- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Είναι καλύτερα από τα άλλα. Ίσως δεν έγινα εγώ αντιληπτός
Στη διατύπωση…
Εννοώ ότι τα χαρακτηριστικά τους, τα χρώματα τους και το σύνολο
Της ύπαρξης τους είναι καλύτερο από την γενιά μου τουλάχιστον.
Δεν εννοώ τις συνθήκες που μεγαλώνουν, ούτε τα ερεθίσματα που έχουν .
Μιλάω για την καθαρότητα της φυλής που βλέπω σ’ αυτά. Για το «υλικό»
Από το οποίο έχουν γίνει, ότι δείχνει και πιστεύω ότι είναι καλύτερο…
Είναι λογικό να είναι, λόγω του ότι οι γενιές βελτιώνονται ούτως ή άλλως…
Απλά είναι επίσης κρίμα που μεγαλώνουν σε έναν
Κόσμο που έχει τόσο διαστραφεί, ώστε δεν έχουν καν κάποιες από τις
Αρχές της γενιάς μου, ώστε να κάνουν έναν καλύτερο κόσμο…
Μεγάλη η ευθύνη όσων διαβάλουν και καταστρέφουν την ανθρώπινη φύση,
Με την δική μας ανοχή και γι’ αυτό, συμμετοχή…
Αυτό εννοώ φίλε μου, και δεν πιστεύω ότι διαφωνείς.
Στα χρόνια μου κάναμε πολλά πράγματα που το λιγότερο δεν εγκρίνω
Σήμερα. Αυτά τα παιδιά είναι πιο αθώα και γι’ αυτό καθαρότερα και στην
Ψυχή…
quote:
Αυτό εννοώ φίλε μου, και δεν πιστεύω ότι διαφωνείς.
Όχι, δε διαφωνώ σε αυτό που λες, άλλωστε είναι φυσικές συνέπειες του υπό ποιες προϋποθέσεις έζησες εσύ σαν παιδί, υπό ποιες εγώ και υπό ποιες τα σημερινά παιδιά. Είναι η αλήθεια ότι πρόκειται περί μίας γενιάς, η οποία μπορεί να μην έχει να αντιμετωπίσει την έννοια της κακουχίας ή της στέρησης, όπως δυστυχώς η δική σου, αλλά έχει απέναντί της ένα άλυτο πρόβλημα, το οποίο φοβάμαι ότι ως εχθρός είναι πολύ ισχυρός και, κυρίως, ύπουλος : την έλλειψη πραγματικών ιδανικών για να παλέψει και την πλήρη αφομοίωση της έννοιας ιδεαλισμός από το πραγματιστικό πρότυπο του σήμερα, την αποτίμηση και όχι την αξιολόγηση των πάντων. Μπορεί οργανικά να είαι καλύτερη, να μεγαλώνει σε συνθήκες φαινομενικά πιο υγιείς (παρότι εγώ δεν το πιστεύω αυτό κατ' ουσίαν και μπορώ να το συζητήσω), αλλά στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αποζητάει υλικά και δεν αναζητά πνευματικά.
quote:
Στα χρόνια μου κάναμε πολλά πράγματα που το λιγότερο δεν εγκρίνω Σήμερα.
Μόνο αυτό θα ήθεα να μου το εξηγήσεις κάπως με κάποιο/α παράδειγμα/τα.
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ σκέψεις , δλδ αυτές που προέρχονται από το δικό μας νου.
Θα μου πείς ..είναι δυνατόν να είναι αυτές ανεπηρέαστες από όσα διαβάζουμε και όσα ήδη γνωρίζουμε ? Η δική μου απάντηση είναι και ναι και όχι. Θέτουμε κάθε σκέψη και κάθε κείμενο στο οποίο έχουμε πρόσβαση κάτω από το μικροσκόπιο το δικό μας, είτε αυτό αποκαλείται διαμόρφωση, είτε γνώση , είτε υποσυνείδητο κλπ…….. Αλλωστε όπως και να λέγεται, με αυτό που έχουμε πορευόμαστε στη ζωή μας και με αυτό κρίνουμε, αποφασίζουμε και ΑΝΑΖΗΤΟΎΜΕ.
