- Land of sorrow - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ο Ryche πολλες φορες επισκεφτηκε τουτο το μερος.
η΄ μημπως η χωρα τουτη ηρθε σ΄αυτον...
δεν ξερω...
πως βιωνεται η στιγμη...?
πως περνα απο μεσα σου?
που παει οταν φευγει...
τι ειναι τελικα η λυπη;
μημπως ειμαστε απλα "ενδιαμεσα"
για να εκφραζεται η λυπη και η χαρα;
ενιωσα παντως καποτε...
οτι η λυπη ειναι η χαρα που δεν
προλαβε να βρει τον εαυτο της...
ξερω
ισως φερνω το χειμωνα στο φορουμ
μα αν νιωθετε...
ή
ειστε...
ελατε να μπουμε στην
μαγικη
Χωρα της Λυπης...
Δεν γνωρίζω πόσο θα κάτσω..
Συχνά-πυκνά ταξιδεύω..
Εδώ...ή δίπλα-τρέλα
ή πάνω-θυμός
Μερικές φορές είμαι χαρούμενη
αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία..
Για την ώρα..
ακουμπάω τη βαλίτσα μου
ΕΔΩ
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
Θυμήθηκα τούτο το ωραίο φίλε:
όσο πιο βαθειά σκάψει η λύπη στο είναι σου,
τόση μεγαλήτερη χαρά μπορείς να δεχτείς.
Νομίζω χωρίς συστάσεις..
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
φωσχητε...στο ζουμι παντα...
να στε καλα...
λοιπον τι λετε παμε...;
τι χρωμα εχει η λυπη;
αναρωτηθηκε κανεις...;
δεν ξέρω-κάτι σε "μίξη" παράξενη
με λίγο ροζ-γαλάζιο- νοσταλγία
+λίγο "φως"
δεν φαίνεται "η χώρα" στο σκοτάδι...
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
ήταν πάντα η μουσική..
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
τι χρωμα εχει η λυπη;
τα δακρυα ,οταν παιρνουν το χρωμα του δειλινου,ειναι η ζωγραφια της λυπης μου...
σε ευχαριστουμε για το θαυμασιο θεμα
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
που παει οταν φευγει...
τι ειναι τελικα η λυπη;
περναει σαν το βιωμα του θανατου ενος αγαπημενου ανθρωπου,...
παει στην καρδια μου και κατασταλαζει,μεχρι να συσσωρευτει το δακρυ...
η λυπη ειναι η ανυπαρξια της εκφρασης του προφορικου λογου...
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Όλοι λίγο ή πολύ έχουν αυτές τις στιγμές στη ζωή τους.
Προσωπικά μάλλον σπάνια αλλά αυτό δεν έχει και πολλή σημασία.
Αυτό που έχει σημασία είναι να βρούν ένα χέρι, ένα χάδι, ένα φιλί, μια ανάσα να πιαστούν ώστε να ξαναξεκινήσουν.
Εύχομαι η χρυσαλίδα λύπη αυτής της περιόδου να μετουσιωθεί σε πεταλούδα χαράς και χαρούμενα να ξανακυλήσει τον τροχό, στον οποίο όλοι είμαστε πιασμένοι.
Καλη-μέρα.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
"Beware the Jabberwock, my son!
The jaws that bite, the claws that catch!
Beware the Jubjub bird, and shun
The frumious Bandersnatch!"
It seems you have wandered into uncharted territory.
Edited by - Valnta on 03/12/2003 15:19:36
Music: Tφrrφ & E.T.o.S.
Lyrics: Tφrrφ & Vetelδinen
A little girl, almost a woman
So pretty, so young
Sweet dress, shining hair
Dancing alone above the meadow
Smile on her divine face
Red lips and green eyes
The most beautiful creature
That mortaks have ever seen
But her eyes were empty like a well that has run dry
The mad child is dancing her endless dance at night
Dancing to her death, to the dark open grave
Knowing nothing about her own destiny
One soul has gone
Lost in somewhere
The young mind has fallen
Into misery
Hey little girl
What is in your mind?
Can't you stop this dance you're dancing in the night?
Chorus
The morning has come
Before our eyes
The young beauty lying
Under the godless sky
The mad child is sleeping
Her empty sleep
And finally leaves
To eternity
η μαύρη στεκάμενη φλόγα πάνω στον γκρίζο ουρανό
σφηνωμένη ανάμεσα στον άνθρωπο και στην ανάμνηση του ανθρώπου
ανάμεσα στην πληγή και το χέρι που πλήγωσε μαύρη λόγχη,
σκοτείνιασε ο κάμπος πίνοντας τη βροχή, έπεσε ο αγέρας
δε σώνει η δική μου πνοή, ποιος θα το μετακινήσει;
ανάμεσα στη μνήμη, χάσμα - ένα ξαφνισμένο πλήθος
ανάμεσα στους ίσκιους που μάχονται να ξαναγίνουν
άντρας και γυναίκα
ανάμεσα στον ύπνο και στο θάνατο στεκάμενη ζωή...
Γιώργος Σεφέρης
Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου
Ρις πολυ ωραιο θεμα,και ωραιες οι ερωτησεις που κανεις.
Τι χρωμα εχει η λυπη?
Σκουρα χρωματα κατ'εξοχην (για μενα),και ολα στις σκουρες αποχρωσεις του μωβ.
Βαλντα συμφωνω μαζι σου οτι το χρωμα της λυπης ειναι το μωβ αλλα το σκουρο μωβ, οχι το ανοιχτο,ουτε ο συνδυασμος με αλλα χρωματα,απλα και καθαρα το μωβ στις σκουρες του αποχρωσεις.
Edited by - Το ξωτικό on 03/12/2003 18:21:14
Η υπερβολική λύπη γελάει"
William Blake
η λυπη κανει περα....
καθως γραφετε μεσα μου σελιδες...
Reptesalonica φιλε μου...
σε ευχαριστω για την ευχη σου...
αν ειναι θελω να γινω σαν την πεταλουδα στο στομα σου...
Φωσχυτε...πολυ ομορφο αυτο που γραφεις...
valnta τι να σου πω πολυ ομορφα ολα...
με κανεις παντα να συμμετεχω στην λυπη σου...
Ξωτικουλι γεια σου καλη μου...
σε ευχαριστω...
1900 παντα ουσιωδης!
Μανο συνονοματε φιλε μου πολυ ομορφα γραφεις...
ας πω και γω για το χρωμα της λυπης...
το χρωμα της λυπης ειναι σαν τα γερικα
ματια που κοιτουν τα νειατα να περνουν
απο μπροστα τους...
ειναι το χρωμα του φαρου που τα πλοια
δεν τον χρειαζονται πια...
ειναι που αποψε με εχεις ξεχασει...
το χρωμα της λυπης ειναι
τα ματια της γιαγιας μου
που φυγε...μαζι με τον αγαπημενο της...
το χρωμα της λυπης δεν ειναι
χρωμα...ειναι κατασταση...
το χρωμα της λυπης ειναι
που αυτη η κατασταση
δεν εκφραζεται με λογια...
2χρονια περασαν..
να στε καλα οπου
και να στε...
τουτο το τοπικ αφιερωνεται στην θαλασσα μου...
που τοσο εχω πικρανει...
τελος ενα μεγαλο ευχαριστω στην νυμφη μου...
δεν σε ρωτα αν θες
σε περνει απο το χερι
και σου γνωριζει την αδερφη της
την θλιψη και την απογοητευση.
μα ειναι η λυπη και δωρο
που καθως φευγει σου αφηνει
απο την μητρα της θειο
βροφος -χαρα-.
η λυπη ειναι φωτιση
γιατι ειναι γνωση
εμπειρικη...
η λυπη ειναι η σκια σε εναν
κοσμο φωτεινο μα για σκεφτητε
την σκια δεν αναζητουμε παντα
για να ξαποστασουμε;
φως λοιπον
η λυπη μας...
Σαν σε θέατρο, σαν το ουράνιο θόλο
Πέφτουν τα σύννεφα, η αυλαία
η βροχή, το χειροκρότημα.
Κι όλα αυτά αφήνουν μια πρωτόγνορη μελαγχολία,
αυτο και μόνο...
Σαν ένα χαμόγελο που σ' αποχαιρετά