- ΠAPNHΘA: Tο Mαγικό Bουνό της Aττικής Γης - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Την καλημέρα μου πέρα για πέρα σε όλους!!
Φωτογραφίες από το λατρεμένο αυτό βουνό σας στέλνω με αγάπη http://www.spitia.gr/greek/PHOTO/photo32.htm
Τις έχω τραβήξει με τα πολλά τα χιόνια.Edited by - papalagi on 18/09/2003 11:09:39
Καλέ μου papalagi σε χαιρετώ και προσωπικά σε ευχαριστώ για τις φωτογραφίες της Πάρνηθας.
Από το κείμενό σου, για την άμεση επαφή με την φύση του βουνό, είδα ότι έχεις και εσύ την Θεία τρέλλα τον λίγων....Πιστεύω, πως θα γνωρίζεις,ότι μόνο με τούτη την επαφή έχουμε την δυνατότητα να αισθανθούμε την διεργασία της ζωής του βουνού!!! Είναι μια απλή άσκηση,μα αρκετά αποδοτική . Σαν βγάλουμε τα υποδήματα και προχωρήσουμε για δέκα-είκοσι λεπτά ξυπόλυτοι (και ειδικότερα στην Πάρνηθα)... Άκου, μετά από την ξυπόλυτη διαδρομή, μπορείς να κάτσεις στην ρίζα ενός μεγάλου δέντρου και η πλάτη σου να ακουμπά τον κορμό. Όσο πιό καλά γίνετε. Κλείσε τα μάτια και μην σκεφτεσαι τίποτα. Προσπάθησε απλά να χαλαρώσεις....Τότε θα νιώσεις έναν άλλο κόσμο, ίσως και να αισθανθεις ή με τα μάτια του νου να δεις,πως μεγαλώνει ένα φυτό!!!!! Μόνο μην σκέφτεσαι τίποτα.
Σε χαιρετώ
Kατά την τελευταία μου επίσκεψη περπάτησα ψηλότερα από τα συνηθισμένα, τον τελευταίο καιρό, μέρη του βουνού. H πορεία ήταν πάρα πολύ δύσκολη και ομολογώ οτι απόρησα με τον εαυτό μου πως άντεξα. Παρά την κούραση, πάντως, ένοιωσα ευχαριστημένος και ικανοποιημένος για πολλούς λόγους...
Eίδα αετό που μόνο στην ορεινή Eυρυτανία είχα ξαναδεί. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακός και μου έκανε εντύπωση το άνοιγμα των φτερών του.
Ένοιωθα τον καθαρό αέρα να γεμίζει και το τελευταίο μου κύταρρο.
Tο εκπληκτικότερο όμως ήταν μια πηγή που μου έπαιξε ένα παιχνίδι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Mια πηγή που ενώ έβγαζε ισα ισα λίγο νερό, μόλις την πλησίαζα το νερό έβγαινε ορμητικό. Παιχνίδια του μυαλού...
Eίχα υποσχεθεί να γράψω πολλά πράγματα από την τελευταία μου επίσκεψη στην Πάρνηθα. Ωστόσο και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, σκέφτομαι κάτι που έχω ξαναγράψει:
η επίσκεψη στο Mαγικό Bουνό της Aττικής Γης είναι κάτι βιωματικό και δύσκολα περιγράφεται με λόγια...
Ή ΘA BPOYME TO ΔPOMO Ή ΘA TON ΔHMIOYPΓHΣOYME
Edited by - Oannes on 21/09/2003 19:49:04
Σήμερα πάλι ανέβηκα στο λατρεμένο μας βουνό. Η διαδρομή μου, ήταν: Από Αγ.Τριάδα (μετόχι),μονοπάτι για τον Αγ. Γεώργιο κεραμίδι,όπου σε τρία τέταρτα ήμουν εκεί. Κατόπιν το μονοπάτι για Αγ. Παρασκευή στο(ρουμάνι).Έφθασα περίπου σε τρία τέταρτα , <πάντα με τα πόδια>... Επειδή βρήκα κόσμο στη πηγή της Αγ.Παρασκευής, σκέφτηκα να αποσυρθώ πιο πάνω, που έχει ένα μεγάλο Πλατάνι και δεν φθάνουν εκεί οι αμύητοι. Όντως και έτσι έγινε. Κάθισα να ζήσω για άλλη μία φορά την επαφή μου με την φύση...Σε τούτες τις στιγμές,μου γενώνται στο μυαλό θέματα όπου σε άλλες καταστάσεις,ούτε καν, σαν αόριστη ιδέα,μπορώ να συλλάβω... Και αναρωτιόμουν γιατί; <<Ενώ,από τις πρώτες μας ιδιότητες είναι το βάδισμα ,εμείς σήμερα να μην προχωράμε;;;>>
Ξαφνικά,στα δεξιά μου ακούω ένα σούρσιμο πάνω στα πεσμένα φύλλα, που λίγο με τρόμαξε ,διότι στη σκέψη μου πέρασε κάποιο ερπετό. Μα ήταν μόνο ένα μικρούλι χελωνάκι και μάλλον φετινάρι!!! Δεν ξέρω γιατί,μα η χαρά μου ήταν μεγάλη. Είπα, να, έχω τώρα κάποιο φίλο να μοιρασθώ το μαρούλι μου...Τελικά το χελωνάκι με προσπέρασε δίχως να μου δώσει σημασία.
