- H ((Q_Q)),Ο κος K. ,Ο ΕρμΑφροδιτος+το κηρυκειον - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

Ίσως ερχόταν και ο κουμπαρος Κελσος….

---

quote:

---

τότε δεν αγαπώ τον άλλο αλλά εμένα .

---

And I keep on wondering....

ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΑΛΛΑΞΕΙ...

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ..
+ΠΑΝΤΑ
ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΣΤΙΓΜΗ..
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ..
ΑΛΟΚΟΤΑ..
+ ΜΑΓΙΚΑ..

ΚΑΛΗ ΜΟΥ..
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΒΡΟΧΗ..
ΘΑ ΚΥΛΗΣΕΙ...
ΟΙ "ΚΟΥΜΠΑΡΟΙ" ΠΗΓΑΝ ΓΙΑ ΥΠΝΟ ΝΩΡΙΣ...

ΜΑΛΛΟΝ..ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ..ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥΤΟ...

ΑΛΗΘΕΙΑ...
ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ..;

ΕΝΟΤΗΤΑ...

ΟΣΟ..ΓΙΑ ΤΑ ΑΛΛΑ..
Η ΖΗΛΙΑ..
ΞΕΠΕΡΝΙΕΤΑΙ..
+ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ..
ΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ..
ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ...
ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ...ΣΑΝ ΜΠΟΡΑ...
+ΝΑ ΚΥΛΗΣΕΙ...

ΜΑΓΙΚΗ ΖΩΗ...
ΜΑΓΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ...

ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ..
ΜΙΑ
(((((((*_*)))))))
ΦΩΣ!ΕΝ ΣΚΟΤΕΙ...

Με έχουν χαρακτηρίσει βαμπίρ για τις ώρες που κοιμάμαι μα αυτό τον καιρό το έχω ανάγκη να κοιμάμαι σαν άνθρωπος .
Δεν είμαι μακριά σας όμως κουμπάρες μου , είμαι δίπλα σας κάθε στιγμή και σας κοιτώ ….
Κάθαρση η βροχή ….
Ζωή το νερό ….
Μα τι είναι καθαρμός ;
Μήπως για να απολαύσει κάποιος το Φως της αλήθειας οφείλει προηγουμένως να απαλλαγεί από τα δεσμά των προλήψεων και των παθών του ;
Ναι αυτό είναι για μένα ……
Να γιατί δε ζηλεύω κουμπάρε Πλάτωνα ….
Αλήθεια πόσο όμορφο θα ήταν να ζούμε στην Πλατωνούπολη …..
Σκέψου μια εικόνα ……

Δεν ξέρω πως τα κατάφερες κουμπαρε(να μην ζηλεύεις), μια και ζήλια, είναι η κόρη της επιθυμίας.. ακόμα και όταν λες ολυμπιακός, *(επιθυμείς, πρωτάθλημα, κύπελλο, Ευρώπη…) μα θα σου δώσω μια ΕΙΚΟΝΑ, της πλατωνουπολις….

Ήμουν φοιτητής, και ξεχώριζε από όλες για το μυαλό της και την ομορφιά της…Έμενε 5 μέρες στην πανεπιστημιούπολη, και σαββατοκύριακο….έφευγε! Μια μέρα, ήρθε για να παίξει μόνο μαζί μου, μα έμεινε…Μετά από καιρό μου είπε πως ήταν αρραβωνιασμένη…τα weekend τον έβλεπε, μα δεν έπρεπε να ζηλεύω... Έμαθα έτσι λοιπόν… μιας και ήταν ΓΥΝΑΙΚΑ, και είμαστε πολυ καιρό μαζί, έως ότου πήγα και έπαιξα και εγώ τρεις μέρες κάπου, σαββατοκύριακο που έλλειπε + μια…για την ομορφιά….(πλατωνικές τρέλες), και όταν της το είπα…..έγινε της ΑΛΙΚΗΣ!!

Ποιος ζήλευε... εγώ η αυτή?

Βλέπεις κουμπάρε μου…η ζωή με δίδαξε πως τα ΘΗΛΥΚΑ με κεφαλαία, είναι πολύ παιχνιδιάρικα, θα έλεγα και τα ΑΝΤΡΙΚΑ έτσι είναι,…. εκτός και η Φιλοσοφία στρέψει αυτή την ορμή τους, προς την καρδιά και στα ψιλά πατώματα…όποτε και ανοίγονται… άλλοι ορίζοντες ένωσης…

Αυτή είναι η Πλατωνουπολις….αγαπητοί κουμπάροι μου!

Μα ο δρόμος της κάθαρσης είναι προσωπικός είναι δικός σου …
Ο άλλος έχει άλλο δρόμο δικό του , διασταυρώνετε …. Εκει μαθαίνει , εκεί δίνει , εκεί παίρνει .
ΕΚΕΙ ! πάνω στη δια-σταύρωση των παθών και των επιθυμιών του βλέπει τον καθρέφτη του .

Όταν ο ερμαφρόδιτος νους σου δει τότε ξέρεις…… όταν την ώρα που γίνεσαι ΕΝΑ ΜΑΖΙ ΤΗΣ νιώθεις ότι νιώθει ….. πόσο όμως μπορείς να την αγαπάς ως εαυτόν ; ….. στο έμαθε κανείς αυτό ; …. μήπως σε έμαθαν άλλα ; ……

Να καταλαβαίνω τα παραμύθια και τους παραμυθάδες….

Έλα όμως που δεν χρειάζεται να γίνω ΕΝΑ μαζί της… …για να αγαπώ…. και για να νοιώσω ότι νοιώθει…

Στους ΙΣΜΟΥΣ….δεν τα διδάσκουν αυτά?

Κουμπάρε δεν ξέρεις τι χάνεις!

Είσαι συνέχεια ΕΝΟΜΕΝΟΣ….δεν περιμένει την ΩΡΑ κουμπάρε…γιατί δεν είναι θέμα χρόνου…

Ψυχη μου πρεπει να κερδισεις αυτη τη μαχη απεναντι στην αβεβαιοτητα, να ξεφυγεις απο τα "παθη" που σφιγγουν τα σωθικα του ειναι σου...
Ξεκινα στο καλεσμα της οπτασιας που σε τρομαζει..
Νιωσε την υπερτατη λαχταρα της θελησης...
Μεινε ως το τελος "στρατιωτης" αυτης της αναζητησης...

τα τειχη της πολης ειναι ψηλα..μα ο ηλιος..ειναι φωτεινος!

Είναι μαγικά να νιώθεις τη βροχή, να έχεις βάλει στην άκρη τα πάντα και μόνο η ψυχή σου να είναι ελεύθερη, ελεύθερη να εξωτερικεύσει ότι την πνίγει, ότι την πονά, ότι την σταματά από το δρόμο του φωτός.

Πολλά τα ερωτηματικά και ο καθένας ψάχνει για μία απάντηση ή ίσως ψάχνει το δικό του μονοπάτι προς το φως.

Και εγώ αυτό προσπαθώ… τα καταφέρνω? Μπα… μια το βρίσκω μια το χάνω…
Δεν είναι εύκολο… μου το είπατε… πολλά τα πάθη, δυνατά θα έλεγα….. συνεχίζω όμως… συνεχίστε και εσείς ….

Αυτό προσπαθώ να κάνω πίστεψέ με, να βρω αυτό το παραθυράκι και να πετάξω μέσα από εκεί, να δω τον «άλλον» κόσμο με τα μάτια της ψυχής αλλά πολλές φορές αυτό το παράθυρο έχει τόση σκόνη που με πνίγει…. τα μάτια μου τσούζουν…… και τότε αδυνατώ να το δω και να το ανοίξω.

Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι …. ψάχνω μέσα από το απέραντο γαλάζιο να βρω το δικό μου μονοπάτι, αυτό που θα με οδηγήσει έξω από όλα όσα με βασανίζουν….. και ελπίζω…. ελπίζω πως κάποια στιγμή θα καταφέρω να εξαφανίσω όλη την σκόνη και να το αναγνωρίσω…..

Υπάρχουν λοιπόν ΤΡΙΑ ΑΙΩΝΙΑ;;;;
ΟΧΙ, ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ..."

Ε.Π.Μπλαβάτσκυ]

(((((((*_*)))))))

αυτο που δηλωνει την ενοτητα...
μαλλον ειναι αυτο που ερχεται απο απεναντι...
+ μιλαει οπως η ψυχη μου...

χμμ..νοιωθω μια διασπαση...μα δεν θα κλαψω...
σκεφτομαι(κι εδω υπαρχει..δραση)
...
να φερω βροχη...παντου...
αλλη μια φορα.

η καθαρση..αυτη...αρκει.

σ'εσενα..;

... ηλιε μου...αν εισαι τοσο φωτεινος...
πως μπορουν τα ματια να φανερωσουν ...σημεια..αλλα...
που δεν λαμπουν ..το ιδιο...
που χανονται..πισω απο το φως σου..το εκτυφλωτικο...

θα μεινω στο σκοταδι...

θυμαμαι...
...

θα σε θυμαμαι.

αντιο.

Κουμπαροι και κουμπαρες..

Χθες το βραδυ ειχα ενα.."τηλεφωνο" ήταν παραξενο ομως γιατι δεν ακουστηκε κανεις απο την αλλη μερια του "συρματος" ομως αισθανθηκα οτι καποιος "βρισκεται"εκει...καποιος που με ξερει καλα καλυτερα απο τον ιδιο μου τον εαυτο, καποιος που δε φοβαται να κοιταξει καταματα καποια πραγματα, καποιος που μπορει να πει λεξεις απαγορευμενες...στην αρχη νομισα οτι ηταν λαθος...ομως οχι..

Ξερω οτι εισαι εκει και με ακους, δε ξερω ποιος εισαι αλλα σε νιωθω φιλο μου, μη μου μιλας δε πειραζει .....
Στην αρχη σκεφτηκα να κλεισω το "ακουστικο" αλλα αυτο θα ηταν δειλια, φιμωμα της κρυμμενης αληθειας που αγωνιζεται να ανατειλει..

Τις νυχτερινες ωρες οταν τα σωματα γερνουν και κλεινουν τα ματια του προσωπου και της ψυχης μενουν ξαγρυπνοι οι φυλακες του κοσμου και τοτε μακρια απο τον κοσμο ακουνε το ποταμι της ζωης που κυλαει...
Κατι τετοιες στιγμες παιρνει ο "αγνωστος φιλος" ...τηλεφωνο..ακομα και αν δε χτυπαει

τι κριμα...
ο κυριος καθενας...εφυγε νωρις...
κι η αλικη εμεινε να περιμενει...
κατω απο..τη μαγευτικη..λυτρωτικη...βροχη....

μα...δεν ειναι δακρυα...

ειναι..μονο...
οι ανασες...
που δεν ενοιωσε...
μεσα απο το ακουστικο...ενος..τηλεφωνου...α-χριστου..πια...

παγωμενες...που εφτασαν ψηλα ως τον ουρανο...και δεν αντεξαν....

εγιναν...
βροχη...

να!τωρα..επανω της...

θυμαμαι...το τελευταιο αντιο....ποτε δεν τελειωσε...

η αλικη....ειναι εδω.
νοιωθω την αναγκη...
να φερω τη μορφη του...

να τη φερω εδω...

ειναι ...
δεν εχω λογια...

για το σ'αγαπω..
ειναι...
μικρο...

θα ερθεις;..

εδω...

παυω...
το ξερω..εισαιεδω...στη σιωπη μου....

κιας εξω βρεχει...
μεινε.

Άλλος είναι ο Κ…Krishnamurti
Άλλος είναι ο UG Krishnamurti

Στον παραπάνω κύριο, που λέει πολλά απο τον άλλο…..θα βρεις ένα σωρό αντιθέσεις…

Του το είπα κάποτε και θύμωσε! Μετά όμως έστειλε μαθητές του για να μιλήσουμε…

Να πούμε τι…?

ο κυριος Κ..
στην εδω ιστορια...ειναι...ο καθενας

καλε μου..αν θες...πεσμου ΠΟΙΑ Η διαφορα...

τουλαχιστον..σε σχεση με το θεμα.

οσο για το πασχαλινο.."πακετο"...

ναι!το ελαβα...νωρις
χωρις..Κ-αλ(α)θια...

εδω...απο το παγωμενο παραθυρο μεσα στην νυχτα βλεπει τη βροχη να της στελνει φιλια...μα εκεινη την αγνοει...και νιωθει το ζεστο χαμογελο της ανοιξης να "χαιδευει" το κορμι της..και να γινεται συντροφος ονειρικος.

Στρεφει το βλεμμα της
σε μια μικρη "ζωγραφια"
που δειχνει το ασημενιο φεγγαρι
το βλεπει να της γελα

Ονειρευεται ενα ηλιο χρυσο να της λουζει τα μαλλια με τις ζεστες του αχτιδες, κι οσο να το σκεφτει η "βροχη" μελαγχολει..

Βλεπει στον σκοτεινο ουρανο μια ασημενια κορδελα να τυλιγει τα λευκα της ονειρα...φεγγαρι ολογιομο..θαρρει πως το κρατας στα χερια σου.