- ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΣΟΥΦΙ (3) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
"Τι είσαι;" ρώτησε η αλατένια κούκλα.
"Έλα μέσα και δες μόνη σου" απάντησε η θάλασσα με ένα χαμόγελο.
Έτσι, η αλατένια κούκλα προχώρησε τσαλαπατώντας προς τα μέσα. Όσο πιο βαθιά προχωρούσε τόσο περισσότερο διαλυόταν μέχρι που έμεινε ένα μικρό κομματάκι από αυτή. Πριν διαλυθεί και το τελευταίο μέρος της η κούκλα αναφώνησε με θαυμασμό.
"Τώρα ξέρω τι είμαι εγώ "
Διέλυσε το ego σου που δεν είναι τίποτε άλλο από τις αξίες σου, την εκπαίδευσή σου, τα "πρέπει" σου και τα "δεν πρέπει" σου, την ηθική σου, την έτσι ονομαζόμενη Θρησκεία σου, την αναζήτηση της ευχαρίστησης και την αποφυγή της θλίψης, τα σχέδιά σου για το μέλλον, το άγχος σου να φτάσεις κάπου, και ανακάλυψε την ουσία η οποία βρισκόταν πάντα εκεί και που είναι όλα όσα αληθινά είχες ποτέ.
ANTONIOS1997
""ΑΡΑΤΕ ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ""
Είπε το κοράκι: "έχασα το κρέας και κέρδισα τον γαλήνιο ουρανό
Είπε ο Δάσκαλος: "όταν το σπίτι μου καταστρέφεται από τη φωτιά, έχω το φεγγάρι τη νύχτα."
Ήρθε κάποτε καιρός να πραγματοποιήσει τον όρκο του. Δεν ήθελε, όμως, να χαρίσει τόσα πολλά λεφτά. Σκέφτηκε λοιπόν , ένα τρόπο να ξεφύγει. Είπε ότι πουλάει το σπίτι για ένα ασημένιο νόμισμα. Μαζί με το σπίτι, όμως, ήταν και μια γάτα. Τα λεφτά που ζητούσε γι' αυτό το ζώο ήταν δέκα χιλιάδες ασημένια νομίσματα.
Βρέθηκε, λοιπόν κάποιος που αγόρασε το σπίτι, μαζί και τη γάτα. Ο άνθρωπος που είχε πάρει τον όρκο έδωσε το ένα ασημένιο νόμισμα στους φτωχούς κι έβαλε στην τσέπη τα δέκα χιλιάδες νομίσματα.
Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται έτσι. Αποφασίζουν ν' ακολουθήσουν κάποια διδασκαλία. Τη φέρνουν, όμως στα μέτρα τους για να ΄ναι προς όφελός τους. Κι ώσπου να ξεπεράσουν αυτή την τάση τους, δεν μπορούν να μάθουν τίποτα.
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
καποτε οι αθηναιοι μαζευτηκαν για να βγαλουν μια αποφαση σχετικα με ενα προβλημα που τους βασανιζε ομως δεν εβρισκαν μια λυση και αρχισαν της φωνες και τους τσακωμους
τοτε καποιος τους ζητησε να κανουν ησυχια για να τους πει κατι και αφου ηρεμησαν ολοι αρχισε να τους λεει μια ιστορια
καποτε η θεα Δημητρα,ενας βατραχος και ενα χελιδονι περπατουσαν μαζι τοτε εφτασαν σε ενα ρυακι,ο βατραχος βουτηξε στο ρυακι και το χελιδονι πεταξε μακρυα και λεγοντας αυτα σωπασε
μετα απο λιγες στιγμες απολυτης ησυχιας αρχισαν ολοι να ρωτουν "και η θεα Δημητρα?"
και εκεινος τους απαντησε "σας σιχαθηκε ολους που αφηνετε τα προβληματα του κρατους για να ακουσετε ιστοριουλες"
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
Μόνο που τώρα δεν έχουμε Αθηναίους...
"Ενας ανθρωπος λιποθυμησε μεσα σε ενα αρωματοπωλειο.Προσπαθησαν ολοι να τον συνεφερουν,με τα καλυτερα αρωματα.Τιποτα...Ξαφνικα καποιος που τον γνωρισε ειπε
-Ειμαι σκουπιδιαρης και αυτος ειναι συναδελφος μου.Αν μυρισει κατι οικειο,θα συνελθει.
Ετσι βρηκε κατι βρωμικο που μυριζε ασχημα,το εφερε στη μυτη του λιποθυμου συναδελφου ,ο οποιος αμεσως συνηλθε!"
Ευχαριστω!!
<<Ποιός είσαι;>> Ακούστηκε από μέσα μία φωνη
<<Εγώ.>> Λέει ο μαθητής.
<<Φύγε δεν σε γνωρίζω, δεν ξέρω κακέναν Εγώ!>> Του λέει ο διδάσκαλος.
Όντως ο μαθητής έφυγε για να πάει τον άλλο χρόνο και πάλη.
Πάλη κτύπησε την πόρτα.
<<Ποιός είναι;>> Ο διδάσκαλος.
<<Εγώ.>> Ο μαθητής.
<<Φύγε δεν ξέρω κανέναν εγώ.>> Ο διδάσκαλος.
Τον τρίτο χρόνο ξαναπάει ο μαθητής και κτυπά την πόρτα.
<<Ποιος είναι;>> Ο διδάσκαλος.
<<Εσύ.>> Λέει τώρα ο μαθητής.
Και η πόρτα άνοιξε....
Έτσι και εμείς θα πρέπει να γίνουμε ένα με την γνώση.
Από τον μεγάλο Τζαλαλουντίν Ρούμ(ι) ή ο Τζαλαλουντίν ο Έλληνας.
Σας χαιρετώ.
Έπειτα γύριζε και πάλι πίσω στη θάλασσα και ζούσε όπως και τα άλλα δελφίνια, κάνοντας ό,τι κάνουν και τα άλλα δελφίνια.
Αυτό συνεχιζόταν για κάπου ένα μήνα και κάποια φορά, όταν αυτό το δελφίνι επέστρεψε και πάλι πίσω στο νερό, ο αρχηγός της αγέλης το ρώτησε που εξαφανίζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Έπειτα απο λίγων δευτερολέπτων σιγή, το δελφίνι απάντησε
-...Δε μπορώ να σου πώ, δε θα καταλάβαινες...
Το δελφίνι αρχηγός έμεινε λίγο σκεφτικός και μετά απομακρύνθηκε.
Το άλλο δελφίνι όπως κάθε μέρα έτσι και την επόμενη μέρα,
άφησε τη θάλασσα για να πάει στο δάσος.
Αυτό συνεχίστηκε για άλλον ένα μήνα.
Μέσα σ' αυτό το διάστημα ακούστηκαν πολλά σχόλια για τις παράξενες συνήθειες αυτού του δελφινιού...
Άλλα δελφίνια έλεγαν οτι είναι κατάσκοπος άλλου κοπαδιού δελφινιών,
άλλα έλεγαν οτι συνωμοτεί εναντίον του κοπαδιού του και προσπαθεί να το κρατήσει μυστικό...έλεγαν και έλεγαν μέχρι εκεί που έφτανε και δεν έφτανε η φαντασία τους...
Κάποια στιγμή αποφασίστηκε απο το ανώτατο συμβούλιο του κοπαδιού ΑVC324556, να παρακολουθήσουν το δελφίνι για να δούν που πηγαίνει.
Έτσι και έγινε λοιπόν, κάποια μέρα το δελφίνι της ιστορίας, απομακρύνθηκε απο το κοπάδι του.
Σε μικρή απόσταση όμως βρισκόταν άλλα 3 δελφίνια που το ακολούθησαν.
Το δελφίνι της ιστορίας, πήγαινε και πήγαινε στον ατελείωτο ωκεανό και κάποια στιγμή έπειτα απο κάποια ώρα, έφτασε στη στεριά.
Τότε με ένα σάλτο βγήκε έξω και κατευθύνθηκε προς το δάσος που ήταν λίγο πιο πέρα.
Τα άλλα 3 δελφίνια, προσπαθούσαν να κοιτάξουν κάτω απο την επιφάνεια της θάλασσας αλλά η κίνηση και διάθλαση του νερού έδινε διαφορετικές και αλλοπρόσαλες πληροφορίες στο καθένα...
Έπειτα προσπάθησαν να πηδήξουν ψηλά αλλά ο ήλιος χτυπούσε κόντρα και τα τύφλωνε.
Έπειτα απο λίγο, αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω στο κοπάδι.
Ο αρχηγός αποφάσισε να κάνει κάτι που δε τους είχε ανακοινώσει προηγουμένως.
Έπαιρνε ένα-ένα τα δελφίνια για να του πούν τι είδανε.
Καλεί λοιπόν το πρώτο δελφίνι να του πεί τι είδε και αυτό αρχίζει.
-Βγαίνει έξω απο τα σύνορα και συναναστρέφεται περίεργα όντα, μοιάζουν με καρχαρίες.
Ο αρχηγός ευχαρίστησε το δελφίνι και φώναξε το δεύτερο τώρα.
-Βγαίνει έξω απο τα σύνορα και μάλλον ετοιμάζει κάτι άσχημο...
Πρέπει να συνομιλεί με άλλα δελφίνια απο το κοπάδι BGL123859!
Και πάλι, ο αρχηγός ευχαριστεί και το δεύτερο δελφίνι και φωνάζει τώρα το τρίτο.
-Είναι αυτός που περιμέναμε...η μορφή του παλλόταν περίεργα και Θε'ι'κά...Είναι το μόνο που μπορεί και αφήνει τα σύνορα...καθόταν ακίνητο ανάμεσα σε κάτι ψηλά καφέ κυλινδρικά αντικείμενα, με κάτι πράσινα φουντωτά πάνω τους που κουνιόταν απο τον αέρα...πρέπει να μιλούσε μαζί τους...
...
Αρχηγέ!...με όλο το σεβασμό...είναι Αυτός...είναι...ο Μεσσίας...
'
Δικό μου
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 01/11/2003 05:57:10
quote:
δεν ξερω αν ειναι ασχετο αλλα τουλαχιστον ειναι παντα επικαιροκαποτε οι αθηναιοι μαζευτηκαν για να βγαλουν μια αποφαση σχετικα με ενα προβλημα που τους βασανιζε ομως δεν εβρισκαν μια λυση και αρχισαν της φωνες και τους τσακωμους
τοτε καποιος τους ζητησε να κανουν ησυχια για να τους πει κατι και αφου ηρεμησαν ολοι αρχισε να τους λεει μια ιστορια
καποτε η θεα Δημητρα,ενας βατραχος και ενα χελιδονι περπατουσαν μαζι τοτε εφτασαν σε ενα ρυακι,ο βατραχος βουτηξε στο ρυακι και το χελιδονι πεταξε μακρυα και λεγοντας αυτα σωπασε
μετα απο λιγες στιγμες απολυτης ησυχιας αρχισαν ολοι να ρωτουν "και η θεα Δημητρα?"
και εκεινος τους απαντησε "σας σιχαθηκε ολους που αφηνετε τα προβληματα του κρατους για να ακουσετε ιστοριουλες"
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
endorama τελειο!
- Δάσκαλε, τι θα έλεγες, αν έβλεπες ότι έπεσα;
- Θα έλεγα, σήκω!
- Αν έπεφτα, άλλη μια φορά;
- Ξανά, σηκώσου!
- Τι, πάντα πρέπει να σηκωθείς;
- Ναι, πάντα όταν πέφτεις πρέπει να σηκωθείς, γιατί εκείνος που έπεσε και δεν σηκώθηκε, είναι νεκρός.
Ο κυβερνήτης μιας πολιτείας έδωσε την διαταγή να ρίχνουν στη φυλακή έναν σούφι. Οι μαθητές του ήρθαν στη φυλακή να δουν τον δάσκαλό τους. Έμειναν έκπληκτοι όταν είδαν τον δάσκαλό τους που καθόλου δεν άλλαξε και με χαρά τους υποδέχτηκε σαν να τον επισκέφτηκαν στο σπίτι του.
- Δάσκαλε, τι είναι αυτό που σας παρηγορεί μέσα σ' αυτό το σπίτι της θλίψης;
- Τα τέσσερα γνωμικά. Αυτό είναι το πρώτο: "Το κακό δε μπορείς να το αποφύγεις, γιατί όλα είναι προκαθορισμένα από τη μοίρα". Το δεύτερο "Τι απομένει στον άνθρωπο τον οποίον χτύπησε η συμφορά εκτός να υποφέρει με υπομονή; Αφού στον κόσμο δεν είσαι ο μόνος που περνάει παρόμοιες δύσκολες καταστάσεις". Το τρίτο "Να ευγνωμονείς τη μοίρα σου αφού δεν έπαθες κάτι χειρότερο, που μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή". Και στο τέλος, λέω στον εαυτό μου "Η απελευθέρωση μπορεί να είναι πολύ κοντά, αλλά εσύ δεν το γνωρίζεις".
Eκείνη τη στιγμή ήρθαν οι φύλακες κ είπαν ότι είναι ελεύθερος, και ότι τον φυλακίσαν κατά λάθος.
Thothoula η Bιετναμέζα
Mοναδική
απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
Κάποτε ένας σκορπιός ήθελε να περάσει στην απέναντι όχθη ενός ποταμού. Δεν ήξερε κολύμπι όμως και ζήτησε από την χελώνα να τον περάσει απέναντι επάνω στο καβούκι της. Η χελώνα δεν ήθελε γιατί φοβόταν ότι ο σκορπιός θα την τσιμπήσει, αυτός όμως της υποσχέθηκε ότι δεν θα το έκανε γιατί θα πνιγόταν και ο ίδιος.
Έτσι η χελώνα δέχτηκε και ξεκίνησε να τον περάσει απέναντι. Κατά τη διαδρομή όμως ο σκορπιός τσιμπάει τη χελώνα. Η χελώνα έντρομη γυρνάει στο σκορπιό και του λέει , μα γιατί το έκανες αυτό αφού θα χαθείς και συ μαζί μου. Και ο σκορπιός της απαντάει, όσο και αν το θέλησα δεν μπόρεσα να πάω αντίθετα στη φύση μου.
Ποιος πιστεύει ότι γνωρίζει καλά τον εαυτό του;
~Γρηγόρης~Once you were wild, don't let them tame you
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά...
και αγαπούσε ένα αγοράκι και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε
και μάζευε τα φύλλα της,και έπλεκε στεφάνι και έπαιζε τον βασιλιά του δάσους,
Σκαρφάλωνε στον κορμό της,κι έκανε κούνια τα κλαδιά της,
κι έτρωγε μήλα,Παίζανε κρυφτό και όταν το αγόρι κουραζόταν,
αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.
Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά πάρα πολύ.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα πέρασαν τα χρόνια.Και το αγόρι μεγάλωσε.
Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.
Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στην μηλιά και η μηλιά είπε:
"Ελα αγόρι,έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου,
να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου
απο κάτω και να είσαι ευτυχισμένο".
"Είμαι μεγάλος για να σκαρφαλώνω και να παίζω",είπε το αγόρι
"Θέλω να αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω,
Θέλω λεφτά.Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;"
"Λυπάμαι είπε η μηλιά μα εγώ δεν έχω λεφτά,
έχω μοναχά φύλλα και μήλα.Πάρε τα μήλα μου αγόρι,
πούλησε τα στην πόλη.Έτσι θα έχεις λεφτά και θα είσαι ευτυχισμένο".
Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά,
μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.
Και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί...
Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε και η μηλιά
τρεμούλιασε από την χαρά της κι είπε:
"Έλα αγόρι να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου,
να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να 'σαι ευτυχισμένο"
"Δεν έχω καιρό να σκαρφαλώνω σε δέντρα"Είπε το αγόρι.
"Θέλω ένα σπίτι που να μου δίνει ζεστασιά,
μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;"
"Εγώ σπίτι δεν έχω" είπε η μηλιά.
"Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις
τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα είσαι ευτυχισμένο".
Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί.
Και όταν ξαναγύρισε η μηλιά ήταν
τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά καλά δεν μπορούσε.
"΄Ελα αγόρι, ψιθύρισε,έλα να παίξεις"
"Είμαι πολύ γέρος και πολύ λυπημένος
για να παίζω αποκρίθηκε το αγόρι.
Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά.
Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;"
"Κόψε τον κορμό μου και φιάξε μια βάρκα,
έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά και
να είσαι ευτυχισμένο" είπε η μηλιά.
Και το αγόρι έκοψε τον κορμό της,έφιαξε μια βάρκα και έφυγε μακριά.
Και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη...μα όχι πραγματικά.
Και ύστερα απο πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
"Λυπάμαι αγόρι,μα δεν μου έμεινε τίποτα να σου δωσω..."
"Δεν έχω μήλα", "Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα" είπε το αγόρι.
"Δεν εχω κλαδιά,δεν μπορείς να κάνεις κούνια"είπε η μηλιά
"Είμαι πολύ γέρος για να κάνω κούνια"είπε το αγόρι
"Δεν έχω κορμό,δεν μπορεις να σκαρφαλώσεις..."είπε η μηλιά
"Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω"είπε το αγόρι
"Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι..μα δε μου έμεινε τίποτα,
δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο....Λυπάμαι"είπε η μηλιά
"Δεν θέλω και πολλά τώρα,
μονάχα ένα ήσυχο μέρος να ξαποστάσω,είμαι πολύ κουρασμένος"
"Τότε"είπε η μηλιά και ίσιωσε όσο μπορούσ ετον κορό της
"ένα γέρικο κούτσουρο είναι ότι πρέπει για να ξαποστάσεις.
Έλα αγόρι κάτσε, κάτσε και ξεκουράσου"
Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε...
Και η μηλιά ηταν ευτυχισμένη.
Φιλικά
Δανάη
"To χθες δεν είναι τίποτα περισσότερο
από την ανάμνηση του σήμερα και το αύριο είναι το όνειρο το σήμερα"
Χαλίλ Γκιμπράν
(Ο προφητης)
Edited by - Danai on 04/11/2003 19:45:05
ήρθα να βάλω ένα λιθαράκι στις όμορφες αυτές ιστορίες για τις οποίες σας ευχαριστώ :)
Μια φορά κι ένα καιρό, όπως λεν στα παραμύθια, ήταν ένας βασιλιάς στην Αφρική που είχε ένα φίλο κολλητό με τον οποίο είχαν μεγαλώσει μαζί.
>>Αυτός ο φίλος είχε την συνήθεια σε κάθε περίσταση καλή ή κακή να λέει:
>>«Καλό αυτό».
>>Μιαν ημέρα οι δύο τύποι πήγαν για κυνήγι και ο φίλος ανέλαβε να ετοιμάσει τα όπλα. Αλλά έκανε ένα σοβαρό λάθος και όταν ο βασιλιάς πήρε το όπλο, αυτό εκπυρσοκρότησε και έχασε τον αντίχειρά του. Βλέποντας την κατάσταση ο φίλος είπε ως συνήθως: «Καλό αυτό!» και ο βασιλιάς θυμωμένος απάντησε «'Όχι δεν είναι καθόλου καλό» και τον έστειλε φυλακή για πολλά χρόνια. Μετά από ένα χρόνο ο βασιλιάς πήγε πάλι για κυνήγι σε μιαν άγνωστη περιοχή με άλλους φίλους του. Όμως τους συνέλαβαν κανίβαλοι και τους φυλάκισαν για να τους μαγειρέψουν. Όταν ετοίμαζαν τον βασιλιά για να τον φάνε οι κανίβαλοι
>>παρατήρησαν ότι του έλειπε ένας αντίχειρας. Επειδή ήταν προληπτικοί και απέφευγαν να φάνε κάποιον που δεν ήταν σώος κι αβλαβής, τον άφησαν ελεύθερο και μαγείρεψαν όλους τους άλλους, να ζούμε να τους θυμόμαστε.
>>Όταν επέστρεψε ο βασιλιάς θυμήθηκε το γεγονός με το ατύχημα όπου έχασε τον αντίχειρά του και μετάνιωσε για την συμπεριφορά του στον φίλο του.
>>Τον απελευθέρωσε αμέσως και τον προσκάλεσε στα ανάκτορα. «Είχες δίκιο»
>>του λέει «Ήταν καλό που έχασα τον αντίχειρά μου» και του εξήγησε όλα τα γεγονότα. «Λυπάμαι που σε έστειλα στην φυλακή για τόσο καιρό,
>>ήταν πολύ κακό αυτό που σου έκανα».
>>«Όχι, ήταν καλό» απάντησε ο φίλος. «Μα τι εννοείς; Πως μπορεί να ήταν καλό που έκλεισα τον φίλο μου στην φυλακή για ένα χρόνο;».
>>
>>«Μα αν δεν ήμουν φυλακή θα ήμουν μαζί σου».
2 ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Λιγο πριν ο Νινακαβα πεθανει τον επισκεφθηκε ο δασκαλος του ζεν Ικνγιου
-Να σε οδηγησω παραπερα;ρωτησε ο Ικνγιου.
Ο Νινακαβα αποκριθηκε:
-Ηρθα μονος και θα φυγω μονος.Τι βοηθεια μπορεις να μου δωσεις εσυ;
Ο Ικνγιου απαντησε:
-Αν νομιζεις πως πραγματικα ερχεσαι και πας,ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΣΟΥ.
Ας σου δειξω την οδο οπου δεν υπαρχει ερχομος και πηγαιμος.
Με τα λογια του ο Ικγιου ειχε αποκαλυψει την οδο τοσο καθαρα, που ο Νινακαβα χαμογελασε και πεθανε.
................
Ο Χοσιν,Δασκαλος του ζεν,στους μαθητες του-αφουεχει διηγηθει την ιστορια του Τοκουφου που προειπε τον θανατο του)
-Δεν ειναι απαραιτητο για δασκαλο του ζεν να προειπει το θανατο του,αλλα αν πραγματικα το θελει, μπορει.
-Εσυ μπορεις;ρωτησε καποιος.
-Ναι απαντησε.ο Χοσιν.Θα σας δειξω τι μπορω να κανω σ εφτα μερες.
Κανεις απ τους μαθητες του δεν τον πιστεψε και οι πιο πολλοι ειχαν ξεχασει ακομη και την συνομιλια οταν ο Χοσιν την επομενη φορα τους συγκαλεσε.
-Εφτα μερες πριν,παρατηρησε,ειπα πως επροκειτο να σας αφησω.Ειναι η συνηθεια να γραφεις ενα αποχαιρετιστηριο ποιημα,αλλα δεν ειμαι ποιητης ουτε καλλιγραφος.Ας γραψει καποιος απο σας τα τελευταια μου λογια.
Οι οπαδοι του νομισαν πως αστειευοταν,αλλα ενας απ αυτους αρχισε να γραφει.
-Εισαι ετοιμος;ρωτησε ο Χοσιν.
-Ναι,κυριε,απαντησε ο γραφεας.
ΗΡΘΑ ΑΠ ΤΗ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ
ΚΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ
ΣΤΗ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ.
Τι ειναι αυτο;
Το ποιημα ειχε ενα στιχο λιγοτερο απ τους συνηθισμενους τεσσερες,γι αυτο,ο μαθητηςειπε:
Κυριε,μας λειπει ενας στιχος.
Ο Χοσιν,με το βρυχηθμο ενος ορμητικου λεοντα,ουρλιαξε..Καα!και χαθηκε.
ΟΜ
dsm
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
να'στε καλα/ ηταν ολα ομορφα!
μα συγκινηθηκα με τη Δαναη (που μου θυμησε καποιες στιγμες με το συγκεκριμενο βιβλιο(αφου υπευθυνη για τη γεννηση του στα ελληνικα ηταν η αδερφη μου...)
ευχαριστω σε, ψυχη, για την εκπληξη!
AUM