Κάθε τι που ‘’ανακαλύπτουμε ‘’ περνάει μέσα από αυτό και από πουθενά αλλού………και ο διαλογισμός ακόμη εκεί σε ωδηγεί ….στο δικό σου περιθώριο της συνείδησης………
Για αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι είναι περιττές και άστοχες οι αναφορές σε υποτιθέμενα στοιχεία της προσωπικότητας μας που ούτε κανένα βοηθάνε, ούτε και είναι αντικειμενικά μια και δεν είναι αυτό το ζητούμενο αλλά και να ήταν …….για να επιτευχθεί θα έπρεπε να γνωριζόμαστε πράγμα που δεν συμβαίνει.
Επομένως συμπεράσματα του τύπου << αθώος, απαισιόδοξος, φωτεινός κλπ >> μάλλον είναι άσχετα.
Όσον αφορά τις κρίσεις επάνω στον Μική Θεοδωράκη, είναι και αυτές ανευ σημασίας αφού το ζήτημα εδώ δεν είναι ποιος είπε η έγραψε κάτι αλλά να δούμε μέσα από τα λόγια που διαβάζουμε να αναγνωρίσουμε δικά μας στοιχεία, να περιπλανηθούμε στο κόσμο του πνεύματος και να ‘’πάρουμε ‘’ την δόνηση αν την θέλουμε. Κάθε τι άλλο είναι απλώς προκατάληψη στην συγκεκριμένη περίπτωση και συνθήκη.
Γιατί θα πρέπει να τοποθετηθούμε σε αυτό το ζήτημα μέσα απο την σύγκριση με το παρελθόν και με τις συνθήκες που ζήσαμε εμείς οι ίδιοι, οι γονείς μας κλπ?
Αυτή την στιγμή ζούμε εμείς και μερικοί απο εμάς μεγαλώνουν και παιδιά. Αν και άσχετο, ο γιός μου είναι 10 χρονών και ζεί στην Αθήνα.
Αν τον ρωτήσουμε [ πράγμα που το έκανα] αν είναι ευτυχισμένος η απάντηση θα είναι << είμαι μια χαρά και θα ειμουν πιο καλά αν είχα ενα καινούργιο game boy.
Στην ηλικία του εγω ήθελα καινούργιο ποδήλατο και λίγο αργότερα ζητησα στερεοφωνικό σύστημα ....[ δεν θα ξεχάσω την χαρά μου με τους πρώτους δίσκους μου]Η μητέρα μου στα δέκα της ήταν λίγο μετα την κατοχή και χαιρόταν οταν είχε κάτι διαφορετικό για να φάει η να φορέσει....η γιαγιά μου ήταν ευτυχισμένη στα δέκα της που επέζησε απο την μικρασιατική καταστροφή κλπ κλπ.
Φέρνω αυτά τα παραδείγματα για να δούμε τα μέτρα και τα σταθμά της ευτυχίας στην κάθε περίπτωση.
Γιατι θα πρέπει να λέμε << κάθε πέρισυ και καλύτερα>> Μήπως ε΄πειδή είμαστε αχάριστοι και ανίκανοι να δούμε την ομορφιά που απλώνεται κάθε στιγμή γύρω μας.
Είδε κανείς χθές την νύχτα την μαγεία του λευκού? Ακουσε κανείς τον ήχο της σιωπής του χιονιού? Ενιωσε την παγωνιά να του μιλάει μεσα απο την Θεία φωνή? Και αν αυτά εγιναν αντιληπτά τότε γιατί δεν στράφηκαν τα μάτια στον ουρανό για να ευχαριστήσουν την Ζωή και το μεγαλείο της ?
Ο κόσμος μας είναι οπως εμείς τον δημιουργούμε και τον βλέπουμε.
Αρκεί να είμαστε σε θέση να τον δούμε και όχι να διαμαρτυρόμαστε οτι χάθηκε το ένα και το άλλο που υπήρχε εδώ κι εκεί....
Δεν είναι κάτι έξω απο εμάς είτε το δούμε απο την κοινή άποψη είτε το δούμε απο την μυστικιστική του πλευρά. Είμαστε υπαίτιοι της διαμόρφωσης του Κόσμου και με την δράση μας και με την απουσία της.
Οσον αφορά τα χρώματα και τον ψυχισμό των παιδιών ....... είμαστε εμέις και το σπίτι μας όλος ο πλανήτης? Αν είναι δυνατόν...
Τι θα πεί << πιο λευκά>> η << πιο αθώα>>???
Αν γεννηθείς σε ασιατική η αφρικανική χώρα εννοείεται οτι δεν θα είσαι λευκός σαν βοριοευρωπαίος ....αλλά αυτό σημαίνει οτι θα είσαι λιγώτερο ''εξελιγμένος'' η ''σωστός'' απο κάποιον ασπριδερό?Εχει καμμιά σχέση το χρώμα της ψυχής με το χρωμα της επιδερμίδας ?
ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ. Παντού μπορείς να συναντήσεις Ανθρώπους και ανθρωπάκια και αυτό δεν έχει καμία μα καμία σχέση ούτε με την φυλή , ούτε με την καταγωγή, ούτε καν με την συνηθισμένη έννοια της μόρφωσης....αλλά με κάτι άλλο που προσωπικά ονομάζω ποιότητα ψυχής και που ευτυχώς είναι ΑΔΙΆΒΡΟΧΟ, οταν υπάρχει.
Μια ίδιότητα που καταφέρνει και παραμένει ακόμη κι αν βουτήξουμε την ύλη μέσα στη λάσπη, στο κρύο...ακόμη κι αν αντικρίζεις μύγες μεσα στο καταχείμωνο...και είναι αυτό δεν μπορεί να μας το πάρει ούτε να μας το δώσει κανείς.
Φιλικά
Και ; Δεν αλλάξατε τις στοές σας, δεν βάλατε λουλούδια. Βρήκατε κοκόρια και κοκόρια τα αφήσατε! Δεν τα πειράξατε, δεν τα μετα-συμβολίσατε, δεν τα μετα-στοιχειώσατε! Σας είπαν "έτσι είναι αυτό" κι έιπατε "ναι, έτσι είναι αυτό!".
Μονάχα ένας πετεινός νομίζετε πως συμβολίζει την Αρχή, το Ξεκίνημα ; Χίλια πράγματα το συμβολίζουν αυτό! Χίλια και χιλιάδες και μυριάδες. 'Σεις σταματήσατε μόνον σ' αυτό! 'Σεις το δεχτήκατε και είπατε "Αυτό είναι! Αυτό! Αυτό και μόνον Αυτό!". 'Σεις πεθάνατε πρώτοι κι έπειτα πέθανε ο υπόλοιπος κόσμος.
Γιατί εσείς, δεν διδάξατε την Ζωή, αλλά διδάξατε τον Θάνατο!"
Λιαντίνης
_________________
Edited by - nst on 19/02/2008 13:22:07
<< Εύχομαι να γίνουν όλα όπως τα νόμιζα μικρός>>
Και τότε θα γίνουν όλα όπως τα νόμιζες μικρός κι ο κόσμος όπως τον νόμιζες αφού μπροστά απο τα σκούρα γυαλιά των ανθρώπων, ο κόσμος παραμένει χαμένος και μόνο πίσω απ ΄αυτά είναι αλλιώτικος, σαν φωτογραφία απο την αμμουδιά των παιδικών σου χρόνων με τον Ουρανό πάνω έτοιμο ναι ρίξει ένα ένα όλα του τα αστέρια για σένα.
Γιατί αυτός είναι ένας μεγάλος και γενναιόδωρος Ουρανός κι έχει ένα τρόπο ν' αγαπά και να χαρίζει, οχι τσιγκούνικα όπως η Γη κι οπως εμείς , αλλά με όλη του την ψυχή, κι όχι με την αγωνία οτι οι άλλοι του παίρνουν κάτι, αλλά με την χαρά οτι έχει για να πάρουν και η ψυχή του είναι πάντα γεμάτη και δεν στερεύει.
