- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ετσι κατεβασα ενα ολοκληρο δεντρο και αρχισα να το παρατηρω,επειτα το δεντρο αρχισε να μου μιλα..πως πρεπει να παω ποιο περα αν θελω να ΚΑΤΑΝΟΗΣΩ..
ΕΤΣΙ ΒΓΗΚΑ στους δρομους,παντου κοσμος φωνες,
ολα γνωστα ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΑ...
Μια πινακιδα που δεν την ειχα δει ποτε πριν μου εδειξε να παω στο παρκο με τους δρακους,
ναι εδω στην γειτονια μου εχουμε ενα παρκο που παιζουν τα παιδακια,με ξυλογλυπτους χρωματιστους δρακους..που ολον τον χειμωνα τους σκεπαζε το χιονι.
Εκει ειδα τοσα πραγματα που πριν ουτε ειχα προσεξει τοσα ομορφα πραγματα.
ΜΙΑ ΠΗΓΗ..ΟΜΙΛΙΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΩΣ.
ΕΚΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΧΕ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ..
ΕΙΡΗΝΗ ΑΧ!ΤΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΗ ΕΝΝΟΙΑ
ειρηνη θα βρουμε αν πρωτα κατανοοησουμε τον εντος ΚΟΣΜΟ μας.
Λοιπον η πηγη ειχε την δικη της γλωσσα,που πολλες φορες την ειχα ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΗ,χωρις ποτε να σταθω να την ακουσω τι ΑΝΟΗΤΗ ΠΟΥ ΕΙΜΟΥΝ.
Εκει στην πηγη,σε εκεινο το παρκο ηταν η εκδηλωση,οταν πλησιασα αρχισε να μυριζω την μυρωδια του κοσμου,της φυσης..
ακουσα της φωνες των παιδιων,ολα τοσο ομορφα και γλυκα αναλαφρα ...
και μου ηρθε η μνημη τοτε οταν ειμουν παιδι το ιδιο αισθημα χαρας!!!!!!
Ολος ο κοσμος ειχε ενωθει σε κυκλο,Ραστιλα.
Γυρω χρωματα πορτοκαλι,κιτρινα,πρασινα κοσμος γελαστος.
Ενωθηκα μαζι τους,επηγα δεν εδεσμευτικα που λεει και ο αγαπημενος μου Καβαφης.
Επανω στον ουρανο γλαροι σχηματιζαν σχηματα της αρμονιας.
ΑΓΑΠΗ,ΧΑΡΑ,ΕΙΡΗΝΗ.
Edited by - spirit on 29/04/2004 16:03:55
φωτισμενο παραθυρο
κανε το ΑΒΑΤΟ κορμι σου
Εκει ν ακουμπησω
ν ατενισω το αξεπεραστο τελος της ζωης
τον ψιθυρο που κινειται
Σαν ανεμος..Αυρα Εξαισια.
ΟΜ
Edited by - spirit on 07/05/2004 00:17:52
το έργο σου δε χρειάζεται να χαθεί.
Ειναι στη σωστή θεση.
Και τωρα βάλε τα θεμέλια απο κάτω!"
THOREAU
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Να πιστευεις στην ανοιξη
Στη δυναμη της θελησης
Να πιστευεις στα επιδεξια χερια του γλυπτη
Στον οργισμενο ημων ερωτα
Να πιστευεις στους ανεμους
Στην βαρυα ανασσα ανασα
Να πιστευεις στην εξαισια του κορμιου Τεχνη
Στον τελευταιο ερωτα
στην τεχνικη.
ομ
Εχει και η δημοκρατια τη δικτατορια της
Καιρος του δουναι και λαβειν
για τον γραπτο διακοσμο
και τα μεγαλα ΦΕΓΓΗ
τον ΠΟΝΟ τον ευτραπελο
τον πονο τον λιθοξοο
τα πανω
κατω απο αρχης
κι ολοι ευχαριστημενοι.
Τι ευκολες οι πινακιδες,
που δηλωνουν απλως στενοτητα στα ορια του νου..
Τι τους κοιτατε τους νεκρους,δεν αιμορραγουν,
τι τους κοιτατε και διακριτικα λυπαστε
και κακομελετατε;
Ειδατε εσεις ενα αστρο να ανατελει και να πεθαινει;
Στο συνοικεσιο το εδω
ΟΙΚΕΙΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΕΙΡΩΝΕΣ ΜΟΝΟ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ
ΚΙ ΑΥΤΟΙ αγγελοκρουσμενοι.
Π.Κ
ΟΜ
Εβλεπα τα ματια του.Εβλεπα κατι παλιους ελαιωνες.
ΙΡΙΣ ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ
Ο.Ε
Mουσική, στίχοι: Σωκράτη Mάλαμα
Αμπέλια και χρυσές ελιές
μοιάζεις Ελλάδα μου όπως θες
φωτιά κι αέρας, στο φως της μέρας.
Τη μια ευρωπαία στο κλαρί,
την άλλη αρχαία προτομή
Γιατί, γιατί;
Γύρνα και δείξε μου τον δρόμο σου ξανά
μάτια μου, κομμάτια μου
σαν γράμμα ατέλειωτο που έσβησε ο καιρός
μ' ονόματα και χρώματα.
Γυμνά τα δέντρα, τα κλαδιά
κι έχουν πετάξει μακριά
πουλιά κι αστέρια, σε ξένα χέρια.
Ετσι ήταν πάντα μου γελάς
παιδιά είμαστε της λησμονιάς
σ' ακούω χαμένος, σαν ζαλισμένος.
Στον ουρανό σου θέλω απόψε ν' ανεβώ
να σε βρω
αγκάλιασέ με στο σκοτάδι σου να μπω
μάγισσα, σ' αγάπησα.
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Ξαφνικα χαθηκες
Ισις
Γιατι εφυγες
Οταν σε ειχα συνηθισει
Κι εμεινες στην καρδια μου χαρακια
Που πια με τιποτε δε σβυνει;
Κι εγινε η ζωη μου
Αλλη απο αυτην που ως τωρα ηξερα
Να γιατρευω τις πληγες μου,
Να βαζω σε ταξη την ψυχη μου
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ...
Γιατι λοιπον εφυγες
Αφου σε ειχα ρουφηξει
Σαν νεκταρ,σαν ευωδια,σαν λαμψη
Και ταξιδευεις εντος μου
Μακροσυρτα;
Και ειχα πια μαθει
Το πως να ρωτω ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ...
αυτο ειναι η αγαπη,αυτο ειναι ο ποθος
Αυτο ειναι η συλλαβη της ανταρσιας
Πληγη που κελαιδησε
Ωρα της Γραφης
Που εκτεινεται
Σε Πλατος,σε Μηκος,σε Ζωη...
Και ζησαμε την παραδοχη
Οτι η ζωη
Χωρις εσενα
Ειναι φτηνη
Θανατος που μπαινοβγαινει στα στηθια μου.
Ελα,
Πες γιατι εφυγες
Χωρις να με προετοιμασεις
Και η φυγη σου
Οπως η παρουσια σου ξαφνικη
Και αυθαιρετη
Οι περιστασεις ολα εμποδιζουν
Και κανουν ερειπιο
Και σιωπη
Τον ερωτα
Και κανουν
Τη θαλασσα να ανατριχιαζει...
Γιατι εφυγες;
Και τωρα
Πως να σε ξαναβρω,
Να δω εκεινα τα θλιμμενα ματια σου
Πολλες φορες ακομα..
Μας ξεχασες
Κι εγω
Γυρευω στους αιωνες
Μια θεση
Εκει οπου οι συλλαβες
Αχνιζουν και λαχανιαζουν
Στο μαρμαρινο στηθος σου
Και παιζουν στην καρδια
Ανατολη και Δυση
Και φανερωνουν
Τον Πονο και την Θλιψη.
Γιατι, λοιπον, εφυγες;
H ΦΥΓΗ ΣΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Χωρις αιτια
Μενει μια απορια
Ενα κενο.
Ποιητικες μεταφρασεις Κωστης Μοσκωφ.
Edited by - spirit on 12/05/2004 03:31:23
Edited by - spirit on 13/05/2004 02:18:52
Λυτρωτα πυρανασσε,των μυστηριων ιδρυτα,
Ζαγρευ θυρσοτινακτη.Μυστηριων Απεριγραπτον!
Διονυσε!Πτερωτα!