Οι Μαύρες κυλίδες του Ήλιου.
Μια είδηση που πέρασε στα ψιλά εδώ στη Κύπρο ήταν και η εξείς:
Η Μαύρες κυλίδες του Ήλιου έχουν εξαφανιστει και αυτο ανησηχεί τους επιστήμονες.
Αν κάποιος γνωρίζει κάτι περισσότερο ας μας ΔΙΑ-φωτίσει..
Εδώ θα δείτε πρόσφατες φωτογραφείες.
http://sohowww.nascom.nasa.gov/data/rea ... mages.html
Εδώ παλαιότερες.
http://sohowww.nascom.nasa.gov/gallery/ ... spots.html
http://sohowww.nascom.nasa.gov/gallery/bestofsoho.html
Η Μαύρες κυλίδες του Ήλιου έχουν εξαφανιστει και αυτο ανησηχεί τους επιστήμονες.
Αν κάποιος γνωρίζει κάτι περισσότερο ας μας ΔΙΑ-φωτίσει..
Εδώ θα δείτε πρόσφατες φωτογραφείες.
http://sohowww.nascom.nasa.gov/data/rea ... mages.html
Εδώ παλαιότερες.
http://sohowww.nascom.nasa.gov/gallery/ ... spots.html
http://sohowww.nascom.nasa.gov/gallery/bestofsoho.html
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
29.4.2009
Οι επιστήμονες ξύνουν το κεφάλι τους απορημένοι από αυτό που βλέπουν στην επιφάνεια του Ήλιου: τίποτε απολύτως! Η σχεδόν παντελής απουσία ηλιακών κηλίδων αποτελεί ένα αίνιγμα, ενώ πυροδοτεί διάφορες επιστημονικές ανησυχίες για το τι μπορεί να σημαίνει και ποιες επιπτώσεις (αρνητικές ή θετικές) μπορεί να έχει μελλοντικά, ιδίως σε σχέση με την κλιματική αλλαγή.
Η εμφάνιση και εξαφάνιση των κηλίδων ακολουθεί ένα πρότυπο ορισμένων ετών διαχρονικά, όμως αυτή τη φορά η απουσία των κηλίδων έχει ξεφύγει από αυτό το πρότυπο και έχει διαρκέσει περισσότερο από άλλες φορές -μάλιστα ο Ήλιος δεν δείχνει σημάδια ότι σύντομα οι κηλίδες του θα επανεμφανιστούν. Κανένας εν ζωή επιστήμονας δεν έχει δει ποτέ τον ήλιο να συμπεριφέρεται έτσι.
Οι περισσότεροι επιστήμονες εκτιμούσαν ότι μέχρι σήμερα οι κηλίδες θα είχαν ξανακάνει την περιοδική τους εμφάνιση, αλλά έχουν διαψευστεί; Η ηλιακή δραστηριότητα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο που έχει ποτέ παρατηρηθεί εδώ και ένα αιώνα. Σε ανάλογα χαμηλό επίπεδο βρίσκεται ένα άλλο φαινόμενο, οι ηλιακοί άνεμοι, οι οποίοι αποτελούνται από τα ρεύματα φορτισμένων σωματιδίων που ο ήλιος στέλνει στο διάστημα και προς τη Γη. Μέσα σε όλα αυτά, έχει επίσης παρατηρηθεί ότι ο μαγνητικός άξονας του ήλιου έχει αποκτήσει ασυνήθιστη κλίση.
Ορισμένοι επιστήμονες άρχισαν πλέον να προωθούν την θεωρία ότι ο ήλιος έχει περισσότερη σχέση με την υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή από ό,τι νομίζαμε ως τώρα, σύμφωνα με την Independent. Ο ήλιος είναι η κατ' εξοχήν δύναμη που επηρεάζει το κλίμα του πλανήτη μας, την κατάσταση της ατμόσφαιρας, τα ρεύματα των ωκεανών κ.α. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου μπορεί τελικά να μετριασθεί εξαιτίας της "ησυχίας" του ήλιου.
Ο κύκλος των ηλιακών κηλίδων (σκούρων, ψυχρότερων περιοχών στην επιφάνεια του άστρου μας) είναι περίπου 11ετής και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1843. Έχει παρατηρηθεί ότι ανάλογα με το αν οι κηλίδες μεγαλώνουν ή μικραίνουν, το κλίμα της Γης γίνεται θερμότερο ή ψυχρότερο αντίστοιχα. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, κατά τα τελευταία 12.000 χρόνια, υπήρξαν 27 μεγάλα "ναδίρ" και 19 μεγάλα "ζενίθ" των ηλιακών κηλίδων, δηλαδή εποχές είτε ιδιαίτερα κρύες είτε ιδιαίτερα θερμές.
Στον 20ό αιώνα ο ήλιος ήταν ιδιαίτερα ενεργός στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄80. Ο ήλιος έγινε αυξανόμενα ενεργός την ίδια περίπου εποχή που η Γη άρχισε να θερμαίνεται περισσότερο, όμως μέχρι τώρα γενικά οι επιστήμονες απέδιδαν μικρή μόνο επίδραση στον ήλιο (γύρω στο 10-20% σύμφωνα με τα υπολογιστικά κλιματικά μοντέλα) - μια άποψη που ίσως στο μέλλον αλλάξει.
Αυτό που έχει παρατηρηθεί στον 21ό αιώνα, είναι ότι αφού ο ήλιος άρχισε να έχει πια μειωμένη δραστηριότητα, η αύξηση στη θερμοκρασία της Γης άρχισε επίσης να μειώνεται. Αν και στη διάρκεια του 11ετούς κύκλου των κηλίδων, η ενεργειακή παραγωγή του ήλιου μεταβάλλεται μόλις κατά 0,1% (μικρό ποσοστό για να θεωρηθεί σημαντικό για τη Γη), σε απόλυτα νούμερα αυτή η μεταβολή είναι τεράστια και αναλογεί σε 1,3 βατ ενέργειας ανά τετραγωνικό μίλι στην επιφάνεια του πλανήτη μας, ποσότητα που, σύμφωνα με νέες θεωρίες, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το κλίμα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Πηγή: http://www.espressonews.gr/default.asp? ... tID=189095
Οι επιστήμονες ξύνουν το κεφάλι τους απορημένοι από αυτό που βλέπουν στην επιφάνεια του Ήλιου: τίποτε απολύτως! Η σχεδόν παντελής απουσία ηλιακών κηλίδων αποτελεί ένα αίνιγμα, ενώ πυροδοτεί διάφορες επιστημονικές ανησυχίες για το τι μπορεί να σημαίνει και ποιες επιπτώσεις (αρνητικές ή θετικές) μπορεί να έχει μελλοντικά, ιδίως σε σχέση με την κλιματική αλλαγή.Η εμφάνιση και εξαφάνιση των κηλίδων ακολουθεί ένα πρότυπο ορισμένων ετών διαχρονικά, όμως αυτή τη φορά η απουσία των κηλίδων έχει ξεφύγει από αυτό το πρότυπο και έχει διαρκέσει περισσότερο από άλλες φορές -μάλιστα ο Ήλιος δεν δείχνει σημάδια ότι σύντομα οι κηλίδες του θα επανεμφανιστούν. Κανένας εν ζωή επιστήμονας δεν έχει δει ποτέ τον ήλιο να συμπεριφέρεται έτσι.
Οι περισσότεροι επιστήμονες εκτιμούσαν ότι μέχρι σήμερα οι κηλίδες θα είχαν ξανακάνει την περιοδική τους εμφάνιση, αλλά έχουν διαψευστεί; Η ηλιακή δραστηριότητα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο που έχει ποτέ παρατηρηθεί εδώ και ένα αιώνα. Σε ανάλογα χαμηλό επίπεδο βρίσκεται ένα άλλο φαινόμενο, οι ηλιακοί άνεμοι, οι οποίοι αποτελούνται από τα ρεύματα φορτισμένων σωματιδίων που ο ήλιος στέλνει στο διάστημα και προς τη Γη. Μέσα σε όλα αυτά, έχει επίσης παρατηρηθεί ότι ο μαγνητικός άξονας του ήλιου έχει αποκτήσει ασυνήθιστη κλίση.
Ορισμένοι επιστήμονες άρχισαν πλέον να προωθούν την θεωρία ότι ο ήλιος έχει περισσότερη σχέση με την υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή από ό,τι νομίζαμε ως τώρα, σύμφωνα με την Independent. Ο ήλιος είναι η κατ' εξοχήν δύναμη που επηρεάζει το κλίμα του πλανήτη μας, την κατάσταση της ατμόσφαιρας, τα ρεύματα των ωκεανών κ.α. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου μπορεί τελικά να μετριασθεί εξαιτίας της "ησυχίας" του ήλιου.
Ο κύκλος των ηλιακών κηλίδων (σκούρων, ψυχρότερων περιοχών στην επιφάνεια του άστρου μας) είναι περίπου 11ετής και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1843. Έχει παρατηρηθεί ότι ανάλογα με το αν οι κηλίδες μεγαλώνουν ή μικραίνουν, το κλίμα της Γης γίνεται θερμότερο ή ψυχρότερο αντίστοιχα. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, κατά τα τελευταία 12.000 χρόνια, υπήρξαν 27 μεγάλα "ναδίρ" και 19 μεγάλα "ζενίθ" των ηλιακών κηλίδων, δηλαδή εποχές είτε ιδιαίτερα κρύες είτε ιδιαίτερα θερμές.
Στον 20ό αιώνα ο ήλιος ήταν ιδιαίτερα ενεργός στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄80. Ο ήλιος έγινε αυξανόμενα ενεργός την ίδια περίπου εποχή που η Γη άρχισε να θερμαίνεται περισσότερο, όμως μέχρι τώρα γενικά οι επιστήμονες απέδιδαν μικρή μόνο επίδραση στον ήλιο (γύρω στο 10-20% σύμφωνα με τα υπολογιστικά κλιματικά μοντέλα) - μια άποψη που ίσως στο μέλλον αλλάξει.
Αυτό που έχει παρατηρηθεί στον 21ό αιώνα, είναι ότι αφού ο ήλιος άρχισε να έχει πια μειωμένη δραστηριότητα, η αύξηση στη θερμοκρασία της Γης άρχισε επίσης να μειώνεται. Αν και στη διάρκεια του 11ετούς κύκλου των κηλίδων, η ενεργειακή παραγωγή του ήλιου μεταβάλλεται μόλις κατά 0,1% (μικρό ποσοστό για να θεωρηθεί σημαντικό για τη Γη), σε απόλυτα νούμερα αυτή η μεταβολή είναι τεράστια και αναλογεί σε 1,3 βατ ενέργειας ανά τετραγωνικό μίλι στην επιφάνεια του πλανήτη μας, ποσότητα που, σύμφωνα με νέες θεωρίες, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το κλίμα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Πηγή: http://www.espressonews.gr/default.asp? ... tID=189095
03/09/08 18:13
Ασυνήθιστη σιωπή
Οι ηλιακές κηλίδες σχεδόν άφαντες εδώ και μήνες
Λονδίνο
Τους τελευταίους οκτώ μήνες, οι κηλίδες στην επιφάνεια του Ήλιου έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί και κανείς δεν ξέρει πότε θα επιστρέψουν και πόσες θα είναι.
Η ταχύτητα της επανεμφάνισης των κηλίδων θα αποκαλύψει στους επιστήμονες πόσο ενεργός θα είναι ο νέος κύκλος ηλιακής δραστηριότητας και πόσο έντονες θα είναι οι ηλιακές καταιγίδες που προκαλούν προβλήματα στους δορυφόρους και στα επίγεια δίκτυα ηλεκτοδότησης.
Οι ηλιακές κηλίδες είναι ψυχρές, σκοτεινές που προκαλούνται διαταραχές του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Ο αριθμός τους αυξομειώνονται (από το ελάχιστο στο μέγιστο και ξανά στο ελάχιστο) κάθε 11 χρόνια, την ίδια χρονική περίοδο που μεσολαβεί ανάμεσα στην αντιστροφή των μαγνητοκών πόλων του Ήλιου.
Ελάχιστες κηλίδες έχουν παρατηρηθεί το 2008, πράγμα που υποδηλώνει ότι η δραστηριότητα του Ήλιου βρίσκεται τώρα στο ναδίρ, αναφέρει ο δικτυακός τόπος του New Scientist. Η διεθνής Αρχή για τις ηλιακές κηλίδες είναι το Κέντρο Ανάλυσης Δεδομένων των Ηλιακών Επιρροών στις Βρυξέλλες.
Μέχρι να επανεμφανιστούν οι ηλιακές κηλίδες, οι επιστήμονες δεν είναι σε θέση να προβλέψουν αν ο νέος 11ετής κύκλος θα σημειώσει δραστηριότητα μεγαλύτερη ή μικρότερη της συνηθισμένης. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι όσο πιο γρήγορα επανεμφανισθούν οι κηλίδες, τόσο εντονότερη θα είναι η ηλιακή δραστηριότητα την επόμενη δεκαετία.
Ορισμένοι μετεωρολόγοι του διαστήματος προβλέπουν ότι ο επόμενος ηλιακός κύκλος θα είναι ήσυχος, άλλοι όμως φοβούνται το αντίθετο, ότι ένα μαζικό κύμα κηλίδων θα ξεσπάσει σύντομα. Οι διαφορετικές εκτιμήσεις οφείλονται σε διαφωνίες των επιστημόνων για τον ακριβή μηχανισμό δημιουργίας των κηλίδων.
Οι παρατεταμένες περίοδοι μειωμένης ηλιακής δραστηριότητας σχετίζονται με πτώση της μέσης θερμοκρασίας στη Γη, όπως συνέβη κατά το ασυνήθιστα ψυχρό διάστημα από το 1645 έως το 1715, γνωστό ως «Ελάχιστο του Μόντερ».
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή: http://www.in.gr/news/article.asp?lngentityid=934435
Ασυνήθιστη σιωπή
Οι ηλιακές κηλίδες σχεδόν άφαντες εδώ και μήνες
Λονδίνο
Τους τελευταίους οκτώ μήνες, οι κηλίδες στην επιφάνεια του Ήλιου έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί και κανείς δεν ξέρει πότε θα επιστρέψουν και πόσες θα είναι.
Η ταχύτητα της επανεμφάνισης των κηλίδων θα αποκαλύψει στους επιστήμονες πόσο ενεργός θα είναι ο νέος κύκλος ηλιακής δραστηριότητας και πόσο έντονες θα είναι οι ηλιακές καταιγίδες που προκαλούν προβλήματα στους δορυφόρους και στα επίγεια δίκτυα ηλεκτοδότησης.
Οι ηλιακές κηλίδες είναι ψυχρές, σκοτεινές που προκαλούνται διαταραχές του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Ο αριθμός τους αυξομειώνονται (από το ελάχιστο στο μέγιστο και ξανά στο ελάχιστο) κάθε 11 χρόνια, την ίδια χρονική περίοδο που μεσολαβεί ανάμεσα στην αντιστροφή των μαγνητοκών πόλων του Ήλιου.
Ελάχιστες κηλίδες έχουν παρατηρηθεί το 2008, πράγμα που υποδηλώνει ότι η δραστηριότητα του Ήλιου βρίσκεται τώρα στο ναδίρ, αναφέρει ο δικτυακός τόπος του New Scientist. Η διεθνής Αρχή για τις ηλιακές κηλίδες είναι το Κέντρο Ανάλυσης Δεδομένων των Ηλιακών Επιρροών στις Βρυξέλλες.
Μέχρι να επανεμφανιστούν οι ηλιακές κηλίδες, οι επιστήμονες δεν είναι σε θέση να προβλέψουν αν ο νέος 11ετής κύκλος θα σημειώσει δραστηριότητα μεγαλύτερη ή μικρότερη της συνηθισμένης. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι όσο πιο γρήγορα επανεμφανισθούν οι κηλίδες, τόσο εντονότερη θα είναι η ηλιακή δραστηριότητα την επόμενη δεκαετία.
Ορισμένοι μετεωρολόγοι του διαστήματος προβλέπουν ότι ο επόμενος ηλιακός κύκλος θα είναι ήσυχος, άλλοι όμως φοβούνται το αντίθετο, ότι ένα μαζικό κύμα κηλίδων θα ξεσπάσει σύντομα. Οι διαφορετικές εκτιμήσεις οφείλονται σε διαφωνίες των επιστημόνων για τον ακριβή μηχανισμό δημιουργίας των κηλίδων.
Οι παρατεταμένες περίοδοι μειωμένης ηλιακής δραστηριότητας σχετίζονται με πτώση της μέσης θερμοκρασίας στη Γη, όπως συνέβη κατά το ασυνήθιστα ψυχρό διάστημα από το 1645 έως το 1715, γνωστό ως «Ελάχιστο του Μόντερ».
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή: http://www.in.gr/news/article.asp?lngentityid=934435
24/09/08 20:25
«Απνοια» στο Διάστημα
Ασυνήθιστα εξασθενημένη η ηλιακή δραστηριότητα
Ουάσινγκτον
Το μητρικό μας άστρο έχει «κατεβάσει στροφές», αποκαλύπτουν μετρήσεις του διαστημικού σκάφους Οδυσσέας. Η συνολική ισχύς του Ήλιου είναι ασυνήθιστα μειωμένη, ενώ ο ηλιακός άνεμος βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων 50 ετών.
Ο ηλιακός άνεμος, το σταθερό ρεύμα υποατομικών σωματιδίων που πηγάζει από το άστρο και πνέει στο Διάστημα με ταχύτητα 1,6 εκατ. χιλιομέτρων την ώρα, είναι 14% πιο ψυχρός και 17% λιγότερο πυκνός από το κανονικό, ενώ η πίεσή του έχει πέσει κατά 20% από τη δεκαετία του 1990 έως σήμερα.
Επιπλέον, για πρώτη φορά εδώ και πάνω από έναν αιώνα, οι ηλιακές κηλίδες εξαφανίστηκαν για δύο μήνες αυτό το καλοκαίρι και εμφανίστηκαν ξανά μόλις την περασμένη Δευτέρα.
Η εξασθένιση, που πιθανότατα έχει συμβεί και στο παρελθόν, δεν φαίνεται να συνδέεται με τον φυσιολογικό 11ετή κύκλο ηλιακής δραστηριότητας, κατά τον οποίο αυξομειώνονται τόσο οι ηλιακές κηλίδες όσο και η συνολική ισχύς της ακτινοβολίας.
Οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι ο Ήλιος «διανύει ένα ιδιαίτερα παρατεταμένο ελάχιστο». Κανονικά, το ηλιακό ελάχιστο διαρκεί μόνο ένα χρόνο σε κάθε κύκλο, αυτή τη φορά όμως συνεχίζεται από το 2006.
Τα τελευταία 15 χρόνια, η συνολική ισχύς του Ήλιου φαίνεται να είναι χαμηλότερη από το κανονικό, ακόμα και όταν βρισκόταν στο μέγιστο σημείο του κύκλου πριν από περίπου 8 χρόνια, σχολιάζει ο Ντέιβ ΜακΚόμας του Ερευνητικού Ινστιτούτου Southwest, ο οποίος δημοσιεύει τα ευρήματά του για τον ηλιακό άνεμο στο Geophysical Research Letters.
H έρευνα βασίστηκε σε δεδομένα που μετέδωσε τα τελευταία 18 χρόνια το ευρω-αμερικανικό σκάφος Ulysses, το οποίο βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και είναι το πρώτο που μελέτησε τους πόλους του άστρου. Έχοντας ξεπεράσει κατά τέσσερις φορές την ονομαστική διάρκεια ζωής του, ο Οδυσσέας αναμένεται να σταματήσει να λειτουργεί σε ένα-δυο μήνες.
Η εξασθένιση της ηλιακής δραστηριότητας δεν απειλεί τους κατοίκους της Γης, αυξάνει όμως τον κίνδυνο για τους αστροναύτες, καθώς ο ηλιακός άνεμος προστατεύει από τα επικίνδυνα σωματίδια της κοσμικής ακτινοβολίας.
Όσον αφορά τους δορυφόρους, η αυξημένη κοσμική ακτινοβολία απειλεί τα κυκλώματά τους, από την άλλη όμως η μειωμένη πίεση του ηλιακού ανέμου τούς επιτρέπει να παραμείνουν σε τροχιά για ελαφρώς μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Η επίδραση που ενδεχομένως θα έχει η εξασθένιση του Ήλιου στο παγκόσμιο κλίμα παραμένει ακόμα άγνωστη.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
Πηγή: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEn ... gDtrID=252
«Απνοια» στο Διάστημα
Ασυνήθιστα εξασθενημένη η ηλιακή δραστηριότητα
Ουάσινγκτον
Το μητρικό μας άστρο έχει «κατεβάσει στροφές», αποκαλύπτουν μετρήσεις του διαστημικού σκάφους Οδυσσέας. Η συνολική ισχύς του Ήλιου είναι ασυνήθιστα μειωμένη, ενώ ο ηλιακός άνεμος βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων 50 ετών.
Ο ηλιακός άνεμος, το σταθερό ρεύμα υποατομικών σωματιδίων που πηγάζει από το άστρο και πνέει στο Διάστημα με ταχύτητα 1,6 εκατ. χιλιομέτρων την ώρα, είναι 14% πιο ψυχρός και 17% λιγότερο πυκνός από το κανονικό, ενώ η πίεσή του έχει πέσει κατά 20% από τη δεκαετία του 1990 έως σήμερα.
Επιπλέον, για πρώτη φορά εδώ και πάνω από έναν αιώνα, οι ηλιακές κηλίδες εξαφανίστηκαν για δύο μήνες αυτό το καλοκαίρι και εμφανίστηκαν ξανά μόλις την περασμένη Δευτέρα.
Η εξασθένιση, που πιθανότατα έχει συμβεί και στο παρελθόν, δεν φαίνεται να συνδέεται με τον φυσιολογικό 11ετή κύκλο ηλιακής δραστηριότητας, κατά τον οποίο αυξομειώνονται τόσο οι ηλιακές κηλίδες όσο και η συνολική ισχύς της ακτινοβολίας.
Οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι ο Ήλιος «διανύει ένα ιδιαίτερα παρατεταμένο ελάχιστο». Κανονικά, το ηλιακό ελάχιστο διαρκεί μόνο ένα χρόνο σε κάθε κύκλο, αυτή τη φορά όμως συνεχίζεται από το 2006.
Τα τελευταία 15 χρόνια, η συνολική ισχύς του Ήλιου φαίνεται να είναι χαμηλότερη από το κανονικό, ακόμα και όταν βρισκόταν στο μέγιστο σημείο του κύκλου πριν από περίπου 8 χρόνια, σχολιάζει ο Ντέιβ ΜακΚόμας του Ερευνητικού Ινστιτούτου Southwest, ο οποίος δημοσιεύει τα ευρήματά του για τον ηλιακό άνεμο στο Geophysical Research Letters.
H έρευνα βασίστηκε σε δεδομένα που μετέδωσε τα τελευταία 18 χρόνια το ευρω-αμερικανικό σκάφος Ulysses, το οποίο βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και είναι το πρώτο που μελέτησε τους πόλους του άστρου. Έχοντας ξεπεράσει κατά τέσσερις φορές την ονομαστική διάρκεια ζωής του, ο Οδυσσέας αναμένεται να σταματήσει να λειτουργεί σε ένα-δυο μήνες.
Η εξασθένιση της ηλιακής δραστηριότητας δεν απειλεί τους κατοίκους της Γης, αυξάνει όμως τον κίνδυνο για τους αστροναύτες, καθώς ο ηλιακός άνεμος προστατεύει από τα επικίνδυνα σωματίδια της κοσμικής ακτινοβολίας.
Όσον αφορά τους δορυφόρους, η αυξημένη κοσμική ακτινοβολία απειλεί τα κυκλώματά τους, από την άλλη όμως η μειωμένη πίεση του ηλιακού ανέμου τούς επιτρέπει να παραμείνουν σε τροχιά για ελαφρώς μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Η επίδραση που ενδεχομένως θα έχει η εξασθένιση του Ήλιου στο παγκόσμιο κλίμα παραμένει ακόμα άγνωστη.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
Πηγή: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEn ... gDtrID=252
Από ό,τι φαίνεται το φαινόμενο δεν είναι των τελευταίων ημερών, αλλά των τελευταίων μηνών. Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν τί συμβαίνει, ούτε μπορούν να προβούν σε υποθέσεις μεγάλης πιθανοφάνεια. Το σίγουρο είναι ότι το φαινόμενο δεν έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν, και αυτό τραβά την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας.