Ενας μεγάλος και παράφορος Ουρανός, φτιαγμένος ισα ισα να σκεπάζει ενα μεγάλο και παράφορο κόσμο...
Αφιερωμένο σε όσους ζούν επειδή
<< Οι άνθρωποι μερικές φορές νομίζεις πως ζούν λες και κάνουν πρόβα για να ξαναζήσουν.
Απόσπασμα απο το
<< Κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων>>
Μυρτώ Κοντοβά
---------------------
Αγαπημένε Lorenzo, μου πήρε δύο 
χρόνια για να καταφέρω να αποσυμβολίσω τα μισά απ όσα εγραψες και αντέγραφες αλλά είμαι περήφανη που τα κατάφερα
ως εδώ...
Με τρομάζει η συνέχεια αλλά φαίνεται οτι και η τρομάρα
ξεθωριάζει.. σαν την ομορφιά οταν την συνηθίζεις...
Σκέφτομαι οτι η συνήθεια είναι ίσως το πιο σκοτεινό απ΄ολα τα χαρακτηριζόμενα αρνητικά της συμπεριφοράς μας....
Αυτό για σένα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης
μπλεκονται με λογια αληθινα
με αισθηματα ζωντανα ακομα
ανθρωποι που δεν υπαρχουν μεσα στη μερα
και κυριαρχουν στη νυχτα μας
που περπατανε στο απεναντι πεζοδρομιο εκει που οδηγεις
που τρεμουλιαζουνε το αριστερο σου ποδι
που μουδιαζουνε ολο σου το κορμι
που σιωπουνε το στομα σου
που σε αφηνουνε μονο και αμιλητο και χαμενο σε σκεψεις σε αναμνησεις
για ωρες μετα
που βαζουνε τραγουδια να παιξουνε με νοτες γεματες θυμησες
που σε κανουνε να αναρωτιεσαι για τις επιλογες σου
που τα σωστα φανταζουν λαθη και βγαζουνε ψεμα ολη σου τη ζωη
που σου αναβουνε τα τσιγαρα το ενα μετα το αλλο
και σου γεμιζουνε το ποτηρι πριν ακομα αδειασει
που σου φερνουνε δακρυα πισω απο τα ματια
κι εσυ να κρατιεσαι, να μη θελεις να κλαψεις
γιατι φοβασαι οτι με το κλαμα θα φυγει ο πονος απο μεσα σου
και θα μεινεις παλι αδειος, και το ψεμα σου θα γδυθει και θα φαινεται ψεμα
Αγαπημένε Lorenzo, μου πήρε δύο χρόνια για να καταφέρω να αποσυμβολίσω τα μισά απ όσα εγραψες και αντέγραφες αλλά είμαι περήφανη που τα κατάφεραως εδώ...
Μπράβο σου!
Εγώ ακόμη ψάχνομαι να να με "αποσυμβολίσω"
φιλούρες
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Εγώ ακόμη ψάχνομαι να να με "αποσυμβολίσω"
ΧΑ ΧΑ Οποτε θέλεις στην διάθεση σου να Σε ''βοηθήσω''!!!!!!!!!!!!!
Προβληματιζομαι σχετικά με το πως θα ήταν εκείνο το εικονίδιο...αλλά δεν λέω να μην το βάλω...
Αντιλαμβάνομαι τι εννοείς όμως....εμένα η ''μετάφραση'' μου χρειαζόταν...οπως εγω την έκανα......οπότε πάλι στο ίδιο ξαναγυρνάμε.
Πειραχτήρι...
Ευχαριστώ , φιλιά
υγ Τα μισά είχα γράψει ε!......
Κάθεται εκεί επάνω ...η μήπως είναι κάτω... και αγναντεύει ήσυχα ...
και οταν σου αρπάξει την σκέψη, την ώρα που νομίζεις οτι γίνατε φίλοι...φοράει την αβρότητα και στολίζεται με την φαντασία..σου
Μεχρι να τα ξαναπάρω πίσω λοιπόν
<< ΤΙ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΥΣΤΕΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ >>?????????
