- Αριθμολογίας ερώτηση... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Ο Δημιουργικός ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=6223

Για μένα είναι ουσιαστικό προκειμένου να προχωρήσουμε σε ετούτο
το θέμα να σταθούμε λίγο στον ορισμό της φαντασίας, επειδή νομίζω
ότι είναι μια έννοια πολυσύνθετη, υπάρχουν δε πολλά είδη φαντασίας και
εύκολα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη αυτή, αν δεν είμαστε
σαφείς στο τί εννοούμε, με λάθος τρόπο.

Η λέξη ΦΑΝΤΑΣΙΑ προέρχεται από τη ρίζα Φαν - φαίνομαι και ακόμη
σκετίζεται με το Φως. Η δε λατινικογενής λέξη imagination για τη
φαντασία προέρχεται από τη σανσκριτική ρίζα mag, που σχετίζεται με
τους αρχαίους Μάγους, που ήταν οι ιερείς της Φωτιάς. Άρα το mag
σχετίζεται με τη φωτιά, όπως και το Φαν με το φαίνομαι και φως.

Ο κόσμος της φαντασίας είναι λοιπόν ένας κόσμος όπου τα όντα
έρχονται στο φως, φανερώνονται. Είναι λοιπόν μια πρώτη βαθμίδα
δημιουργίας σε έναν άυλο κόσμο. Σε ετούτο το κόσμο, ο άνθρωπος
έχει πρόσβαση με τη λειτουργία της φαντασίας. Φαντάζεται και
δημιουργεί είδωλα, σκεπτομορφές. Όσο περισσότερο επενδύει αυτές
τις μορφές με νοητική ή αστρική (συναισθηματική) ενέργεια, τόσο
αυτες δυναμώνουν. Όσο πιό επιδέξια και στοχευμένη είναι η
φαντασία του, τόσο πιό σαφείς και δυναμικές γίνονται οι φαντασιοπλασίες του.

Πίστη: Η πίστη είναι μια λειτουργία νοητική και αστρική. Νοητικά,
πιστεύουμε με τη λογική, αστρικά πιστεύουμε με το συναίσθημα.
Μια φαντασιοπλασία, επειδή έχει σχηματιστεί και τραφεί με
αστρική ουσία, την ίδια ουσία που χρησιμοποιείται και για την πίστη,
γίνεται εύκολα πιστευτή.
Όσον αφορά το νοητικό παράγοντα της πίστης, αυτός ακολουθεί τη
φαντασιοπλασία όταν αυτή έχει δυναμώσει τόσο, ώστε να έχει
ενσαρκωθεί με κάποιο τρόπο στη πραγματικότητα που εύκολα πραγματεύεται
η λογική.

Το αίσθημα για παράδειγμα , είναι επίσης έμφυτο μέσα μας .

Αν γνωρίζαμε τον τρόπο με τον οποίο είναι εμφυτευμένα τα δύο αυτά πράγματα μέσα μας , δεν θα μιλάγαμε πλέον για γνώση & την συνεχεί αναβάθμιση της .
Θα ήμασταν πάνσοφοι .

Φέρνω ως παράδειγμα το σύμπαν , που θεωρούμε , η μάλλον γνωρίζουμε όλοι μας ότι είναι άπειρο .
Η λογική μας αδυνατεί να το συλάβει σε όλο το μέγεθός το δεδομένο αυτό.

Η φαντασία δίνει λύσεις , γιατί προχωράει ακόμη παραπέρα .

Επειδή όμως η πλειοψηφία, αν όχι όλοι μας συνηθήσαμε στο ορατό ,που είναι και πραγματικό (ευπεπτο )με την λογική μας , απορίπτει τα φανταστικά δεδομένα .

Η ουσία είναι ότι οι άνθρωποι που έχουνε περισσότερο ανεπτυγμένη την φανατασία τους , απο κάποιους άλλους , αποτελούνε την συντριπτική μειονότητα του συνολοκού πληθυσμού του πλανήτη μας .
Ο λόγος που προσγιώνονται στην πραγματικότητα όλων μας , είναι ο φόβος της επικέτας του παράλογου , που συνήθως τους κολάνε .
Έτσι χάνεται η όρεξη του ανθρώπου που έχει υπέμετρη φαντασίωση ,με αποτέλεσμα να επιστέφει και αυτός στην κοινή λογική όλων μας .

Βλέπεις κάτι, υπάρχει .
Κάτι που δεν βλέπεις δεν υπάρχει, η απλά το φαντάζεσαι .
Έτσι συνηθήσαμε και έτσι βαδίζουμε , με αυτήν την πεπατημένη λογική .

Ακόμη και η περίφημη δυισδυτική σκέψη, φτάνει στα όρια της ,που καλούμε υποσεινήδητο .
Έτσι ότι είναι συνειδητό για την πλειοψηφία , βαπτίζεται λογικό .

Η φαντασία είναι το λογικό παράθυρο κάθε ανθρώπινης υπάρξεως για την πραγματική ( αντικειμενική )θέαση του σύμπαντος .
Όποιος το ανοίγει συχνά μένει συνήθως μόνος του , να θεάζεται πράγματα που μόνο αυτός και το συναίσθημα του γνωρίζουνε :
Το όφελος που του δίνει αυτή η φανταστική θέαση ,στην προσωπική του ζωή .

Λίγα λόγια για την πίστη .
Ενώ πιστεύουμε όλοι ότι η αγάπη μπορεί να μας φέρει την ομαδική ευημερία ,μένει μονάχα μια ιδέα, μια θεωρία .
Γιατί ;;;

Επειδή πιστεύουμε λογικά .
Γιατί ;;;

Γιατί αν περνούσαμε τα λογικά όρια , θα καταλήγαμε όλοι, η τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία σε ένα φανταστικό δεδομένο .

Ποιο είναι αυτό ;;;
Ο άνθρωπος δεν γενιέται φτωχός , ούτε πλούσιος ,αλλά γυμνός .
Αυτήν την γυμνή αλήθεια , μας έχουνε κάνει να την ξεχάσουμε όλοι .

Ποιοι ;;;

Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από την καινή Διαθήκη σε ότι αφορά το θέμα της πίστης.
…είναι δε η πίστης ελπιζομένων πεποίθηση βεβαίωσης πραγμάτων μη βλεπομένων.
Προσωπικά εμένα με βρίσκει σύμφωνο η παραπάνω πρόταση. Με άλλα λόγια πρώτα γεννάται στο μυαλό μας μια φαντασίωση, κάτι το μη υπαρκτό (στον χώρο και χρόνο που βρισκόμαστε), και μετά την πιστεύουμε.

Αν μιλάμε για μία πίστη σε κάτι πραγματικό, σε κάτι που υπάρχει σε όποια πραγματικότητα, τότε μιλάμε στην ουσία για γνώση και όχι πίστη, κατά την γνώμη μου πάντα.

Μία άλλη σκέψη-ερώτηση που μου έχει δημιουργηθεί είναι πως όταν η πίστη σε μία φαντασίωση γίνεται τελικά σαν γνώση μιλάμε για μια τέλεια πίστη;

Φιλικά,