- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Είναι φορές πολλές που αναρωτήθηκα τρυγύρω οι άνθρωποι αν μ'αγαπούνε,
για ό,τι φαίνομαι ή αν αληθινά για ό,τι είμαι εγώ κοντά μου ζούνε

Κι'όμως να που δεν ξέρω ποιός εγώ και υποφέρω
Νοιώσε με Σώσε με και ό,τι θές στο προσφέρω...

¨ΑΡΓΩ¨ γιατί δεν βιάζομαι και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως
θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα
ρυακάκι πού μουρμουρίζει.
Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα
στους γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω αγγέλους, θα τους
μιλήσω ελληνικά, επειδή
δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε
μεταξύ τους μέ μουσική.
NB

dsm

θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα ματια που κουράστηκαν τους δρομους να κυττάνε'
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νάρθει, θε ναρθει'
κλειστά όλα νάναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι όλοφωτο το σπίτι για να την δεχτείς
κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι νάρθει θε ναρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.
K.O

Η πορτοκαλένια

Τ όσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου
που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει,
σιγά-σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!

Eτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί,
έτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα,
έτσι καθώς αστραψανε χελιδονοουρές,
σάστησαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές,
σάστησαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια,
κι όλα μαζί συνάχτηκάν κι όλα μαζί την είδαν,
κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια!
Μεθάει το κλήμα κι ο σκορπιός, μεθάει ο κόσμος όλος,
όμως της μέρας η κεντιά τον πόνο δεν αφήνει.
Τη λέει ο νάνος ερωδιός μέσα στα σκουληκάκια,
τη λέει ο χτύπος του νερού μες στις χρυσοστιγμές,
τη λέει κ' η δρόσο στου καλού βοριά το απανωχείλι:

-Σήκω μικρή, μικρή, μικρή πορτοκαλένια!
Oπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει.
Μήτε σε ξέρει ο γελαστός θεός,
που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά
γυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό ανέμους!

dsm

Ας διαχυθει η αγαπη στις καρδιες των ανθρωπων...
Το Φως ας κατελθει στην ΓΗ.
Το Σχεδιο της Αγαπης και του Φωτος ας πραγματοποιηθει
ΚΑΙ ΕΙΘΕ να σφραγισει την πυλη του κακου.

ομμμμμμμμ

Μα είν' η ψυχή μου ακόμα στεγνή
και πάλι τα μάτια μου δακρυσμένα...

κι αρχίζει να παίζει με του ρολογιού τους δείχτες

ακουμπάει πάνω τους εμποδίζοντάς τους να προχωρήσουν

και ως δια μαγείας οι περαστικοί μένουνε πετρωμένοι

σε στάσεις όπως:

με το ‘να πόδι στον αέρα

κοιτώντας προς τα πίσω σαν του Λωτ τη στήλη

ανάβοντας τσιγάρο κτλ., κτλ.

Ύστερα αρπάει τους δείχτες και τους γυρνάει ξέφρενα

τους σταματάει ξαφνικά- τους γυροφέρνει ανάποδα

και οι περαστικοί ηλεκτρισμένοι τρέχουν- σταματούν απότομα

υποχωρούνε με τρελή ταχύτητα

σαν τις εικόνες στις βουβές ταινίες μένουνε μετέωροι

μπρος πίσω τριποδίζουν

ή βαδίζουνε επίσημα με βήμα αργό

σ’ αντίθετη κατεύθυνση απ’ τους δείχτες.

Ένα ζευγάρι παντρεύεται- κάνει παιδιά και χωρίζει σε κλάσματα δευτερολέπτου

τα παιδιά παντρεύονται κι αυτά- πεθαίνουν.

Στο μεταξύ το παιδί

Θεός ή όπως θέλεις πες το

Μοίρα ή μόνο Χρόνος σκυλοβαριέται

και ξαναρχίζει να πετά προς το νεκροταφείο.

ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ

dsm

Edited by - spirit on 26/11/2003 21:23:36

Edited by - spirit on 26/11/2003 21:27:40

Μάτσας Aλέξανδρος

1900 απλά καταπληκτικό

βρέχει
και ρω δεν απάντησα ακόμα στο ερώτημα σου καλή μου spirit

quote:

---

Πως μετρας ψυχη το λιγο;

---

δεν εχω λογια ακομη μα κανε κλικ να δεις τι θα θελα να πω...
http://www.free-clip-art.net/index2.shtml

ειμαι το πτωμα του χθεσινου μου εαυτου...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ [1950]

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία τού είναι μας
και σ' όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ' αυτόν τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του χάους

ομ

dsm

ΚΙΘΑΡΕΣ
Κ.Καρυωτάκης

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ
ΕΛΣΙΝΚΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Ειναι μερες τωρα που η ομιχλη
εχει σκεπασει την πολη

ΜΕΣΑ Σ ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΑΝΑΠΝΕΩ

μεσα σε μια διαφανη μεμβρανη κινουμαι
οι ανθρωποι σαν σκιες ξεγλυστρουν απο παντου ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ.
Αναρωτιεμαι αν υπαρχω κι εγω σαν σκια αναμεσα τους,
ενας υπνοβατης..
η ολ αυτα ειναι μια παραισθηση,ενα ονειρο,μια υποψια ζωης,μια αναμνηση.

Η ΠΟΛΗ γνωστη και αγνωστη
με υπεροχη στολισμενη στα γιορτινα της φωτα,με αγνοη υπεροπτικα,
λαμπιονια φωτα και το επιθετικο κοκκινο που κυριαρχη καθε Χριστουγεννα.
Αυτο το ονειρο το εχω ξαναδει..
Κοσμος μεσα κι εξω με προσωπα που φωναζουν,καταναλωνω αρα υπαρχω..
καποιος φοιτητης μου βαζει στο χερι ενα χαρτι το διαβαζω(ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ) γραφει.ΟΚ
Κοσμος παντου στις βιτρινες στα καφε περιφερωνται,σκεφτομαι τι ευτυχια που μπορουν και βρισκουν την χαρα απ εξω!
κι εγω που παλευω εκ των εσω....
ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ
ΜΑ ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΠΟΥ ΞΕΨΥΧΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΑ.

οι φιλοι ισως θα μπορουσε να ειναι μια παρηγορια..
μα κι αυτοι χαμενοι
ο Vηκος αυτοχειρ στην Μανη
η Ευφροσυνη στα Χανια
Ο Ιωαννης χαμενος στα βιβλια του.

Στης φωτεινες βιτρινες
καθρεφτιζομαι
η εικονα αυτη
ποιον αγαπα;
για ποιον υπαρχει;
ποιον απειλει;

Στην στροφη του δρομου καποιος τρομπετιστας παιζει με δαχτυλα παγωμενα:
FEELINGS
ΚΑΙ πιο περα παιδακια ντυμενα στα κοκκινα τραγουδουν χαμογελαστα
προσπαθω να τους στειλω ενα χαμογελο...
μα η σιωπη μου
με παγωνει
αδυνατον.

Η καρδια μου ολο πληξη γυριζει σαν τ αλογακια στο λουνα παρκ

ΑΓΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΦΩΣ!!!!
Α ΟΧΙ
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΣΩ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΣΟΥ.

σιγα τωρα μην αρχισω ν αναπολω..

ναι οι μερες εκεινες
μεσα στο χρυσαφι τους!!και η φλυαρια απο παντου..
Σκεφτομαι πρεπει να εισαι πολυ νεος η πολυ αθωος,
για να συνωμοτηση ο καιρος μαζι σου.

ΝΥΧΤΩΣΕ ΣΤΟ ΛΙΓΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

ΟΜ

dsm

Edited by - spirit on 29/11/2003 17:24:05

καταρρακτης η ψυχη μου αποψε
δεν θα αντεξω αλλο να κυλω εδω εσω...
που εισαι?τελειωνουν οι παραποταμοι
φτανω στα δελτα...που εισαι
κυρα με τα μαγικα φτερα....
ελα παρε με στον κοσμο
που δεν ξειμερωσε ποτε...
ελα γρηγορα σου λεω...

ξερω μοναχα μια γεφυρα αυτη που
οδηγει πανω απο το πηγαδι του κοσμου
και σε βγαζει σε δασος μυστικο
που οι σκιες ειναι τα δεντρα
και ο και ο ανεμος νερο που
τρεχει...στην λιμνη της ληθης...

λενε πως οποιος πιει απο το νερο
τουτο φωτια θα παρει το νου του
και και η κοιλια του θα φουσκωσει
απο αναπνοες αλλων,και χωμα
θα φορα για πανωφορι...