- Τι ευχή θα γράφατε στον έναστρο ουρανό,αν μπορούσατε; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
μπορούν να εκπληρωθούν...
μέτρα, τα δρομολόγια των άστρων
τις φθαρμένες υποψίες,
κάνε μύριες εικασίες,
δεν θα γυρίσω στη λήθη των Κάστρων,
τις μισώ τις προδοσίες.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
___***___
Ειρήνη...
θα πνεύσει ο ίδιος άνεμος
ο ήχος μιάς καμπάνας
το σκότος που αγρυπνεί.
Πικρός
τρελλός
παράφορος
κι ένα τραγούδι μάνας
πάλι ξανά απορεί...
Αδειάσανε τόσα παιδικά χέρια
στο ψέμα των καιρών
μας πότισε αλλόκοτη μιζέρια
παρόρμηση σιωπών...
Στιγμές.
___***___
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Πως να φύγω;
Δεν θα φύγω...
Παράξενη ανεμοριπή
διαβαίνοντας με μιά σιωπή
αγγέλου προσευχή
σαν συννεφιά μοναχική
δακρύζεις τιμωρόντας.
Ασθμαίνοντας ψυχρή κραυγή
και πάλι από την αρχή
κι έπειτα αποσύρεσαι
λευκή σκιά μετεωρίζεσαι
ντύμα Θεού φοράς.
Μιά ανάσα γίνεσαι
χρυσή φωτιά
που μαγνητίζεσαι
κι εντός σου με τραβάς.
Πως να φύγω;
Δεν θα φύγω.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Καλη παραμονη σε μενα,να πατε στο καλο ολοι σας.Αυτη ειναι η ευχη μου.Χο!και παλι Χο!
ΤΖΑ!ΖΕΝ@2005Π.Χ
Απόψε τον θέλω δικό μου γιά μιά στιγμή τον έναστρο ουρανό. Μιά στιγμή.
Γιά να γράψω όσα είπες...
Ζω γιατί με αγάπησες...
Χαμογελώ γιατί ήρθες...
20 Οκτώβρη 2005
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
για τους χαμένους κήπους
προς τί ο λωτός?
Γιατι τώρα??
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Η ευχή μου για σημερα θα ηταν γραμμένη με μεγάλα κόκκινα γράμματα..
αλλά δεν θα την γράψω εδώ..εκεί στον ουρανό..και όποιος έχει μάτια παιδιού θα την διαβάσει..
Καλό μεσημέρι..!
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
Τόσοι δρόμοι. Τι να φοβάσαι. Μην φοβάσαι.
Ευχαριστώ την Αμαλία
και τον PIXELDREAM -ήθελα τόσο πολύ να γράψω αυτό το απομεσήμερο...
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Δεν ειναι οτι δεν θελω να τον χασω..απλα θελω να ειναι καλα..και με ποναει το γεγονος οτι υπαρχει εστω και μια πιθανοτητα στο εκατομμυριο να μην ειναι καλα..
Μακαρι να σταματουσε να υπαρχει αυτη η πιθανοτητα..μακαρι..
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
Δυό λόγια θα έγραφα απόψε.
Με οδήγησες στον δρόμο της άνοιξης, κι ας ήταν η ψυχή καμωμένη από νύχτα, ένα μαχαίρι στο στήθος καρφωμένο, τ΄άδραξες μη αφήνοντας πληγές κλείδωσες πέρα από τον ορίζοντα ότι πήγε να κουρσέψει το είναι μου. ΄Οταν σε λέω λυτρωτή, με κρατάς και με πίνεις σαν κρασί.
Στο νου σου κεραυνός
το όραμα άπειρο
φλεγόμενη βάτος
εγώ
απόψε
κι
απόψε.
Κάθε νύχτα.
Αύριο βραβεύομαι, και καταθέτω το βραβείο και γιά σένα.
Με τιμά η Αθήνα μου, η Αθήνα μας.... Δεν σου χαμογελώ απλά. Τραγουδώ ότι αγάπησες.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
στη μοναξιά των στιγμών
ένα χαμόγελό σου αρκεί
να αλλάξεις τον κόσμο.
Δεν πίστευα
αλλά είδα.
Τώρα ξέρω.
Η υπομονή κι η επιμονή αγάπη μου είναι το κλειδί γιά όλες τις κλειδαριές.
Αγγίζεις την καρδιά μου.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΑΓΑΠΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΟΤΙ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ...
ΣΟΦΟ...
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 13/11/2005 16:21:26
ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ...
Το πολύ νερό δεν μπορεί να σβήσει την αγάπη
μήτε οι πλημμύρες
μπορούν να την πνίξουν.
ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ...
Α.Ρ.
ΜΑΖΙ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
γιά εσένα,
και τους ανθρώπους.
Με ΑΛΦΑ κεφαλαίο φυσικά.
Τα σκουπίδια στη χωματερή.
΄Εχει χώρο ακόμα.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Ο ύπνος δεν αγγίζει το θάνατο.
Πυρήνας λευκού άνθους στην πρωινή δροσούλα
νυχτόηχο πάθος
και δίψα
τρυγούν
τον βαθύ Νοέμβρη μας...
Α.Ρ.
Σε εκατόφωνες λάμψεις
ηδονών
πάρε με στο Σύμπαν
σε ήχο σιγής
στις φυλλωσιές της νοσταλγίας του χρόνου...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Στροβιλισμοί φθόγγων
βοά η ψυχή μου
όχι αδέσποτη
πιά.
Ιερέ λύχνε.
Φώτιζέ με.
Κράτα με.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΕΣΥ ΣΙΩΠΑΣ
ΚΙ ΕΓΩ ΚΟΙΤΑΖΩ
ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΛΑΤΡΕΜΕΝΩΝ
ΧΕΙΛΙΩΝ ΣΟΥ.
ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ,
ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΣΟΥ.
ΤΗ ΔΙΑΧΥΤΗ ΑΓΩΝΙΑ ΣΟΥ.
ΜΗΝ ΜΕ ΣΥΝΘΛΙΨΟΥΝ.
ΜΗ ΜΕ ΠΙΚΡΑΝΟΥΝ.
ΜΗ ΜΕ ΠΟΝΕΣΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΣΥ...
Α.Ρ.ΤΙΓΡΗΣ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ.
ΑΛΗΘΙΝΟ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.