Η επιστροφή μου ήταν απο την ίδια διαδρομή που φθάνοντας πάλι στην Αγ.Τριάδα και περιμένοντας το λεωφορείο ,με έπιασε εκείνη η παλιομελαγχολία,πως πίσω μου αφήνω την ομορφιά της ζωής και μπαίνω στην από εμάς δημιουργημένη ασχήμια ....
Σας χαιρετώ φιλικά.
quote:φιλε Oannes που ηταν αυτη η πηγη? μου θυμησε την πηγη που περιεγραψα σε παλιοτερο μηνυμα οπου μια κυλαγε χαλαρα και μια με δυναμη.
Mια πηγή που ενώ έβγαζε ισα ισα λίγο νερό, μόλις την πλησίαζα το νερό έβγαινε ορμητικό
χθες σε σε μια μικρη διαδρομη με τα ποδια (δυστυχος το κατσικακι μου δεν πεταει πανω απο βραχια) οπως περπατουσα μεσα στο δασος συναντησα τον πιο αθορυβο και διακριτικο ανθρωπο που πρεπει να υπαρχει σε αυτον τον πλανητη
ηταν τοσο αθορυβος που βρεθηκε μπροστα μου ετσι απλα μου εκοψε την χολη και για μερικες στιγμες σταματησε και η καρδια μου απο τον φοβο πηγα να του πω καλημερα αλλα ισα που βγηκε η φωνη μου
καλημερα μου ειπε και αυτος σχεδον ψυθιριστα μου ζητησε και συγνωμη γιατι καταλαβε οτι μου εκοψε την χολη και μου ειπε αν θελω να μην συνεχισω το μονοπατι αυτο γιατι πιο περα ειναι ενα θυλυκο ελαφι με το μικρο της και ξεκουραζονται και δεν επρεπε να τα ενοχλησω και μου εδειξε μια αλλη διαδρομη για να ακολουθησω αν θελω οπου στην ουσια ηταν ενας μικρος κυκλος για να ξαναβγω στον δρομο
του απαντησα οτι δεν εχω προβλημα να μην παω προς τα ελαφια και οτι θα γυριζα παλι πισω ηταν τοσο καλοσυνατος που δεν μπορουσα να του φερω καμια αντιριση και αυτος χαρηκε που δεν τον εγραψα στα αποκρυφα μου και μου ειπε κυριολεκτικα μεσα απο την καρδια του να ειμαι καλα μου εδωσε και μια συμβουλη "να μην τρυγυρνω μονος στο δασος σε μερη που δεν εχω ξαναεπισκεφτει γιατι το δασος εχει δυο οψεις" τον ρωτησα τι εννοει για της δυο οψεις "δηλαδη γινεται και κακο?"
και μου απαντησε οτι το δασος ειναι σαν ενα σπιτι ανοιχτο για τους περαστικους οπου ο σπιτονοικοκυρης αφηνει τον καθε περαστικο να μπει μεσα και να καθησει αλλα δεν εχουν το δικαιωμα να κοιταζουν τα συρταρια και της ντουλαπες γιατι ο νοικοκυρης τσαντιζεται πολυ ασχημα
χμ! βγαλαμε λαυρακι σκεφτηκα και τον ρωτησα ποιες ειναι οι ντουλαπες και τα συρταρια και μου απαντησε οτι μπορω να πηγαινω σε οποιο χιλιοπατημενο μονοπατι θελω ελευθερα ακομα και σε αυτα που δημιουργει το δασος μονο του αλλα σε αυτα οταν τα κλαδια η καποιοι θαμνοι κλεινουν τον δρομο παει να πει οτι πλησιαζεις σε ντουλαπα και δεν ειναι ευγενικο να πας προς τα εκει
τελικα με μπερδεψε πιο πολυ και μου γεννησε πολλα ερωτηματα αλλα ειχα ρωτησει αρκετα και σιγουρα θα μου απαντουσε παλι με αοριστιες που θα μου δημιουργουσε και αλλα ερωτηματα τον χαιρετησα και μου απαντησε "να πας στο καλο γιε μου οι θεοι μαζι σου!!!!!!!!!!!!!!!!!" παντου υπαρχει καποιος που δεν πιστευει σε εναν και μοναδικο θεο (σιγα να μην συναντουσα παπα μεσα στο δασος)
αν τον συναντησει κανενας ειναι γυρω στο 1,70 με ασπρα μαλλια και μουσι γυρω στα εξηντα αλλα κινιται σαν εφηβος και ανετα απο οτι καταλαβα μπορει καποιος να του πιασει κουβεντα και ειναι ιδιαιτερα ομιλιτικος και ξερει τα παντα για την παρνηθα ελπιζω να τον ξανασυναντησω (θα τον αναζητησω για να πω την αληθεια ξερει κανενας το τηλεφωνο της Νικολουλη? 
)
αφου ανακαλυψα οτι κυκλοφορουν στο δασος και τετοιοι ανθρωποι δεν ξερω σαν να εφυγε ενα βαρος απο πανω μου να ειναι καλα ο γερακος
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
Επί της ευκαιρίας θέλω και πρέπει να ζητήσω συγνώμη απο την φίλη Avallon που την προσφώνησα <<καλέ μου...>>.Ενώ σε κάποιο άλλο topic, είδα πως είναι <<καλή μου>>. Καλή μου φίλη συγνώμη.
Κάποτε βαδίζοντας από Μόλα για Λοιμικό και μετά για Αυλώνα έλεγα να ξεκουραστώ στο Εκκλησάκι που είναι κοντά στα δύο πηγάδια. Η ώρα θα ήταν γύρω στης 10 το πρωί. Είχα σχεδόν διανύσει την μισή διαδρομή προς το Λοιμικό,όταν εντελώς ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε. Σαν να ήταν σούρουπο. Και μάλιστα σηκώθηκε ένας δυνατός αέρας. Έβγαλα από το σακίδιο το αντιανεμικό και το φόρεσα ,καθώς δε, έβαλα την κουκούλα, άκουγα ένα ακαθόριστο μουρμουριτό που σιγά-σιγά γινόταν σαν εκείνα τα Ηπειρότικα τραγούδια της τάβλας,όπως τα λένε. Εκείνα που δεν έχουν όργανα,παρά μόνο φωνές. Είπα: <<Ο αέρας μου παίζει παιχνίδια,διότι ήταν καθημερινή και ήταν πολύ δύσκολο κάποιος σύλλογος να είχε συνάντηση στο βουνό>>. Προχωρούσα τώρα πιο βιαστικά γιατί, υπήρχε ο φόβος μιάς μπόρας και δεν ήθελα να με βρεί κάτω από τα δέντρα. Δεν είχα προχωρήσει πολύ ,ίσως δύο λεπτά μόνο, και έτσι ξαφνικά το φαινόμενο χάθηκε. Κοιτώ πίσω και δεν βλέπω σύννεφα πουθενά!!! Και εκείνα,τα παράξενα τραγούδια,είχαν σταματήσει το ίδιο ξαφνικά...
Φοβήθηκα να συνεχίσω μόνη μιά και η διαδρομή θα ήταν μεγάλη. Αποφάσισα να επιστρέψω πίσω και καθώς ανέβαινα το μονοπάτι,στο ίδιο σημείο,επαναλήφθηκαν πάλι τα ίδια.Σκοτεινός ουρανός και τραγούδια.
Η διάρκεια του φαινομένου κράτησε περίπου πέντε λεπτά και επιπλέον, τώρα διέκρινα μια υγρασία στην ατμόσφαιρα,που στις ελάχιστες αχτίδες του φως δημιουργούσε διάφορες οπτασίες ανθρώπινες που δεν μου γέννησαν αρνητικό συναίσθημα.
Μέσα στο μυαλό μου τοποθέτησα την εμπειρία ετούτη σαν φυσικό γεγονός τότε. Μα σήμερα,λέω πως κάποιος ή κάποιοι θέλησαν να με προφυλάξουν.
Σας χαιρετώ.
Θα συμφωνήσω με αυτά που είπε ο endorama για τα είδη των κρετίνων που υπάρχουν για να ταλανίζουν με την παρουσία τους τη Μητέρα Φύση και όχι μόνο το βουνό της Πάρνηθας...
Ηθελα να αναφερθώ στους κρετίνους που πηγαίνουν και παρατάνε τα ζώα τους (συνήθως σκυλιά) στην Πάρνηθα και αυτά τα κακόμοιρα μαζεύονται κοντά σε μια πηγή όπου κάθε Σαββατοκύριακο μαζεύεται κάποιο άλλο είδος κρετίνων για να πλύνουν εκεί το αμάξι τους με τσάμπα νερό.... ΕΛΕΟΣ! Πότε ακρίβυνε τόσο το νερό και δεν το έμαθα? Κουβαλάνε λοιπόν απορρυπαντικά, κουβάδες, γεμίζουν το μέρος με σαπουνάδες και σκουπίδια και δεν έχουν σκεφθεί να φέρουν κάτι να δώσουν στα άμοιρα τα αδέσποτα που τα βρίσκουν εκεί κάθε βδομάδα... Μια φορά σταμάτησα στην πηγή χειμωνιάτικα και μεσ'τα χιόνια ήταν το άψυχο κουφάρι μιας σκύλας που είχε σκοτωθεί από αμάξι και τα σκυλάκια της ήταν ξαπλωμένα δίπλα της!! Σκηνές απείρου κάλλους σας λέω
Παρεπιμπτόντως φίλε endorama το λυκοσκυλάκι το λευκό στα κτήματα του τέως που είναι περιφραγμένο και γαβγίζει σαν τρελλό δεν είναι ούτε άγριο αλλά ούτε και τσιμπουριάρικο. Είναι απλά ένα γέρικο σε ηλικία σκυλάκι που όσο άγρια και να γαβγίζει όταν πας κοντά και βάλεις τα δάχτυλα μέσα απότο συρματόπλεγμα μπορείς άνετα να το χαϊδέψεις...
Η επαφή με τη φύση μας κάνει πιό δυνατούς πιο υγιείς...
Περπατήστε στην ακροθαλασσιά ξυπόλυτοι και ας μην είναι καλοκαίρι...
Περπατήστε στο βουνό ξυπόλυτοι και νιώστε την ενέργεια που σας χαρίζει η γη να σας πλημμυρίζει...
Βγείτε από τα αμάξια και ας έχει χιονίσει και κάνει κρύο... Εγώ όταν γέννησα την κόρη μου μόλις σαράντησε την έντυσα καλά, πήρα και το σκύλο και πήγαμε βόλτα στα χιόνια... χτυπιόντουσαν όλοι ότι είμαι ανεύθυνη, ότι το παρακάνω.
Σας πληροφορώ τα παιδιά των φιλενάδων μου που είναι στην ίδια ηλικία αρρωστήσαν τουλάχιστον 5 φορές μέσα στο χειμώνα, εμένα που το παιδί μου ήρθε σε επαφή με αρρώστους, με χιόνι, με κρύο, με ζώα δεν έπαθε τίποτα μέχρι σήμερα ... Αγκαλιάστε τη φύση και θα σας αγκαλιάσει και εκείνη...
quote:φιλη Avallon δεν υπαρχουν κακοι σκυλοι αλλα κακα αφεντικα οταν ειχα πει οτι ειναι τσιμπουροσακος δεν ηθελα να το υποτιμησω το αμοιρο το ζωντανο απλα ηθελα να πω οτι δεν ειναι κανενας φυλακας της προκοπης (σε συγκριση παντα με κατι αλλα σκυλακια φυλακες με ηλιθια αφεντικα).
Παρεπιμπτόντως φίλε endorama το λυκοσκυλάκι το λευκό στα κτήματα του τέως που είναι περιφραγμένο και γαβγίζει σαν τρελλό δεν είναι ούτε άγριο αλλά ούτε και τσιμπουριάρικο. Είναι απλά ένα γέρικο σε ηλικία σκυλάκι που όσο άγρια και να γαβγίζει όταν πας κοντά και βάλεις τα δάχτυλα μέσα απότο συρματόπλεγμα μπορείς άνετα να το χαϊδέψεις...
quote:και πολυ καλα εκανες αφου πλεον τα παιδια τους ολοι τα μεγαλωνουν μεσα σε γυαλες ειναι απαρεδεκτοι ολοι
Σας πληροφορώ τα παιδιά των φιλενάδων μου που είναι στην ίδια ηλικία αρρωστήσαν τουλάχιστον 5 φορές μέσα στο χειμώνα, εμένα που το παιδί μου ήρθε σε επαφή με αρρώστους, με χιόνι, με κρύο, με ζώα δεν έπαθε τίποτα μέχρι σήμερα
"μην τρεξεις" - "μην πιανεις το σκυλακι ειναι αρρωστο" - "φυσαει λιγο φορα τρεις μπλουζες και εννια μπουφαν" μη αυτο και μη εκεινο
τα ματωμενα γονατα πλεον στα παιδακια ειναι φαινομενο προς εξαφανιση
ασε που με το που φτερνιστει το παιδακι αμεσως τρεχουν στον γιατρο και μετα το πλακωνουν στα σιροπια με αυτο τον τροπο πως θα αναπτυξει της αμυνες του ο οργανισμος?
αν δεν παιξει με το σκυλακι και δεν χαιδεψει την γατουλα πως θα ερθει κοντα στα ζωα και θα μαθει να τους συμπεριφερεται?
αν το πας στο δασος για να το δει μεσα απο το αυτοκινητο πως θα μαθει να νοιωθει την φυση?
αν δεν τρεξει και δεν πεσει κατω να χτυπησει και λιγο πως θα σκληραγωγηθει λιγο? τωρα σε αυτο καποιοι θα με πουν ακραιο αλλα χρειαζεται και αυτο παιδακι χωρις ιωδιο στα γονατα σημαινει οτι το παιδακι το εχουν στην γυαλα που το μονο που του επιτρεπεται ειναι να αναπνει και να υπαρχει.
και φυσικα το μη γιατι θα λερωσεις τα ρουχα σου ναι αλλα ο λεκες ειναι αποτελεσμα δραστηριοτητας και σταματωντας τον λεκε σταματας και την κινηση δηλαδη εχουμε ενα παιδακι που δεν πρεπει να κουνιεται ελεος
αλλα ωρα να επιστρεψω στο θεμα μας εχω μια ερωτηση να κανω στους πιο "ψαγμενους" σημερα το απογευμα πηγα για περιπατο στο αγαπημενο μου μονοπατι μια διαδρομη οπου την εχω κανει πολλες φορες αλλα μολις σημερα παρατηρησα μια πινακιδα καρφωμενη σε ενα δεντρο (την εκρυβαν τα κλαδια του δεντρου) οπου ειχαν γραψει ΝΕΡΑΙΔΟΣΤΡΑΤΑ και διπλα ειχε καποια αρχικα ξερει κανενας τιποτα για αυτο?
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
νεραϊδόστρατα ε ; ΕΝ-ΔΙΑ-ΦΕΡΟΝ
Τα αρχικά, που είπες, τί ήταν?
Ή ΘA BPOYME TO ΔPOMO Ή ΘA TON ΔHMIOYPΓHΣOYME
Edited by - Oannes on 22/09/2003 21:26:58
μεσα στην εβδομαδα προτεινω αναβαση μαλλον μας βλεπω για πεμπτη η παρασκευη γιατι εχω κατι τρεξιματα αυτες της μερες αλλιως Σ/Κ
αυριο θα ανεβω και εγω αλλα το μεσημερακι με μια φιλη μου
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
- Αυτό το μουγκρητό που ακούγεται τί είναι ; Αρκούδες ;
¶ντε να εξηγήσεις ότι είναι ελάφια που ζευγαρώνουν.
- Όχι κυρία μου... Ελάφια είναι που ζευγαρώνουν
- Τί ; Έχει κι ελάφια ; Γιώωωωργοοοο πάμε να φύγουμε μη μας καρφώσει κανένα αρσενικό με τα κέρατά του
Ευτυχώς ξεκουμπίστηκαν και συνέχισα να χαζεύω μια σαύρα που έπαιζε μαζί μου κρυφτό...
Ή ΘA BPOYME TO ΔPOMO Ή ΘA TON ΔHMIOYPΓHΣOYME