- ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Ένα σύστημα ανάλυσης και σύνθεσης , όπως είναι ο εγκέφαλός μας , είναι άραγε δυνατόν να αυτοαναλυθεί , και να αυτοσυντεθεί , τροποποιώντας την ίδια την συμπεριφορά του και τα τελικά αποτελέσματα της λειτουργίας του ;

Υπάρχει τρόπος και δυνατότητα , να αρθεί η ανθρώπινη λογική πάνω από τα δεσμά του χρόνου , του χώρου και της αιτιότητας ;

Ανηλεή ερωτήματα , στα οποία καλείται να απαντήσει ο ίδιος μας ο νούς . Κριτής μαζί και κρινόμενος .

Θα περίμενε κανείς , και το πεδίο εξερεύνησης των ανθρωπίνων γνώσεων να είναι περιορισμένο , γιατί ο χειρισμός που επιβάλλουμε στις πληροφορίες που μας έρχονται από τον εξωτερικό κόσμο, ορίζεται υποχρεωτικά, από το καλούπι της σκέψης μας και την μήτρα της διάνοιάς μας .

Η μοναδικότητα όμως και ιδιαιτερότητα του ανθρώπινου πνεύματος , εμπεριέχεται στην ουσία του , και όχι στην δυνατότητα της πολλαπλής έκφρασής του .

Όταν γράφουμε ένα ποίημα για το φεγγάρι , δεν ξεκινάμε ούτε από το πρόγραμμα της ΝΑSΑ , ούτε από τις παλίρροιες που προκαλεί .

Με τον ίδιο τρόπο , όταν προσπαθούμε να προσεγγίσουμε την θεότητα , δεν μπορούμε να ξεκινάμε από τις βιολογικές ή άλλες έρευνες .

Ο τρόπος , με τον οποίο το σύνολο των κανόνων που ορίζουν την ηθική μας , περιγελά την φυσική σκληρότητα , είναι η απόδειξη , ότι ο πνευματικός μας κόσμος μπορεί να αρθεί πάνω από τα στενά σύνορα που οριοθετούν οι φυσικές μας ικανότητες και εγγραφές .

Η ίδια η Φύση , με την φυσική της επιλογή , δημιουργεί ένα περιβάλλον καθολικής ανηθικότητας , μέσω του οποίου επιδιώκει την εμφάνιση του αδύνατου και του δυσπροσάρμοστου .
Με αυτό τον τρόπο αναδεικνύει τα μέσα και τις αρετές – όπως δικαιοσύνη , αλτρουϊσμός , αγάπη , έλεος – , μέσω των οποίων μπορούμε να ξεπεράσουμε την ανθρώπινη φύση μας .

Ο άνθρωπος είναι η μόνη οντότητα που έχει την δυνατότητα και ικανότητα , να μεταφέρει στον εσωτερικό του κόσμο και να κάνει προσωπική του υπόθεση , ο καθένας ξεχωριστά , ολόκληρη την Πλάση , με τις δημιουργικές και καταστροφικές δυνάμεις της , με τις έλξεις και τις απωθήσεις της , με τα πάθη για επικράτηση , αλλά και της ισότητας και δικαιοσύνης , με την γέννηση μιάς ζωής ή τον αφανισμό της.

Φιλικά

Κηφεύς

Κατά τον Ζάκ Μονό ( 1910 – 1976 . Γάλλος Βιολόγος και γενετιστής . Βραβείο Νόμπελ ) :
« Η ηθική είναι από την φύση της , μη αντικειμενική , αποκλεισμένη για πάντα από το πεδίο της Γνώσης » , αποτελεί τον ένα πόλο του δίπολου της γνωσιολογικής δυνατότητας του ανθρώπου , έχοντας στον αντίποδά της τον επιστημονικό διαλογισμό .

Όμως , η ηθική και η γνώση είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένες μέσα στην πράξη και από αυτήν .

Η πράξη , σαν βίωμα , θέτει σε κίνηση ή σε αμφισβήτηση , συγχρόνως , την γνώση και τις αξίες .

Κάθε πράξη σημαίνει μία ηθική , υπηρετεί ή βλάπτει ορισμένες αξίες , ή αποτελεί μίαν επιλογή αξιών , ή έχει αυτή την αξίωση . Ωστόσο , κάθε πράξη , υποθέτει κατ’ανάγκην μίαν γνώση .

Η Αλήθεια , αυτή καθ’εαυτή , δεν περιέχει καμμία ηθική αρχή .

Ο άνθρωπος όμως , που πορεύεται προς την Αλήθεια , διαποτίζεται από αυτήν την ηθική αρχή στην προσπάθεια που καταβάλλει . Σε κάθε βήμα του , αντιμετωπίζει θέμα ηθικών επιλογών .

Παραφράζοντας αυτό που έγραψε στο « Τύχη και Αναγκαιότητα » ο Ζάκ Μονό ότι :
« Ο άνθρωπος ξέρει επί τέλους ότι είναι μόνος μέσα στην αδιάφορη απεραντοσύνη του Σύμπαντος , απ’όπου αναδύθηκε κατά τύχη » , θα μπορούσαμε να πούμε ότι :
« Ο άνθρωπος , ξέρει επιτέλους ότι είναι μόνος μέσα στην αδιάφορη απεραντοσύνη της φυσικής του ύπαρξης , απ’όπου είναι αδύνατον να αναδυθεί κατά τύχη » .

Πόσο μοιάζουν φαινομενικά το « γιατί υπάρχουμε » και το « γιατί βρέχει » , και πόσο σκληρή είναι η τελική παραδοχή , ότι η νομιμότητα του καθενός από αυτά τα ερωτήματα είναι εντελώς διαφορετική .

Τα λελογισμένα όρια της διαλογιζόμενης διάνοιάς μας , μας στερούν την ηδονή να θέτουμε τα ερωτήματα , ακριβώς αυτά , που μας είναι πιο αγαπητά .

Αλλά , δεν ωφελεί να διαλογιζόμαστε επάνω στην ικανότητα ή μη του « διαλογίζεσθαι » . Εάν συζητάμε για τα περιορισμένα όρια των δυνατοτήτων μας , σίγουρα θα τα διατηρήσουμε . Άλλωστε , σύμφωνα και με μία Σουφική Σοφία :

« ο αληθινός εραστής της Γνώσης προσπερνά τις σοφίες , ενώ ο αμαθής περίεργος σκοντάφτει σ’αυτές » .

Φιλικά

Κηφεύς