, φοβόμαστε να
δημιουργήσουμε γιατί μάλλον δεν θα είμαστε ισάξιοι αυτών. Είμαστε σαν να έχουν σπάσει και τα
δύο μας χέρια και να θέλουν γύψο -θα ακουστώ σαν Παπαδόπουλος ή σαν Μνημονιακός
πρωθυπουργός- και συζητάμε για το τι έπρεπε να κάνουμε ή να μην κάνουμε στο παρελθόν για να
μην σπάσουνε τα χέρια μας και τα βάλουμε στο γύψο, επίσης συζητάμε για το τι θα πρέπει ή δεν θα
πρέπει να κάνουμε στο μέλλον για να μην ξανασπάσουμε τα χέρια μας, και διαφωνούμε για το αν ο
γύψος θα υπάρχει για 2, 3 ή 4 μήνες. Μιλάμε για το παρελθόν και για το μέλλον, δηλ για κάτι που
δεν υφίσταται τώρα, μιλάμε θεωρητικά, για θεωρίες. Όμως έχουμε χάσει το πιο βασικό, το τώρα, το
παρόν, πως τα δύο σπασμένα χέρια μας ,με ή χωρίς γύψο θα γίνουν λειτουργικά πλέον. Πως θα
μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές μας ανάγκες. Πιστεύω αυτό έκαναν πάντα οι
αρχαίοι πρόγονοί μας, συνέχιζαν όπως μπορούσαν, με ότι μέσα είχαν, ήταν τολμηροί, δεν
περίμεναν τη μοίρα τους, αυτοί την έγραφαν.
Πριν κάμποσα χρόνια υπήρχαν αντιδράσεις για την δημοτική ή την καθαρεύουσα, λες και η
γλώσσα δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί την επικοινωνία του κόσμου, αλλά ο κόσμος πρέπει να
υπηρετεί τη γλώσσα, νομίζοντας ότι η γλώσσα θα μας κάνει ή όχι, Έλληνες. Μήπως δεν υπήρξαν
άνθρωποι που διέπρεψαν με τη δημοτική; Τόσο κενοί είμαστε; Το να αγαπάει κάποιος την αρχαία
Ελληνική είναι όμορφο και ωραίο, όμως δεν ξεκινάει η αλλαγή στην κοινωνία μας από εκεί, ίσως
αν φτιάξει η κοινωνία μας να θέλει να ομιλεί στην αρχαία Ελληνική. Έχω την εντύπωση ακόμα και
η αρχαία Ελληνική δεν είχε κάποιους κανόνες ή τονισμούς, αλλά απόσα έχω δει σε αναθήματα
αρχαίων χώρων ήταν όλα στα κεφαλαία και ενωμένες οι λέξεις μεταξύ τους -διάβαζα και
δυσκολευόμουν να δω που τελειώνει τι-. Αν σε αυτό είμαι λάθος διορθώστε με, ειλικρινά, αυτή την
εντύπωση έχω.
Περιμένουμε να εμφανιστεί ένας Φειδίας για να πάρουμε τα πάνω μας, δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι με
έναν υπολογιστή μπορούμε πλέον να φτιάξουμε οικοδομικά θαύματα. Περιμένουμε έναν Ορφέα να
μας μαγέψει με τη λύρα του και τη μουσική του για να πάρουμε τα πάνω μας, δυστυχώς ή ευτυχώς
πάλι με έναν υπολογιστή μέχρι και παιδάκι μπορεί να γράψει μουσικά θαύματα. Σε όλες τις τέχνες
ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει ότι θέλει με έναν υπολογιστή. Δεν προσφέρουμε κάτι νέο διότι
επαναλαμβάνουμε τα παρελθοντικά θαύματα τέχνης, με ένα σαφώς άλλο τρόπο.
Κάθε 60-70 χρόνια κάποτε εμφανιζόταν και κάποιος να πει κάτι σημαντικό μια θεώρηση νέα,
προφανώς επηρεασμένος από κάποιον προηγούμενο και από την κοινωνία που ζούσε. Όμως έναςστους χιλιάδες Έλληνες, από τότε μέχρι σήμερα, 2000 χρόνια, στους δισεκατομμύρια Έλληνες που
περάσαν δεν είπε κάτι νέο κάποιος, μια άλλη θεώρηση παρά υπήρξαμε μόνο ερμηνευτές. Μόνο
αρκετά ελάχιστοι ποιητές- ως προς το σύνολο των Ελλήνων που περάσανε- κάτι πήγαν να μας πουν
με τον τρόπο τους -όχι κάτι νέο μα να μας πουν ΞΥΠΝΗΣΤΕ- μα ποιος τους άκουσε ή τους ακούει.
Δεν μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο στη φαντασία μας ούτε από ένα αβγό, όπως κάποιοι
έφτιαξαν από ύδωρ, από αέρα , από πυρ κ.α παρά λέμε ποιος από τους αρχαίους μας κάνει
καλύτερα και μαθαίνουμε την θεώρησή του και απλά την αναπαράγουμε.
Είναι καιρός να σταματήσει η αναπαραγωγή, η φαντασία μας να οργιάσει, να ξεκινήσει μια
δημιουργία νέα κόντρα στη λογική, διότι την λογική την κατέχει ο υπολογιστής και μάλιστα
καλύτερα από εμάς. Φαντασία και παραλογισμό δεν έχει, όσο για τα συναισθήματα μεγάλη
μπουκιά φάε μεγάλα λόγια μην λες.
'Οπως καταλαβαίνεις φίλε Αντρέα αν ξεκινήσουμε να φανταζόμαστε και να δημιουργούμε, όλοι θα
τρέξουμε να βοηθήσουμε γιατί μας λείπει η γνήσια δημιουργία, όχι η δημιουργία αντιγραφή, θα
ζητήσουμε βοήθεια για να δημιουργήσουμε, οι ανθρώπινες σχέσεις θα έρθουν ξανά στο προσκήνιο,
διότι ο άνθρωπος τρέφεται από τον έρωτα και την εργασία -όχι δουλειά δουλεία, ούτε υπηρεσία
υπηρέτης-. Ίσως τα πράματα να είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε και ο πίνακας του κέβητος να μην
χρειάζεται πλέον, διότι ένας άλλος πίνακας ενός άλλου φανταστικού παράλογου Νταλί να είναι
αυτός που μετά από χιλιάδες χρόνια θα συζητάνε, ίσως όμως και η θέλησή μου και η φαντασία μου
να ταξιδεύει σε όνειρα απατηλά.

Αμαλία μου λες ότι ψυχή και πνεύμα δεν είναι ταυτόσημες έννοιες, και για κάθε ένα ορίζεις μια
σχέση. Δηλ ο άνθρωπος έχει ψυχή αλλά και πνεύμα εντός του;Αυτό αντιλαμβάνομαι από τα
λεγόμενά σου ως νόημα. Βοήθησέ με να καταλάβω τη σκέψη σου, και εάν σου είναι εύκολο να
αποδώσεις τις σχέσεις που αναφέρεις σε πιο απλά λόγια για να καταλάβω τι ακριβώς εννοείς διότι
μόνο εικασίες περί του νοήματος μπορώ να κάνω ,κινδυνεύοντας να σε παρερμηνεύσω.
Προσωπικά πιστεύω ότι το πνεύμα εντός του ανθρώπου το φέρει η ψυχή, όμως όπως ο ήλιος δεν
έρχεται να φωτίσει τη γη αλλά οι ακτίνες του, οι οποίες έχουν τις ίδιες “ιδιότητες” με τον ήλιο, δηλ
φωτίζουν και ζεσταίνουν, έτσι και η ψυχή έρχεται εντός του υλικού σώματος με τις “ιδιότητες” του
πνεύματος, μη δυνάμενο αυτό να διασπαστεί ωσάν τον ήλιο. Άρα η ψυχή είναι η ακτίνα του
πνεύματος. Εφόσον είναι ακτίνα λοιπόν του πνεύματος δεν μπορεί παρά να κάνει η ψυχή ότι και το
πνεύμα, δηλ δεν μπορεί να έχει άλλη λειτουργία η ψυχή και άλλη το πνεύμα. Εάν ο ήλιος μπορούσε
να έρθει επί της γης θα είχε κατακάψει τα πάντα, αναλόγως και το πνεύμα σαν ολότητα αφού δεν
είναι διαιρέσιμο. Σκοπός επομένως της ψυχής δεν είναι να πάθει, ή να ελέγξει τα πάθη της μα να
χαλιναγωγήσει ή αλλιώς να τιθασεύσει την ύλη. Τι εννοώ, ένα άγριο άλογο προσπαθεί ένας
άνθρωπος να το τιθασεύσει για να το καβαλήσει και να ταξιδέψει. Εάν έχει την υπομονή , την
επιμονή , του δείξει όμορφα συναισθήματα , το προσέχει και του δείχνει φροντίδα -όσο μπορεί
τουλάχιστον στην αρχή- σιγά σιγά θα καταφέρει να αποκτήσει την καλύτερη δυνατή σχέση με αυτό
και συνεπώς θα γίνει ο αναβάτης του. Δεν προσπαθεί να το δαμάσει , τιθασεύσει ΓΙΑ να γίνει
υπομονετικός , επίμονος, να μάθει να δείχνει όμορφα συναισθήματα, να μάθει να φροντίζει, μέσα
από την διαδικασία της τιθάσευσης. Εάν δεν έχει αυτές τις ικανότητες δεν θα το τιθασεύσει. Το
άλογο είναι η ύλη και ο άνθρωπος το πνεύμα-ψυχή, και η κάθε ψυχή έχει αυτές τις ικανότητες.
Όμως τι μπορεί να πάθει αυτός ο άνθρωπος, μπορεί την ώρα που προσπαθεί να τιθασεύσει το
άλογο άλλες παρουσίες δίπλα του να τον εμποδίζουν εσκεμμένα ή όχι, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα
αυτός να αρχίζει να χάνει την υπομονή του και την επιμονή του και να μην μπορεί να κάνει αυτό το
οποίο είχε την δυνατότητα να κάνει. Οπότε προσπαθεί να αντιμετωπίσει όλες τις παρουσίες δίπλα
του ώστε όταν το καταφέρει να ασχοληθεί με το άλογο. Κάτι ανάλογο γίνεται και με όλους τους
μοναχούς σε όλες τις θρησκείες, αποχωρούν από το μεγάλο κοινωνικό περιβάλλον και
εγκαθίστανται σε μικρές κοινότητες με τις ίδιες προς αυτούς ιδέες περί τιθάσευσης του αλόγου ή
απλά μονάσουν εντελώς μόνοι ώστε τίποτα να μην τους αποσπά από το έργο τους. Διότι μέσα στην
κοινωνία πέρα από το τι προσπαθούμε να κάνουμε με τον ευατό μας για να πετύχουμε κάτι, έχουμε
δυστυχώς να αντιμετωπίσουμε τις όποιες “επιθέσεις” των συνανθρώπων μας. Συνεπώς η ψυχή δεν
πάσχει, η ψυχή έχει ένα έργο να επιτελέσει, πάσχει ο άνθρωπος ως οντότητα διότι δημιουργεί ένα
χαρακτήρα για να αντιμετωπίσει το πλήθος και δεν μπορεί να δαμάσει την ύλη. Και όταν εννοώ να
δαμάσει την ύλη, εννοώ να καταστήσει όσο γίνεται ελάχιστη την ιδιότητά της, την ΑΝΑΓΚΗ. Όσο
ελαχιστοποιεί την ανάγκη τόσο τιθασεύει την ύλη, τόσο γίνεται πιο ελεύθερος. Την ανάγκη της
τροφής, της δίψας, της προστασίας από το κρύο, από τη ζέστη κ.α. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα
ανά τον κόσμο σε ιστορίες και μυθολογίες, μα και σε σημερινά περιστατικά, όπου άνθρωποι-
συνήθως μοναχοί ή που διέμεναν σε πολύ μικρές κλειστές κοινότητες – κατάφεραν και
καταφέρνουν να τρώνε όχι απλά ελάχιστα, μα σχεδόν καθόλου και να σφύζουν από υγεία, που να
μην έχουν κάνει μπάνιο για μέρες εώς και χρόνια και όμως να ευωδιάζουν. Αυτοί πλέον ανέβασαν
ποιοτικώς την ύλη τους αφού σχεδόν εκμηδενίζουν την ανάγκη. Η ψυχή μας είναι ίδια με αυτή που
είχαμε όταν γεννηθήκαμε, όλο φως. Δεν υπάρχει παιδί που να γεννήθηκε και να μην ειπώθηκε ότι
μοιάζει με άγγελο, όμως η “αγγελοσύνη” του όσο μεγαλώνει σκιάζεται από το χαρακτήρα που
πλέον δημιουργεί για να αντιμετωπίσει τους συνανθρώπους του και όλη την κοινωνία. Ο αγώνας
που έχει να κάνει λοιπόν είναι να αποβάλλει τον χαρακτήρα του και να αφήσει την ψυχή του να
λάμψει.
Ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή για να πάει όπου αυτός θέλει εφόσον είναι ακόμα εν ζωή, δηλ
είδε την ΠΑΙΔΕΙΑ στα 50 του και μέχρι να πεθάνει επιλέγει που θα πάει, αυτό γίνεται φανερό από το
ότι πλέον δεν έχει να φοβηθεί τίποτα διότι έχει το αντιφάρμακο. Δεν υπονοείται πουθενά ότι θα
ξαναγεννηθεί ως δάσκαλος , διότι θα ήταν δάσκαλος από παιδί, όπως όταν ψάχνουν την
μετενσάρκωση του Δαλάι Λάμα και παρόλο που είναι παιδί γίνεται ο δάσκαλό τους, όμως αυτό
συμβαίνει μόνο σε αυτούς γιατί έτσι αυτοί πιστεύουν. Ο Σωκράτης , ο Τυανεύς κ.α δεν ήταν δάσκαλοι στα παιδικά τους χρόνια ,κάποια στιγμή γίνανε δάσκαλοι εφόσον διάνυσαν την οδό της
ΠΑΙΔΕΙΑΣ στην υπάρχουσα ζωή τους. Άρα αν κάποιος μετενσαρκωθεί αναγκαστικά θα πιει την
άγνοια και την απάτη, χωρίς να σημαίνει ότι λόγο πρότερου εντίμου βίου θα τα ξανακαταφέρει ,
διότι εαν συνέβαινε αυτό, τότε από δημιουργίας κόσμου που ήσαν όλα στην αρχή αγγελικά και
πνευματικά ,δεν θα υπήρχε η πτώσις φτάνοντας στο σήμερα. Εξάλλου είναι σαν να είμαι σε μία
τάξη στο Λύκειο και ενώ γνωρίζω περισσότερα από άλλους συμμαθητές μου, τους βοηθάω
παράλληλα. Εντέλει καταφέρνω να περάσω την τάξη ενώ κάποιοι όχι, τότε εγώ θα έπρεπε να μείνω
στην ίδια τάξη για να συνεχίσω να βοηθάω αυτούς που μείνανε πίσω. Το ορθόν θα ήταν να γίνω
ίσως δάσκαλος από τη εξέλιξή μου ,για να μάθω στα παιδιά κάτι, όμως κάποια άλλα παιδιά και όχι
τους συμμαθητές μου- συνομήλικους. Συνεπώς αν πιει κάποιος από το ποτήρι ξανά, λίγο πολύ τα
ίδια θα περάσει ξανά.
Όσο για το αν ανέλθει κάποιος πνευματικά και η ύλη του θα ανέλθει ποιοτικώς, το αναφέρω σαν
ταυτόχρονο και όχι σαν προυπόθεση ή αναγκαίο, και το αναφέρω ώστε να μην δαιμονοποιείται η
ύλη για χάρη του πνεύματος. Εάν δεν υπήρχε ή πάψει να υπάρχει η ύλη σε τι θα ενεργεί το πνεύμα
για να ορίζεται ως πνεύμα; Η ύλη βοηθάει το πνεύμα και το πνεύμα την ύλη.
Συμφωνώ απόλυτα για την κρίσιμη μάζα ως προς την πνευματική αφύπνιση, όμως πως αυτή θα
συντελεστεί αν καταριόμαστε την ύλη, είναι σαν να επαινώ το δεξί μου πόδι και υποτιμώ το
αριστερό, λόγο του ότι το δεξί έχει πολύ δυνατό σουτ-κλοτσιά.
Στον Ησίοδο δεν καταβυθίστηκαν στην ύλη μόνο αλλά απώλεσαν και το πνεύμα τους ταυτόχρονα,
τα γένη, νομίζω είναι αρκετά εμφανές, το διατυπώνει ο ίδιος.

Αμαλία γιατί η ψυχή πρέπει να δίνει αγώνα εντός ύλης, ενώ τη θεωρούμε πνεύμα; Αγώνας εντός
πνεύματος δεν υπάρχει; Επίσης η ΠΑΙΔΕΙΑ τελικά αφορά ως κέρδος στην ψυχή για την συνέχισή
της στο πνευματικό πεδίο ή ως κέρδος στην ψυχή για την ομαλή υλική διαβίωση;
Παρατηρούμε ότι ο στεφανωμένος γυρνάει στην αρχή από όπου ξεκίνησε και του λέγεται ότι
μπορεί να πάει όπου θέλει, γιατί θεωρούμε ότι ξανακάνει τα ίδια;
Όταν στην υλική βιολογική ζωή μας περάσουμε ένα τεστ-διαγώνισμα, δεν ξαναδίνουμε το ίδιο,
προχωράμε στο επόμενο επίπεδο και δίνουμε ένα δυσκολότερο τεστ-διαγώνισμα σε σχέση με το
προηγούμενο, αφού μάθαμε -γνωστικά – περισσότερα. Συνεπώς εάν ξανακάνει ένα τεστ βίου θα
πρέπει να έχει μία μεγαλύτερη δυσκολία, η οποία ίσως να έγκειται στην δυσκολία της υλικής
“διαστάσεως”, δηλ σε μια άλλη ύλη σαφώς πιο δύσκολη στο να την κυριαρχήσεις.
Αυτό φαίνεται στα εξής -πάντα κατά την γνώμη μου-.
Σύμφωνα με τον Ησίοδο στο Έργα και ημέραι οι θεοί και οι θνητοί, μαζί έχουν γεννηθεί. Το άμεσο
αποτέλεσμα της γέννησης είναι ο θάνατος. Από την στιγμή που κάτι γεννιέται υπόκειται στην
έννοια της φθοράς. Οι άνθρωποι πεθαίνουν. Όμως και οι θεοί πεθαίνουν αφού γεννήθηκαν, απλά
πεθαίνουν σε σχέση με τους ανθρώπους -τους τρισδιάστατους- πολύ μα πολύ αργότερα. Όπως ένα
μυρμήγκι δεν θα με δει να γεννιέμαι, να πεθαίνω και να μεγαλώνουν τα παιδιά μου, άρα σε σχέση
με αυτό είμαι αθάνατος. Αναλόγως και οι θεοί προς τον άνθρωπο. Όμως αφού θεωρούμε το πνεύμα
αιώνιο και αγέννητο, η υλική μορφή- η ύλη είναι αυτή που γεννιέται-θα υπάρχει και στους θεούς.
Όμως για να μπορούν να ζουν περισσότερο -από τους ανθρώπους- πρέπει να έχουν μία άλλη
“διάσταση”, “ποιότητα” ύλης , πολύ υψηλότερη από των ανθρώπων. Αυτό γίνεται εμφανές στον
μύθο του Ησιόδου σχετικά με τις γενιές των ανθρώπων. Παρατηρούμε πως όσο η πνευματική
υπόσταση πέφτει σε σχέσει με την προηγούμενη γενιά, κυριολεκτικά η υλική μορφή βαραίνει (από
λεπτοφυή πάει στις βαριές μελίες, χαλκό, σίδηρο) και μάλιστα τονίζεται η αλλαγή της φύσεως σε
σχέση με την προηγούμενη -φύση δεν σημαίνει μόνο εικόνα, φύλο ή μέγεθος μα και δομική
σύσταση-. Αφού λοιπόν αυτές οι γενιές δεν υπάρχουν τώρα ή έστω δεν γίνονται αντιληπτές ίσως
σημαίνει ότι διαφέρει η υλική τους σύσταση, μια άλλη ύλη. 'Αρα αντιλαμβάνομαι πως για να
ανέλθει κάποιος πνευματικά θα πρέπει και η ύλη του να ανέλθει ποιοτικώς.
Επίσης παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι θεοί στην Ελληνική μυθολογία μας -ιδικά ο Δίας που
συνευρίσκεται με θνητές γυναίκες- παίρνουν μία άλλη μορφή. Όχι τόσο για να μην αναγνωρίζονται
όσο διότι η ύλη που απαρτίζει το γήινο κόσμο, δεν επιτρέπει εντός της πνεύμα, περισσότερο από
όσο αντέχει και μάλιστα για πολύ ώρα. Δεν δύναται το υψηλό πνεύμα του Δία να κατοικίσει εντός
της ίδιας ύλης που απαρτίζει τους ανθρώπους, αυτό φαίνεται, από το ότι ο Δίας πάντα παίρνει μία
άλλη μορφή και όχι ανθρώπινη, ώστε να καταστεί εμφανείς αυτή η διαφορά. Επίσης όταν
εμφανίζονται ως έχουν – δηλ με την εικόνα που όλοι γνωρίζουμε- σημαίνει ότι υποδηλώνουν την
σχέση κληρονομικότητας-απογόνου , σε σχέση με τους θεούς άλλων μυθολογιών όπου έχουν
μορφή μισή ζώου και μισή ανθρώπου, το οποίο σημαίνει -ίσως- πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι
δεν έχουν σχέση από αυτούς, ως από-γονοι , μα ως απλά δημιουργήματα αυτών.
Συνεπώς όταν λέμε μορφή ας μην θεωρούμαι μόνο την εικόνα ή το μέγεθος αλλά και τη δομική
σύσταση. 'Όπως τα σπίτια που ενώ μπορεί να μοιάζουν ως εικόνες ή στο μέγεθος, άλλα είναι
φτιαγμένα από τσιμέντο, άλλα από τούβλα, άλλα από πέτρα, άλλα από ξύλο, άλλα από χαρτόκουτα.
Κάθε είδους σπίτι εμπεριέχει διαφορετικού είδους ζωής -ποιότητα-.
Επανέρχομαι λοιπόν στο ότι ο στεφανωμένος θα πρέπει να πιει περισσότερο και όχι λιγότερο ώστε
να αντιμετωπίσει κάτι δυσκολότερο από πριν και ίσως τα διάφορα σημεία που συναντά ως εμπόδια,
να υπονοούν την αλλαγή της υλικής δυσκολίας -ποιότητας- σε κάθε άλλη δοκιμασία. Θα μπορούσε
να συμβαίνει κάτι τέτοιο, και αν όχι ,γιατί;

Αγαπητέ Ανδρέα κάποιες έννοιες χρήζουν μεγάλης συζήτησης, διότι μπορούν να κατανοηθούν “σαν να
τείνουν να είναι” και όχι “ως είναι”. Οπότε τι σημαίνει “πνευματικά κριτήρια”; τι είναι “πνεύμα”;
Προφανώς και όλοι ή έστω κάποιοι, αντιλαμβάνονται κάτι, πέρα από το ο,τι τους δίνει η αντίληψη
των αισθητηρίων οργάνων. Αυτή όμως η αντίληψη – η πέραν των αισθήσεων- δεν προσδίδει
απαραίτητα και την έννοια κάποιων “λέξεων”. Τι είναι
σεβασμός; Συνήθως λέμε ότι σεβόμαστε κάτι ή κάποιον που υπερέχει από εμάς, όταν όμως
υπερέχουμε εμείς τι γίνετε; Ένα πολύ ωραίο παράδειγμα βρίσκεται στην Ομήρου Ιλιάδα,στα
λεγόμενα του Θερσίτη για τον Αγαμέμνων και την αντιμετώπιση που υπέστη, πρωτίστως από τον
Οδυσσέα. Γιατί δεν θεωρείται ο Αχιλλέας θρασύς ενώ κατά νόημα είπε τα ίδια με τον Θερσίτη;!
Γιατί δεν θεωρείται ο Θερσίτης σεβαστός ενώ κατά νόημα είπε τα ίδια με τον Αχιλλέα;! Όταν δεν
υπάρχει σεβασμός το “βαπτίζουμε” θράσος. Άρα τι είναι αυτό που ορίζει και την “έλλειψη
σεβασμού”;!
Πάλι θα αναφερθώ στα παιδιά. Πως γίνεται ένα μωρό -το οποίο θηλάζει- να κανονίζει το ίδιο , το
πόσο και πότε θα φάει και όταν μεγαλώσει και τρώει π.χ στο καρεκλάκι του, να του λέμε φάε κι
άλλο, δεν έφαγες -δηλ έχασε ξαφνικά την αίσθηση του κορεσμού;!-. Οπότε καταφεύγουμε
-καταπάτηση του δικαιώματος της επιλογής και συνάμα δείχνουμε το σεβασμό και την ειλικρινή
μας αγάπη- στο να το εξαναγκάζουμε πλαγίως, δηλ κοροιδεύοντάς το, με το να λέμε θα σου πω ένα
τραγουδάκι /παραμυθάκι αν φάς μια κουταλίτσα, ύστερα να σταματάμε για να ανοίξει άλλη μια
φορά το στόμα του να φάει οπότε συνεχίζουμε αυτό το τραγουδάκι/παραμυθάκι ή του λέμε φάε
και θα σου δώσω αυτό -κάτι ως αντάλλαγμα-. Έτσι λοιπόν δεν χάνει ή πως θα μάθει την
αίσθηση του “χόρτασα” αφού τρώει πλέον ασυναίσθητα, διότι έτσι το μάθαμε- να τρώει
ασυναίσθητα- με απώτερο σκοπό μας βέβαια να μην μείνει νηστικό
Επίσης λες ότι σαν γονείς χαράσουμε στα παιδιά μας τα βιώματά μας, που το ίδιο προφανώς
συνέβη και στους γονείς μας και πάει λέγοντας. Αυτό λέγεται φαύλος κύκλος και συντηρητισμός
και δεν οδηγεί σε εξέλιξη μα σε στασιμότητα ή και οπισθοδρόμιση. Υπάρχει ένας διάλογος ενός
ιθαγενή “τριτοκοσμικού” και ενός σημερινού πολιτισμού ανθρώπου: λέει ο ιθαγενής “εμείς μπορούμε να
σκοτώνουμε 50 ανθρώπους την ημέρα” ο πολιτισμένος λέει χαμογελώντας “εμείς μπορούμε και
σκοτώνουμε 50000 ανθρώπους την ημέρα” ,ο ιθαγενής ρωτάει με απορία “ και πότε προλαβαίνετε
να τους φάτε;” ο πολιτισμένος λέει “ μα τι λες, δεν είμαστε κανίβαλοι” και ο ιθαγενής τον ξανά
ρωτάει με απορία “και γιατί τους σκοτώνετε τότε;” .Ποιος σέβεται την ζωή; Υπάρχει η έννοια του
σεβασμού χωρίς να σεβόμαστε την ίδια τη ζωή; Μήπως όταν λέμε ότι σεβόμαστε, σεβόμαστε κάτι
ως υποσύνολο ενώ ο σεβασμός έχει έννοια ολοκληρωτική,συνολική,ολιστική -δεν ξέρω πια μπορεί
να είναι η κατάλληλη λέξη για το όλα-. Είναι αυτό εξέλιξη κοινωνίας, την οποία εμείς απαρτίζουμε;
Τρώμε κάθε μέρα σουβλάκια γύρο από όλα ή κρέας, ενώ είμαστε φιλόζωοι, διότι δεν μπορούμε να
σκοτώσουμε τα ζώα , ενώ κάποια χρόνια πίσω οι παππούδες μας μιλάγανε στα ζώα τους και όταν
υπήρχε η ανάγκη τα σφάζανε εφόσον πάλι τους μιλάγανε και τα χαιδεύανε. Ποιος φέρεται με
σεβασμό στη ζωή πάλι; Τι είναι λοιπόν σεβασμός; Ποιος έχει/είχε εξελιχθεί/ή ,οι παππούδες μας ή
εμείς; Ποιος έχει βιώσει την αγάπη ως ΑΓΑΠΗ, για να την προσφέρει και μάλιστα αν την
προσφέρεις επιλεκτικά ,τότε προσφέρεις ΑΓΑΠΗ; Μήπως αν ΑΓΑΠΑΩ, πρέπει να ΑΓΑΠΑΩ το
όλον και όχι το μερικό; Μπορώ να ΑΓΑΠΗΣΩ το όλον από τη θέση του ανθρώπου; Για πια
ανατροφή μιλάμε όταν η εξέλιξη της κοινωνίας μας ,την οποία ΕΜΕΙΣ απαρτίζουμε, είναι
αρνητική. Εάν αυτό που πράτταμε/πράττουμε -σαν γονείς- ήταν ορθό/σωστό, τα παιδιά κάθε εποχής θα είχαν
δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο από αυτό των γονιών τους. Όμως η ιστορία, η θρησκεία, η
μυθολογία -ο Ησίοδος προπάντων – αναφέρουν για συνεχόμενη κατρακύλα από δημιουργίας
κόσμου. Έτσι λοιπόν όπως όλοι έχουμε διαμορφώσει- διαμορφώνουμε- στο μυαλό μας μια
ιδέα,θεωρία, δοξασία, είτε εικασία περί δημιουργίας και εξέλιξης κόσμου, έτσι λοιπόν
διαμορφώθηκε-διαμορφώνεται και σε μένα μία. Η βασική της αρχή ,ότι δεν υπάρχει ύλη αν δεν
υπάρχει πνεύμα και το αντίστροφο, δεν υπάρχει πνεύμα αν δεν υπάρχει ύλη. Πνεύμα και ύλη είναι
αλληλένδετα, πάνε πάντα μαζί. Αν τα χωρίσεις το αποτέλεσμα είναι κάτι παράλογο στο μυαλό μου.
Όπως στη σύγχρονη κβαντικη φυσική είναι παράλογο/αδύνατο να βρεις την ταχύτητα και τη θέση
ενός σωματιδίου, αν βρεις την ταχύτητα δεν μπορείς να προσδιορίσεις τη θέση του- είναι παντού-,
αν έχεις τη θέση κάθε φορά θα έχεις και άλλη ταχύτητα, διότι επηρεάζουμε το πείραμα, είμαστε εντός του πειράματος και όχι αντικειμενικοί εξωτερικοί παρατηρητές, επηρεάζουμε το αποτέλεσμα
θέλουμε δεν θέλουμε. Κατά αναλογία λοιπόν δεν νοείται εξέλιξη πνεύματος άνευ εξέλιξη ύλης, και
λόγο της διτότητάς μας που μας κυριεύει, ως τρισδιάστατους ανθρώπους, τα αντιλαμβανόμαστε ως
δύο, ενώ είναι ένα. Οπότε αγαπητέ Ανδρέα θα διαφωνήσω όχι ως προς το ότι ο πίνακας του
Κέβητος δείχνει το δρόμο προς την ανέλιξη της ψυχής, μα ότι ψυχή και ύλη μαζί πρέπει να πάρουν
την ανιούσα . Πρέπει να ανέβει και η ύλη να γίνει καλύτερης “ποιότητας” ώστε να μπορεί να
κατοικοεδρεύσει υψηλότερο πνεύμα. Ένας άριστος ζωγράφος με κακής ποιότητας υλικά θα
δημιουργήσει ένα έργο που γρήγορα θα αλλοιωθεί, οπότε μόνο η φωτογραφία -εαν υπάρχει- θα μας
θυμίζει το έργο του. Εν αντιθέσει αν τα υλικά είναι αρίστης ποιότητος το έργο θα διαρκέσει πολύ
περισσότερο για να το θαυμάσουν πολλοί περισσότεροι ως επί το έργω.
Επίσης μια ερώτηση, από που ορμώμενοι βοηθάμε τα παιδιά μας προς τον επαγγελματικό τους
προσανατολισμό και δεν τα προσανατολίζουμε και προς την οικογένεια, στο τι θα συναντήσουν
κάνοντας οικογένεια, παρά να βρίσκονται ξαφνικά στο ρόλο του γονιού με ανύπαρκτες εώς
ελάχιστες γνώσεις. Και πάλι δεν ισχυρίζομαι ότι τα λεγόμενα μου είναι σωστά, απλά τα δικά μου
ερωτήματα καλύπτουν.

Αγαπητή Αμαλία έχω την εντύπωση ότι εγώ ζήτησα τη ΒΟΗΘΕΙΑ σου για να αντιληφθώ κάτι το
οποίο ίσως -ήδη το παραδέχτηκα με το να ζητήσω βοήθεια- δεν το έχω σωστά στο μυαλό μου. Αυτό
υποδηλώνει θέληση για διάλογο και με σκοπό να διορθώσω τυχόν εσφαλμένη άποψη που έχω.
Οι εκφράσεις “ και σαν ανάποδος που είμαι και από κούνια πνεύμα αντιλογίας, θα ξεκινήσω
ανάποδα” και “μπορείς όμως να μου πεις την οπτική την δική σου, και πριν τελειώσεις καν, εγώ να
έχω αρχίσει να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου!” είναι αυτοσαρκασμός και αστεισμός συνάμα
-ειδικά η δεύτερη έχει και φατσούλα- (κορόιδευα τον εαυτό μου, διότι έτσι λειτουργούσα κάποτε
και δεν το καταλάβαινα, και όποτε το θυμάμαι είναι πραγματικά για γέλια, οπότε και το διατύπωσα
πάνω στην ενθύμησή μου). Ζητώ συγγνώμη διότι δεν έγινα κατανοητός.
Επίσης ως προς το “έτσι λειτουργώ” μην διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις ψάχνοντας να βρεις τι
υπονοώ, εννοώ κυριολεκτικά αυτό που γράφω, ότι το λειτουργικό μου σύστημα στο μυαλό μου σαν
άλλο λειτουργικό σύστημα η/υ π.χ vista , έχει συγκεκριμένες και περιορισμένες λειτουργικές
δυνατότητες, οπότε είναι λίγο δύσκολο να λειτουργήσει σαν seven. Οπότε αν σου δημιούργησα
κάποιες προσδοκίες, προσπάθησα να σου πω/εξηγήσω να μην τις έχεις, διότι δεν θα ήταν δυνατό να
τα καταφέρω και να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες σου, και βέβαια όχι γιατί δεν θέλω μα γιατί ξέρω
ότι δεν θα τα καταφέρω, αυτός είναι και ο λόγος που ζήτησα τη βοήθειά σου. Επομένως περίμενα
με αγωνία τα λεγόμενά σου. Επίσης δεν έχω ιδέες τις οποίες θέλω να επιβεβαιώσω,για να λέω ότι
της επιβεβαίωσα και τέλος, μου περνάνε πολλές ιδέες που την κάθε μία την επεξεργάζομαι ,βρίσκω
επιχειρήματα που την τεκμηριώνουν, μέσω ερμηνειών, και όποια έχει τα περισσότερα τεκμήρια την
κρατάω. Ούτε έκανα αντίλογο για τον αντίλογο, σε κάποια συμφώνησα και σε άλλα όχι, έτσι δεν
είναι; Και ούτε υπονόησα μα ούτε υπονοώ ότι απάνταγα σε κουίζ, ούτε ότι εσύ πας να με βρείς
λάθος. Ειδικά αυτό, από που το συμπεραίνεις; Ψάχνω να το βρω μα ειλικρινά δεν μπορώ να
καταλάβω από που. Εάν συμβαίνει λοιπόν να διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις, θέλοντας να δεις τι υπονοώ, όχι οτι είναι κακό,
αλοίμονο, ένας τρόπος λειτουργίας είναι και αυτός, βοήθησέ με πως να γράφω, ώστε να γίνονται
αντιληπτά τα λεγόμενά μου σε εσένα όπως εγώ τα αντιλαμβάνομαι. Εαν πάλι δεν λειτουργείς με το
να διαβάζεις ανάμεσα από τις λέξεις, ελπίζω να ήταν απλά μία ατυχής στιγμή από αμφιλεγόμενα
γραφόμενά μου.(εννοώ ότι στα γραφόμενά μου μπορεί να είχαν περισσότερα του ενός νοήματα, και μάλιστα αντιθετικά)
Ως προς την ερμηνεία που δίνεις λές ότι ο δαίμονας είναι εκτός υλικού κόσμου με τις ψυχές που
πρόκειται να ενσαρκωθούν, ύστερα αυτές πίνουν από την απάτη-λήθη. Επίσης αναφέρεις ότι εντός
του περιβόλου είναι το υλικό βιός μας. Στη συνέχεια σαν αποτέλεσμα λες ότι “ερχόμενοι στα καθ'
ημάς, καταδεικνύεται η μεγάλη σημασία της σωστής ανατροφής. . .”. Αυτό από που προέκυψε; Που
καταδεικνύεται μέσα στον πίνακα αυτό; Νομίζω ότι ο μόνος που νουθετεί, κατευθύνει προς την οδό
της ΠΑΙΔΕΙΑΣ-ΕΥΔΑΙΜΟΝΊΑΣ, όπως ερμήνευσες είναι ο δαίμονας, μα αυτός όμως δεν
ορμηνεύει εκτός υλικού κόσμου; Σε ποιου την προσωποποίηση εντός πίνακα φαίνεται η σημασία
της σωστής ανατροφής, από γονείς, παιδαγωγούς και κοινωνία;
Με απόλυτο σεβασμό στην παρουσία σου!!!

Αμαλία να ξεκαθαρίσω κάτι. Εγώ δεν λειτουργό έτσι, με το να ερμηνεύω λόγια ,του τύπου τι θέλει
να πει ο ποιητής. Εγώ λειτουργώ με το να σκέφτομαι ιδέες, όταν κάποια ιδέα μου κάνει κλίκ,
προσπαθώ μέσω άλλων γεγονότων ή μύθων, με κατάλληλη ερμηνεία να επιβεβαιώσω την ιδέα μου.
Ένα παράδειγμα: ο Αργυρόπουλος , ο μαθηματικός με την λεξαριθμική, -κατά την γνώμη μου
πάντα- δεν μπορεί να προφητεύσει το μέλλον, απλά επιβεβαιώνει γεγονότα που έχουν συμβεί, μέσω
της μεθόδου του, και φυσικά όπου τον συμφέρει λέει “μέσα στην...” και άλλες “εντός στην...”
συνεπώς αλλάζει το σύνολο των αριθμών, παρά το ότι η έννοια μένει η ίδια. Επίσης μου είναι πολύ
δύσκολο να ερμηνεύσω μία πρόταση, κυριολεκτικά την παίρνω στην κυριολεξία. Δεν μπορώ να
διαβάσω ανάμεσα από τις λέξεις, διαβάζω κυριολεκτικά τις λέξεις. ( πιστεύω ότι είναι και η κύρια
διαφορά που ένας άντρας με μια γυναίκα, συνήθως αδυνατούν να επικοινωνήσουν, χρησιμοποιούν
άλλο κώδικα επικοινωνίας, άντε να μιλάς εσύ γαλλικά εγώ ιταλικά και να μα μην ξέρουμε ο ένας τη
γλώσσα του άλλου, πως θα επικοινωνήσουμε;!πως θα συνεννοηθούμε;! Αφορμή για άλλο ένα
σημαντικό θέμα συζήτησης.)
Θα προσπαθήσω να απαντήσω στις ερωτήσεις σου, μα για μένα οι απαντήσεις μου θα είναι
μετέωρες, δεν θα έχουν αιτία, μέσο, σκοπό -με την έννοια ότι εγώ δεν μπορώ να τους προσδώσω,
όχι ότι δεν έχουν-.
Και σαν ανάποδος που είμαι και από κούνια πνεύμα αντιλογίας, θα ξεκινήσω ανάποδα.
(5) φτου και πάλι από την αρχή, η ιστορία επαναλαμβάνεται, αέναος κύκλος
(4) γιατί αν ήταν διπλής λωρίδας όλοι θα την προσπερνάγαμε, οπότε κανείς δεν θα την
αντιλαμβανόταν, συνεπώς αφού δεν ξέρω τι ΔΕΝ είναι ΠΑΙΔΕΙΑ-πράγμα σχετικά κατανοητό-, πως θα
αντιληφθώ το τι είναι ΠΑΙΔΕΙΑ -πράγμα σχεδόν δυσνόητο-. Οπότε θα κυκλοφορούσαμε σαν ζόμπι.
(3)μα γιατί τους αρέσει η γεύση λίγο ή πολύ, αν δεν κάνεις “κεφάλι”, αν δεν πιείς και λίγο
παραπάνω πως θα ξεχάσεις;! Ο δαίμονας τους έδειχνε το δρόμο της αλήθειας, όμως η αλήθεια όταν
την αντιληφθείς δεν σε αφήνει σε ησυχία και ηρεμία, είναι ευθύνη, συνεπώς όλοι δεν αντέχουμε
την αυτή ευθύνη,θέλουμε και λίγο την ησυχία μας, όπως και δεν αντέχουμε ,μεταξύ μας, το ίδιο
φορτίο ευθύνης, συνεπώς κάποιοι πίνουμε περισσότερο για να ξεχάσουμε περισσότερα, να 'αυτοπλανηθούμε' και να ζούμε στη άγνοια ηθελημένα.
(2)θα μπορούσα να πώ ο ίδιος μας ο εαυτός, εμένα εμπιστεύομαι πάνω από όλους, όλα τα άλλα
ύστερα.
(1)πως να ερμηνεύσω τον Κρόνο, σαν δίκαιο έναντι του Ουρανού, σαν πα-ΤΕΡΑΣ που τρώει τα
παιδιά του, σαν “παρτάκια” που αφού έκανε το σωστό καβάλησε το καλάμι και έγινε χειρότερος,
σαν αντίπαλος του υποτιθέμενου πλέον δίκαιου Δία;! Θα τον ονόμαζα ΑΝΑΓΚΗ στο κακό, για να
ξεχωρίζει το καλό.
Πολύ απλοικές απαντήσεις, συγγνώμη αν σου υποβιβάζω τη σημασία των ερωτημάτων σου, όμως
δεν το κάνω από σκόπιμο δόλο ούτε από ειρωνεία, απλά δεν λειτουργώ με αυτό τον τρόπο.
Μπορείς όμως να μου πεις την οπτική την δική σου, και πριν τελειώσεις καν, εγώ να έχω αρχίσει να
κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου!