- ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Οχι σε σένα που προσπαθείς να εξηγήσεις τα όνειρά σου, που κάνεις τη προσευχή σου το βράδυ σε όποιον θεο πιστεύεις, που αγναντεύεις τη θάλασσα και φαντάζεσαι κόσμους αλλοιώτικους, που κοιτάζεις ψηλά τον ουρανό και αναρωτιέσαι αν υπάρχουν κι άλλοι εκεί μακριά που ζουν, όχι σε σένα που ψαχουλεύεις τα παλιά βιβλία να μάθεις, να γνωρίσεις πως ήταν όλοι αυτοί που πέρασαν, τι πίστεψαν, τι θησαυρούς μας αφήσαν,

ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΣΕΝΑ

Που είσαι χωμένος σε βιβλία που μιλάνε για βρυκόλακες, για δαίμονες, εσένα που ψάχνεις να μάθεις απέξω μαγικά γριμμόρια για να γίνεις κάτι που ούτε κι εσύ δεν ξέρεις τι είναι, που αφιερώνεις τις μέρες σου να μάθεις τρόπους να καλείς τα πνεύματα, που ζητάς να μάθεις ποιός είδε τους νεκρούς, που κρεμάς επάνω σου χαιμαλιά που σου είπαν ότι είναι σύμβολα, που περνάς τα βράδυα σου στα νεκροταφεία να δεις αν οι τάφοι μιλάνε, που τρέχεις πίσω από κάθε απατεώνα που έχει έτοιμη την αιωνιότητα στο κουτί να στη χαρίσει.

Πολλές φορές είσαι μόλις 18, 20, 25 χρονών. Τι σε έκανε να σταματήσεις εκεί? Τι φως ψάχνεις να βρεις μέσα στα σκοτάδια? Ποιός σου είπε ότι εδώ κάτω ήρθες για ν’αγνοήσεις της ζωή και το νοημά της? Ποιός σου είπε να βρεις το φως στα σκοτάδια?

Ζωή είναι να ερωτευτείς, ν’αγαπήσεις, να κάνεις έρωτα, να δεις μια γυναίκα να γεννάει, να ξενυχτίσεις δίπλα σ’ενα νεκρό, να κοιμηθείς στο ίδιο κρεββάτι μ’ενα άρρωστο και να του κρατάς το χέρι, να παλαίψεις για σένα και για τους συνανθρώπους σου, να φτιάξεις ένα καλύτερο μέλλον σαν επιστήμονας, να χτίσεις όμορφα καλύβια σαν τεχνίτης, να εμψυχώσεις τις ανθρώπινες ψυχές σαν ποιητής.

Ζωή είναι να μιλήσεις με τ’αγρίμια και να μάθεις τη γλώσσα τους, να ακούσεις τη θάλασσα να ψιθιρίζει τα μυστικά της, να αφουγρκαστείς τους ήχους μέσα σ’ενα δάσος, να νοιώσεις το παγωμένο αέρα στη κορφή ενός βουνού.

Ζωή είναι όλα αυτά που υπάρχουν γύρω σου, πάνω , κάτω. Στον ουρανό και στα έγκατα, στο βυθό και στις κορφές.

Αφού τα μάθεις όλα αυτά, αφου γευτείς, αισθανθείς, αγγίξεις, δεις, ακούσεις, αφού αγγίξεις τα μυστικά της φύσης με τα χέρια σου και τις καρδιές των ανθρώπων με το νου σου, τότε μπορείς να επιτρέψεις στον εαυτό σου να προχωρήσει όσο πάει μέσα στις αλήθειες που θα έχεις μάθει.

Τότε δεν θα έχεις ανάγκη να κουνάς τραπεζάκια ούτε να θέλεις να τσιμπήσεις με καρφιτσούλες το κοριτσάκι παρά κάτω. Τότε δεν θα μπορεί ο καθένας να σου λέει ότι ανοησία του κατέβει στο κεφάλι.

Τότε μόνον τότε θα μπορείς να αφουγκραστείς ποιός όλα τα προηγούμενα τα έχει κάνει και με ποιόν θα ταξιδέψεις. Η μπορεί να έχεις και τη πολυτέλεια να ταξιδέψεις μόνο σου όπου το μυαλό μπορεί να φτάσει.

Μην τα ξοδέψεις όλα αυτά για μια ανοησία. Ξέρεις πλάκα σου κάνανε δεν είναι λίγα και ανούσια, είναι τόσα πολλά που δεν φτάνουν εκατό ζωές για να γευτείς.

Πρόλαβε τώρα με τη μία πούχεις κι αν είναι νάχεις κι άλλη τότε βλέπουμε.
Πρόλαβε όσο είναι καιρός εδώ γιατί το εκεί δεν το ξέρουν ούτε αυτοί που στο τσαμπουνάνε κάθε μέρα.

Θέλω να με συγχωρήσετε γι’αυτή τη παρέμβαση μέσα στα φόρουμ, αλλά ένοιωσα υποχρέωση να το κάνω γιατί τόσο καιρό διαβάζω τόσα πράγματα που μ’εχουν πραγματικά στεναχωρήσει. Αν είχα γραμμένο το κόσμο στα παλιά μου τα παπούτσια ούτε που θα έμπαινα στο κόπο. Ομως δυστυχώς είμαι από εκείνους τους αδιόρθωτους που ακόμα βλέπουν ανθρώπους γύρω τους κι όχι φαντάσματα. Μπορεί να είμαι λάθος δεν ξέρω. Θα δείξει.

Το νοημα της ζωης στο μεταδιδουν απο τα γεννοφασκια σου...
Το ποσο δημιουργικα θα το διοχετευσεις εξαρταται...και παλι απο τα γεννοφασκια σου...
Δεν ειναι κακο να ασχολουμαστε σε καποια ηλικια (συνηθως εφηβικη και μετεφηβικη) με αυτα. Ολοι ψαχνομαστε...Θεωρητικα εννοω...
Το αν υιοθετησουμε ο,τιδηποτε μας σερβιρουν ομως,
σημαινει προβλημα...απο τα γεννοφασκια μας που συνεχιστηκε και σε μεγαλυτερες ηλικιες....

Το παραπονο σου,
παντελως ευστοχο!!

Εγώ θα έμπαινα σε κουβέντα με κάποιο από αυτά τα παιδιά. Ίσως προέκυπτε μεγαλύτερος συναισθηματικός αντίκτυπος στο διαδραστικό στυλ, κι ας τσακωνόμασταν.