Ευχαριστώ Αλέξαντρε , αρκούντος διαφωτιστηκά όσα παραθέτεις
Έχω την υποψία ότι το φαινόμενο έχει άμεση σχέση με τα ....ΕΣΣΟΜΕΝΑ.
Που είναι αυτη τη στηγμή ο ήλιος ΥΠΕΡΕΊΟΝ;;;;
Και επειδή ίσως θα πρέπει να ακολουθούμε και λίγο τα βήματα (αν είναι δυνατό) του Σεβαστού μας διδασκάλου Κυρίου Γιάννη εις τις...Εις τον Αιθέρα περιδιαβάσεις του,
και επειδή μέχρι σήμερα , παρά το ότι έχουν παρέλθει οκτώ μήνες απο την έκδοση και κυκλοφορία του σημαντικότατου βιβλίου «ΑΡΧΗ – ΤΕΛΟΣ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ», καμιά αναφορά ή έστω σκέψη δεν έχει διατυποθεί περι του περιεχομένου του βιβλίου θα παραπέμψω στην εις το Πεμτο Κεφάλαιο αναφορά
« Περι των Ηλιακών κηλίδων», και εις ολόκληρο το Έκτο Κεφάλαιο.
ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΕΙΔΩΛΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΣΣΟΜΕΝΟΥ ΑΛΗΘΟΥΣ ΗΛΙΟΥ ΥΠΕΡΙΟΝΟΣ
Α. ΠΕΡΙ: ΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ» ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ
Β. ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ «ΜΑΣ» , ΑΣΤΡΟ, ΑΣΤΕΡΑΣ ἤ ΕΙΔΩΛΟΝ;
Γ. ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΑΛΗΘΟΥΣ ΗΛΙΟΥ ΥΠΕΡΙΟΝΟΣ.
Δ. ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΥΠΕΡΙΟΝΟΣ ΑΙΗΤΟΥ.
Ε. ΠΕΡΙ: ΤΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΕΚΛΕΙΨΕΩΝ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ».
+. ΠΕΡΙ: ΤΗΣ ΕΣΣΟΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ» ΕΚΛΕΙΨΕΩΣ, ἤ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, ἤ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ.
Ίσως η απορία ή και αμηχανία των επιστημόνων θα μπορούσε να ξεπεραστεί εάν προσέγγιζαν το θέμα και απο την πλευρά που ο Κυρ Γιάννης το έχει προσεγγίσει.
Αλλά όπως όλοι καλά γνωρίζουμε Επιστήμων και Αιθεροβάμων δεν πάνε μαζί....τουλάχιστον μέχρι τώρα.
Παρεπιπτόντος κυρ Γιάννη πότε θα έχουμε την χαρά να διαβάσουμε τα επόμενα Εννέα κεφάλαια του Δευτέρου Τόμου;
Έχω την υποψία ότι το φαινόμενο έχει άμεση σχέση με τα ....ΕΣΣΟΜΕΝΑ.
Που είναι αυτη τη στηγμή ο ήλιος ΥΠΕΡΕΊΟΝ;;;;
Και επειδή ίσως θα πρέπει να ακολουθούμε και λίγο τα βήματα (αν είναι δυνατό) του Σεβαστού μας διδασκάλου Κυρίου Γιάννη εις τις...Εις τον Αιθέρα περιδιαβάσεις του,
και επειδή μέχρι σήμερα , παρά το ότι έχουν παρέλθει οκτώ μήνες απο την έκδοση και κυκλοφορία του σημαντικότατου βιβλίου «ΑΡΧΗ – ΤΕΛΟΣ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΓΕΝΟΥΣ», καμιά αναφορά ή έστω σκέψη δεν έχει διατυποθεί περι του περιεχομένου του βιβλίου θα παραπέμψω στην εις το Πεμτο Κεφάλαιο αναφορά
« Περι των Ηλιακών κηλίδων», και εις ολόκληρο το Έκτο Κεφάλαιο.
ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΕΙΔΩΛΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΣΣΟΜΕΝΟΥ ΑΛΗΘΟΥΣ ΗΛΙΟΥ ΥΠΕΡΙΟΝΟΣ
Α. ΠΕΡΙ: ΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ» ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ
Β. ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ «ΜΑΣ» , ΑΣΤΡΟ, ΑΣΤΕΡΑΣ ἤ ΕΙΔΩΛΟΝ;
Γ. ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΑΛΗΘΟΥΣ ΗΛΙΟΥ ΥΠΕΡΙΟΝΟΣ.
Δ. ΠΕΡΙ: ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΥΠΕΡΙΟΝΟΣ ΑΙΗΤΟΥ.
Ε. ΠΕΡΙ: ΤΩΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΕΚΛΕΙΨΕΩΝ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ».
+. ΠΕΡΙ: ΤΗΣ ΕΣΣΟΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ «ΜΑΣ» ΕΚΛΕΙΨΕΩΣ, ἤ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, ἤ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ.
Ίσως η απορία ή και αμηχανία των επιστημόνων θα μπορούσε να ξεπεραστεί εάν προσέγγιζαν το θέμα και απο την πλευρά που ο Κυρ Γιάννης το έχει προσεγγίσει.
Αλλά όπως όλοι καλά γνωρίζουμε Επιστήμων και Αιθεροβάμων δεν πάνε μαζί....τουλάχιστον μέχρι τώρα.
Παρεπιπτόντος κυρ Γιάννη πότε θα έχουμε την χαρά να διαβάσουμε τα επόμενα Εννέα κεφάλαια του Δευτέρου Τόμου;
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
Προς τον αγαπητό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ και φυσικά προς όλους τους συμπορευτές άνοιξα νέο θέμα με τίτλο "ΑΠΟΡΙΕΣ, ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ "ΑΡΧΗ-ΤΕΛΟΥΣ"" στην ενότητα "ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ".
"ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΜΕΝ ΙΣΩΣ ΦΑΣΙΝ ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ, ΟΥ ΜΗΝ ΠΑΡΑΛΟΓΑ"
ΚΛΕΑΝΘΗΣ (331 / 330-232 π.Χ.)
ΚΛΕΑΝΘΗΣ (331 / 330-232 π.Χ.)
Κύριε Χατζηδημητρίου, κι εγώ έχω την αίσθηση πως το φαινόμενο έχει σχέση με τα εσσόμενα που έχει παρουσιάσει στο βιβλίο του ο κ Φουράκης. Ο λόγος που δεν το ανέφερα νωρίτερα είναι γιατί το αντίστοιχο κεφάλαιο στο βιβλίο του κ Γιάννη δεν το έχω κατανοήσει πλήρως, και πρέπει να το μελετήσω πιο προσεκτικά πριν εκφέρω άποψη.
Σε περιοδικό του Φεβρουαρίου ή του Μαρτίου διάβασα για την "περίεργη" συμπεριφορά του Ηλίου, που είχε ως αποτέλεσμα την εκτροπή ενός αστρικού σώματος από την πορεία του. Και αυτό το γεγονός νομίζω θα έπρεπε να συνδεθεί με τα παραπάνω.
Όσο για τους επιστήμονες μπορεί να μην τους ταιριάζει να είναι και αιθεροβάμονες, μπορούν όμως να παίρνουν ιδέες.
Σε περιοδικό του Φεβρουαρίου ή του Μαρτίου διάβασα για την "περίεργη" συμπεριφορά του Ηλίου, που είχε ως αποτέλεσμα την εκτροπή ενός αστρικού σώματος από την πορεία του. Και αυτό το γεγονός νομίζω θα έπρεπε να συνδεθεί με τα παραπάνω.
Όσο για τους επιστήμονες μπορεί να μην τους ταιριάζει να είναι και αιθεροβάμονες, μπορούν όμως να παίρνουν ιδέες.
Οἱ ἀστρονόμοι βρίσκονται σὲ σύγχυση μὲ τὸν Ἥλιο ἀφοῦ παρατηρεῖται μία ἀσυνήθιστη μείωση τῆς ἡλιακῆς δραστηριότητας ἐνῶ ἔχουν σχεδὸν ἐξαφανιστεῖ οἱ ἡλιακὲς κηλίδες καὶ οἱ ἐκρήξεις εἶναι κι αὐτὲς ἐλάχιστες. Ὁ ἥλιος διανύει μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἥσυχες περιόδους ἐδῶ καὶ πολλὲς δεκαετίες.
Ἡ ἀπουσία ἡλιακῆς δραστηριότητας προβληματίζει τοὺς ἀστρονόμους γιατί συνήθως ὁ Ἥλιος διαγράφει ἕναν 11ετή κύκλο δραστηριότητας. Στὴν κορύφωση τοῦ κύκλου ἡ θερμοκρασία τοῦ αὐξάνεται καὶ ἐκτινάσσει φλόγες καὶ τεράστιες μάζες ἀερίων στὸ μέγεθος ἐνὸς πλανήτη, ἐνῶ ἀκολουθοῦν πιὸ ἤπιες περίοδοι δραστηριότητας.
Ἡ ἐμφάνιση καὶ ἐξαφάνιση τῶν ἡλιακῶν κηλίδων ἀκολουθεῖ διαχρονικὰ ἕνα πρότυπο ποὺ διαρκεῖ ὁρισμένα χρόνια, ὅμως αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ ἀπουσία τῶν κηλίδων ἔχει ξεφύγει ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρότυπο καὶ ἔχει διαρκέσει περισσότερο ἀπὸ ἄλλες φορὲς - μάλιστα ὁ Ἥλιος δὲν δείχνει σημάδια ὅτι σύντομα οἱ κηλίδες του θὰ ἐπανεμφανιστοῦν. Κανένας ἐν ζωῇ ἐπιστήμονας δὲν ἔχει δεῖ ποτὲ τὸν ἥλιο νὰ συμπεριφέρεται ἔτσι.
Ἡ δραστηριότητα τὸ 2001 (ἀριστερά) καὶ τὸ 2009 (δεξιά)
Τὸ 2008 κανονικὰ ἔπρεπε ὁ Ἥλιος νὰ ἀρχίσει νὰ δραστηριοποιεῖται μετὰ ἀπὸ μία ἤρεμη περίοδο. Ὡστόσο, ὁ Ἥλιος ἐμφάνισε ἱστορικὰ χαμηλὰ 50ετίας στὴν πίεση τῶν ἡλιακῶν ἀνέμων (ποὺ ἀποτελοῦνται ἀπὸ ρεύματα φορτισμένων σωματιδίων ποὺ ἐκτοξεύει ὁ ἥλιος στὸ διάστημα ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴ Γῆ), χαμηλὰ 55ετίας στὶς ράδιο-ἐκπομπὲς καὶ χαμηλὰ 100ετίας στὴ δραστηριότητα τῶν ἡλιακῶν κηλίδων.
Πέρα ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαμηλὰ (ἡλιακοὶ ἄνεμοι, δραστηριότητα καὶ κηλίδες) ἔχει ἐπίσης παρατηρηθεῖ ὅτι ὁ μαγνητικὸς ἄξονας τοῦ ἥλιου ἔχει ἀποκτήσει μία ἀσυνήθιστη κλίση.
Σύμφωνα μὲ τὴν Louise Hara, καθηγήτρια στὸ Πανεπιστημιακὸ Κολέγιο τοῦ Λονδίνο, δὲν εἶναι σαφὴς ἀκόμη ἡ αἰτία αὐτῆς τῆς ἤπιας δραστηριότητας. "Κάποιοι ὑποστηρίζουν ὅτι εἰσερχόμαστε σὲ μία περίοδο ἐλάχιστης δραστηριότητας, αὐτὸ ὅμως εἶναι ἕνα μεγάλο θέμα συζήτησης". Στὰ μέσα του 17ου αἰώνα, μιὰ τέτοια περίοδος εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα μία «μίνι ἐποχὴ παγετώνων».
Ὁρισμένοι ἐπιστήμονες ἄρχισαν πλέον νὰ προωθοῦν τὴν θεωρία ὅτι ὁ ἥλιος ἔχει περισσότερη σχέση μὲ τὴν ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτη καὶ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγὴ ἀπὸ ὅ,τι νομίζαμε ὡς τώρα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει ὁδηγήσει πολλοὺς νὰ σκεφτοῦν ὅτι κάτι τέτοιο θὰ μποροῦσε νὰ μετριάσει τὶς ἐπιπτώσεις τῶν κλιματικῶν ἀλλαγῶν καὶ ὑπερθέρμανσης τῆς Γῆς. Γιατί ὁ ἥλιος ἀποτελεῖ τὸν πρωταρχικὸ παράγοντα τοῦ κλιματικοῦ συστήματος τῆς Γῆς, καθὼς μὲ βάση αὐτὸν διαμορφώνονται τὰ μοτίβα τῶν θαλάσσιων ρευμάτων καὶ ὅλα τὰ κλιματικὰ φαινόμενα τῆς Γῆς, συμπεριλαμβανομένου τοῦ φαινομένου τοῦ θερμοκηπίου.
Μήπως ἔχουμε ὑπερεκτιμήσει τὸ ρόλο τοῦ διοξειδίου τοῦ ἄνθρακα στὴ διαμόρφωση τῆς θερμοκρασίας τῆς Γῆς καὶ ἐνδεχομένως ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁ ἥλιος ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀναστείλει τὴν ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτη γιὰ κάποιο διάστημα, λένε μερικοὶ ἐπιστήμονες.
Ὡστόσο, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Mike Lockwood, καθηγητὴς στὸ πανεπιστήμιο τοῦ Σάουθαμπτον, ἡ ἄποψη αὐτὴ εἶναι ὑπερβολικὰ ἁπλοϊκή. "Πολὺ θὰ ἤθελα ὁ Ἥλιος νὰ μᾶς βοηθοῦσε, δυστυχῶς ὅμως τὰ στοιχεῖα δὲν ὑποστηρίζουν αὐτὴ τὴν ὑπόθεση".
Ο Lockwood ἦταν ἀπὸ τοὺς πρώτους ἐρευνητὲς ποὺ ἔκαναν λόγο γιὰ μείωση τῆς ἡλιακῆς δραστηριότητας ἀπὸ τὸ 1985. "Ἂν ἡ αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη εἶχε εὐεργετικὲς ἰδιότητες γιὰ τὸν πλανήτη μας, θὰ τὶς εἴχαμε δεῖ μέχρι τώρα".
Ὁ κύκλος τῶν ἡλιακῶν κηλίδων - πιὸ σκούρων ἀπὸ τὸ περιβάλλον τους καὶ πιὸ ψυχρῶν περιοχῶν στὴν ἐπιφάνεια τοῦ Ἥλιου - εἶναι περίπου 11ετής καὶ παρατηρήθηκε γιὰ πρώτη φορᾶ τὸ 1843. Ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι ἀνάλογα μὲ τὸ ἂν οἱ κηλίδες μεγαλώνουν ἢ μικραίνουν, τὸ κλίμα τῆς Γῆς γίνεται θερμότερο ἢ ψυχρότερο ἀντίστοιχα. Σύμφωνα μὲ πρόσφατες ἔρευνες, κατὰ τὰ τελευταῖα 12.000 χρόνια, ὑπῆρξαν 27 μεγάλα "ἐλάχιστα" καὶ 19 μεγάλα "ζενίθ" τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, δηλαδὴ ἐποχὲς εἴτε ἰδιαίτερα κρύες εἴτε ἰδιαίτερα θερμές.
Στὸν 20ό αἰώνα ὁ ἥλιος ἦταν ἰδιαίτερα ἐνεργὸς στὶς δεκαετίες τοῦ ΄50 καὶ τοῦ ΄80. Ὁ ἥλιος ἔγινε αὐξανόμενα ἐνεργὸς τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ ποὺ ἡ Γῆ ἄρχισε νὰ θερμαίνεται περισσότερο, ὅμως μέχρι τώρα γενικὰ οἱ ἐπιστήμονες ἀπέδιδαν μικρὴ μόνο ἐπίδραση στὸν ἥλιο (γύρω στὸ 10%-20% σύμφωνα μὲ τὰ ὑπολογιστικὰ κλιματικὰ μοντέλα) - μιὰ ἄποψη ποὺ ἴσως στὸ μέλλον ἀλλάξει.
Αὐτὸ ποὺ ἔχει παρατηρηθεῖ στὸν 21ό αἰώνα, εἶναι ὅτι ἀφοῦ ὁ ἥλιος ἄρχισε νὰ ἔχει πιὰ μειωμένη δραστηριότητα, ἡ αὔξηση στὴ θερμοκρασία τῆς Γῆς ἄρχισε ἐπίσης νὰ μειώνεται. Ἂν καὶ στὴ διάρκεια τοῦ 11ετούς κύκλου τῶν κηλίδων, ἡ ἐνεργειακὴ παραγωγὴ τοῦ ἥλιου μεταβάλλεται μόλις κατὰ 0,1% (μικρὸ ποσοστὸ γιὰ νὰ θεωρηθεῖ σημαντικὸ γιὰ τὴ Γῆ), σὲ ἀπόλυτα νούμερα αὐτὴ ἡ μεταβολὴ εἶναι τεράστια καὶ ἀναλογεῖ σὲ 1,3 βὰτ ἐνέργειας ἀνὰ τετραγωνικὸ μίλι στὴν ἐπιφάνεια τοῦ πλανήτη μας, ποσότητα πού, σύμφωνα μὲ νέες θεωρίες, μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσει σημαντικὰ τὸ κλίμα καὶ τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου.
Οἱ ἡλιακὲς κηλίδες εἶναι τοποθεσίες ὅπου ἰσχυροὶ μαγνητικοὶ βρόχοι -- ἑκατοντάδες φορὲς ἰσχυρότεροι ἀπὸ τὸ μαγνητικὸ πεδίο ποὺ τὸ περιβάλλει -- κινοῦνται πρὸς τὰ πάνω μέσω τῆς φωτόσφαιρας. Οἱ μεσημβρινὲς ροὲς στὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἥλιου μεταφέρουν τὰ μαγνητικὰ πεδία ἀπὸ τὶς κηλίδες - ποὺ βρίσκονται σὲ ἕνα μέσο γεωγραφικὸ πλάτος - πρὸς τοὺς πόλους τοῦ ἥλιου. Οἱ πόλοι ἀλλάζουν φορά, ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ ροὲς ἀλλάζουν τὴ φορὰ
Ἡ ἀπουσία ἡλιακῆς δραστηριότητας προβληματίζει τοὺς ἀστρονόμους γιατί συνήθως ὁ Ἥλιος διαγράφει ἕναν 11ετή κύκλο δραστηριότητας. Στὴν κορύφωση τοῦ κύκλου ἡ θερμοκρασία τοῦ αὐξάνεται καὶ ἐκτινάσσει φλόγες καὶ τεράστιες μάζες ἀερίων στὸ μέγεθος ἐνὸς πλανήτη, ἐνῶ ἀκολουθοῦν πιὸ ἤπιες περίοδοι δραστηριότητας.
Ἡ ἐμφάνιση καὶ ἐξαφάνιση τῶν ἡλιακῶν κηλίδων ἀκολουθεῖ διαχρονικὰ ἕνα πρότυπο ποὺ διαρκεῖ ὁρισμένα χρόνια, ὅμως αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ ἀπουσία τῶν κηλίδων ἔχει ξεφύγει ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρότυπο καὶ ἔχει διαρκέσει περισσότερο ἀπὸ ἄλλες φορὲς - μάλιστα ὁ Ἥλιος δὲν δείχνει σημάδια ὅτι σύντομα οἱ κηλίδες του θὰ ἐπανεμφανιστοῦν. Κανένας ἐν ζωῇ ἐπιστήμονας δὲν ἔχει δεῖ ποτὲ τὸν ἥλιο νὰ συμπεριφέρεται ἔτσι.
Ἡ δραστηριότητα τὸ 2001 (ἀριστερά) καὶ τὸ 2009 (δεξιά)
Τὸ 2008 κανονικὰ ἔπρεπε ὁ Ἥλιος νὰ ἀρχίσει νὰ δραστηριοποιεῖται μετὰ ἀπὸ μία ἤρεμη περίοδο. Ὡστόσο, ὁ Ἥλιος ἐμφάνισε ἱστορικὰ χαμηλὰ 50ετίας στὴν πίεση τῶν ἡλιακῶν ἀνέμων (ποὺ ἀποτελοῦνται ἀπὸ ρεύματα φορτισμένων σωματιδίων ποὺ ἐκτοξεύει ὁ ἥλιος στὸ διάστημα ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴ Γῆ), χαμηλὰ 55ετίας στὶς ράδιο-ἐκπομπὲς καὶ χαμηλὰ 100ετίας στὴ δραστηριότητα τῶν ἡλιακῶν κηλίδων.
Πέρα ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαμηλὰ (ἡλιακοὶ ἄνεμοι, δραστηριότητα καὶ κηλίδες) ἔχει ἐπίσης παρατηρηθεῖ ὅτι ὁ μαγνητικὸς ἄξονας τοῦ ἥλιου ἔχει ἀποκτήσει μία ἀσυνήθιστη κλίση.
Σύμφωνα μὲ τὴν Louise Hara, καθηγήτρια στὸ Πανεπιστημιακὸ Κολέγιο τοῦ Λονδίνο, δὲν εἶναι σαφὴς ἀκόμη ἡ αἰτία αὐτῆς τῆς ἤπιας δραστηριότητας. "Κάποιοι ὑποστηρίζουν ὅτι εἰσερχόμαστε σὲ μία περίοδο ἐλάχιστης δραστηριότητας, αὐτὸ ὅμως εἶναι ἕνα μεγάλο θέμα συζήτησης". Στὰ μέσα του 17ου αἰώνα, μιὰ τέτοια περίοδος εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα μία «μίνι ἐποχὴ παγετώνων».
Ὁρισμένοι ἐπιστήμονες ἄρχισαν πλέον νὰ προωθοῦν τὴν θεωρία ὅτι ὁ ἥλιος ἔχει περισσότερη σχέση μὲ τὴν ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτη καὶ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγὴ ἀπὸ ὅ,τι νομίζαμε ὡς τώρα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει ὁδηγήσει πολλοὺς νὰ σκεφτοῦν ὅτι κάτι τέτοιο θὰ μποροῦσε νὰ μετριάσει τὶς ἐπιπτώσεις τῶν κλιματικῶν ἀλλαγῶν καὶ ὑπερθέρμανσης τῆς Γῆς. Γιατί ὁ ἥλιος ἀποτελεῖ τὸν πρωταρχικὸ παράγοντα τοῦ κλιματικοῦ συστήματος τῆς Γῆς, καθὼς μὲ βάση αὐτὸν διαμορφώνονται τὰ μοτίβα τῶν θαλάσσιων ρευμάτων καὶ ὅλα τὰ κλιματικὰ φαινόμενα τῆς Γῆς, συμπεριλαμβανομένου τοῦ φαινομένου τοῦ θερμοκηπίου.
Μήπως ἔχουμε ὑπερεκτιμήσει τὸ ρόλο τοῦ διοξειδίου τοῦ ἄνθρακα στὴ διαμόρφωση τῆς θερμοκρασίας τῆς Γῆς καὶ ἐνδεχομένως ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁ ἥλιος ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀναστείλει τὴν ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτη γιὰ κάποιο διάστημα, λένε μερικοὶ ἐπιστήμονες.
Ὡστόσο, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Mike Lockwood, καθηγητὴς στὸ πανεπιστήμιο τοῦ Σάουθαμπτον, ἡ ἄποψη αὐτὴ εἶναι ὑπερβολικὰ ἁπλοϊκή. "Πολὺ θὰ ἤθελα ὁ Ἥλιος νὰ μᾶς βοηθοῦσε, δυστυχῶς ὅμως τὰ στοιχεῖα δὲν ὑποστηρίζουν αὐτὴ τὴν ὑπόθεση".
Ο Lockwood ἦταν ἀπὸ τοὺς πρώτους ἐρευνητὲς ποὺ ἔκαναν λόγο γιὰ μείωση τῆς ἡλιακῆς δραστηριότητας ἀπὸ τὸ 1985. "Ἂν ἡ αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη εἶχε εὐεργετικὲς ἰδιότητες γιὰ τὸν πλανήτη μας, θὰ τὶς εἴχαμε δεῖ μέχρι τώρα".
Ὁ κύκλος τῶν ἡλιακῶν κηλίδων - πιὸ σκούρων ἀπὸ τὸ περιβάλλον τους καὶ πιὸ ψυχρῶν περιοχῶν στὴν ἐπιφάνεια τοῦ Ἥλιου - εἶναι περίπου 11ετής καὶ παρατηρήθηκε γιὰ πρώτη φορᾶ τὸ 1843. Ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι ἀνάλογα μὲ τὸ ἂν οἱ κηλίδες μεγαλώνουν ἢ μικραίνουν, τὸ κλίμα τῆς Γῆς γίνεται θερμότερο ἢ ψυχρότερο ἀντίστοιχα. Σύμφωνα μὲ πρόσφατες ἔρευνες, κατὰ τὰ τελευταῖα 12.000 χρόνια, ὑπῆρξαν 27 μεγάλα "ἐλάχιστα" καὶ 19 μεγάλα "ζενίθ" τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, δηλαδὴ ἐποχὲς εἴτε ἰδιαίτερα κρύες εἴτε ἰδιαίτερα θερμές.
Στὸν 20ό αἰώνα ὁ ἥλιος ἦταν ἰδιαίτερα ἐνεργὸς στὶς δεκαετίες τοῦ ΄50 καὶ τοῦ ΄80. Ὁ ἥλιος ἔγινε αὐξανόμενα ἐνεργὸς τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ ποὺ ἡ Γῆ ἄρχισε νὰ θερμαίνεται περισσότερο, ὅμως μέχρι τώρα γενικὰ οἱ ἐπιστήμονες ἀπέδιδαν μικρὴ μόνο ἐπίδραση στὸν ἥλιο (γύρω στὸ 10%-20% σύμφωνα μὲ τὰ ὑπολογιστικὰ κλιματικὰ μοντέλα) - μιὰ ἄποψη ποὺ ἴσως στὸ μέλλον ἀλλάξει.
Αὐτὸ ποὺ ἔχει παρατηρηθεῖ στὸν 21ό αἰώνα, εἶναι ὅτι ἀφοῦ ὁ ἥλιος ἄρχισε νὰ ἔχει πιὰ μειωμένη δραστηριότητα, ἡ αὔξηση στὴ θερμοκρασία τῆς Γῆς ἄρχισε ἐπίσης νὰ μειώνεται. Ἂν καὶ στὴ διάρκεια τοῦ 11ετούς κύκλου τῶν κηλίδων, ἡ ἐνεργειακὴ παραγωγὴ τοῦ ἥλιου μεταβάλλεται μόλις κατὰ 0,1% (μικρὸ ποσοστὸ γιὰ νὰ θεωρηθεῖ σημαντικὸ γιὰ τὴ Γῆ), σὲ ἀπόλυτα νούμερα αὐτὴ ἡ μεταβολὴ εἶναι τεράστια καὶ ἀναλογεῖ σὲ 1,3 βὰτ ἐνέργειας ἀνὰ τετραγωνικὸ μίλι στὴν ἐπιφάνεια τοῦ πλανήτη μας, ποσότητα πού, σύμφωνα μὲ νέες θεωρίες, μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσει σημαντικὰ τὸ κλίμα καὶ τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου.
Οἱ ἡλιακὲς κηλίδες εἶναι τοποθεσίες ὅπου ἰσχυροὶ μαγνητικοὶ βρόχοι -- ἑκατοντάδες φορὲς ἰσχυρότεροι ἀπὸ τὸ μαγνητικὸ πεδίο ποὺ τὸ περιβάλλει -- κινοῦνται πρὸς τὰ πάνω μέσω τῆς φωτόσφαιρας. Οἱ μεσημβρινὲς ροὲς στὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἥλιου μεταφέρουν τὰ μαγνητικὰ πεδία ἀπὸ τὶς κηλίδες - ποὺ βρίσκονται σὲ ἕνα μέσο γεωγραφικὸ πλάτος - πρὸς τοὺς πόλους τοῦ ἥλιου. Οἱ πόλοι ἀλλάζουν φορά, ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ ροὲς ἀλλάζουν τὴ φορὰ
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Τί συμβαίνει μὲ τὸν ἥλιο; Θὰ μποροῦσε μία ἀσυνήθιστη συμπεριφορὰ νὰ εἶναι προάγγελος μιᾶς νέας ἐποχῆς τῶν παγετώνων;
Γιὰ περίπου 50 χρόνια ἀπὸ τὸ 1650 ἕως τὸ 1700 περίπου, ὁ Ἥλιος ἔκανε ἕνα διάλειμμα ἀπὸ τὴν τυπικὴ δραστηριότητα τῶν κηλίδων του. Αὐτὴ ἡ φάση τῆς ἡλιακῆς ἠρεμίας συνέπεσε μὲ τὴν "Μικρὴ Παγετωνικὴ Ἐποχή" - μιὰ περίοδο ψύξης τῆς Γῆς ποὺ ὁδήγησε σὲ δύσκολους ψυχροὺς χειμῶνες, ἰδίως στὴν Εὐρώπη καὶ τὴ Βόρεια Ἀμερική. Οἱ ἐπιστήμονες ἀποδίδουν τὴν Μικρὴ Παγετωνικὴ Ἐποχὴ σὲ δυὸ βασικὲς αἰτίες: τὴν αὐξημένη ἡφαιστειακὴ δραστηριότητα καὶ τὴν μειωμένη ἡλιακὴ δραστηριότητα.
Ἡ πρώτη ἡλιακὴ κηλίδα τοῦ 24ου κύκλου ἐμφανίζεται ταυτόχρονα μὲ τὴν τελευταία του 23ου κύκλου
Θὰ μποροῦσε νὰ συμβεῖ ξανά; Καὶ κατευθυνόμαστε πρὸς τὰ ἐκεῖ τώρα;
Ὁ ὅρος "ἡλιακὴ δραστηριότητα" ἀναφέρεται συλλογικὰ στὶς ἡλιακὲς κηλίδες, στὶς ἡλιακὲς ἐκλάμψεις, καὶ τὶς ἡλιακὲς ἐκρήξεις. Μαζί, αὐτὰ τὰ φαινόμενα συνθέτουν τὸ "διαστημικὸ καιρό", ποὺ μεταβάλλει τὶς ἀλληλεπιδράσεις μεταξὺ τῆς Γῆς καὶ τῆς ἀτμόσφαιράς της, προκαλώντας πιθανὲς διαταραχὲς στοὺς δορυφόρους, τὰ συστήματα ἐπικοινωνιῶν, καὶ τὰ ἠλεκτρικὰ δίκτυα. Ἡ μεταβολὴ τῶν ἐπιπέδων της ἡλιακῆς δραστηριότητας ἐπίσης μπορεῖ νὰ προκαλέσει σημαντικὲς ἀλλαγὲς στὰ μοντέλα τῆς ἀτμοσφαιρικῆς κυκλοφορίας, ποὺ μπορεῖ ἔτσι νὰ ἐπηρεάσει τὸν καιρὸ καὶ τὸ κλίμα τῆς Γῆς.
Οἱ ἡλιακοὶ κύκλοι, ποὺ διαρκοῦν κατὰ μέσο ὄρο 11 χρόνια, ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸν ἀριθμό, τὸ μέγεθος καὶ τὴν τοποθέτηση τῶν ἡλιακῶν κηλίδων - πιὸ ψυχρά, πιὸ σκούρα στίγματα στὴν ἐπιφάνεια τοῦ Ἥλιου, ὅπου παρατηρεῖται ἔντονη μαγνητικὴ δραστηριότητα - στὴν ἐπιφάνεια τῆς Ἥλιου. Κάθε κύκλος χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἕνα ἡλιακὸ ἐλάχιστο καὶ ἕνα ἡλιακὸ μέγιστο, δηλαδὴ ὁ κατὰ προσέγγιση χρόνος στὸν κύκλο ὅπου συμβαίνουν οἱ μικρότερες καὶ μεγαλύτερες ἡλιακὲς δραστηριότητες. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἡλιακοῦ ἐλάχιστου, ἡ δραστηριότητα τῆς κηλίδας μειώνεται, καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μέγιστου αὐξάνεται ὁ ἀριθμὸς τῶν κηλίδων. Καθὼς μειώνεται ἕνας κύκλος καὶ ἕνας ἄλλος ἀρχίζει, τότε μπορεῖ νὰ εἰδωθοῦν ταυτόχρονα κηλίδες καὶ ἀπὸ τοὺς δυὸ κύκλους.
Μέχρι τὰ τέλη τοῦ 2007, ὁ ἡλιακὸς κύκλος 23, ποὺ ξεκίνησε τὸ 1996, εἶχε χαμηλὰ ἐπίπεδα δραστηριότητας, καὶ ἡ NOAA πρόβλεψε ὅτι ἡ 24ος Ἡλιακὸς Κύκλος θὰ ἄρχιζε τὸν Μάρτιο τοῦ 2008, σὺν ἢ πλὴν ἕξι μῆνες. Πράγματι, στὸ νέο κύκλο ἡ πρώτη κηλίδα ἐμφανίστηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2008 - σὲ ὑψηλὸ γεωγραφικὸ πλάτος, ἕνα σαφὲς μήνυμα ὅτι εἶναι μέρος τοῦ νέου ἡλιακοῦ κύκλου. Ὅμως, κατὰ τοὺς μῆνες ποὺ ἀκολούθησαν, παρατηρήθηκε μία σημαντικὴ μείωση τῆς δραστηριότητας τῆς ἡλιακῆς κηλίδας, δίνοντας ἀφορμὴ νὰ τεθοῦν ἐρωτήματα γιὰ τὸ ἂν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ ἀρχὴ μιᾶς ἄλλης μικρῆς παγετωνικῆς ἐποχῆς.
Μετὰ ἀπὸ ἐννέα μῆνες πολὺ μικρῆς ἡλιακῆς δραστηριότητας, ἐμφανίστηκε μία παρτίδα πέντε ἡλιακῶν κηλίδων ἀρχίζοντας τὴν 31 Ὀκτωβρίου τοῦ 2008, τέσσερις ἐκ τῶν ὁποίων ἀνῆκαν στὸ νέο κύκλο. Μέχρι στιγμῆς φέτος, ἐμφανίστηκαν συνολικὰ τέσσερις ἡμέρες δυὸ κηλίδες - μία του 23ου κύκλου καὶ μία του 24ου.
Βέβαια ξέρουμε ὅτι συνήθως κατὰ τὴ διάρκεια ἐνὸς ἡλιακοῦ ἐλάχιστου δὲν ὑπάρχουν κηλίδες γιὰ ἕνα ἢ δυὸ μῆνες, ὁπότε αὐτὸ ποὺ εἴδαμε τὸ 2008, εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν περισσότερων ἡλιακῶν κύκλων.
Ο Tom Woods ἕνας εἰδικός της ἡλιακῆς δραστηριότητας, ἐπισημαίνει ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἐνδείξεις, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν δραστηριότητα τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, ὅτι ὁ νέος 24ος κύκλος μπορεῖ νὰ εἶναι διαφορετικός. Πρώτον, τὸ μαγνητικὸ πεδίο τοῦ Ἥλιου στοὺς πόλους εἶναι περίπου 40% χαμηλότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ συνήθως εἶναι σὲ ἡλιακὸ ἐλάχιστο. "Τὴν τελευταία φορᾶ ποὺ τὸ πολικὸ πεδίο ἦταν τόσο ἀσθενὲς ἀνάγεται στὶς ἀρχὲς τοῦ 1800, μιὰ περίοδος ποὺ ὀνομάζεται Dalton Minimum, ὅταν εἴχαμε μία χαμηλὴ ἡλιακὴ δραστηριότητα", λέει. Ἡ περίοδος Dalton Minimum διήρκεσε ἀπὸ τὸ 1790 ἕως περίπου τὸ 1830 καὶ συνέπεσε μὲ μία περίοδο πιὸ χαμηλῆς θερμοκρασίας ἀπὸ τὸ μέσο ὄρο στὸν πλανήτη.
Ἐπιπλέον, ὁ Woods ἀναφέρει ὅτι ἡ ταχύτητα τοῦ ἡλιακοῦ ἀνέμου εἶναι σήμερα χαμηλότερη ἀπὸ τὴν κανονική. Μήπως αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ γίνει μία μεγάλη ἀλλαγὴ στὸν ἡλιακὸ κύκλο; "Δὲν τὸ γνωρίζουμε ἀλλὰ εἴμαστε σὲ ἀναμονὴ καὶ τὸ παρακολουθοῦμε", τονίζει. "Αὐτὸς ὁ νέος κύκλος θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἀνώμαλα χαμηλῆς ἢ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι κανονικῆς δραστηριότητας."
Ἂν καὶ ὁ 12-ἐτὴς 23ος Κύκλος (ξεκίνησε τὸ 1996) δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὰ φυσιολογικὰ ὅρια, θὰ μποροῦσε νὰ βοηθήσει στὴν ἐξήγηση γιατί ἡ δραστηριότητα τοῦ 24ου Κύκλου εἶναι χαμηλή. Οἱ εἰδικοὶ ἐπισημαίνουν ὅτι, μὲ βάση τοὺς προηγούμενους 22 ἡλιακοὺς κύκλους ξέρουμε ὅτι ὅσο μεγαλύτερος εἶναι ὁ προηγούμενος κύκλος, τόσο μικρότερος εἶναι ὁ ἑπόμενος ἀπὸ ἄποψη δραστηριότητας.
Σύμφωνα μὲ τὸν Woods ἀκόμη καὶ ἕνας μικρότερος κύκλο ἡλιακῆς θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει κάποια ψύξη στὴ Γῆ. "Ὄχι βέβαια ἀρκετὴ γιὰ νὰ ἀντισταθμίσει τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου ποὺ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτη", διευκρινίζει, "ἀλλὰ ἀρκετὴ γιὰ νὰ τὴν καθυστερήσει ἐνδεχομένως γιὰ λίγα χρόνια."
Ἡ ἐπίδραση τοῦ ἡλιακοῦ κύκλου πάνω στὴν παγκόσμια θερμοκρασία εἶναι περίπου τὸ 1/10 τοῦ ἑνὸς βαθμοῦ Κελσίου μόνο, ἐνῶ τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου κατὰ τὰ τελευταῖα 30 χρόνια ἀνέβασε τὴ θερμοκρασία περίπου ἕνα βαθμό.
"Ἀκόμη καὶ ἔτσι, εἶναι ἀπίθανο νὰ ἔχουμε ἕνα σενάριο μὲ τίτλο "Little Ice Age". Μᾶλλον εἶναι ἀπίθανο ὅτι προχωροῦμε σὲ μία φάση ὅπου δὲν θὰ ἔχουμε καμία δραστηριότητα ἡλιακῶν κηλίδων γιὰ 50 χρόνια. Βέβαια δὲν μποροῦμε νὰ ἐξαλείψουμε τελείως αὐτὴ τὴν πιθανότητα, ἀλλὰ θὰ ἔλεγα ὅτι οἱ πιθανότητες δὲν εἶναι ὑψηλές", συνεχίζει.
Δὲν ὑπάρχει βέβαια κανένα μοντέλο ποὺ μπορεῖ νὰ προβλέψει ἂν θὰ πᾶμε σὲ μία ἐποχὴ παγετώνων. Γὶ αὐτὸ καὶ δὲν εἴμαστε σίγουροι γιὰ τίποτα.
Γιατί εἶναι οἱ ἡλιακὲς κηλίδες σκοτεινές
Ἐπειδὴ οἱ ἡλιακὲς κηλίδες ἐμφανίζονται κατὰ ὁμάδες στὴν φωτόσφαιρα τοῦ ἥλιου ἀνάμεσα στοὺς φωτοσφαιρικοὺς κόκκους, σὲ μιὰ ζώνη 400 km πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἥλιου, εἶναι πιὸ ψυχρὲς (4.200 Κ) ἀπὸ τὴν περιβάλλουσα περιοχὴ τῆς ἐπιφάνειας (6.400 Κ). Αὐτὴ εἶναι μία μερικὴ ἐξήγηση μόνο. Καὶ γιατί νὰ εἶναι πιὸ ψυχρές; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ὀφείλεται στὰ ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία ποὺ συνδέονται μὲ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες.
Γνωρίζουμε ὅτι στὴν περιοχὴ κάτω ἀπὸ τὴ φωτόσφαιρα, εἶναι ἡ ζώνη μεταφορᾶς. Ἀπὸ ἐκεῖ ἀνεβαίνουν τὰ λεγόμενα ρεύματα μεταφορᾶς ποὺ εἶναι κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος ὑπεύθυνα γιὰ τὴν κάθετη κίνηση μεγάλων ποσοτήτων καυτοῦ ἀερίου καὶ ὅτι αὐτὴ ἡ δραστηριότητα μεταφέρει θερμότητα ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ πρὸς τὴν ἡλιακὴ ἐπιφάνεια. Τὰ μαγνητικὰ ὅμως πεδία, τῆς τάξεως τῶν 3.000 Gauss, ἀσκοῦν δυνάμεις στὰ κινούμενα φορτισμένα σωματίδια, καὶ ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ ἡλιακὸ ὑλικὸ εἶναι ἰδιαίτερα ἰονισμένο, τὰ μαγνητικὰ κάθετα πεδία πρὸς τὴν κίνηση τῶν ἰόντων, ἐπηρεάζουν ἰδιαίτερα τὴν ἀνοδικὴ κίνηση. Σὰν ἀποτέλεσμα ἔχουμε τὴ μικρότερη θερμοκρασία τῶν κηλίδων.
Λεπτομερεῖς ἐκτιμήσεις δείχνουν ὅτι οἱ μαγνητικὲς δυνάμεις ἐμποδίζουν τὴ μεταφορὰ τῆς θερμότητας στὴν ἐπιφάνεια μὲ τὸ νὰ κάνουν δυσκολότερη τὴν ἄνοδο στὰ καυτὰ ἀέρια. Κατὰ συνέπεια, ἡ περιοχὴ στὶς ἡλιακὲς κηλίδες ποὺ ἔχουν ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία τείνει νὰ εἶναι πιὸ ψυχρὴ ἀπὸ τὴν περιβάλλουσα περιοχὴ καὶ ἐμφανίζεται ἔτσι σκοτεινότερη ἀπὸ τὶς περιβάλλουσες θερμότερες περιοχές.
Ἡλιακὲς κηλίδες καὶ μαγνητικὰ πεδία
Ἀναλύοντας τὸ φῶς ἀπὸ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες βλέπουμε ἕνα σημαντικὸ διαχωρισμὸ Zeeman τῶν φασματικῶν γραμμῶν. Κατὰ συνέπεια, οἱ ἡλιακὲς κηλίδες συνδέονται μὲ τὰ ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία. Ἐπιπλέον, παρατηροῦμε καὶ τὰ παρακάτω:
1. Ὅταν οἱ ἡλιακὲς κηλίδες εἶναι σὲ ζεύγη, ἔχουν ἀντίθετη πολικότητα (δηλαδὴ ἡ μία συμπεριφέρεται μαγνητικὰ ὅπως ὁ βόρειος πόλος ἐνὸς μαγνήτη καὶ ἡ ἄλλη κηλίδα συμπεριφέρεται ὅπως ὁ νότιος πόλος).
2. Κατὰ τὴ διάρκεια ἐνὸς ὁρισμένου κύκλου μιᾶς ἡλιακῆς κηλίδας, οἱ κύριες ἡλιακὲς κηλίδες στὸ βόρειο ἠμισφαίριο τοῦ ἥλιου τείνουν ὅλες νὰ ἔχουν τὴν ἴδια πολικότητα, ἐνῶ τὸ ἴδιο πράγμα ἰσχύει γιὰ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες στὸ νότιο ἠμισφαίριο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ κοινὴ πολικότητα εἶναι ἀντίθετη ἀπὸ αὐτὴν τῶν ἡλιακῶν κηλίδων στὸ βόρειο ἠμισφαίριο.
3. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἑπόμενου κύκλου τοῦ ἥλιου, οἱ πολικότητες τῶν μαγνητικῶν πεδίων σὲ κάθε ἠμισφαίριο εἶναι ἀντίθετη ἀπὸ αὐτὴ ποὺ ἦταν στὸν προηγούμενο κύκλο.
Ἡ πάνω εἰκόνα παρουσιάζει τὴ κατανομὴ τοῦ μαγνητικοῦ πεδίου στὴν ἡλιακὴ ἐπιφάνεια ἀπὸ τὸ ἡλιακὸ παρατηρητήριο SOHO (27 Ἰανουαρίου τοῦ 1998). Τὸ μαῦρο δείχνει μία ἀρνητικὴ πολικότητα (μαγνητικὸ πεδίο ποὺ δείχνει πρὸς τὸ ἐσωτερικό του ἥλιου) ἐνῶ τὸ λευκὸ δείχνει μία θετικὴ πολικότητα (πρὸς τὸ ἐξωτερικὸ μέρος τοῦ ἥλιου). Οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις καὶ τῶν δυὸ πολικοτήτων βρίσκονται κοντὰ στὶς ἐνεργὲς περιοχὲς καὶ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες
Ὑπάρχουν φαινόμενα ποὺ ἐκδηλώνονται ταυτόχρονα στὴ φωτόσφαιρα, τὴ χρωμόσφαιρα καὶ τὸ στέμμα (μιὰ περιοχὴ ἐξωτερικὰ τῆς χρωμόσφαιρας ὅπου ἡ ἀραιὴ ὕλη τῆς διασκορπίζεται στὸ διάστημα μὲ μορφὴ ἡλιακοῦ ἀνέμου). Αὐτὲς εἶναι οἱ περιοχὲς δράσης ὅπου χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία καὶ μὲ τὶς δυναμικὲς τοὺς γραμμὲς νὰ συνδέονται μὲ ἄλλες περιοχὲς μαγνητικῶν πεδίων ἀντίθετης πολικότητας. Οἱ περιοχὲς δράσης ἐμφανίζονται ὅταν οἱ μαγνητικὲς γραμμὲς ποὺ ὑπάρχουν κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἥλιου, ἀναδύονται λόγω τῆς ὑδροστατικῆς καὶ τῆς μαγνητικῆς πίεσης ποὺ ὑφίστανται. Ἀποτέλεσμα τοῦ φαινομένου αὐτοῦ εἶναι ἡ ἐμφάνιση μιᾶς διπολικῆς μαγνητικῆς περιοχῆς. Ἡ ἐμφάνιση μιᾶς τέτοιας μαγνητικῆς διπολικῆς περιοχῆς προηγεῖται κάθε δραστηριότητας στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ ἥλιου.
Ὁ μαγνητικὸς κύκλος τῶν 22 χρόνων
Ἐπισταμένες ἐκτιμήσεις δείχνουν ὅτι τὸ ἡλιακὸ μαγνητικὸ πεδίο ἔχει ἕναν κύκλο 22 χρόνων, ἀκριβῶς δυὸ φορὲς τοῦ κύκλου τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, ἐπειδὴ ἡ πολικότητα τοῦ πεδίου ἐπιστρέφει στὴν ἀρχικὴ τιμή της, σὲ κάθε δυὸ ἡλιακοὺς κύκλους. Ἔτσι, ἡ θεμελιώδης περίοδος ποὺ ἐλέγχει τὴν ἡλιακὴ δραστηριότητα εἶναι ὁ μαγνητικὸς κύκλος τῶν 22 ἐτῶν, ἐνῶ ὁ κύκλος τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς τὸ μισό του, εἶναι ἀκριβῶς μιὰ εἰδικὴ ἐκδήλωση τοῦ μαγνητικοῦ κύκλου. Ὅπως γνωρίζουμε, τὸ μαγνητικὸ πεδίο διαδραματίζει ἕναν σημαντικὸ ρόλο στὶς περισσότερες πτυχὲς τῆς δραστηριότητες τοῦ ἥλιου (ἡλιακὲς κηλίδες, προεξοχές, ἐκλάμψεις, ἡλιακὸς ἄνεμος, καὶ τὴ φύση τοῦ στέμματος), ἔτσι ὁ μαγνητικὸς κύκλος τῶν 22 ἐτῶν εἶναι κεντρικὸς στὴν περιοδικότητα τοῦ ἐνεργοῦ ἥλιου.
Τὸ φαινόμενο τοῦ 11-ἐτοῦς κύκλου ἐξηγεῖται ἀπὸ τὸ μοντέλο τῆς ἠλεκτρομαγνητικῆς γεννήτριας ἢ τοῦ δυναμό. Ἡ ζώνη μεταφορᾶς, κάτω ἀπὸ τὴ φωτόσφαιρα, συμπεριφέρεται σὰν περιστρεφόμενο ρευστό. Αὐτὸ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα οἱ περιοχὲς τοῦ ἥλιου κοντὰ στοὺς πόλους νὰ περιστρέφονται πιὸ ἀργὰ (περίοδος 31 ἡμέρες) ἀπὸ ὅτι οἱ περιοχὲς τοῦ ἰσημερινοῦ (περίοδος 25 ἡμέρες). Αὐτὴ ἡ διαφορικὴ περιστροφὴ τοῦ ἥλιου προκαλεῖ περιπλοκὴ τῶν μαγνητικῶν γραμμῶν καὶ τὸ πεδίο γίνεται πιὸ ἰσχυρὸ σὲ μεγάλα πλάτη. Ἀλληλεπιδράει τότε μὲ τὰ ἀνερχόμενα ρεύματα τῆς ἰονισμένης ὕλης καὶ αὐτὴ ἡ ἀλληλεπίδραση εἶναι ποὺ δημιουργεῖ τὰ φαινόμενα δράσης.
Τὰ μαγνητικὰ πεδία, ποὺ ἀσκοῦν πίεση ἀνάλογή του τετραγώνου τῆς ἔντασης τοῦ πεδίου, ἀναγκάζουν τὸ ρευστὸ ὑλικὸ κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια (ἐκεῖ ὅπου τὸ μαγνητικὸ πεδίο εἶναι ἰσχυρό) νὰ ἀναδυθεῖ. Τότε ὅμως ἀναδύονται καὶ οἱ μαγνητικὲς γραμμὲς καὶ δημιουργοῦνται οἱ διπολικὲς μαγνητικὲς περιοχές. Στὴν ἀρχὴ τὸ φαινόμενο συμβαίνει σὲ μεγάλα πλάτη 40Ο. Γι' αὐτὸ καὶ οἱ κηλίδες πρωτοεμφανίζονται σὲ μεγάλα πλάτη. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου τὸ μαγνητικὸ πεδίο αὐξάνεται καὶ σὲ περιοχὲς κοντὰ στὸν ἰσημερινὸ κι ἔτσι ἐμφανίζονται κι ἐκεῖ νέες κηλίδες.
Γιὰ περίπου 50 χρόνια ἀπὸ τὸ 1650 ἕως τὸ 1700 περίπου, ὁ Ἥλιος ἔκανε ἕνα διάλειμμα ἀπὸ τὴν τυπικὴ δραστηριότητα τῶν κηλίδων του. Αὐτὴ ἡ φάση τῆς ἡλιακῆς ἠρεμίας συνέπεσε μὲ τὴν "Μικρὴ Παγετωνικὴ Ἐποχή" - μιὰ περίοδο ψύξης τῆς Γῆς ποὺ ὁδήγησε σὲ δύσκολους ψυχροὺς χειμῶνες, ἰδίως στὴν Εὐρώπη καὶ τὴ Βόρεια Ἀμερική. Οἱ ἐπιστήμονες ἀποδίδουν τὴν Μικρὴ Παγετωνικὴ Ἐποχὴ σὲ δυὸ βασικὲς αἰτίες: τὴν αὐξημένη ἡφαιστειακὴ δραστηριότητα καὶ τὴν μειωμένη ἡλιακὴ δραστηριότητα.
Ἡ πρώτη ἡλιακὴ κηλίδα τοῦ 24ου κύκλου ἐμφανίζεται ταυτόχρονα μὲ τὴν τελευταία του 23ου κύκλου
Θὰ μποροῦσε νὰ συμβεῖ ξανά; Καὶ κατευθυνόμαστε πρὸς τὰ ἐκεῖ τώρα;
Ὁ ὅρος "ἡλιακὴ δραστηριότητα" ἀναφέρεται συλλογικὰ στὶς ἡλιακὲς κηλίδες, στὶς ἡλιακὲς ἐκλάμψεις, καὶ τὶς ἡλιακὲς ἐκρήξεις. Μαζί, αὐτὰ τὰ φαινόμενα συνθέτουν τὸ "διαστημικὸ καιρό", ποὺ μεταβάλλει τὶς ἀλληλεπιδράσεις μεταξὺ τῆς Γῆς καὶ τῆς ἀτμόσφαιράς της, προκαλώντας πιθανὲς διαταραχὲς στοὺς δορυφόρους, τὰ συστήματα ἐπικοινωνιῶν, καὶ τὰ ἠλεκτρικὰ δίκτυα. Ἡ μεταβολὴ τῶν ἐπιπέδων της ἡλιακῆς δραστηριότητας ἐπίσης μπορεῖ νὰ προκαλέσει σημαντικὲς ἀλλαγὲς στὰ μοντέλα τῆς ἀτμοσφαιρικῆς κυκλοφορίας, ποὺ μπορεῖ ἔτσι νὰ ἐπηρεάσει τὸν καιρὸ καὶ τὸ κλίμα τῆς Γῆς.
Οἱ ἡλιακοὶ κύκλοι, ποὺ διαρκοῦν κατὰ μέσο ὄρο 11 χρόνια, ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸν ἀριθμό, τὸ μέγεθος καὶ τὴν τοποθέτηση τῶν ἡλιακῶν κηλίδων - πιὸ ψυχρά, πιὸ σκούρα στίγματα στὴν ἐπιφάνεια τοῦ Ἥλιου, ὅπου παρατηρεῖται ἔντονη μαγνητικὴ δραστηριότητα - στὴν ἐπιφάνεια τῆς Ἥλιου. Κάθε κύκλος χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἕνα ἡλιακὸ ἐλάχιστο καὶ ἕνα ἡλιακὸ μέγιστο, δηλαδὴ ὁ κατὰ προσέγγιση χρόνος στὸν κύκλο ὅπου συμβαίνουν οἱ μικρότερες καὶ μεγαλύτερες ἡλιακὲς δραστηριότητες. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἡλιακοῦ ἐλάχιστου, ἡ δραστηριότητα τῆς κηλίδας μειώνεται, καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μέγιστου αὐξάνεται ὁ ἀριθμὸς τῶν κηλίδων. Καθὼς μειώνεται ἕνας κύκλος καὶ ἕνας ἄλλος ἀρχίζει, τότε μπορεῖ νὰ εἰδωθοῦν ταυτόχρονα κηλίδες καὶ ἀπὸ τοὺς δυὸ κύκλους.
Μέχρι τὰ τέλη τοῦ 2007, ὁ ἡλιακὸς κύκλος 23, ποὺ ξεκίνησε τὸ 1996, εἶχε χαμηλὰ ἐπίπεδα δραστηριότητας, καὶ ἡ NOAA πρόβλεψε ὅτι ἡ 24ος Ἡλιακὸς Κύκλος θὰ ἄρχιζε τὸν Μάρτιο τοῦ 2008, σὺν ἢ πλὴν ἕξι μῆνες. Πράγματι, στὸ νέο κύκλο ἡ πρώτη κηλίδα ἐμφανίστηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2008 - σὲ ὑψηλὸ γεωγραφικὸ πλάτος, ἕνα σαφὲς μήνυμα ὅτι εἶναι μέρος τοῦ νέου ἡλιακοῦ κύκλου. Ὅμως, κατὰ τοὺς μῆνες ποὺ ἀκολούθησαν, παρατηρήθηκε μία σημαντικὴ μείωση τῆς δραστηριότητας τῆς ἡλιακῆς κηλίδας, δίνοντας ἀφορμὴ νὰ τεθοῦν ἐρωτήματα γιὰ τὸ ἂν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ ἀρχὴ μιᾶς ἄλλης μικρῆς παγετωνικῆς ἐποχῆς.
Μετὰ ἀπὸ ἐννέα μῆνες πολὺ μικρῆς ἡλιακῆς δραστηριότητας, ἐμφανίστηκε μία παρτίδα πέντε ἡλιακῶν κηλίδων ἀρχίζοντας τὴν 31 Ὀκτωβρίου τοῦ 2008, τέσσερις ἐκ τῶν ὁποίων ἀνῆκαν στὸ νέο κύκλο. Μέχρι στιγμῆς φέτος, ἐμφανίστηκαν συνολικὰ τέσσερις ἡμέρες δυὸ κηλίδες - μία του 23ου κύκλου καὶ μία του 24ου.
Βέβαια ξέρουμε ὅτι συνήθως κατὰ τὴ διάρκεια ἐνὸς ἡλιακοῦ ἐλάχιστου δὲν ὑπάρχουν κηλίδες γιὰ ἕνα ἢ δυὸ μῆνες, ὁπότε αὐτὸ ποὺ εἴδαμε τὸ 2008, εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν περισσότερων ἡλιακῶν κύκλων.
Ο Tom Woods ἕνας εἰδικός της ἡλιακῆς δραστηριότητας, ἐπισημαίνει ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἐνδείξεις, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν δραστηριότητα τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, ὅτι ὁ νέος 24ος κύκλος μπορεῖ νὰ εἶναι διαφορετικός. Πρώτον, τὸ μαγνητικὸ πεδίο τοῦ Ἥλιου στοὺς πόλους εἶναι περίπου 40% χαμηλότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ συνήθως εἶναι σὲ ἡλιακὸ ἐλάχιστο. "Τὴν τελευταία φορᾶ ποὺ τὸ πολικὸ πεδίο ἦταν τόσο ἀσθενὲς ἀνάγεται στὶς ἀρχὲς τοῦ 1800, μιὰ περίοδος ποὺ ὀνομάζεται Dalton Minimum, ὅταν εἴχαμε μία χαμηλὴ ἡλιακὴ δραστηριότητα", λέει. Ἡ περίοδος Dalton Minimum διήρκεσε ἀπὸ τὸ 1790 ἕως περίπου τὸ 1830 καὶ συνέπεσε μὲ μία περίοδο πιὸ χαμηλῆς θερμοκρασίας ἀπὸ τὸ μέσο ὄρο στὸν πλανήτη.
Ἐπιπλέον, ὁ Woods ἀναφέρει ὅτι ἡ ταχύτητα τοῦ ἡλιακοῦ ἀνέμου εἶναι σήμερα χαμηλότερη ἀπὸ τὴν κανονική. Μήπως αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ γίνει μία μεγάλη ἀλλαγὴ στὸν ἡλιακὸ κύκλο; "Δὲν τὸ γνωρίζουμε ἀλλὰ εἴμαστε σὲ ἀναμονὴ καὶ τὸ παρακολουθοῦμε", τονίζει. "Αὐτὸς ὁ νέος κύκλος θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἀνώμαλα χαμηλῆς ἢ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι κανονικῆς δραστηριότητας."
Ἂν καὶ ὁ 12-ἐτὴς 23ος Κύκλος (ξεκίνησε τὸ 1996) δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὰ φυσιολογικὰ ὅρια, θὰ μποροῦσε νὰ βοηθήσει στὴν ἐξήγηση γιατί ἡ δραστηριότητα τοῦ 24ου Κύκλου εἶναι χαμηλή. Οἱ εἰδικοὶ ἐπισημαίνουν ὅτι, μὲ βάση τοὺς προηγούμενους 22 ἡλιακοὺς κύκλους ξέρουμε ὅτι ὅσο μεγαλύτερος εἶναι ὁ προηγούμενος κύκλος, τόσο μικρότερος εἶναι ὁ ἑπόμενος ἀπὸ ἄποψη δραστηριότητας.
Σύμφωνα μὲ τὸν Woods ἀκόμη καὶ ἕνας μικρότερος κύκλο ἡλιακῆς θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει κάποια ψύξη στὴ Γῆ. "Ὄχι βέβαια ἀρκετὴ γιὰ νὰ ἀντισταθμίσει τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου ποὺ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ὑπερθέρμανση τοῦ πλανήτη", διευκρινίζει, "ἀλλὰ ἀρκετὴ γιὰ νὰ τὴν καθυστερήσει ἐνδεχομένως γιὰ λίγα χρόνια."
Ἡ ἐπίδραση τοῦ ἡλιακοῦ κύκλου πάνω στὴν παγκόσμια θερμοκρασία εἶναι περίπου τὸ 1/10 τοῦ ἑνὸς βαθμοῦ Κελσίου μόνο, ἐνῶ τὸ φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου κατὰ τὰ τελευταῖα 30 χρόνια ἀνέβασε τὴ θερμοκρασία περίπου ἕνα βαθμό.
"Ἀκόμη καὶ ἔτσι, εἶναι ἀπίθανο νὰ ἔχουμε ἕνα σενάριο μὲ τίτλο "Little Ice Age". Μᾶλλον εἶναι ἀπίθανο ὅτι προχωροῦμε σὲ μία φάση ὅπου δὲν θὰ ἔχουμε καμία δραστηριότητα ἡλιακῶν κηλίδων γιὰ 50 χρόνια. Βέβαια δὲν μποροῦμε νὰ ἐξαλείψουμε τελείως αὐτὴ τὴν πιθανότητα, ἀλλὰ θὰ ἔλεγα ὅτι οἱ πιθανότητες δὲν εἶναι ὑψηλές", συνεχίζει.
Δὲν ὑπάρχει βέβαια κανένα μοντέλο ποὺ μπορεῖ νὰ προβλέψει ἂν θὰ πᾶμε σὲ μία ἐποχὴ παγετώνων. Γὶ αὐτὸ καὶ δὲν εἴμαστε σίγουροι γιὰ τίποτα.
Γιατί εἶναι οἱ ἡλιακὲς κηλίδες σκοτεινές
Ἐπειδὴ οἱ ἡλιακὲς κηλίδες ἐμφανίζονται κατὰ ὁμάδες στὴν φωτόσφαιρα τοῦ ἥλιου ἀνάμεσα στοὺς φωτοσφαιρικοὺς κόκκους, σὲ μιὰ ζώνη 400 km πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἥλιου, εἶναι πιὸ ψυχρὲς (4.200 Κ) ἀπὸ τὴν περιβάλλουσα περιοχὴ τῆς ἐπιφάνειας (6.400 Κ). Αὐτὴ εἶναι μία μερικὴ ἐξήγηση μόνο. Καὶ γιατί νὰ εἶναι πιὸ ψυχρές; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὅτι ὀφείλεται στὰ ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία ποὺ συνδέονται μὲ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες.
Γνωρίζουμε ὅτι στὴν περιοχὴ κάτω ἀπὸ τὴ φωτόσφαιρα, εἶναι ἡ ζώνη μεταφορᾶς. Ἀπὸ ἐκεῖ ἀνεβαίνουν τὰ λεγόμενα ρεύματα μεταφορᾶς ποὺ εἶναι κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος ὑπεύθυνα γιὰ τὴν κάθετη κίνηση μεγάλων ποσοτήτων καυτοῦ ἀερίου καὶ ὅτι αὐτὴ ἡ δραστηριότητα μεταφέρει θερμότητα ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ πρὸς τὴν ἡλιακὴ ἐπιφάνεια. Τὰ μαγνητικὰ ὅμως πεδία, τῆς τάξεως τῶν 3.000 Gauss, ἀσκοῦν δυνάμεις στὰ κινούμενα φορτισμένα σωματίδια, καὶ ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ ἡλιακὸ ὑλικὸ εἶναι ἰδιαίτερα ἰονισμένο, τὰ μαγνητικὰ κάθετα πεδία πρὸς τὴν κίνηση τῶν ἰόντων, ἐπηρεάζουν ἰδιαίτερα τὴν ἀνοδικὴ κίνηση. Σὰν ἀποτέλεσμα ἔχουμε τὴ μικρότερη θερμοκρασία τῶν κηλίδων.
Λεπτομερεῖς ἐκτιμήσεις δείχνουν ὅτι οἱ μαγνητικὲς δυνάμεις ἐμποδίζουν τὴ μεταφορὰ τῆς θερμότητας στὴν ἐπιφάνεια μὲ τὸ νὰ κάνουν δυσκολότερη τὴν ἄνοδο στὰ καυτὰ ἀέρια. Κατὰ συνέπεια, ἡ περιοχὴ στὶς ἡλιακὲς κηλίδες ποὺ ἔχουν ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία τείνει νὰ εἶναι πιὸ ψυχρὴ ἀπὸ τὴν περιβάλλουσα περιοχὴ καὶ ἐμφανίζεται ἔτσι σκοτεινότερη ἀπὸ τὶς περιβάλλουσες θερμότερες περιοχές.
Ἡλιακὲς κηλίδες καὶ μαγνητικὰ πεδία
Ἀναλύοντας τὸ φῶς ἀπὸ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες βλέπουμε ἕνα σημαντικὸ διαχωρισμὸ Zeeman τῶν φασματικῶν γραμμῶν. Κατὰ συνέπεια, οἱ ἡλιακὲς κηλίδες συνδέονται μὲ τὰ ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία. Ἐπιπλέον, παρατηροῦμε καὶ τὰ παρακάτω:
1. Ὅταν οἱ ἡλιακὲς κηλίδες εἶναι σὲ ζεύγη, ἔχουν ἀντίθετη πολικότητα (δηλαδὴ ἡ μία συμπεριφέρεται μαγνητικὰ ὅπως ὁ βόρειος πόλος ἐνὸς μαγνήτη καὶ ἡ ἄλλη κηλίδα συμπεριφέρεται ὅπως ὁ νότιος πόλος).
2. Κατὰ τὴ διάρκεια ἐνὸς ὁρισμένου κύκλου μιᾶς ἡλιακῆς κηλίδας, οἱ κύριες ἡλιακὲς κηλίδες στὸ βόρειο ἠμισφαίριο τοῦ ἥλιου τείνουν ὅλες νὰ ἔχουν τὴν ἴδια πολικότητα, ἐνῶ τὸ ἴδιο πράγμα ἰσχύει γιὰ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες στὸ νότιο ἠμισφαίριο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ κοινὴ πολικότητα εἶναι ἀντίθετη ἀπὸ αὐτὴν τῶν ἡλιακῶν κηλίδων στὸ βόρειο ἠμισφαίριο.
3. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἑπόμενου κύκλου τοῦ ἥλιου, οἱ πολικότητες τῶν μαγνητικῶν πεδίων σὲ κάθε ἠμισφαίριο εἶναι ἀντίθετη ἀπὸ αὐτὴ ποὺ ἦταν στὸν προηγούμενο κύκλο.
Ἡ πάνω εἰκόνα παρουσιάζει τὴ κατανομὴ τοῦ μαγνητικοῦ πεδίου στὴν ἡλιακὴ ἐπιφάνεια ἀπὸ τὸ ἡλιακὸ παρατηρητήριο SOHO (27 Ἰανουαρίου τοῦ 1998). Τὸ μαῦρο δείχνει μία ἀρνητικὴ πολικότητα (μαγνητικὸ πεδίο ποὺ δείχνει πρὸς τὸ ἐσωτερικό του ἥλιου) ἐνῶ τὸ λευκὸ δείχνει μία θετικὴ πολικότητα (πρὸς τὸ ἐξωτερικὸ μέρος τοῦ ἥλιου). Οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις καὶ τῶν δυὸ πολικοτήτων βρίσκονται κοντὰ στὶς ἐνεργὲς περιοχὲς καὶ τὶς ἡλιακὲς κηλίδες
Ὑπάρχουν φαινόμενα ποὺ ἐκδηλώνονται ταυτόχρονα στὴ φωτόσφαιρα, τὴ χρωμόσφαιρα καὶ τὸ στέμμα (μιὰ περιοχὴ ἐξωτερικὰ τῆς χρωμόσφαιρας ὅπου ἡ ἀραιὴ ὕλη τῆς διασκορπίζεται στὸ διάστημα μὲ μορφὴ ἡλιακοῦ ἀνέμου). Αὐτὲς εἶναι οἱ περιοχὲς δράσης ὅπου χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἰσχυρὰ μαγνητικὰ πεδία καὶ μὲ τὶς δυναμικὲς τοὺς γραμμὲς νὰ συνδέονται μὲ ἄλλες περιοχὲς μαγνητικῶν πεδίων ἀντίθετης πολικότητας. Οἱ περιοχὲς δράσης ἐμφανίζονται ὅταν οἱ μαγνητικὲς γραμμὲς ποὺ ὑπάρχουν κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ ἥλιου, ἀναδύονται λόγω τῆς ὑδροστατικῆς καὶ τῆς μαγνητικῆς πίεσης ποὺ ὑφίστανται. Ἀποτέλεσμα τοῦ φαινομένου αὐτοῦ εἶναι ἡ ἐμφάνιση μιᾶς διπολικῆς μαγνητικῆς περιοχῆς. Ἡ ἐμφάνιση μιᾶς τέτοιας μαγνητικῆς διπολικῆς περιοχῆς προηγεῖται κάθε δραστηριότητας στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ ἥλιου.
Ὁ μαγνητικὸς κύκλος τῶν 22 χρόνων
Ἐπισταμένες ἐκτιμήσεις δείχνουν ὅτι τὸ ἡλιακὸ μαγνητικὸ πεδίο ἔχει ἕναν κύκλο 22 χρόνων, ἀκριβῶς δυὸ φορὲς τοῦ κύκλου τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, ἐπειδὴ ἡ πολικότητα τοῦ πεδίου ἐπιστρέφει στὴν ἀρχικὴ τιμή της, σὲ κάθε δυὸ ἡλιακοὺς κύκλους. Ἔτσι, ἡ θεμελιώδης περίοδος ποὺ ἐλέγχει τὴν ἡλιακὴ δραστηριότητα εἶναι ὁ μαγνητικὸς κύκλος τῶν 22 ἐτῶν, ἐνῶ ὁ κύκλος τῶν ἡλιακῶν κηλίδων, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς τὸ μισό του, εἶναι ἀκριβῶς μιὰ εἰδικὴ ἐκδήλωση τοῦ μαγνητικοῦ κύκλου. Ὅπως γνωρίζουμε, τὸ μαγνητικὸ πεδίο διαδραματίζει ἕναν σημαντικὸ ρόλο στὶς περισσότερες πτυχὲς τῆς δραστηριότητες τοῦ ἥλιου (ἡλιακὲς κηλίδες, προεξοχές, ἐκλάμψεις, ἡλιακὸς ἄνεμος, καὶ τὴ φύση τοῦ στέμματος), ἔτσι ὁ μαγνητικὸς κύκλος τῶν 22 ἐτῶν εἶναι κεντρικὸς στὴν περιοδικότητα τοῦ ἐνεργοῦ ἥλιου.
Τὸ φαινόμενο τοῦ 11-ἐτοῦς κύκλου ἐξηγεῖται ἀπὸ τὸ μοντέλο τῆς ἠλεκτρομαγνητικῆς γεννήτριας ἢ τοῦ δυναμό. Ἡ ζώνη μεταφορᾶς, κάτω ἀπὸ τὴ φωτόσφαιρα, συμπεριφέρεται σὰν περιστρεφόμενο ρευστό. Αὐτὸ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα οἱ περιοχὲς τοῦ ἥλιου κοντὰ στοὺς πόλους νὰ περιστρέφονται πιὸ ἀργὰ (περίοδος 31 ἡμέρες) ἀπὸ ὅτι οἱ περιοχὲς τοῦ ἰσημερινοῦ (περίοδος 25 ἡμέρες). Αὐτὴ ἡ διαφορικὴ περιστροφὴ τοῦ ἥλιου προκαλεῖ περιπλοκὴ τῶν μαγνητικῶν γραμμῶν καὶ τὸ πεδίο γίνεται πιὸ ἰσχυρὸ σὲ μεγάλα πλάτη. Ἀλληλεπιδράει τότε μὲ τὰ ἀνερχόμενα ρεύματα τῆς ἰονισμένης ὕλης καὶ αὐτὴ ἡ ἀλληλεπίδραση εἶναι ποὺ δημιουργεῖ τὰ φαινόμενα δράσης.
Τὰ μαγνητικὰ πεδία, ποὺ ἀσκοῦν πίεση ἀνάλογή του τετραγώνου τῆς ἔντασης τοῦ πεδίου, ἀναγκάζουν τὸ ρευστὸ ὑλικὸ κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια (ἐκεῖ ὅπου τὸ μαγνητικὸ πεδίο εἶναι ἰσχυρό) νὰ ἀναδυθεῖ. Τότε ὅμως ἀναδύονται καὶ οἱ μαγνητικὲς γραμμὲς καὶ δημιουργοῦνται οἱ διπολικὲς μαγνητικὲς περιοχές. Στὴν ἀρχὴ τὸ φαινόμενο συμβαίνει σὲ μεγάλα πλάτη 40Ο. Γι' αὐτὸ καὶ οἱ κηλίδες πρωτοεμφανίζονται σὲ μεγάλα πλάτη. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου τὸ μαγνητικὸ πεδίο αὐξάνεται καὶ σὲ περιοχὲς κοντὰ στὸν ἰσημερινὸ κι ἔτσι ἐμφανίζονται κι ἐκεῖ νέες κηλίδες.
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208