- ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΘΕΩΡΙΑ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Ο Ρόντνεϋ Κλαφ έχει μια δική του θεωρία για τη βαρύτητα που βασίζεται στη γυροσκοπική σωματιδιακή θεωρία του Τζόσεφ Νιούμαν, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Η Ενεργειακή Μηχανή, η οποία στηρίζεται στην ύπαρξη υλικών περιστρεφόμενων σωματιδίων που ονομάζονται γυροσκοπικά σωματίδια. Κατά τον Κλαφ η βαρύτητα δεν είναι μια έλξη προς το κέντρο της γης, αλλά ένα «σπρώξιμο», «πίεση» ή «ώση» από το χώρο. Αυτά τα γυροσκοπικά σωματίδια αποτελούνται από περιστρεφόμενες σφαίρες αυτού που οι επιστήμονες του 19ου αιώνα ονόμαζαν αιθέρα, ο οποίος κατά τον Κλαφ είναι μια αραιή ύλη που γεμίζει όλο το χώρο. Το φαινόμενο της βαρύτητας παράγεται στο πυρήνα των ατόμων όταν ο αεριώδης αιθέρας συγκεντρώνεται σε γυροσκοπικά σωματίδια. Επειδή τα γυροσκοπικά σωματίδια καταλαμβάνουν μικρότερο χώρο από τον αιθέρα από τον οποίο προέρχονται, δημιουργείται ένα κενό στον αιθέρα του πυρήνα, κάνοντας έτσι τον εξωτερικό αιθέρα που περιβάλλει το άτομο να ορμήσει προς τον πυρήνα για να γεμίσει αυτό το κενό. Η βαρύτητα είναι τότε η πίεση του αιθέρα που ρέει μέσα στο πυρήνα των ατόμων για να γεμίσει το κενό που προκαλείται από τη δημιουργία των γυροσκοπικών σωματιδίων.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία όλα τα άτομα είναι κούφια, αποτελούμενα από μια κεντρική πυρηνική γεννήτρια ακτινοβολίας, από ηλεκτρονικά κελύφη με πολικά ανοίγματα και από ένα μαγνητικό πεδίο. Ακολουθούν δηλαδή το Ερμητικό δόγμα «Όπως πάνω, έτσι και κάτω...». Ο πυρήνας των ατόμων δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο του ατόμου περιστρέφοντάς τον αιθέρα σε γυροσκοπικά σωματίδια, τα οποία γίνονται τότε το μαγνητικό πεδίο του ατόμου. Η μαγνητική δύναμη είναι η ροή των γυροσκοπικών αυτών σωματιδίων, τα οποία κρατούνται σε τροχιά από το βαρυτικό αιθέρα που ρέει προς το πυρήνα των ατόμων. Μετά από τη δημιουργία τους στον πυρήνα των ατόμων, τα γυροσκοπικά σωματίδια εκτινάσσονται έξω από το άνοιγμα του νοτίου πόλου του ατόμου. Εκεί συναντούν τον εισρέοντα αιθέρα ο οποίος καμπυλώνει τη πορεία τους γύρω από το άτομο σε μια τροχιά μέσα και έξω από το άτομο μέσα από τα πολικά του ανοίγματα. Ανάλογα με τη γωνία εκπομπής τους από το άνοιγμα του νοτίου πόλου του ατόμου, τα γυροσκοπικά σωματίδια ρέουν μεταξύ των στρωμάτων των περιστρεφόμενων ηλεκτρονίων ή έξω από το ηλεκτρονικό κέλυφος.

Τα γυροσκοπικά σωματίδια χάνονται συνεχώς από το μαγνητικό πεδίο των ατόμων εξ’ αιτίας των συγκρούσεων των ηλεκτρονίων και άλλων σωματιδίων μέσα σε αυτό το πεδίο, εκτινασσόμενα έξω από το πεδίο με τη μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Τα γυροσκοπικά σωματίδια δημιουργούνται στο πυρήνα των ατόμων για να αντικαταστήσουν αυτά ακριβώς που χάθηκαν από την εκπομπή της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, γιατί «αν δεν αντικαθιστούντο από καινούργια γυροσκοπικά σωματίδια, τα άτομα θα έχαναν τα μαγνητικά τους πεδία και θα γινόντουσαν πολύ ψυχρά. Επιπλέον, θα αποσυντίθεντο πλήρως και τελικά θα εξαφανίζονταν».

