- ΘΑΝΑΤΟΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Δεν ξέρω από που να αρχίσω, δεν ξέρω καν αν θα έπρεπε να γράψω εδώ αλλά δεν βρήκα κάποιο θέμα που να πλησιάζει λίγο. Όπως και να 'χει το θέμα είναι ο θάνατος.
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει τον θάνατο αγαπημένου προσώπου, έφυγε ο αδερφός μου πριν 8 χρόνια. Πόνεσα, έκλαψα, παρ' όλα αυτά με αξιοπρέπεια και έπειτα ο χρόνος έκανε τη δουλειά του.
Τώρα τι συμβαίνει...? Μέχρι πριν 8 μήνες είχα σχέση με έναν άνθρωπο. Με πολλά σκαμπανεβάσματα και η κατάληξη ήταν να μην μιλιόμαστε. Όχι γιατί δεν προσπάθησε να με προσεγγίσει ή δεν μου ζήτησε συγνώμη αλλά για το πείσμα μου και τον εγωισμό μου.
Μέχρι πριν 7 μέρες που μου έφυγε. Ξαφνικά σε τροχαίο. Και τώρα είμαι κλεισμένη σε ένα δωμάτιο να κλαίω όλη μέρα και να του ζητάω συγνώμη. Γιατί σκεφτόμουν τελευταία να τον πάρω τηλέφωνο και το άφηνα, άφηνα να περάσει λίγος ακόμα καιρός. Και κάθομαι και κοιτάζω τις φωτογραφίες του, διαβάζω γράμματά μας και προσπαθώ να καταλάβω πως ο θυμός και ο εγωισμός σε κάνει να ξεχνάς μέχρι και την αγάπη.
Διαβάζοντας τα μηνύματά μας συνειδητοποίησα ότι δεν έφταιγε αυτός. Έφταιγα και εγώ. Και με έχει πάρει τόσο από κάτω. Έχει σταματήσει η ζωή μου να προχωράει. Και μου έρχονται σκέψεις ότι μακάρι να πέθαινα από καρκίνο γιατί νιώθω πως δεν έχει νόημα να ζω. Ενώ μέσα μου ξέρω πως δεν είναι έτσι. Και ειδικά αυτός ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε το κάθε δευτερόλεπτο έντονα, χαμογελώντας και πάντα δυνατός σε κάθε αναποδιά. Και φοβάμαι μην μείνω κολλημένη σε αυτή την κατάσταση. Και φοβάμαι μήπως κάνω κακό στην ψυχή του επιμένοντας να μου δώσει ένα σημάδι ότι με ακούει και ότι με συγχώρεσε. Γιατί δεν είμαι έτοιμη να τον αποχαιρετήσω. Και βλέπω την αδερφή του με τόση αξιοπρέπεια να μου λέει χαμογέλα, αυτό θέλει. Οι φίλοι μου και οι δικοί μου δεν το καταλαβαίνουν πως νιώθω ή το καταλαβαίνουν, δεν ξέρω. Όλοι μου λένε να μην βυθίζομαι. Αλλά δεν έχω δύναμη. Θέλω από κάπου να πάρω απαντήσεις. Γιατί έγινε αυτό? Γιατί τόσο νωρίς? Γιατί αυτόν?
Είναι αβάσταχτος αυτός ο πόνος.
Να θυμάσαι πως κάθε άνθρωπος που συναντάς, κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι έχει χάσει.
και εδώ γράφω διάφορα που μπορείς/πρέπει να κάνεις.
Έχεις πρώτα υποχρέωση να ζεις.
http://www.youtube.com/watch?v=V1smgz-px1Q&feature=related
And if someone were being a "sheep" by mindlessly following the flock of worldly desires, then again, we must be the wolves
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Με εκτιμηση
ειδα και αλλα πολυ περιεργα πραγματα και αρχισα να πιστευω σε μαγια που ποτε δεν πιστευα, το κακο είναι ότι γνωριζα καποιους ανθρωπους που ειχαν ασχοληθει χωρις να μου εχουν πει πραγματα συγκεκριμενα και στους οποιους φερθηκα ασχημα
μου δοθηκαν πολλα και ομως φερθηκα αχαριστα ήταν σαν να "επρεπε" παντα να χαλαω ότι ομορφο μπορουσε να μου συμβει
απο μικρη εβλεπα περιεργα ονειρα και ονειρα που βγαινανε επ ακριβως στο μελλον, αλλα υπηρχε και ονειρο που εβλεπα μεχρι τα 12 περιπου που "επρεπε" να βασανιζομαι ήταν σαν ενα βαθρο πυραμοειδες που ανεβαινα και "επρεπε" να πεσω απ αυτο και παρολο που ήταν τρομερη και επιπονη πολυ η πτωση ανεβαινα και ξαναεκανα συνεχως το ιδιο στο ονειρο
στη ζωη ήταν σαν να μην "επρεπε" να είμαι ευτυχισμενη
είχα σταματησει απο χρονια να κοιμαμαι ανασκελα γιατι συνεβαινε κατι περιεργο (οπως και οταν ήμουν πολυ μικρη) καποια φορα που κοιμομουν με καποιον που αγαπουσα στο πλαϊ ενιωθα για καποια ωρα κατι να με τραβαει απο πισω απο το κεντρο (ήμουν ξαπλωμενη στο πλάι σαν κουταλι μ'αυτον που κοιμομουν)και ηταν σαν καποια οντοτητα να μου τραβαει το κεντρο πολυ εντονα
συγνωμη για τα ασχετα πολλα περιεργα εχουν συμβει, την αυτοκτονια τη σκεφτομουν και παλια αλλα μονο αυτη τη χρονια εκανα αποπειρες αλλα δε φαινεται να εχω τα κοτσια παρολαυτα και διαβαζοντας και αλλο τοπικ εχω συνηδειτοποιεισει την αηδια της υπαρξης μου
μου δοθηκαν πολλα δεν εδωσα σχεδον τιποτα καλο
πιτστευω ακραδαντα ότι υπαρχει άλλος κοσμος και πνευματα και απο ονειρα που είδα το θεμα είναι αν υπαρχει πεπρωμενο και αν όταν γεννιεσαι σε "κυνηγουν" καποια πνευματα ίσως απο κακο που εχεις κανει σε προηγουμενη ζωη
πολλα περιεργα πραγματα θυμαμαι απο μικρη και στον υπνο μου αλλα και στον ξυπνιο μου το θεμα είναι ότι καταφερα να τα σκατωσω παντου
μαλλον η βρωμικη συνηδειση μας ακολουθει μετα το θανατο... παλια εβλεπα το θανατο σαν λυτρωση
πώς γινεται ενα μικρο παιδι να το "κυνηγανε" πνευματα που δεν εχει προλαβει ακομα να κανει κακο. Οι εφιαλτες βεβαια μπορει να οφειλονται σε ασχημη παιδικη ηλικια
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Σε ρωτάω λοιπόν, πότε μέσα σε όλες αυτές τις εμπειρίες σου ένιωσες ελεύθερη?
Μαντέυω πως ποτέ.
Η αναζήτηση της ελευθερίας, η αποδέσμευση του ανθρώπου απο όλα αυτά τα δεσμά που δεν βρισκονται έξω του αλλά μέσα του ονομάζεται, κατα τις θρησκείες, δρόμος προς τη θέωση.
Η αυτοκτωνία δεν είναι ποτέ μια έξυπνη επιλογή. Έχω βέβαια και γω υπάρξει σε παρόμοια κατάσταση απελπισιας οπότε σε νιώθω. Απο την άλλη δεν φαίνεται να προδιορίζεις το πρόβλημα. Δηλαδή μιλάς για τον θάνατο(κάτι αναπόφεκτο έτσι κι αλλιώς) και για τις "αμαρτίες" σου(τις οποίες δεν σε ανάγκασε κανείς να τις κάνεις) αλλά δεν νιώθω οτι λες πραγματικά ποια είναι η ΠΗΓΗ των προβλημάτων σου. Επιθυμίες ίσως που έχουν γίνει τεράστιες στο μυαλό σου? ΙΔΕΕΣ που έχουν γίνει τεράστιες στο μυαλό σου?
Αν είσαι εθισμένη στη δυστυχία φταις εσύ για αυτό εν μέρει. Είναι πιθανό βεβαίως να διώκεσαι και απο αρνητικά πολομένες οντότητες(βάσει αυτών που περιγράφεις) αλλά εν τέλει THEY HAVE NO POWER OVER YOU πέρα απο αυτή που τις αφήνεις να έχουν με το να μην αμυνεσαι στα καπρίτσια τους. Όσο γίνεσαι όμοια με αυτές τόσο τις τρέφεις. Λογικό είναι....
Κατά τα άλλα, γνώμη μου είναι οτι ένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να επιχειρησει αυτοκτωνία(γενικά βέβαια δεν θα πρεπε) τουλάχιστον πριν απο τα 20 του.
Αν είσαι μικρότερη απο 20 απλά ξέχασέ το γιατι θα είναι το πιο ηλιθίο, μη αναστρεψιμο λάθος, που θα χεις κάνει στη ζωή σου
(ιδίως αν είσαι στην εφηβεία που παίζουν τεράστιο ρόλο οι ορμόνες)
Κατά τα άλλα η στάση που δείχνεις-σε ένα βαθμό-να έχεις απέναντι στη ζωή μου θυμίζει συγκεκριμένα κάποια άτομα παχύσαρκα, τα οποία έχουν παρατήσει τη ζωή και η παχυσαρκία τους υπάρχει-όχι για κάποιο άλλο λόγο-αλλά γιατί τρέφει τον εθισμό τους για δυστυχία. Αλλιώς πολύ απλά.. θα πηγαίνανε γυμναστήριο!
Οι λύσεις στα περισσότερα προβλήματα είναι εξίσου απλές και ευνόητες αρκει να προσπαθείς και να αναζητάς.
Αν ακόμα δεν σε έχω πείσει οτι η αυτοκτωνία είναι λάθος λύση σου προτείνω απλά(ό,τι ηλικία και να είσαι όποιο και να είναι το πρόβλημα) να ασχοληθείς με τον μυστικισμό, τη θρησκεία, τη ψυχολογία και γενικά να ψάξεις και να ψαχτείς γύρω απο αυτά τα θέματα και είμαι σίγουρος οτι θα βρείς πολλά πράγματα που θα σε ενδιαφέρουν...(το φόρουμ μπορεί να σε βοηθήσει άπειρα σε αυτό να δεν μείνεις σε αυτό το θέμα).
Αφου λοιπόν ψάξεις για τρόπους.
Τ΄ρπους που χρειάζονται για να γίνουν αλλαγές.
Τρόπους που χρειάζονται για να γίνουν εσωτερικές αλλαγές..
Τότε κάνε ο,τι θες.
"..The Matrix can't tell you who you are"
Όταν ο άνθρωπος είναι σίγουρος για τον θεό ο θεός αμφιβάλλει για τον άνθρωπο..
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με τη σκέψη και το συναίσθημα
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 28/09/2009 21:25:41
Edited by - mimosa on 29/09/2009 04:50:44
Για να αλλάξει κάποιος την ζωή του προς το καλύτερο,πρέπει να αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα.Είναι αυτό που λέμε,μισογεμάτο ή μισοάδειο το ποτήρι.Όταν κάποιος τα βλέπει όλα απο την ανάποδη,όλα θα του πάνε ανάποδα.Πρέπει πάντα να βλέπουμε την θετική πλευρά.Το πιό απλό που μπορώ να σου πώ,είναι οι θετικές σκέψεις.Είναι απλό αλλά το ουσιαστικότερο,επειδή έχει να κάνει με αλλαγή της στάσης στη ζωή.
Πάντως πολλοί άνθρωποι όταν αντιμετοπίζουν δύσκολες καταστάσεις στην ζωή.Καταστάσεις που φένονται άδικες,στρέφονται προς τον εσωτερισμό και εκεί βρίσκουν πολλές απαντήσεις.Σκέψου αυτό για το κάρμα.
ΑΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ.