- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
zip, 9/11/2008Αν πάρω έναν άνθρωπο που δεν έχει βουτήξει ποτέ στην ζωή του, δεν έχει κάνει δηλ. ποτέ κατάδυση με αυτόνομη συσκευή και του πω "Έλα, βούτα!", το πιθανότερο είναι πως θα με κοιτάει σαν χάνος ή μπορεί να μου πει "ρε μεγάλε, πας καλά;". Αν του πω λίγα πράγματα για το πως μπορεί να καταδυθεί, τα βασικά δηλ. αν του πω δηλ. "κοίτα, αυτός είναι ο ρυθμιστής πιέσεως, αυτός είναι ο ρυθμιστής πλευστότητας, έχεις την μάσκα, έχεις τα πέδιλα, θα αναπνέεις κανονικά και θα αυξομειώνεις τον αέρα σου στο τζάκετ", ο άνθρωπος αυτός - αν είναι αποφασισμένος - ίσως και να βουτήξει. Όμως μέχρι που θα φτάσει ; Άντε το πολύ να φτάσει στα -4m, να τον πονέσουν τ' αυτιά του και να ανέβει άρων άρων στην επιφάνεια. Και έστω λοιπόν πως πόνεσαν τ' αυτιά του, ανέβηκε στην επιφάνεια και μετά δεν με ξαναείδε ποτέ στην ζωή του. Αν συνεχίσει από μόνος του να βουτάει, το πιθανότερο είναι πως για αρκετές "απόπειρες" κατάδυσης θα τον πονάνε τα αυτιά του. Θα σταματήσουν να τον πονάνε τα αυτιά του όταν βρει την τεχνική της εξίσωσης. Μπορεί να είναι τυχερός και να το ανακαλύψει από μόνος του.*** Ή μπορεί να του το πει κάποιος άλλος εκτός από μένα, όταν ο ίδιος το μαρτυρήσει σ' αυτόν. Δηλ. να πει : "ρε συ, έχω βουτήξει 5 φορές και στα -4m με πονάνε τ' αυτιά μου, γιατί;" και να πάρει την απάντηση σχετικά με την εξίσωση των πιέσεων στ' αυτιά μας.
Όλο αυτό το παράδειγμα αποτελεί ελλειπή εκπαίδευση, γιατί ο ασκούμενος μαθαίνει μεν, αλλά μαθαίνει αυτό που λέμε "ανεμομαζώματα - διαολοσκορπίσματα". Μαθαίνει απο 'δω κι από 'κει, σκόρπια πράγματα - που πολλά μπορεί να είναι και ανακρίβειες - μαθαίνει με ανορθόδοξο τρόπο δηλ. Αυτό, δεν του αποκλείει το γεγονός να βουτάει, αλλά αυξάνει τις πιθανότητες να του συμβεί κάποιο ατύχημα. Δεν εκπαιδεύεται σωστά, έχει ελλειπής γνώσεις στο αντικείμενό του, και μπορεί να γίνει και επικίνδυνος για κάποιους άλλους που θα ρωτήσουν τον ίδιο ακριβώς ότι ρώτησε κι αυτός τους προηγούμενούς του.
Η σύνθεση και η "αποκωδικοποίηση" τέτοιων πληροφοριών, πληροφοριών δηλ. που προέρχονται από διαφορετικές πηγές, καταλαβαίνουμε όλοι πως είναι μια επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία και πολλές φορές δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, γιατί αντί να βοηθήσει τον "αναζητητή", τον μπερδεύει περισσότερο.
**Τώρα, σχετικά με τον τρόπο. Στο παραπάνω παράδειγμα υποτίθεται πως λέω εγώ στον εκπαιδευόμενο "αυξομείωσε τον αέρα του τζάκετ σου", ok ; Ε, το πιθανότερο είναι να με ρωτήσει ο άνθρωπος "πως ;" και να του πω "Κοίτα, έχεις στο τζάκετ σου έναν σωλήνα χαμηλής πιέσεως που έχει δύο κουμπιά. Όταν πατήσεις αυτό το κουμπί, το τζάκετ φουσκώνει. Όταν πατήσεις το άλλο κουμπί, το τζάκετ ξεφουσκώνει". Ωραία. Τώρα αν αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ που είναι τα κουμπιά, ε, δεν είναι δικό μου θέμα! Πιθανόν να χρειάζεται οφθαλμίατρο, δεν ξέρω. Θα μου πεις "πάλι κάποιος θα του πει ΠΩΣ να δει", ένας γιατρός για παράδειγμα. Ναι, αλλά δεν θα 'μαι εγώ αυτός ... Και αυτό δεν γίνεται επειδή εγώ δεν θέλω να του πω τον τρόπο. Γίνεται επειδή απλά ... δεν τον ξέρω. Τι να του πω του ανθρώπου δηλ ; Δεν ξέρω, δεν είμαι γιατρός. Ξέρω μόνο ΠΩΣ βλέπω εγώ. Ξέρω μόνον τον δικό μου τρόπο να βλέπω.
quote:
ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣAν δεν υπάρξει η μετατροπή (θάνατος)* των εγώ σε ανώτερες ενέργειες ,τότε ο δρόμος σταματά στις βουτιές.
quote:
zip, 9/11/2008Στο βυθό θα πρέπει να κινούμαστε άνετα, ήρεμα, απαλά, χωρίς απότομες κινήσεις, χωρίς "νευρικά" χτυπήματα των πεδίλων μας, χωρίς άγχος. Όταν ρώτησαν τον Κουστώ "Πως αισθάνεσθαι στον βυθό;", εκείνος απάντησε : "Δεν ξέρω, είναι ένα περίεργο συναίσθημα. Κάτω από το νερό κινούμαστε σαν άγγελοι!" Έβλεπα χθες στο βίντεο την έρευνα που έκανε ο Κουστώ με την ομάδα του στο "αδελφάκι" του "Τιτανικού", τον "Βρεταννικό", που βυθίστηκε το 1916 ανοιχτά της Κέας, εδώ, στην Ελλάδα. Ο Κουστώ περιγράφει τα συναισθήματά του όταν αντικρίζει το τεράστιο κουφάρι του πλοίου. Λέει χαρακτηριστικά "Εδώ, στην νεκρική σιωπή* του βυθού, φοβάμαι! Το θέαμα είναι τρομακτικό, ένα απέραντο σκοτάδι! Έχουμε μόνο 15 λεπτά στην διάθεσή μας. Ο χρόνος κάνει κουμάντο!".
"Μια πρόταση μέσα μου:
- Σκάψε! Τι βλέπεις; (Βούτα! Τι βλέπεις ;)
- Ανθρωπους και πουλιά, νερά και πέτρες! (Ψάρια, κοχύλια και κοράλια)
- Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις; (Βούτα ακόμα! Τι βλέπεις;)
- Ιδέες και ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα. (Σκιές, ιδέες κι όνειρα)
- Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις; (Βούτα ακόμα! Τι βλέπεις ;)
- Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θά'ναι ο θάνατος. *(βλ. Jacques Yves Cousteau)
- Σκάψε ακόμα! (Βούτα ακόμα!)
- Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλο όχτο!
- Μην κλαις! Μην κλαίς! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!" ** N. Καζαντζάκης.
quote:
zip, σήμερα,Κάποια φορά θα βουτήξεις στα -30m ... α, για να δούμε τι υπάρχει εδώ ; Ωωωω ... Κάποια φορά θα πας βαθύτερα ... άλλο φρούτο που λέμε ... Κάποια φορά, θα πας ακόμη βαθύτερα, πιο κάτω, θα αρχίσει να χάνεται το φως, θα έρθει το σκοτάδι, η ψύχρα. Θα αρχίσεις να κρυώνεις, να φοβάσαι. Διάφορα "όντα" του "βυθού" θα αρχίσουν να βγαίνουν απ' τις τρύπες τους. Τι μυστήριο θέε μου! ... ** Και κάποια άλλη φορά, θα πας ακόμη βαθύτερα κι απ' το σκοτάδι, με την έννοια δηλ. ότι θα το ξεπεράσεις, πιο βαθιά, πιο βαθιά, μέχρι να φύγει το σκοτάδι ... ε, και τότε ... θα έρθουν όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν στο Σύμπαν. Αρμονία, γαλήνη, ενότητα, ΦΩΣ!
Ναι, αλλά ο χρόνος σου στο βυθό τελειώνει! Κοιτάς το βαθύμετρο, κοιτάς τον αέρα σου, τελειώνει ... 'Αμα μείνεις εκεί ... χαιρετίσματα, πέθανες, πνίγηκες, σε έπνιξε ο βυθός. Η αρμονία και η ενότητα έγινε μπούμεραγκ και σου έσπασε την μούρη. Ξεκινάς "ανάδυση", δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο. Δεν έχεις το περιθώριο. Σιγά σιγά, ξεκινάς τον δρόμο σου για την επιφάνεια. Επιστρέφεις! Αυτό ήταν, τελείωσε ... αύριο, άλλη βουτιά, αλλού! Σε άλλο μέρος! Σε άλλο βάθος!
Είσαι πια στην επιφάνεια. Τι ένοιωσες ; Τι χαρά ; Τι αγαλλίαση ; Δεν περιγράφονται! Μένει μόνο ένα απέραντο χαμόγελο μέσα σου. Το Σύμπαν σου έδειξε την αγάπη του, την αρμονία του, την ενότητά του, την ζεστασιά του, το φως του. Τώρα ; Τώρα, αύριο πάλι. Αν ο καιρός το επιτρέψει ...
Η μετατροπή (θάνατος) των "εγώ", γίνεται μέσα στο βυθό. Όσο πιο πολύ βουτάς, όσο πιο βαθιά βουτάς, τόσο πιο πολλά "εγώ" πεθαίνουν. Τόσο λιγότερα μένουν στην επιφάνεια. Και κάποια στιγμή δεν έχεις πια "εγώ".
Θα εξηγήσω αργότερα, τι ακριβώς σημαίνει αυτό ...
Edited by - zip on 01/02/2010 09:14:46
Όταν δεν ξέρει πώς να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο τότε ο δρόμος για αυτόν ολοκληρώνεται εκεί. Όταν όμως μάθει το μυστικό..τότε η διάρκεια στο να μένει στο βυθό γίνεται μεγαλύτερη και όλο και πιο μεγαλύτερη, τώρα έχει το μυστικό.. και το βάθος γίνεται μόνιμα η πραγματική του φύση 24 ώρες το εικοστετραωρο.. αδιάσπαστα παρών.
Μπορεί κάποιος να έχει αποκτήσει ένα satori και να μην έχει πριν από αυτό μια εμπειρία ή την επίγνωση του αστρικού σώματος. Δηλ ,μπορεί να μπαίνει σε διαλογισμό και να βιώνει την "καθαρή αντίληψη" χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα πριν από αυτό να έχει εμπειρία στο αστρικό.
Είναι λογικό κάποιος να βρίσκει μπουρδα την αστρική προβολή και όλες τις ικανότητες που μπορεί να έχει μια συνείδηση με την επίγνωση του αστρικού σώματος!! Ναι! είναι δυνατόν! …..Αν κάποιος από το αστρικό μπει σε διαλογισμό τότε όλα αυτά που φαίνονται στο αστρικό ¨σβήνουν¨ και αυτό που μένει είναι πάλι η επίγνωση της αυθόρμητης παρουσίας του παρατηρητή.
Τα σώματα φυσικό, ζωτικό, αστρικό, νοητικό, αιτιατό, βουδικό, ατμικο, πρέπει να κρυσταλλοποιηθούν από την επίγνωση. Αν αυτά τα σώματα δεν κρυσταλλοποιηθούν τότε τον zen, το tao ,ο διαλογισμός ,η αυτοενθυμηση, η παρουσία, ο μάρτυρας, ο παρατηρητής κ.λ.π….πριν από την κρυσταλλοποίηση ή την ενεργοποίηση του πέμπτου σώματος μπορούν να μας οδηγήσουν σε ένα satori.. αλλά όχι σε ένα samanti. Το satori είναι ένα ψεύτικο samanti με την έννοια ότι είναι μια αναλαμπή.
Για να γίνω ποιο ξεκάθαρος ..στο satori μπορεί κάποιος να έχει μια γεύση της ενότητας των πάντων αλλά υπάρχει ακόμα ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτόν και στο όλων.. για αυτό και η βουτιές ..πάνω κάτω, πάνω κάτω ..εγώ ,χωρίς εγώ .Ναι ! βέβαια υπάρχει διαφορετική ποιότητα και έχω αναφερθεί για αυτό στις πρώτες σελίδες του τοπικ. Αλλά τα εγώ παραμένουν ακόμα!! Αυτά συζητούσαμε εξαρχής!!!
Στο samanti ο γνώστης και το γνωστό γίνονται ένα και δεν υπάρχει πτώση από αυτήν την «κατάσταση» δεν έχει πάνω κάτω και αν θέλετε ο άνθρωπος γίνεται υπεράνθρωπος . Πάντως σίγουρα δεν γίνεται φύκι.
Όταν δεν μπορεί κάποιος να καταφέρει αυτή την «άνοδο» δια μέσων της κρυστάλλωσης των ανώτερων σωμάτων δια μέσω της επίγνωσης και της μετατροπής της κοιμισμένης συνείδηση σε αφυπνισμένη ..τότε ο δρόμος ολοκληρώνεται στο satori και δεν φαίνεται το πώς μπορεί κάποιος να προχωρεί πέρα από αυτό.
Ένα άλλο που ήθελα να πω είναι ότι η λευκή ατραπός έχει κάποια σημάδια που την κάνουν να ξεχωρίζει από την μαύρη ατραπό. Ένα από αυτά είναι η θυσία ως προς την ανθρωπότητα.
Όλοι οι Μυημένοι μίλησαν στον κόσμο για τον δρόμο της αυτοπραγμάτωσης. Δεν πήγαν σε ένα βουνό ή σε μια σπηλιά.. βρήκαν τον τρόπο και άντε όλοι οι άλλοι να πάνε να κουρευτούν. «Εγώ το βρήκα φίλε, εσύ άντε βρες το δικό σου .Εγώ είμαι ήδη θεός»
Δεν φοβηθήκαν αν ο τρόπος τους κάνει κακό στους ανθρώπους γιατί ο αυτό που λέγανε, αλλά και λένε, είναι το πώς να γίνει κάποιος συνειδητός ..να έχει αυτόσυνείδηση. Η αυτοσυνείδηση δεν μπορεί να κάνει κακό.
Έχω πει …αυτός που είναι συνειδητός δεν μπορεί να κάνει κακό ..αλλά ούτε και να πάθει κακό από την αυτοσυνείδηση του. Το κακό το παθαινει από την αλαζονεία του…και κάνει κακό και στους άλλους. Το satori δεν είναι η ολοκληρώσει αλλά μια αναλαμπή .. προσγειωθείτεεεε…
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
quote:
Τι να κάνουμε; ο δρόμος για κάποιους τελειώνει στις βουτιές ..πάνω ,κάτω, πιο πάνω πιο κάτω ..έτσι είναι η ζωή σκληρή…δεν κάνει διακρίσεις . Οποίος μπαίνει στα βαθιά κάποια στιγμή ο χρόνος της κατάδυσης τελειώνει γιατί;Όταν δεν ξέρει πώς να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο τότε ο δρόμος για αυτόν ολοκληρώνεται εκεί. Όταν όμως μάθει το μυστικό..τότε η διάρκεια στο να μένει στο βυθό γίνεται μεγαλύτερη και όλο και πιο μεγαλύτερη, τώρα έχει το μυστικό.. και το βάθος γίνεται μόνιμα η πραγματική του φύση 24 ώρες το εικοστετραωρο.. αδιάσπαστα παρών.
Μπορεί κάποιος να έχει αποκτήσει ένα satori και να μην έχει πριν από αυτό μια εμπειρία ή την επίγνωση του αστρικού σώματος. Δηλ ,μπορεί να μπαίνει σε διαλογισμό και να βιώνει την "καθαρή αντίληψη" χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα πριν από αυτό να έχει εμπειρία στο αστρικό.
Είναι λογικό κάποιος να βρίσκει μπουρδα την αστρική προβολή και όλες τις ικανότητες που μπορεί να έχει μια συνείδηση με την επίγνωση του αστρικού σώματος!! Ναι! είναι δυνατόν! …..Αν κάποιος από το αστρικό μπει σε διαλογισμό τότε όλα αυτά που φαίνονται στο αστρικό ¨σβήνουν¨ και αυτό που μένει είναι πάλι η επίγνωση της αυθόρμητης παρουσίας του παρατηρητή.
Τα σώματα φυσικό, ζωτικό, αστρικό, νοητικό, αιτιατό, βουδικό, ατμικο, πρέπει να κρυσταλλοποιηθούν από την επίγνωση. Αν αυτά τα σώματα δεν κρυσταλλοποιηθούν τότε τον zen, το tao ,ο διαλογισμός ,η αυτοενθυμηση, η παρουσία, ο μάρτυρας, ο παρατηρητής κ.λ.π….πριν από την κρυσταλλοποίηση ή την ενεργοποίηση του πέμπτου σώματος μπορούν να μας οδηγήσουν σε ένα satori.. αλλά όχι σε ένα samanti. Το satori είναι ένα ψεύτικο samanti με την έννοια ότι είναι μια αναλαμπή.
Για να γίνω ποιο ξεκάθαρος ..στο satori μπορεί κάποιος να έχει μια γεύση της ενότητας των πάντων αλλά υπάρχει ακόμα ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτόν και στο όλων.. για αυτό και η βουτιές ..πάνω κάτω, πάνω κάτω ..εγώ ,χωρίς εγώ .Ναι ! βέβαια υπάρχει διαφορετική ποιότητα και έχω αναφερθεί για αυτό στις πρώτες σελίδες του τοπικ. Αλλά τα εγώ παραμένουν ακόμα!! Αυτά συζητούσαμε εξαρχής!!!
Στο samanti ο γνώστης και το γνωστό γίνονται ένα και δεν υπάρχει πτώση από αυτήν την «κατάσταση» δεν έχει πάνω κάτω και αν θέλετε ο άνθρωπος γίνεται υπεράνθρωπος . Πάντως σίγουρα δεν γίνεται φύκι.
Όταν δεν μπορεί κάποιος να καταφέρει αυτή την «άνοδο» δια μέσων της κρυστάλλωσης των ανώτερων σωμάτων δια μέσω της επίγνωσης και της μετατροπής της κοιμισμένης συνείδηση σε αφυπνισμένη ..τότε ο δρόμος ολοκληρώνεται στο satori και δεν φαίνεται το πώς μπορεί κάποιος να προχωρεί πέρα από αυτό.
Ένα άλλο που ήθελα να πω είναι ότι η λευκή ατραπός έχει κάποια σημάδια που την κάνουν να ξεχωρίζει από την μαύρη ατραπό. Ένα από αυτά είναι η θυσία ως προς την ανθρωπότητα.
Όλοι οι Μυημένοι μίλησαν στον κόσμο για τον δρόμο της αυτοπραγμάτωσης. Δεν πήγαν σε ένα βουνό ή σε μια σπηλιά.. βρήκαν τον τρόπο και άντε όλοι οι άλλοι να πάνε να κουρευτούν. «Εγώ το βρήκα φίλε, εσύ άντε βρες το δικό σου .Εγώ είμαι ήδη θεός»
Δεν φοβηθήκαν αν ο τρόπος τους κάνει κακό στους ανθρώπους γιατί ο αυτό που λέγανε, αλλά και λένε, είναι το πώς να γίνει κάποιος συνειδητός ..να έχει αυτόσυνείδηση. Η αυτοσυνείδηση δεν μπορεί να κάνει κακό.
Έχω πει …αυτός που είναι συνειδητός δεν μπορεί να κάνει κακό ..αλλά ούτε και να πάθει κακό από την αυτοσυνείδηση του. Το κακό το παθαινει από την αλαζονεία του…και κάνει κακό και στους άλλους. Το satori δεν είναι η ολοκληρώσει αλλά μια αναλαμπή .. προσγειωθείτεεεε…
Όμως αυτά είναι θεωρίες απο βιβλία,όχι γνήσιες βιωματικές εμπειρίες.
Θελω να πώ δηλαδή, οτι και εγώ έχω διαβάσει βιβλία εσωτερισμού που λένε για μόνιμη(όσο θέλεις) εμπειρία στο βυθό(επίπεδο αστρικού,έστω)αλλά δέν το έχω βιώσει.Αν το έχεις βιώσει και το βιώνεις τότε καλώς, έχεις την απόδειξή σου,άν όχι όμως τότε μπορεί να μήν είναι όντως έτσι.
Edited by - alex22 on 01/02/2010 10:29:04
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
quote:
Η μετατροπή (θάνατος) των "εγώ", γίνεται μέσα στο βυθό. Όσο πιο πολύ βουτάς, όσο πιο βαθιά βουτάς, τόσο πιο πολλά "εγώ" πεθαίνουν. Τόσο λιγότερα μένουν στην επιφάνεια. Και κάποια στιγμή δεν έχεις πια "εγώ".
Θα εξηγήσω αργότερα, τι ακριβώς σημαίνει αυτό ...
Όταν κάποιος είναι σε μια χωρίς εγώ κατάσταση δεν έχει εγώ για να κάνει μετατροπή των εγώ και φαντάζομε να μη δω γραμμένο ότι τα παίρνει μαζί του στο βάθος και τα πνιγεί ή κάτι τέτοιο γιατί…(να μην πω καλύτερα)
Σαφώς ένας άνθρωπος που έχει ένα satori αλλάζει ποιότητα στην ζωή αλλά υπάρχει και η περίπτωση της μυστικιστής περηφάνιας που εμποδίζει το έργο το δικό του αλλά και τον άλλων.
Ο θάνατος των εγώ γίνεται στην πορεία όταν αυτά εκδηλώνονται ..όταν αυτά υφίστανται σαν ¨παρουσία¨ μέσα στον ψυχισμό του ανθρώπου. Ένα εγώ έχει έναν ολόκληρο μηχανισμό ..είναι ένα ολόκληρο κέντρο που έχει δική του σκέψη τρόπο συμπεριφορά συνήθειες και πολλά αλλά.
Όταν δεν έχουμε αυτοσυνείδηση τότε έχουμε πλήρη ταύτιση με τα εγώ. Όταν όμως μπορούμε να αφυπνίσουμε ένα μικρό ποσοστό συνείδηση μέσα στην καθημερινότητα τότε μπορεί ο Δαβίδ να τα βάλει με τον Γολιάθ.
Αρχικα με αυτό το ποσοστό συνείδηση παρατηρούμε ..κατανοούμε και εξαλείφουμε το εγώ. Το βλέπουμε πως λειτουργεί στο διανοητικό μας πως λειτουργεί στο συναισθηματικό μας στο σεξουαλικό μας στο κινητικό μας.. είμαστε υπό παρατήρηση και άγρυπνη αντίληψη.
Έχουμε επίγνωση του παρατηρητή και ταυτόχρονα εξετάζουμε και κατανοούμε όλο τον μηχανισμό κάποιου εγώ.
Όταν είμαστε στο βυθο δηλ σε κατάσταση satori δεν υπάρχει εγώ για να δούμε…αλλά αν μπορούμε να έχουμε κάτι από το satori και ταυτόχρονα κοιτάμε όλα αυτά που συμβαίνουν στην επιφάνεια τότε είμαστε σε θέση να δούμε πραγματικά τι κινείτε, πως κινείτε και γιατί κινείτε. Αν είμαστε πλήρως ταυτισμένοι με την επιφάνεια τότε δεν υπάρχει κανείς που να κοιτά και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
quote:
zip, 27/01/2010Θεωρώ πως δεν έχει να προσφέρει τίποτε στον αναγνώστη ένα προσωπικό μου βίωμα, μια εμπειρία ή γενικότερα μια οποιαδήποτε βιωματική κατάσταση που την ένιωσα και την έζησα εγώ και μόνον εγώ. Κι αυτό γιατί η κάθε εμπειρία που έχει ο καθένας μας, είναι εμπειρία δική του, για 'κείνον ξεχωριστά. Δεν έχει νόημα λοιπόν - προσωπικά για μένα - να περιγράψω την στιγμή του σαμάντι, την στιγμή που ολοκληρώνεται η εικόνα των Πάντων εμπρός μου και την στιγμή της ατόφιας αλήθειας όλων των Πραγμάτων. Δεν αποκλείω κι άλλοι συνάνθρωποί μου να το έχουν ζήσει αυτό, όμως κανενός η περιγραφή δεν μπορεί να είναι ίδια. Αυτό που είναι ίδιο είναι η κατανοήση του γεγονότος, η οποία οδηγεί σε ίδια συμπεράσματα και σε ίδια νοήματα.
Και δεν μίλησα για πάνω κάτω, πάνω κάτω, για ταλάντωση δηλ. Είπα πως η κάθοδος συνοδεύεται πάντα από μια άνοδο και η άνοδος συνοδεύεται πάντα από μια κάθοδο. Και είπα - δηλ. ο Ηράκλειτος το έχει πει αυτό - πως ο δρόμος είτε στην μία περίπτωση είτε στην άλλη, είναι ένα και το αυτό.
ΥΠΗΡΕΤΗ,
Σου είπα, κάτσε εκεί που ήσουν. Δεν λες τίποτε και δεν προσφέρεις τίποτε παρά μόνο μια παραφωνία, έναν θόρυβο, τέτοιον όπως ο θόρυβος που κάνει κάποιος όταν χτυπάει έναν άδειο τενεκέ.
quote:
ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣΌταν είμαστε στο βυθο δηλ σε κατάσταση satori δεν υπάρχει εγώ για να δούμε…
Ξεκόλλα, δεν μιλάω για satori στο βυθό. Όταν κάποιος "βουτάει", δεν βουτάει χώρια από τα "εγώ", με πρόλαβες " Όταν κάποιος είναι σε μια χωρίς εγώ κατάσταση δεν έχει εγώ για να κάνει μετατροπή των εγώ και φαντάζομε να μη δω γραμμένο ότι τα παίρνει μαζί του στο βάθος και τα πνιγεί ή κάτι τέτοιο γιατί…(να μην πω καλύτερα)" - όχι πες, γιατί τι;
Τα "εγώ" του τον ακολουθούν. Τα κουβαλάει μαζί του. Διαφορετικά, γιατί να ξεκινήσει κάθοδο ; Άμα δεν έχει "εγώ", τότε ποιος ο λόγος να κάνει μια βουτιά ; Την βουτιά την κάνει για να τα βρει, για να δει τι υπάρχει μέσα του, ποια είναι τα "εγώ" του, πόσα είναι τα "εγώ" του, που είναι τα "εγώ" του.
Εχεις κάνει ποτέ κάθοδο αγόρι μου ; Έχεις κάνει ; Ξέρεις τι σημαίνει αυτό ; Σου το λέει ο μεγάλος Καζαντζάκης :
"Μια πρόταση μέσα μου:
- Σκάψε! Τι βλέπεις;
- Ανθρωπους και πουλιά, νερά και πέτρες!
- Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;
- Ιδέες και ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.
- Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;
- Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θά'ναι ο θάνατος.
- Σκάψε ακόμα!
- Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλο όχτο!
- Μην κλαις! Μην κλαίς! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!"
Αυτό είναι κάθοδος. Που βλέπεις εσύ στα παραπάνω satori ; Λέει "θα 'ναι ο θάνατος" και ο άλλος του απαντάει "Σκάψε ακόμα!", δηλ. πήγαινε βαθύτερα, πιο βαθιά ακόμη κι απ' τον θάνατο, πιο πέρα! Κι όταν εκείνος απαντά "Δεν μπορώ, δεν μπορώ, Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλο όχτο!", εκείνος του λέει "Δεν είναι στον άλλον όχτο!", "είναι η καρδιά σου", δηλ. η πηγή σου, το κέντρο σου, η απαρχή σου, η ουσία σου!
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνει ένα βρέφος όταν βγαίνει από την κοιλιά της μάνας του ; Για ποιο πράγμα ψάχνουν οι γιατροί για να βεβαιωθούν ότι το βρέφος γεννήθηκε ok ; Το κλάμα! Εκείνο ψάχνουν, εκείνο θέλουν να ακούσουν. Μόλις το μωρό κλάψει, ok. Αν δεν κλάψει, αρχίζουν να ανησυχούν. Κι ας μας εξηγήσει παρακαλώ μια μάνα, πόσο σημαντικό είναι το πρώτο κλάμα ενός παιδιού που γεννιέται. Σημαίνει ζωή, ξεκίνημα, απαρχή μιας νέας ζωής.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα παραδείγματα στον κόσμο μας κι εσύ να μην βλέπεις ούτε ένα! Μα ... ούτε ένα ; Τόσο τυφλός είσαι ; Τόσο λάθος έμαθες όσα έμαθες από αυτόν που σου τα δίδαξε ;
Κάποτε, ρώτησαν τον Παϊσιο :
- Γέροντα, πως είναι όταν έρχεται ο Θεός ;
Ξέρεις τι απάντησε ;
- Όταν έρχεται ο θεός, τα μάτια γίνονται βρύσες! (δηλ. πάλι αναφέρεται στο κλάμα!)
Που βλέπεις εσύ satori εδώ αγόρι μου ; Γιατί λες ό,τι να 'ναι, όπως να 'ναι, όπου να 'ναι ;
Edited by - zip on 01/02/2010 11:24:48
quote:
Dr Jekyll Mr Hyde.. Το να δεις κάτι δεν σε καθιστά αιώνιο μέτοχό του.
Ζιπ..Μέτοχο, με την έννοια του συμμέτοχου, όχι. Μέτοχος και συμμέτοχος είναι κάποιος μόνο για εκείνη την στιγμή. Μετά χάνεται η συμμετοχή, γιατί επιστρέφεις στην επιφάνεια. Όμως η Γνώση η οποία λαμβάνεις - μόνο από εκείνη την στιγμή - φτάνει για 100 ζωές και παραπάνω.
Αυτό φίλε δεν είναι SAMANTI αλλά satori. Μπήκες βγηκες…| «Μετά χάνεται η συμμετοχή, γιατί επιστρέφεις στην επιφάνεια.»
Λαμβάνεις γνώση για 100 ζωες..
Να στο ξαναγράψω..
Στο samanti ο γνώστης και το γνωστό γίνονται ένα και δεν υπάρχει πτώση από αυτήν την «κατάσταση»
Δεν λαμβάνεις γνώση για μια στιγμή οι οποία αξίζει για 100 ζωες αλλά ο γνώστης και το γνωστό γίνονται ένα. Στο ξαναλέω προσγειώσουουου!
quote:
ζιπ Ελεύθερος είναι αυτός ο οποίος είναι ελεύθερος από την ταύτιση. Από την οποιαδήποτε ταύτιση. Η ταύτιση είναι αυτή που κρατάει τον άνθρωπο σκλάβο. Η ταύτισή του με το παρελθόν, με κάποιον άλλον συνάνθρωπό του, με τις ίδιες τις ιδέες του, με τις ιδέεις των άλλων, με δόγματα, με θρησκείες, με πολιτικές, με τις γνώμες των άλλων, με τις γνώμες των άλλων που αφορούν τον ίδιο κτλ.
Εδώ συμφωνούμε!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Ο θάνατος των εγώ γίνεται στην πορεία όταν αυτά εκδηλώνονται ..όταν αυτά υφίστανται σαν ¨παρουσία¨ μέσα στον ψυχισμό του ανθρώπου. Ένα εγώ έχει έναν ολόκληρο μηχανισμό ..είναι ένα ολόκληρο κέντρο που έχει δική του σκέψη τρόπο συμπεριφορά συνήθειες και πολλά αλλά.
Όταν δεν έχουμε αυτοσυνείδηση τότε έχουμε πλήρη ταύτιση με τα εγώ.
Όταν όμως μπορούμε να αφυπνίσουμε ένα μικρό ποσοστό συνείδηση μέσα στην καθημερινότητα τότε μπορεί ο Δαβίδ να τα βάλει με τον Γολιάθ.
Αρχικα με αυτό το ποσοστό συνείδηση παρατηρούμε ..κατανοούμε και εξαλείφουμε το εγώ. Το βλέπουμε πως λειτουργεί στο διανοητικό μας πως λειτουργεί στο συναισθηματικό μας στο σεξουαλικό μας στο κινητικό μας.. είμαστε υπό παρατήρηση και άγρυπνη αντίληψη.
Έχουμε επίγνωση του παρατηρητή και ταυτόχρονα εξετάζουμε και κατανοούμε όλο τον μηχανισμό κάποιου εγώ.
κατι εσβησα κατα λαθος, ουπς..
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 01/02/2010 14:40:17
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 01/02/2010 14:43:43