Με βάση τη παραπάνω θεωρία των γυροσκοπικών σωματιδίων ο Ρόντνεϋ Κλαφ εξηγεί ως εξής τη προηγούμενη απόκλιση των δυο νημάτων της στάθμης στο κάτω σημείο τους:

Υπάρχουν λοιπόν τρεις κόσμοι στο πλανήτη μας: η εξωτερική επιφάνεια πάνω στην οποία ζούμε, η ενδιάμεση γη η οποία υποτίθεται ότι είναι γεμάτη από πολλές σπηλιές, στοές ή ακόμα υπόγειες πόλεις με ανθρώπους που ζουν σε αυτές και τελευταία η εσωτερική επιφάνεια. Το κέντρο βάρους δεν είναι στο κέντρο της γης, όπως υποθέτουν οι επιστήμονες, αλλά στην ενδιάμεση γη, στο φλοιό. Ο Μπέρναρντ το τοποθετεί στη μέση του φλοιού. Άλλοι, όπως θα δούμε αργότερα, το τοποθετούν χαμηλότερα. Στη πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα σημείο (κέντρο) βάρους, αλλά για μια κεντρική σφαίρα βάρους πάνω στην οποία το βάρος όλων των σωμάτων μηδενίζεται. Ο Μπέρναρντ προσδίδει στη σφαίρα αυτή ένα βόρειο και ένα νότιο πόλο βάρους. Με βάση αυτά η βαρύτητα λειτουργεί ως εξής στα διάφορα τμήματα της γης:

IndustrialAngel

quote:

---

Το ότι δε βγάζεις ακριβώς αυτά που αναμένεις, δε σημαίνει ότι δεν ισχύει ο νόμος.

---

Σύμφωνα με τη θεωρία του Γκάρντνερ στην αρχή πριν από 4 ή 5 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν η Γη ήταν ακόμη μία τεράστια διασταλθείσα σφαίρα από υπέρθερμο στροβιλιζόμενο αέριο, αυτή άρχισε να συστέλλεται καθώς εψύχετο. Η ταχέως περιστρεφόμενη σφαίρα των αραιών αερίων άρχισε να συμπυκνώνεται καθώς συνεχίσθηκε η απώλεια θερμότητας. Η βαρυτική έλξη επίσης συνέχισε να ελαττώνει τη διάμετρο της περιστρεφόμενης σφαίρας, αλλά μόνο μέχρι μια ορισμένη έκταση. Από εδώ αρχίζει να διαφέρει η θεωρία του Γκάρντνερ από την επιστημονική θεωρία για το σχηματισμό της Γης. Σύμφωνα με τη τελευταία η βαρύτητα συνέχισε να συμπυκνώνει τη γη μέχρι αυτή να λιώσει κάτω από μια ισχυρότατη βαρυτική πίεση. Εδώ ο Γκάρντνερ εισάγει όμως ένα κρίσιμο δεύτερο παράγοντα που αρχίζει να αντισταθμίζει εν μέρει τη βαρύτητα, τη φυγόκεντρη δύναμη.

Ενώ η βαρύτητα προσπαθεί να σύρει όλο το υλικό προς το κέντρο, η φυγόκεντρη δύναμη το απωθεί μακριά από το κέντρο προς τη περιφέρεια και είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση μιας ποσότητας μάζας από το κέντρο (ή τον άξονα) περιστροφής. Εξ’ αιτίας τώρα της «αρχής διατηρήσεως της στροφορμής» ο συστελλόμενος συνεχώς πρωτοπλανήτης περιστρεφόταν γρηγορότερα καθώς μίκραινε το μέγεθός του. Σε αυτή τη περίπτωση συμβαίνει κάτι ανάλογο με τον πατινέρ ο οποίος περιστρέφεται γρηγορότερα όταν φέρει στο στήθος του τα προηγουμένως εκτεταμένα χέρια του. Με αυτό το τρόπο μειώνει τη ροπή αδρανείας του ως προς τον άξονα περιστροφής του, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η γωνιακή του ταχύτητα (για να διατηρηθεί σταθερή η αρχική στροφορμή του). Όπως το νερό σε ένα περιστρεφόμενο κουβά δε χύνεται, αλλά «κολλάει» στο πάτο του γουβά σπρωχνόμενο προς τα έξω από τη φυγόκεντρη δύναμη, έτσι και η φυγόκεντρη δύναμη κατά την εποχή εκείνη της περιστρεφόμενης πρωτογής προσπαθούσε να εκτοξεύσει όλη τη μάζα της γης προς τα έξω, μακριά από τον άξονα περιστροφής της. Κάτω από την επίδραση των δυο αυτών ανταγωνιζόμενων μεταξύ τους δυνάμεων, της βαρύτητας και της φυγοκέντρου δυνάμεως, επήλθε τελικά μια ισορροπία σε μία θέση όπου η φυγόκεντρη δύναμη έγινε ίση ακριβώς με τη βαρύτητα και την εξουδετέρωσε. Από εκεί και πέρα σταμάτησε η περαιτέρω συστολή του πλανήτη. Αυτό υποτίθεται ότι συνέβη όταν η περιστρεφόμενη σφαίρα είχε ήδη συσταλθεί σε μια διάμετρο12.800 περίπου χιλιομέτρων.

Κάποιοι θα γελάσουν, κάποιοι όχι.
Τι σημασία έχει;

Παλαιομαγνητικές καταγραφές δείχνουν ότι το μαγνητικό πεδίο της γης υπάρχει τουλάχιστον για τρία δισεκατομμύρια χρόνια. Όμως με βάση το μέγεθος και την ηλεκτρική αγωγιμότητα του πυρήνα της γης το μαγνητικό πεδίο της, εάν δεν παραγόταν συνεχώς, θα αποσυντίθετο μέσα σε 20.000 χρόνια, επειδή η θερμοκρασία του πυρήνα είναι πολύ υψηλή για να διατηρεί μια μόνιμη μαγνήτιση. Επιπλέον οι παλαιομαγνητικές καταγραφές δείχνουν ότι η πολικότητα του γεωμαγνητικού πεδίου έχει αντιστραφεί πολλές φορές στο παρελθόν, με μέσο χρόνο μεταξύ των αντιστροφών τα 200.000 περίπου χρόνια.

Αυτές οι παρατηρήσεις των επιστημόνων τους ωθούν να δεχθούν ένα μηχανισμό μέσα στο εσωτερικό της γης που παράγει συνεχώς το γεωμαγνητικό πεδίο. Ήδη από πολλά χρόνια έχει υποτεθεί ότι ο μηχανισμός αυτός είναι μια δυναμοηλεκτρική μηχανή (ένα δυναμό) που λειτουργεί με ρεύματα μεταφοράς στον υγρό εξωτερικό πυρήνα της γης που περιβάλλει τον στερεό πυρήνα της και που αποτελούνται και οι δυο κυρίως από σίδηρο. Ο στερεός εσωτερικός πυρήνας έχει χονδρικά το μέγεθος της σελήνης, αλλά τη θερμοκρασία της επιφάνειας του ήλιου! Τα ρεύματα μεταφοράς στον υγρό εξωτερικό πυρήνα θεωρούνται ότι καθοδηγούνται τόσο από θερμικές, όσο και από συστατικές πηγές άνωσης στο όριο του εσωτερικού πυρήνα. Αυτά παράγονται καθώς η γη ψύχεται σιγά - σιγά και ο σίδηρος στο πλούσιο σε σίδηρο ρευστό κράμα του εξωτερικού πυρήνα στερεοποιείται προς το μέρος του εσωτερικού πυρήνα απελευθερώνοντας τη λανθάνουσα θερμότητα τήξεως και τα ελαφρά συστατικά του κράματος. Αυτές οι δυνάμεις άνωσης κάνουν το ρευστό να ανέλθει και οι δυνάμεις Coriolis, εξ’ αιτίας της περιστροφής της γης, κάνουν ελικοειδείς τις ροές του ρευστού. Υποτίθεται ότι αυτή η κίνηση του ρευστού ελίσσει και διατέμνει το μαγνητικό πεδίο, παράγοντας ένα νέο μαγνητικό πεδίο που αντικαθιστά αυτό που διαχέεται μακριά.

Οι αλληλεπιδράσεις λοιπόν ανάμεσα στην ελισσόμενη ροή του τηγμένου υλικού στον εξωτερικό πυρήνα και στο μαγνητικό πεδίο παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα το οποίο με τη σειρά του δημιουργεί νέα μαγνητική ενέργεια που διατηρεί το πεδίο.

Στην συνέχεια οι μετακινήσεις ων μαγνητικών πόλων:

Οι μαγνητικοί πόλοι εκτός από τη μεταφορική τους κίνηση δείχνουν στη πραγματικότητα να ακολουθούν στη διάρκεια πολλών ετών μια ελλειπτική τροχιά. Ο Ράυμοντ Μπέρναρντ επεσήμανε τα εξής στο βιβλίο του Η Κούφια Γη για τον περιστρεφόμενο μαγνητικό πόλο:

Η πρώτη παρατήρηση (της μαγνητικής απόκλισης) έγινε στο Λονδίνο το 1580 και έδειξε μια ανατολική απόκλιση κατά 11 μοίρες. Το 1814 η απόκλιση έφτασε στις 24,3 μοίρες δυτικά, μέγιστη. Αυτό δίνει μια διαφορά μεταβολής 35,3 μοιρών μέσα σε 235 χρόνια...Το εστιακό σημείο, ή το πραγματικό σημείο του μαγνητικού πόλου υπάρχει μόνο σε ένα τμήμα της περιφέρειας αυτού του κύκλου (του πολικού ανοίγματος) τη φορά, και μετακινείται βαθμιαία γύρω από το κύκλο σε μια καθορισμένη «τροχιά» (σελ. 57-58).

Στις 17 Αυγούστου 1947 οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ανέφεραν τα εξής:

Οτάβα, 16 Αυγούστου 1947- Ο Βόρειος Μαγνητικός Πόλος φαίνεται να έχει μετακινηθεί από το 1909 κατά 320 χιλιόμετρα προς βορά, σύμφωνα με τις πρώτες ανακαλύψεις τεσσάρων επιστημόνων του Καναδικού Υπουργείου Μεταλλείων και Πλουτοπαραγωγικών Πηγών, οι οποίοι έφυγαν από εδώ αεροπορικώς στις 19 Ιουλίου αναζητώντας τη τωρινή θέση των πόλων.

Στις 20 Οκτωβρίου 1947 η ίδια εφημερίδα ανέφερε στη πρώτη σελίδα της τα εξής:

Όλη η Αρκτική Είναι Ανοιχτή στη Πολεμική Αεροπορία. Ανακαλύφθηκαν Δύο Νέοι Πόλοι. Τα Τεστ Δείχνουν Πια Τρεις Μαγνητικούς Πόλους Αντί για Έναν με Κέντρο στο Νησί του Πρίγκιπα της Ουαλίας.

Ουάσιγκτον, 19 Οκτωβρίου 1947 – Η Πολεμική Αεροπορία αποκάλυψε ότι είχε ανακαλύψει δύο νέους μαγνητικούς πόλους. Μαζί με τη διόρθωση της θέσης αυτού που αναγνωρίζεται ήδη από την επιστήμη, οι τρεις πλέον πόλοι αποτελούν ένα ελλειπτικό μαγνητικό πεδίο.

Σε ένα επιστημονικό άρθρο της εφημερίδας στις 21 Οκτωβρίου 1947 μαθαίνουμε ότι:

Αυτή η στρατιωτική μελέτη των πολικών περιοχών μας έχει εφοδιάσει απρόσμενα με νέες πληροφορίες για το γήινο μαγνητισμό. Παρατηρητές της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας ανακάλυψαν ότι ο Βόρειος Μαγνητικός Πόλος βρίσκεται 300 μίλια βόρεια - βορειοδυτικά της χαρτογραφημένης θέσης του. Αυτές οι ανακαλύψεις όχι μόνον έχουν επιβεβαιωθεί από πιλότους του Αμερικανικού Στρατού, αλλά έχουν συμπληρωθεί με τη πληροφορία ότι υπάρχουν τελικά τρεις μαγνητικοί πόλοι σε μια περιοχή μήκους 720 χιλιομέτρων και πλάτους σχεδόν 320 χιλιομέτρων.

Σύμφωνα βέβαια με τη θεωρία της Κούφιας Γης δεν υπάρχουν τρεις μαγνητικοί πόλοι, όπως δηλώνουν αυτές οι αναφορές, οι οποίες δείχνουν απλώς τη προσπάθεια των επιστημόνων να συνταιριάξουν σώνει και καλά τα δεδομένα τους με την ήδη υπάρχουσα ιερή και ανέγγιχτη θεωρία τους. Η εξήγηση της θεωρίας της Κούφιας Γης είναι απλή: Όταν οι πολικοί εξερευνητές προχωρούν από το χείλος του πολικού ανοίγματος προς το εσωτερικό τη γης, νομίζουν ότι έχουν «ανακαλύψει» ότι ο πόλος έχει μετακινηθεί, ή ότι έχουν «ανακαλύψει» έναν νέο μαγνητικό πόλο. Μπορεί ακόμα να γίνονται αναγνώσεις από διαφορετικά σημεία του κύκλου που περιβάλλει τη πολική τρύπα

Ο μαγνητικός βόρειος πόλος επίσης κινείται, πολύ πιο γρήγορα από το γεωγραφικό πόλο, προς τα βόρεια κατά 15 περίπου χιλιόμετρα το έτος. Η κίνησή του θεωρείται ότι προκαλείται από την επίδραση των ρευμάτων της δυναμοηλεκτρικής μηχανής του πυρήνα της γης (γεωδυναμό) καθώς επίσης από την επίδραση ρευμάτων που ρέουν στην ιονόσφαιρα, στις ζώνες ακτινοβολίας και στη μαγνητόσφαιρα της Γης. Υπάρχει όμως και μια ελλειπτική κίνησή του. Σε μια οποιαδήποτε δοθείσα ημέρα ο μαγνητικός πόλος μπορεί να είναι μέχρι και 80 χιλιόμετρα μακριά από τη μέση θέση του, ανάλογα με τις γεωμαγνητικές διαταραχές στην ιονόσφαιρα και στη μαγνητόσφαιρα.

Το 1994 η μέση θέση του βόρειου μαγνητικού πόλου της γης ήταν στη χερσόνησο Noice, νοτιοδυτικά του νησιού Ellef Ringnes σε βόρειο γ.π. 78,3ο 104΄. Στις αρχές του 1998 βρισκόταν περίπου σε βόρειο γ.π. 79,5ο και σε δυτικό γ.μ. 106,3ο στον Καναδά, σε μια απόσταση μεγαλύτερη από 700 χιλιόμετρα από το γεωγραφικό βόρειο πόλο. Ανάλογα, ενώ ο νότιος γεωγραφικός πόλος είναι στο κέντρο περίπου της Ανταρκτικής ηπείρου, ο νότιος μαγνητικός πόλος είναι εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, κοντά στην ακτή.

Ξέρουμε ακόμα ότι το μαγνητικό πεδίο του γης όπως και του ήλιου σε μερικές περιόδους αντιστρέφεται και ο βόρειος μαγνητικός πόλος γίνεται νότιος και ο νότιος βόρειος. Το μαγνητικό πεδίο του ήλιου αντιστρέφεται κάθε 11 χρόνια, ενώ της γης αντιστρέφεται ανώμαλα. Η τελευταία γεωμαγνητική αντιστροφή συνέβη πριν από 780.000 περίπου χρόνια. Ο ρυθμός της ιστορικής αντιστροφής φαίνεται να είναι για τη γη κάθε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, αλλά έχει μεταβληθεί σε μια ευρεία κλίμακα. Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις το πεδίο έχει διατηρήσει την ίδια πολικότητα για δεκάδες εκατομμύρια χρόνια.

Μιάς όμως και, απ' ότι λες, είσαι επιστημονικά κατηρτησμένος, θέλω να με βοηθήσεις σε κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω.
Οι κεραυνοί πως δημιουργούνται;
Δηλαδή από που προέρχεται το φορτίο τους;
Δηλαδή πως δημιουργείται αυτή η τεράστια διαφορά δυναμικού;
Είναι, πιστεύω, μία πολύ εύκολη ερώτηση, η (επιστημονική πάντα) απάντηση τής οποίας δεν θα σε δυσκολέψει καθόλου.

Ο διάλογός μας θα διεξαχθεί στο περιθώριο του θέματος.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Το γεγονός όμως ότι αποδεικνύουν κάτι που όντως ισχύει, δε σημαίνει αναγκαστικά ότι ισχύουν και οι υποθέσεις τους. Για να το πούμε πιο απλά, μπορεί κάλλιστα από μια ψευδή υπόθεση χρησιμοποιώντας μια τυπική λογική να φτάσεις σε σωστό συμπέρασμα, όπως φτάνεις και όταν χρησιμοποιείς μια αληθή υπόθεση και μια σωστή λογική. Άρα η ορθότητα του συμπεράσματος και της χρησιμοποιηθείσης αποδεικτικής μεθόδου δεν εξυπακούει την ορθότητα των υποθέσεων πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η αποδεικτική διαδικασία. Παράδειγμα:

Υπόθεση: 1= -1 (Λάθος)

Λογικός Νόμος: Αν δυο αριθμοί είναι ίσοι, τότε και τα τετράγωνά τους είναι ίσα (Σωστό)

Συμπέρασμα: Το τετράγωνο του 1 είναι ίσο με το τετράγωνο του -1 (Σωστό)

ή με απλά μαθηματικά: 1=-1 --> 1<2>=(-1)<2>. Με άλλα λόγια συμπέρασμα σωστό, λογική σωστή και όμως η υπόθεση Λάθος!