- Η Μασκα,η Αποκαλυψη και η Μοναξια της - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
...Στα μάτια μας δε φαίνεσαι πλάνος εσύ, Οδυσσέα,
και δολοπλόκος σαν πολλούς που η γης η μαύρη θρέφει,
σκόρπιους παντού, που ψέματα πλάθουν, και δεν τα νιώθεις.
Εσένα ο λόγος σου όμορφος και ξάστερος ο νους σου,
και σαν τραγουδιστής εσύ δηγήθηκες με τέχνη
των Αργιτών τα βάσανα μαζί με τα δικά σου. ....
"I pass the test....
I will diminish,
and go into the West,
and remain
Galadriel"
Και αλλες φορες η πολλαπλοτητα των μασκων κρυβει της διαφορες αποχρωσεις (πτυχες) μιας πολυδιαστατης προσωπικοτητας.
Μασκοφοροι φιλοι μου σας χαιρετω.
Οταν πεσει μια μασκα δεν τελειωνουν οι υπολοιποι χαρακτηρες..
ειναι μια καλη ευκαιρια να φορεθει η επομενη..
αυτο δεν σημαινει οτι η εκαστοτε μασκα ελεγε ψεμματα,απλα ηταν μια πτυχη του χαρακτηρα που αποκαλυπτε,
αλλα οχι το συνολο.
Οταν θα πεσουν ολες οι μασκες,τοτε μονο ο μασκοφορος βλεπωντας γυμνο τον εαυτο του η θα τρομαξει η θα ελθει επιτελους η πολυποθητη αυτογωσια.
Και αυτογνωσια ειναι αυτο που αληθεια ειμαι και οχι αυτο που θα ηθελα να ειμαι.
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
Τις σκεψεις των υπολοιπων(ανθρωπων),θα τρελαινοταν…
Αν ενας ανθρωπος,μπορουσε να διακρινει τις μασκες τους….
Θα ερχοταν αντιμετωπος με τον εαυτο του….
Αυτό που φοβομαστε ισως ειμαστε,ισως υπαρχει προ αμνημονευτων ετων,…
Ένα ψεμα μεσα σε ψεμα,μια ζωη μεσα στον θανατο….
…ναι ειμαι εκεινος που υπηρχε,αλλα δεν θα υπαρξει,
που γεννηθηκε μεσα σε υγρα,για να γινει αιθεριος….
Ειμαστε ότι αναζηταμε….
Ειμαστε και ότι θελουμε να αποφυγουμε……
Ειμαστε αυτοι που δεν θα βρουμε ποτε….
Γιατι το είναι μας,είναι παραλληλα με τον εαυτο μας……
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Οταν αλλη αρετη δεν εχω,σκορπιζω λεξεις
που οι ασχετοι νομιζουν ποιηση.
Λατρευω τους φτηνους μαρκαδορους
και τα ξυλινα μολυβια που στο πανω
μερος τους εχουν σημαδια απο τα δοντια μου.
Ιδιαιτερη προτιμηση στ προχειρα χαρτια
που συσσορευονται στην τσεπη του παντελονιου
μου.Αποδειξεις,χαρτακια υπενθυμισεων,εμπαγγελματικες
καρτες,ενας ολοκληρος χαρτινος κοσμος επιστρατευεται
για τις αχρηστες μου λεξεις.
Αυτο που πραγματικα με ενθουσιαζει ειναι το γεγονος
αυτης ακριβως της μεταμορφωσης.Μια αποδειξη γεματη αριθμους
δεχεται την ανωμαλια της πενας μου.Δεν τα πεταω αυτα τα φτηνοχαρτα.
Ειναι για μενα ενας παραλληλος κοσμος,ταυτοχρονα δικος μου
και ξενος.Συνηπαρχουν ομως χαρη στο μελανι και στην απορροφητικοτητα
του χαρτιου,καθως και στην αλογιστη εμμονη μου να χαρασω
ανοητα νοηματα πανω τους.Με αυτον τον τροπο πετυχαινω να ενσωματωνω
ενα κοσμο ξενο προς στα δικα μου πρωτογονα γουστα και να τον κανω
να με εξυπηρετει.Ετσι εχω την αισθηση οτι περα απο εξαρτημα σε αυτο
τον ηλιθιο αλλαλαγμο που ονομαζουμε κοινωνια μπορω να
την εκμεταλλευομαι και εγω.Ολο αυτο επειδη γραφω σε χαρτακια.
Δηλαδη διαδηλωνω εναντιον ενος κοσμου,που ολα ειναι σε ταξη,με νομους,
με αριθμους και γραμματα ακαμπτα.Ξερνω ολο το χαος,ολη την αταξια,ολη
την ρευστοτητα και την παρανοια της ψυχης μου σε μικρα κομματια χαρτιου.
Ειναι σαν να κανω γκραφιτι στον ολοκαθαρο και φρεσκοβαμμενο τοιχο του γειτονα μου.
Ειναι κατα βαθος μια κτηνωδη και ενστικτωδη μορφη επιβιωσης.
Ακριβως οπως και η ποιηση.Η ποιηση για το αρρωστο μυαλο μου
ειναι μια αποδραση.Μαλιστα μια βιαιη αποδραση.Απο την ανια..
Αυτην την ανιατη ανια,που κατακληζει καθε σπιθαμη της υπαρξης μας
προκαλωντας μας αβασταχτο πονο.Καταδικασμενοι να πραττουμε συνεχως
πραγματα για να γεμισουμε την ετσι και αλλιως κουφια αναζητηση ενος
πεπρωμενου.Δεν αντεχω αλλο.
Οδυνηρο διαλλειμμα
Ποσες πραξεις εχει ακομα το εργο;
Καποιος να κλεισει τα φωτα,να φυγει
ο θιασος απο μπροστα μου.
Αλλωστε ποιος με καταλαβε,
ποιος ενιωσε τον ρολο μου;
Ποιος εκλαψε μαζι μου;
οχι οι ενοχες του...αυτος ο ιδιος
ποιος;
Ουφ..Και να που επιστρεφει η ανια.
Ζωη ειναι να εφευρισκεις τροπους
να αποφευγεις τις τρεις θεμελιωδης
ερωτησεις:
ποιος ειμαι;
απο που ηρθα;
που παω;
και οταν με το καλο το ψαξεις καταληγεις στην ανια.
Μα δεν υπαρχει κατι αλλο να κανεις και συνεχιζεις.
αυτο ειναι και η ποιηση.Μια προσπαθεια να παγιδευσω την ανια σε λεξεις.
Βιαιο πραγμα η ποιηση.Ξεζουμιζεις ολο σου το λεξιλογιο
για να εκφρασεις το ανεκφραστο.Ποσο ματαιο αληθεια.
Ας μου πει καποιος
ΤΙ καταφεραν οι λεξεις να περιγραψουν ως τωρα;
τΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ...
ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ.
ΘΕΛΏ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΞΩ.
τελειωνω ενταξει...
λιγο ακομα...ασε με...
Ο ανθρωπος ζει μοναχα δυο φορες.
Μια που γεννιεται και μια που πεθαινει.
καταλαβες;
ουτε γω...
με επρεπε να στο πω...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Hail the jewel in the lotus!
Mανο...
quote:
Καποτε αναφεραν πως αν ενας ανθρωπος μπορουσε να ακουσει,
Τις σκεψεις των υπολοιπων(ανθρωπων),θα τρελαινοταν…
Αν ενας ανθρωπος,μπορουσε να διακρινει τις μασκες τους….
Θα ερχοταν αντιμετωπος με τον εαυτο του….
-...τα διαπιστευτηρια μου,λοιπον.-
Ryche...
quote:
Ας μου πει καποιος
ΤΙ καταφεραν οι λεξεις να περιγραψουν ως τωρα;
TΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ...
..."τα πιο ομορφα λογια ειναι οσα ακομη δεν εχουν ειπωθει"...
--H.G.--
;)
Shakti
Αγαπη ειναι να αγοραζεις αυτο που ο αλλος
πουλαει στην φτηνοτερη τιμη.Αγαπη.
Το καλυτερο παζαρι.
quote:
Οταν αλλη αρετη δεν εχω,σκορπιζω λεξεις
που οι ασχετοι νομιζουν ποιηση.
Λατρευω τους φτηνους μαρκαδορους
και τα ξυλινα μολυβια που στο πανω
μερος τους εχουν σημαδια απο τα δοντια μου.
Ιδιαιτερη προτιμηση στ προχειρα χαρτια
που συσσορευονται στην τσεπη του παντελονιου
μου.Αποδειξεις,χαρτακια υπενθυμισεων,εμπαγγελματικες
καρτες,ενας ολοκληρος χαρτινος κοσμος επιστρατευεται
για τις αχρηστες μου λεξεις.Αυτο που πραγματικα με ενθουσιαζει ειναι το γεγονος
αυτης ακριβως της μεταμορφωσης.Μια αποδειξη γεματη αριθμους
δεχεται την ανωμαλια της πενας μου.Δεν τα πεταω αυτα τα φτηνοχαρτα.
Ειναι για μενα ενας παραλληλος κοσμος,ταυτοχρονα δικος μου
και ξενος.Συνηπαρχουν ομως χαρη στο μελανι και στην απορροφητικοτητα
του χαρτιου,καθως και στην αλογιστη εμμονη μου να χαρασω
ανοητα νοηματα πανω τους.Με αυτον τον τροπο πετυχαινω να ενσωματωνω
ενα κοσμο ξενο προς στα δικα μου πρωτογονα γουστα και να τον κανω
να με εξυπηρετει.Ετσι εχω την αισθηση οτι περα απο εξαρτημα σε αυτο
τον ηλιθιο αλλαλαγμο που ονομαζουμε κοινωνια μπορω να
την εκμεταλλευομαι και εγω.Ολο αυτο επειδη γραφω σε χαρτακια.
Δηλαδη διαδηλωνω εναντιον ενος κοσμου,που ολα ειναι σε ταξη,με νομους,
με αριθμους και γραμματα ακαμπτα.Ξερνω ολο το χαος,ολη την αταξια,ολη
την ρευστοτητα και την παρανοια της ψυχης μου σε μικρα κομματια χαρτιου.
Ειναι σαν να κανω γκραφιτι στον ολοκαθαρο και φρεσκοβαμμενο τοιχο του γειτονα μου.
Ειναι κατα βαθος μια κτηνωδη και ενστικτωδη μορφη επιβιωσης.Ακριβως οπως και η ποιηση.Η ποιηση για το αρρωστο μυαλο μου
ειναι μια αποδραση.Μαλιστα μια βιαιη αποδραση.Απο την ανια..
Αυτην την ανιατη ανια,που κατακληζει καθε σπιθαμη της υπαρξης μας
προκαλωντας μας αβασταχτο πονο.Καταδικασμενοι να πραττουμε συνεχως
πραγματα για να γεμισουμε την ετσι και αλλιως κουφια αναζητηση ενος
πεπρωμενου.Δεν αντεχω αλλο.Οδυνηρο διαλλειμμα
Ποσες πραξεις εχει ακομα το εργο;
Καποιος να κλεισει τα φωτα,να φυγει
ο θιασος απο μπροστα μου.
Αλλωστε ποιος με καταλαβε,
ποιος ενιωσε τον ρολο μου;
Ποιος εκλαψε μαζι μου;
οχι οι ενοχες του...αυτος ο ιδιος
ποιος;Ουφ..Και να που επιστρεφει η ανια.
Ζωη ειναι να εφευρισκεις τροπους
να αποφευγεις τις τρεις θεμελιωδης
ερωτησεις:ποιος ειμαι;
απο που ηρθα;
που παω;και οταν με το καλο το ψαξεις καταληγεις στην ανια.
Μα δεν υπαρχει κατι αλλο να κανεις και συνεχιζεις.
αυτο ειναι και η ποιηση.Μια προσπαθεια να παγιδευσω την ανια σε λεξεις.
Βιαιο πραγμα η ποιηση.Ξεζουμιζεις ολο σου το λεξιλογιο
για να εκφρασεις το ανεκφραστο.Ποσο ματαιο αληθεια.Ας μου πει καποιος
ΤΙ καταφεραν οι λεξεις να περιγραψουν ως τωρα;
τΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ...ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ.
ΘΕΛΏ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΞΩ.
τελειωνω ενταξει...
λιγο ακομα...ασε με...Ο ανθρωπος ζει μοναχα δυο φορες.
Μια που γεννιεται και μια που πεθαινει.καταλαβες;
ουτε γω...
με επρεπε να στο πω...ειμαι το πτωμα του χθεσινου μου εαυτου...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Ryche...
Ωραίος ο λόγος σου...
Θυμίζει "το βιβλίο της αναζήτησης"
όσο για την ποίηση εγώ πίσω της βλέπω ανθρώπους
που προσπαθούν να ντίσουν τις παραισθήσεις τους...
Πως στ'αλήθεια ξεχωρίζεις μέσα σε ό,τι μελετάς
αν το έχεις αποροφήσει ή αν σ'έχει αποροφήσει;
Ό,τι σε κινηγάει και σε κάνει να εφευρίσκεις πολλαπλούς εαυτούς
πρόσεξε το μπορεί να χαθείς σ'εναν λαβύρινθο με είδολα
και να παγιδευτείς πριν καν εντοπίσεις το πραγμματικό σου...
Εξυψώσου...
έτσι όπως θές πνευματικά
μα να θυμάσαι πως κάπου στη γή
το αληθινό σου πρόσωπο
κάποιος έχει αγαπήσει...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
quote:Αγαπη ειναι
να αγοραζεις αυτο που
ο αλλος πουλαει
στην φτηνοτερη τιμη.
Αγαπη.
Το καλυτερο παζαρι.
ποσο υποκειμενικο μπορει να ειναι "το αληθινο προσωπο "
που βλεπει καποιος σε καποιον αλλον!ποσο μπορει να κρινει τελικα :
"αφ εαυτου"/ ;Ο
+μαλιστα οχι τον "οντως εαυτο του" ,μα του "αλλου"
..που δεν εχει δει ποτε "αντικειμενικα"/χωρις το μικρο εγω μοναχο αλλα παρεα με το ανωτερο../δηλαδη αυτο που οντως ειναι-
θεωρειες...
και η ποιηση; δεν ειναι ροη/
το παραπονο παντως δεν ειναι/δικαστηριο και ριμα δεν ταιριαξαν ακομη/το ενα πεταει γινεται συννεφα και το αλλο ξεραινεται χωρις "βροχη..."
Η γη δεν καθρεφτιζει τον ουρανο/
το νερο το κανει.
το ποταμι κυλαει στη θαλασσα και μαζι ταξιδευουν προς τον ωκεανο/
αν το εδαφος που ποτιστει ειναι μοναχα πετρες γλυτσωνει/
αν δεν ειναι γονιμο δεν βγαζει πρασινο/ελπιδα για ζωη/
αν περασε λαβα απο ηφαιστειο/καμμενη γη.
~ταδε εφη Ατμα.~
για σενα που δυναμωνεις το φως
+ μου ζεσταινεις την καρδια...
"+ η ποιηση; δεν ειναι ροη';'
το παραπονο παντως 'σιγουρα' δεν ειναι'!'/δικαστηριο '+' ριμα δεν ταιριαξαν ακομη'!'/το ενα πεταει γινεται συννεφα '+' το αλλο ξεραινεται χωρις "βροχη..."
---οτι προστεθηκε ως μασκα/ξεχωριζει:)
quote:
Ας μου πει καποιος
ΤΙ καταφεραν οι λεξεις να περιγραψουν ως τωρα;
τΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ...
αδικα μιλαμε στους ανθρωπους δικιο εχεις-το ξερεις -
αυτο που χρειαζεται οταν ματαια μιλαμε ειναι
να τους χαρισουμε την" απορια μεχρι σκασμου"
να σιωπησουμε../συμφωνεις;/
(ειμαι σιγουρη.)
επισης υπαρχει και ο αλλος τροπος.
φωναζεις /ουρλιαζεις/
εναρμονιζεσαι αφεαυτου/και τελειωνεις/
με τον εναπομειναντα.
το παρελθον υπαρχει για να μην το επαναλαμβανουμε:)
οσα θυμομαστε τα ξαναζουμε...
οσα ξεχασαμε ...
τα ξαναζουμε επισης.
αν αφαιθουμε;
τελεια!
μα σαν ερχεται ο κρονος χρονος απολογισμο ζηταει..
και τοτε καποιος κρινει την ποιηση σου /τον τροπο σου που δεν ειναι βολικος πια/δεν υποφερεσαι που εισαι αλλιωτικος/που δεν μοιαζεις/
και θυμαμαι τον ελυτη...
που λεγε για το απο αλλου φερμενο/ποιος νασαντεξει ψυχη μου
ποιος να σ'αντεξει..
σαν γεννηθεις ξενος/ετσι και πεθαινεις.
ξυπνησα ενα πρωι και γυρισε ο τροχος των νευρων που συγκρατουν την υπαρξη μου/
καταλαβα τη γελιοτητα της υποκειμνικης του αλλους στιγμης και μιας συβμουλης/υπομονη/ηηη ποια;;;
/
ναι η υπομονη/δεν υποφερεται ενα στομα που περιμενει συνεχεια να το ταισεις για να σου ξερασει οσα εδωσες πισω..
καποια στιγμη αρρωσταινεις στις στιγμες σου και σαν ενωθου γινονται ο οχετος που ελαβες καιρους τωρα..
δεν τους αντεχεις/δεν αντεχεις/
θα ουρλιαξω.και σαν σκιαχτουν οι ηλιθιοι θα γινει η επανασταση.
λιγοι ειμαστε ....
μα ακομη υπαρχει επιδερμιδα που γεννηθηκε /δεν ειμαστε ολοι εργαστηριου...
αισθανομαι
ζεσταινομαι
κρυωνω
ποναω
διψαω
ακουμπαω
χτυπαω
....
επιδερμικα συναισθηματα καταστασεις εξωτερικες;
...
αυτοιαση.
αναισθησια;
λεξεις..
και συ....
τα ανυπωτα...
καλυτερα διαβαζεις...
τι κι αν χιλιαδες κουκιδες αφησω...
καποιοι ποτε δεν καταλαβαν..
οχι το νοημα/μα και το ειδος της κουκιδας...
φωτισε τα ακαιρα..αν ειναι γονιμα/αλλιως αλλαξε τοπο-
μαθελει τολμη /σαν καποιος ζει μεσα απο το ποτισμα σου που ποτε δεν γινοταν φανερο/τοτε μαλλον δεν το βλεπει...
ωχ θυμηθηκα το πειραμα του παλωφ/σπασε το κατεστημενο του/σαν φυγεις...
και το ποτισμα σωθει...
το βουνο...βρισκει τροπους να κυλησει προς τη θαλασσα..
κανει σεισμους/εκρηξεις με λαβες/κατολισθησεις.
...
τι τα θες/λενε οι ιδιοσυγκρασιες τεσσερις ειναι...
αν ανθρωπος εισαι+ οχι...
στοιχειο...
τοτε το σταυρο σου αναγκαστικα θα σηκωσεις.
οι δειλοι χτυπουν κατευθειαν...
στο αδυνατο σημειο..
ακυρωσου μοναχος/σβησου απο το απεναντι..
χωρις νερο..η γη...αρρωσταινει..
στη φωτια ας λυτρωθει..
εστω.
καποτε θα γεννουν αισθαντικα...
πρασινα/ελπιδα.
quote:
μα αυτος ο καθρεπτης ξεφλουδιζει μια απο τις μασκες μου
και μου θυμιζει
τι ημουν
κ
τι θα μαι...
με η' χωρις...quote:ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕ ΝΑ ΧΕΙς ΑΜΕΣΗ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ
LOGIN ΜΕ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ[/quote]παω στον καθρεφτη...μου.
μασκες - αφορμες για ψεμματα...τελος.-
Ηail the jewel in the lotus!
quote:
[Ο εαυτος μου σημερα ειναι σαν ενα πινακα...
που ο καθενας εχει αφησει μια πινελια
και καθε φορα που με αντικρυζει
ανγνωριζει την πινελια του...
και νομιζει οτι αυτο ειμαι...]+ΕΥΤΥΧΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ,
ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ
+ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΙΣ ΜΟΥΤΖΟΥΡΕΣ.
ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.*ΘΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΑ ΚΑΛΕ ΜΟΥ.
παρελθον μου!
...με κανεις να προχωρω...και να λαμπω!
'η να κολαω στη λασπη + να χανω απο τη λαμψη μου..
Ατμα,
το περαδι στο λωτο