προς αποφυγή παρεξηγήσεων και εξηγήσεων την σελίδα, μου την ζήτησε μια φίλη που επιδίδεται στο ψάρεμα με ολες τις σύγχρονες τεχνικές.
Οπου υπάρχουν ερωτήσεις η θέματα αναπάντητα απο αυτά που ουτε ο ερωτών θυμαται πια τι ήθελε να ρωτησει, σπέυδουν όλοι να αναλύσουν και να αποφανθούν...και οπου υπάρχουν απλά πραγματάκια που απαντώνται απο ένα μαθητή λυκείου, δεν μιλάει κανείς...
Τι να υποθέσει αυτο το πολυμίξερ τώρα ?
Καλημέρα
μεταλικό είναι, γάτα εχει
ειμαστε εντάξει ....
Εγώ τα γέννησα όλα...
Πρώτα ήταν η Σκέψη.
Μια σκέψη που λούφαζε βαθιά και τρεφόταν από φως
κι από σκιά κυρίως, αλλά δεν αρνιόταν όνειρα, μορφές, λέξεις, αγωνίες, χρώματα…
Και έλαβε το λόγο…
Πρώτα σας βεβαιώ ήταν η σκέψη, η οποία στο γιγάντωμά της δε χωρούσε πια στο νου κι έτσι εγκαταστάθηκε στο στήθος.
Εκεί τρεφόταν με χτύπους και αίμα.
Το στήθος όταν ογκώθηκε πολύ διεπίστωσε ότι υπήρχε κίνδυνος να διαρραγεί, διό και σήμανε την ώρα της γέννας.
Τώρα η Σκέψη δε μίλησε. Έδρασε.
Από τη δική της μήτρα σε διαστολή δημιουργούσε χωρίς ειρμό, χωρίς τάξη. Ήθελε μόνο, πιεζόμενη από τη διογκούμενη ανάγκη, να εκφέρει τα παιδιά της ανοίγοντας τα σπλάχνα της και μετά να τα βάλει σε τάξη...
Και πρώτα είπαμε η Σκέψη. Αυτή τώρα δε σταματάει και δε χορταίνει. Τα όριά της του χτες και του αύριο, του εδώ και του πέραν είναι ανύπαρκτα. Ορίζονται μόνο από μιαν άλλη που θα έρθει σκέψη…”
Ακριβή Παπαλεξανδράτου-Λυμπεροπούλου
‘ασώματος η κεφαλή’
“
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 27/02/2008 08:40:39
Edited by - lorenzo on 27/02/2008 08:43:50
Εγώ τα γέννησα όλα...
Πρώτα ήταν η Σκέψη.
Μια σκέψη που λούφαζε βαθιά και τρεφόταν από φως
κι από σκιά κυρίως, αλλά δεν αρνιόταν όνειρα, μορφές, λέξεις, αγωνίες, χρώματα…
παραμυθι πλεγμενο σε ετοιμο ιστο
* Τα χρώματα της μουσικής
* αναμείχτηκαν
* μα έμειναν τρύπες
* και ξέφυγε
* ένα στιχάκι.
* Το πήρε ο αέρας
* και το ταξίδεψε
* το έμαθε να γελάει,
* του γνώρισε νέες παρέες,
* το νανούρισε
* και το επέστρεψε
* κοσμογυρισμένο,
* γεμάτο εμπειρίες
* και γνώση
* από την πτήση,
* ωριμότερο,
* αλλά διψασμένο,
* πληγωμένο
* και μόνο
* με τις αναμνήσεις του.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 27/02/2008 08:38:24
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ
Ένα βιβλίο ποίησης απέραντο και υψηλό,
Βαθύ στους στρόβιλούς του,
Της φωτιάς φήμη, θλίψη του λυγισμένου δάσους,
Θ’ άνοιγε πάνω στη θάλασσα την ήρεμη και βίαιη
Κάτω απ’ τις ρυτίδες του ανέμου, μια αυγή πάντοτε νέα
-ένα βιβλίο ατέλειωτης ποίησης ανοιχτό σ’ όλους τους ορίζοντες
τέτοιος ήταν ο κοινός μας μυστικός θησαυρός, που δεν ομολογήσαμε
βέβαιοι πως θα συγκρατήσουμε από τη μισοειδωμένη σελία
τις λέξεις του πεπρωμένου μας…
Jean-Pierre Vallotton
*μετ: Βικτωρία Θεοδώρου
Καλή σας μέρα!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
και το ταξίδεψε
* το έμαθε να γελάει,
* του γνώρισε νέες παρέες,
* το νανούρισε
* και το επέστρεψε
* κοσμογυρισμένο,
* γεμάτο εμπειρίες
* και γνώση
* από την πτήση,
* ωριμότερο,
* αλλά διψασμένο,
* πληγωμένο
* και μόνο
* με τις αναμνήσεις του.
σταθερό και ήρεμο...
Καλή σου νύχτα με τα πιο όμορφα όνειρα ...
Είναι πολύ σημαντικό να ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του από κάθε συναισθηματική, ψυχολογική ταραχή, πράγμα που δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκληρύνει απέναντι στη ζωή. Αυτού του είδους οι ταραχές χτίζουν σταδιακά ποικίλες ψυχολογικές αντιστάσεις που επηρεάζουν και το σώμα, φέρνοντας διάφορες αρρώστιες. Η ζωή είναι μια σειρά από γεγονότα (επιθυμητά και ανεπιθύμητα)· και όσο μαζεύουμε, όσο ξεδιαλέγουμε εκείνα που θα κρατήσουμε κι εκείνα που θα πετάξουμε, θα υπάρχει αναπόφευκτα η σύγκρουση (της δυαδικότητας) που αυτή η ίδια είναι η ταραχή. Και αυτή η σειρά από ταραχές σκληραίνει το νου, την καρδιά· είναι μια διαδικασία κλεισίματος στον εαυτό, οπότε υπάρχει πόνος. Χρειάζεται τεράστια επίγνωση για να επιτρέψεις στην κίνηση της ζωής να γίνει αποδεκτή χωρίς καμία επιλογή, χωρίς καμία κίνηση προς οτιδήποτε επιθυμητό ή ανεπιθύμητο. Το θέμα δεν είναι να προσπαθείς όλη την ώρα να έχεις επίγνωση, πράγμα που είναι κουραστικό, αλλά να δεις την αναγκαιότητα της αλήθειας που φέρνει η επίγνωση, οπότε θ' ανακαλύψεις ότι αυτή η ίδια η αναγκαιότητα ενεργεί χωρίς να πιέζεις τον εαυτό σου να έχει επίγνωση....
Τζιντου Κρισναμουρτι
Επιθυμίες ερωτικές, κι ο λύκος με το δυνατό του έρωτα
νύχτες έκφυλες, κι ο λύκος περιμένει αξημέρωτα
πόσο ακόμη μέσα μου να χωθώ;
Δεν έχει μείνει φόβος να μην τον εχω φοβηθεί
δεν έχει μείνει αγάπη να μην την έχω αρνηθεί
Φεγγάρια ολόγιομα, κι ο λύκος ουρλιάζει να βρεί ταίρι
βραδιές πάναστρες, κι ο λύκος δε βλέπει ουτε ένα αστέρι
πόσο ακόμη σφιχτα να με δέσω;
Δεν έχει μείνει πάθος να μην το έχω αρπάξει
δεν έχει μέινει ανάμνηση να μην έχω πετάξει
Σηκώνεται ενας άνεμος, κι ο λύκος φοράει τα καλά του
ξημέρωσε απότομα, κι ο λύκος λυπάται την άδεια αγκαλιά του
πόσο ακόμη πίσω μου να τρέξω;
Δεν έχει μείνει λάθος που να μην το'χω κάνει
ούτε έχει μείνει θάνατος να μη μ'έχει πεθάνει...
Βγες λύκε, ούρλιαξε για μένα
ζω για τον έρωτα του λύκου
πεθαίνω για τον έρωτα του λύκου...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius