- ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ? - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Μετά απ' αυτό το στάδιο λοιπόν (της συνειδητοποίησης και του ορισμού του προβλήματος) τι είναι αυτό που μπορεί να γίνει?
Με ποιό τρόπο εμείς ως πολίτες θα προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τα πράγματα και να προωθήσουμε μια αλλαγή?
Αγαπητέ libero, είναι γεγονός πως έχουν γίνει αρκετές σχολές στην επαρχία.
Δε νομίζω ο λόγος δημιουργίας τους να είναι αυτός που αναφέρεις:
quote:
Τα έφτιαξαν, για να νομίζουν οι φοιτητές των μεγάλων πόλεων ότι, δήθεν σπουδάζουν σε ανώτερο πανεπιστήμιο, σε σύγκριση με αυτά της περιφέρειας και να μην ανταγωνίζονται αυτά του εξωτερικού.
Πως θα μπορούσε να γίνεται αυτό όταν οι βαθμοί στα απολυτήρια των πτυχίων από μια σχολή της περιφέρειας είναι πολύ υψηλότεροι από αυτούς των πτυχίων αντίστοιχων σχολών στις μεγάλες πόλεις.
Δεν ξέρω γιατί γίνεται αυτό, να υπάρχει δηλαδή αυτή η απόκλιση στους βαθμούς των απολυτηρίων, μου έχει προκαλέσει όμως εντύπωση επειδή έχω ακούσει πολλές τέτοιες περιπτώσεις.
Από την άλλη, ένα άλλο πρόβλημα που υφίσταται, είναι στις μετεγγραφές.
Πολλές φορές ένας φοιτητής σε μια σχολή της επαρχίας, ερχόμενος στην Αθήνα πχ βλέπει ότι του έχουν αναγνωρίσει πολύ λίγα μαθήματα από αυτά που είχε περάσει.
Όσον αφορά την επιθυμία όλων μας να αποκτήσουμε πτυχία, να γίνουμε επιστήμονες κτλ δεν θα διαφωνήσω.
Οι λόγοι που δημιουργούν αυτήν την τάση είναι κυρίως κοινωνικοί - ψυχολογικοί.
Υπάρχει η αντίληψη ότι ένας άνθρωπος με πανεπιστημιακή μόρφωση είναι "ανώτερου επιπέδου" από έναν άνθρωπο που δεν την έχει λάβει.
Και μ' αυτόν τον τρόπο επιθυμούμε να "φανούμε", να μας παρατηρήσουν και να νιώσουμε σπουδαίοι μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο το οποίο προωθεί μια τέτοια στάση.
Άλλες φορές υπάρχει η οικογενειακή πίεση που οδηγεί ένα νέο άνθρωπο να θέλει να σπουδάσει μόνο που τις περισσότερες φορές δεν κατανοεί ούτε το λόγο που σπουδάζει αλλά ούτε κι αν θέλει να ασχοληθεί αργότερα μ' αυτό το οποίο σπούδασε...
In anticipation of my resurrection...
Εδώ ανοίγετε ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο θα ήταν ωραίο να συζητήσουμε.
Για κάποιον που δεν έχει άμεση σχέση όπως το να έχει δικά του παιδιά ή να διδάσκει ο ίδιος ή έστω να εμπλέκεται με κάποιον τρόπο, στην εκπαιδευτική διαδικασία, είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Και πάλι όμως πιστεύω, ότι μπορεί με τον τρόπο του να συμβάλει.
Ας ξεκινήσουμε από κάποιον που δεν έχει, ούτε παιδιά, ούτε κάποια επαφή με το εκπαιδευτικό σύστημα.
Εάν έχει επαφή με παιδιά μπορεί να τους δώσει κίνητρα και ερεθίσματα προς διάφορες κατευθύνσεις. Όταν π.χ. «δουλεύω» με παιδιά μικρής ηλικίας αν και σε τομέα κάπως άσχετο, προσπαθώ να τους δώσω τα ερεθίσματα και τα κίνητρα να δημιουργήσουν, να καταλήξουν στο σωστό με προσωπική έρευνα, να μάθουν να βλέπουν πρώτα τα θετικά και να σέβονται ή μάλλον να αισθάνονται με αυτόν τον τρόπο απέναντι στους άλλους.
Και θα μου πεις τι έχει να κάνει αυτό με το σχολείο? κάθε βήμα στην ανάπτυξη του χαρακτήρα του παιδιού είναι σημαντικό. Αλλιώς θα αντιμετωπίσει τους συμμαθητές, τους καθηγητές όταν το πρώτο που βλέπει είναι τα θετικά τους στοιχεία. Στην ζωή μας έχουμε μάθει απλά να ψάχνουμε και να βρίσκουμε ελαττώματα. Βλέπουμε τον συμμαθητή μας και αμέσως τον κοροϊδεύουμε γιατί είναι ψευδός, κουτσός κλπ. Πόσο διαφορετικά θα είναι εάν πρώτα δούμε το ότι έχει χιούμορ, μας βοηθάει στα μαθήματα κλπ. Η πρώτη αντίδραση στον δάσκαλο είναι να βρούμε που πονάει και να του κάνουμε την ζωή δύσκολη, αλλά δεν θα είχε και αυτός διαφορετική στάση απέναντί μας εάν κι εμείς πρώτα τον αντιμετωπίζαμε σαν δάσκαλο?
Δεν εννοώ να γίνουμε θύματα, φυσικά.
Όταν το παιδί από μικρό μπαίνει σε μια διαδικασία να ψάχνει και μόνο του λύσεις και γνώσεις, δεν θα αντιμετωπίσει και τα μαθήματα αναλόγως?
Και θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρχει θετική αλληλεπίδραση και με τους δασκάλους.
Στην επαφή μας λοιπόν με τα παιδιά, ανίψια, ξαδέρφια, κλπ μπορούμε να κάνουμε μια τέτοια προσπάθεια. Αυτά είναι που θα μπουν ή ζουν το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι μέρη του και επιδρούν σε αυτό.
Στον χειρότερο σχολείο να πηγαίνουν, θα έχουν τα εφόδια να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και να συμβάλουν με τον τρόπο τους στην ενίσχυση θετικών στοιχείων, κυρίως μεγαλώνοντας.
Ένας άλλος τρόπος θα ήταν άτομα με προτάσεις να μπορούν να συναντηθούν, να ανταλλάξουν απόψεις και αν καταφέρουν να καταλήξουν κάπου να προσεγγίσουν συλλόγους γονέων και καθηγητών και να δώσουν τις προτάσεις τους.
Λίγο επιστημονική φαντασία σενάριο, αλλά ίσως κάπου – κάποτε ……
quote:
Όταν το παιδί από μικρό μπαίνει σε μια διαδικασία να ψάχνει και μόνο του λύσεις και γνώσεις, δεν θα αντιμετωπίσει και τα μαθήματα αναλόγως?
Και θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρχει θετική αλληλεπίδραση και με τους δασκάλους.
Στην επαφή μας λοιπόν με τα παιδιά, ανίψια, ξαδέρφια, κλπ μπορούμε να κάνουμε μια τέτοια προσπάθεια. Αυτά είναι που θα μπουν ή ζουν το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι μέρη του και επιδρούν σε αυτό.Λίγο επιστημονική φαντασία σενάριο, αλλά ίσως κάπου – κάποτε ……
Καθόλου επιστημονική φαντασία, σενάριο wainamoinen,
μια χαρά σωστό και εύκολο στην πράξη.Καλό θα ήταν να το ξεκινήσουν έστω οι γονείς απο τα παιδιά τους και οι καθηγητές να βλέπουν τους μαθητές ως παιδιά τους, amalia
, και όλα γίνονται. Για να μπει στην διαδικασία να ψάξει ένα παιδί μόνο του τις γνώσεις θα πρέπει οι μεγαλύτεροι ή οι καθηγητές να μην είναι απόλυτοι, δογματικοί στις απαντήσεις τους και τα λόγια τους, με ελληνικό δημοσιοϋπαλληλικό ύφος, αλλά να δίνουν και ένα περιθώριο, (ένα μυστήριο) για να ψάξει και λίγο ο μαθητής.Οι πιο συχνές απαντήσεις των καθηγητών σε εμένα ήταν: «τι το θες τώρα αυτά είναι εκτός ύλης» ή «αυτά θα τα μάθεις αργότερα, στο πανεπιστήμιο».
Dying_Incubus...
quote:
Πως θα μπορούσε να γίνεται αυτό όταν οι βαθμοί στα απολυτήρια των πτυχίων από μια σχολή της περιφέρειας είναι πολύ υψηλότεροι από αυτούς των πτυχίων αντίστοιχων σχολών στις μεγάλες πόλεις.
Ακριβώς αυτό συμβαίνει, γιατί μπαίνουν οι βαθμοί σε αυτά, «αβέρτα» (και σε μικρότερο βαθμό στα «κεντρικά» πανεπιστήμια). Ακριβώς αυτά συζητάνε οι φοιτητές και οι καθηγητές στα πανεπιστήμια των μεγάλων πόλεων «και καλά, είναι πιο δύσκολα και με πιο "αυστηρούς" καθηγητές απ’ ότι αυτά της περιφέρειας».
Τα καινούργια τμήματα που ανοίγονται στην περιφέρεια στελεχώνονται από νέους καθηγητές, οι οποίοι "βαπτίζονται" καθηγητές στην αντίστοιχη «μητρική» ας την πούμε σχολή. Έχεις πάει ποτέ σε παρουσίαση διδακτορικής διατριβής? Πήγαινε μια φορά, είναι δημόσιες (δεν χρειάζονται πρόσκληση) παρακολούθησε και κάνε και καμιά ερώτηση στον υποψήφιο αν θέλεις. Θα μείνεις έκπληκτος με την όλη διαδικασία.
Κι αυτό επειδή σύμφωνα με τα λεγόμενα σου έχει σημασία ο μαθητής να θεωρηθεί πρώτα σα μια αυθύπαρκτη οντότητα, ως άνθρωπος κι ύστερα ως μαθητής.
Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό αυτό, ακόμα κι ένα μαθητή πολύ αδύναμο να προσπαθήσεις να του δώσεις πλάγια κίνητρα ώστε να καταλάβει πρώτα απ' όλα τα θετικά γνωρίσματα και τις ικανότητες που έχει ως άτομο κι ύστερα ως μαθητής.
Άλλωστε, όταν γίνει το πρώτο σταδιακά θα αρχίσει να γίνεται και το δεύτερο - όπως στην περίπτωση που περιέγραψε η amalia.
Πόσα παιδιά στις μέρες μας έχουν την τύχη να βιώσουν κάτι τέτοιο?
Από την άλλη, πως να γίνει αυτό όταν σε μια αίθουσα διδασκαλίας ο καθηγητής έχει να ασχοληθεί με τουλάχιστον 30 παιδιά για 1 - 2 ώρες της εβδομάδας?
Ένα παιδί στο Δημοτικό αρχίζει να μαθαίνει την ζωή και τους ανθρώπους, στο Γυμνάσιο και το Λύκειο αρχίζει να συνειδητοποιεί τον δικό του εαυτό και να τον μαθαίνει.
Κι αυτό είναι πολύ τρομακτικό για έναν έφηβο...
Όλοι μας έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο και ξέρουμε πως γίνεται κάτι τέτοιο.
Χρειάζεται πρότυπα, καθοδήγηση, κίνητρα.
quote:
Στην ζωή μας έχουμε μάθει απλά να ψάχνουμε και να βρίσκουμε ελαττώματα. Βλέπουμε τον συμμαθητή μας και αμέσως τον κοροϊδεύουμε γιατί είναι ψευδός, κουτσός κλπ. Πόσο διαφορετικά θα είναι εάν πρώτα δούμε το ότι έχει χιούμορ, μας βοηθάει στα μαθήματα κλπ. Η πρώτη αντίδραση στον δάσκαλο είναι να βρούμε που πονάει και να του κάνουμε την ζωή δύσκολη, αλλά δεν θα είχε και αυτός διαφορετική στάση απέναντί μας εάν κι εμείς πρώτα τον αντιμετωπίζαμε σαν δάσκαλο?
Αυτό που λες είναι πολύ σημαντικό και φυσικά δεν συμβαίνει μόνο σε επίπεδο μαθητών ή μαθητών - καθηγητών...
quote:
Τα καινούργια τμήματα που ανοίγονται στην περιφέρεια στελεχώνονται από νέους καθηγητές, οι οποίοι "βαπτίζονται" καθηγητές στην αντίστοιχη «μητρική» ας την πούμε σχολή. Έχεις πάει ποτέ σε παρουσίαση διδακτορικής διατριβής? Πήγαινε μια φορά, είναι δημόσιες (δεν χρειάζονται πρόσκληση) παρακολούθησε και κάνε και καμιά ερώτηση στον υποψήφιο αν θέλεις. Θα μείνεις έκπληκτος με την όλη διαδικασία.
Αγαπητέ libero, μέχρι να πάω δε ρίχνεις μια μίνι ενημέρωση?
In anticipation of my resurrection...
quote:Σαν τι ενημέρωση να σου δώσω Dying_Incubus?
Και εγώ δεν τα ξέρω πολύ καλά. Συνήθως είναι γραμμένη στον οδηγό σπουδών της σχολής. Έχω πάει μόνο, σε δυο παρουσιάσεις διδακτορικής εργασίας και μια μεταπτυχιακή. Παρουσιάζει σε 45 λεπτά την εργασία του (εμένα μου φαίνονται λίγα) και μετά αρχίζουν οι «στημένες» ερωτήσεις (κυρίως από τον καθηγητή που τον βοηθάει κατά την διάρκεια της προετοιμασίας) από την επιτροπή, η οποία αποτελείται από 3 καθηγητές του εργαστηρίου, σχετικού με το θέμα της διατριβής, είναι παρών και ο πρόεδρος της σχολής και διάφοροι άλλοι: καθηγητές, οισυγγενείς του υποψήφιου, φοιτητές δεν έχω δει. Όλοι παίρνουν μεγάλο βαθμό, 9 +. Βέβαια ο υποψήφιος κάθε φορά ήταν ένας. Ίσων αν υπήρχαν περισσότεροι υποψήφιοι (και λιγότερες οι θέσεις) θα γινόταν κάποια επιλογή. Δεν υπάρχει όμως αξιοκρατία κατά την γνώμη μου, αλλά παίζουν ρόλο οι γνωριμίες, καταγωγή,... 
Αυτή όμως είναι η δική μου άποψη, δεν ξέρω πως θα φανεί σε ‘σένα .
Δεν είναι όμως μόνο αυτό, το πρόβλημα. Θα μπορούσαν οι φοιτητές με τις ερωτήσεις τους να φέρουν σε δύσκολη θέση τον ανάξιο καθηγητή. Έλα όμως που δεν πατάνε στις σχολές και διαβάζουν το μάθημα 5 μέρες πριν τις εξετάσεις. Οι άλλοι που διαβάζουν και βγάζουν μεγάλους βαθμούς, βλέπουν τον καθηγητή σαν Θεό, παντογνώστη και ότι γράφει το αντιγραμμένο βιβλίο, είναι νόμος, δεν σηκώνει αμφισβήτηση.
Οι αντιδραστικοί και «αγωνιστές» φοιτητές και καθηγητές, δεν τα βγάζουν αυτά προς τα έξω. Η συγκάλυψη και ο «συναδελφισμός» σε όλο της το μεγαλείο. Το καλάμι στο οποίο ανεβαίνουν όταν περνάνε σε κάποια σχολή και ο εγωισμός, δεν σπάει εύκολα. Ας σταυρώσουμε τα χέρια μας λοιπόν και ας περιμένουμε τον Μ. Τριανταφυλλόπουλο να αποκαλύψει αυτήν την μεμονωμένη περίπτωση, εμείς δεν είμαστε «καρφιά». Δεν είναι δική μας δουλειά αυτή, αλλά του κράτους. Γι’ αυτό δεν δουλεύουμε άλλωστε, και πληρώνουμε φόρους? Μόνο που μας ενοχλεί το επίθετο "πρόβατο".
quote:
Παρουσιάζει σε 45 λεπτά την εργασία του (εμένα μου φαίνονται λίγα) και μετά αρχίζουν οι «στημένες» ερωτήσεις (κυρίως από τον καθηγητή που τον βοηθάει κατά την διάρκεια της προετοιμασίας) από την επιτροπή, η οποία αποτελείται από 3 καθηγητές του εργαστηρίου, σχετικού με το θέμα της διατριβής, είναι παρών και ο πρόεδρος της σχολής και διάφοροι άλλοι: καθηγητές, οισυγγενείς του υποψήφιου, φοιτητές δεν έχω δει. Όλοι παίρνουν μεγάλο βαθμό, 9 +. Βέβαια ο υποψήφιος κάθε φορά ήταν ένας. Ίσων αν υπήρχαν περισσότεροι υποψήφιοι (και λιγότερες οι θέσεις) θα γινόταν κάποια επιλογή. Δεν υπάρχει όμως αξιοκρατία κατά την γνώμη μου, αλλά παίζουν ρόλο οι γνωριμίες, καταγωγή,...
Έχετε ακούσει για καμιά περίπτωση στην Ελλάδα όπου η διατριβή έχει απορριφθεί και ο υποψήφιος πρέπει να την αναθεωρήσει και να επαναλάβει την όλη διαδικασία; Ρωτάω από απλή περιέργεια γιατί δεν ξέρω. Εδώ πάντως συμβαίνει συχνά.
Ο όρος που χρησιμοποιείται στο εξωτερικό δεν είναι "παρουσίαση" αλλά defence δηλαδή "υπεράσπιση" αφού ο υποψήφιος διδάκτορας βρίσκεται σε ένα είδους "επιστημονικό δικαστήριο" όπου πρέπει να αποδείξει την εγκυρότητα και την επιστημονική σημασία του έργου του.
quote:
Σαν τι ενημέρωση να σου δώσω Dying_Incubus?
Σαν αυτή που μου έδωσες!
Δεν αντιλέγω στα όσα αναφέρεις αλλά αυτός που έχει τη μικρότερη ευθύνη απ' όλους είναι ο υποψήφιος...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Δεν αντιλέγω στα όσα αναφέρεις αλλά αυτός που έχει τη μικρότερη ευθύνη απ' όλους είναι ο υποψήφιος...
Σίγουρα, ειδικά αν η εργασία του είναι άξια. Αλλά μετά, γίνεται καθηγητής, κάπως θα πρέπει να φροντίσει ώστε να μην καταντήσει σαν κι αυτούς που τον έχρησαν. Να μην γίνει ένας από τους πολλούς δημοσίους υπαλλήλους, κομπλεξικούς καθηγητές. Να ανοίξει και κανά βιβλίο. Να φροντίσει τέλος πάντων να μάθει και ο ίδιος περισσότερα αλλά και τους μαθητές του αργότερα.
Υπάρχει όμως και η παροιμία: με όποιον δάσκαλό καθίσεις… και ο ωχαδερφισμός είναι πολύ κολλητικός.
Όταν για παράδειγμα ένας άνθρωπος με θέληση να δώσει τον αγώνα του, με ικανότητες και με επίγνωση της όλης κατάστασης "μπλέκει" σε ένα τέτοιο σύστημα θα ψάξει να βρει ανθρώπους οι οποίοι διακατέχονται από τα ίδια αισθήματα και τις ίδιες επιθυμίες, ώστε αυτή του η προσπάθεια να βρει απήχηση και σε άλλους ανθρώπους και να γίνει πιο οργανωμένη.
Αν δεν βρει όμως πρόσφορο έδαφος τι γίνεται?
Ή τα παρατάει και φεύγει, ή δίνει μόνος του έναν αγώνα μέχρις ότου να τον φάνε οι "λύκοι" ή τα παρατάει και φεύγει.
Αν συμβεί μια από τις παραπάνω εκδοχές, τι καταλαβαίνει αυτός ο άνθρωπος για τη μάχη που επιθυμούσε να κάνει?
Ότι την υποστήριζε με την ψυχή του ή όχι?
Υπάρχει βέβαια κι άλλη λύση αλλά θέλει επιμονή, ολοένα και πιο συνειδητή προσπάθεια σ' αυτό που θέλει να κάνει και νου.
Αν τα διαθέτει αυτά θα βρει τον τρόπο να συνεχίσει τον αγώνα του.
Αν γίνει αυτό θα δει πως δε μπορεί, όλο και κάποιος άλλος άνθρωπος θα έχει τις ίδιες ανησυχίες μ' εκείνον, όλο και κάποιος θα έρθει...
In anticipation of my resurrection...
Όπως βλέπουμε λοιπόν όλοι, το σύστημα ανακυκλώνεται. Θυμίζει τον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του, αλλά ένα κατάφερε να επιβιώσει, να μεγαλώσει ικανό να τον αντιμετωπίσει. Έτσι γίνεται και στην εκπαίδευση μέχρι κάποιος ή κάποιοι σταδιακά και μεθοδικά καταφέρουν να αντιμετωπίσουν την υπάρχουσα κατάσταση.
Και για να γίνει αυτό χρειάζονται θεμέλια γερά, γι αυτό και κάνω λόγο πρώτα για δημοτικό, γυμνάσιο κλπ. Φτάνοντας στο τέλος στην ανώτερη εκπαίδευση.
Κάποια στιγμή αναφέρθηκα στους συλλόγους γονέων. Θα μπορούσαν να είναι ποιο δραστήριοι, ποιο οργανωμένοι μεταξύ τους.
Να οργανώσουν βιβλιοθήκες. Βιβλιοθήκες ανάλογες τις ηλικίας των παιδιών. Υπάρχει μια αρκετά αξιόλογη βιβλιογραφία παιδικών βιβλίων ποικίλης θεματολογίας, από παραμύθια μέχρι μυθολογία, ιστορία κλπ. Μπορούν να συμβάλουν μέσω παιδευτικών δραστηριοτήτων ομαδικών και ατομικών. Όπως ομαδικών παρουσιάσεων από τα παιδιά, θεατρικών ομάδων, παιχνιδιών, επισκέψεων κλπ. Σε συνεργασία και με τους δασκάλους να δανειστούν ή να δημιουργήσουν κάποιες ώρες για ενημέρωση, συζήτηση σε διάφορα θέματα. Π.χ. έβλεπα σε μια εκπομπή του Κούλογλου ότι σε κάποια δημοτικά με πρωτοβουλία του ίδιου του σχολείου, κάνουν στα παιδιά «μάθημα» σωστής διατροφής, χωρίς κάτι τέτοιο να περιλαμβάνεται στις οδηγίες του Υπουργείου.
Θα μπορούσαν να έχουν απαιτήσεις από τους εκπαιδευτικούς, να τους δείχνουν τις διαφωνίες τους και να κάνουν τις προτάσεις τους. Προτάσεις που θα έχουν δουλέψει και θα έχουν βάση στήριξης, ώστε να μην αντιμετωπίζονται ως προτάσεις κάποιων «ασχέτων».
Οι σύλλογοι θα μπορούσαν να οργανωθούν μεταξύ τους, να βρίσκονται σε επαφή. Επαφή που εκτός των άλλων θα προσφέρει κοινό σχέδιο δράσης, περισσότερες ιδέες. Μεγαλύτερη ευκολία ενημέρωσης και σωστής επιλογής υλικού.
Και αυτή η επιλογή υλικού και προσέγγισης των παιδιών είναι κάτι φυσικά δύσκολο. Θα πρέπει να υπάρξει επαφή με αντίστοιχα άτομα ώστε να επιλεγούν π.χ. τα σωστά βιβλία, βασισμένα σε ιστορικές ή επιστημονικές έγκυρες πηγές, ή διάφορες μορφές προσέγγισης των νέων, μέθοδοι διδασκαλίας. Είναι μια σοβαρή και υπεύθυνη δουλεία που εφόσον οι πλειοψηφία (κατά τα φαινόμενα) των δασκάλων δεν την κάνει, ούτε φυσικά το υπουργείο, οι γονείς είναι οι επόμενοι να αναλάβουν πρωτοβουλία.
Είμαι σίγουρη ότι πολλοί εκπαιδευτικοί θα βοηθήσουν σε ένα τέτοιο έργο. Και αυτή η συμμετοχή θα πρέπει να είναι ένας από τους στόχους των συλλόγων γονέων.
Εάν ενδιαφερόμαστε για το μέλλον των παιδιών μας θα πρέπει να το παλέψουμε ακόμα περισσότερο.
Φυσικά και καταλαβαίνω την έλλειψη χρόνου όπως και την επικινδυνότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος αλλά είναι καλύτερο από την αδράνεια.
Εάν ένας ένας κόκκος δεν έμπαινε μέσα, δεν θα γέμιζε ποτέ. Κάθε κόκκος έχει αξία. Από αυτόν αποτελείτε το σύνολο τα πολλά και τα λίγα.
Αλλά το βλέπουμε σαν σύνολο, μόνο σαν σύνολο. Δεν υπάρχει αυτός ο μικρός κόκκος υπάρχει η ντουζίνα. Αφαιρούμε την αξία από το σημαντικότερο συστατικό αυτής την ντουζίνας. Αυτόν τον ένα μικρούλη ασήμαντο κόκκο, η απουσία του οποίου σημαίνει αυτόματα την μη ύπαρξη της ντουζίνας.
Το ίδιο κάνουμε και στην ζωή μας. Γιατί να μην πετάξω το ντενεκεδάκι κάτω? Με ένα θα σωθεί ο κόσμος? Όχι αλλά εάν 30 ακόμα σε μιμηθούν θα έχουμε ένα λόφο από κουτάκια κι εάν όλη η πόλη σε μιμηθεί θα μας πνίξουν τα κουτάκια.
Εάν ένας δάσκαλος αλλάξει προς το καλύτερο οι 30 μαθητές θα το δουν. Κάποιοι θα στιγματιστούν θετικά και θα το φέρουν στην υπόλοιποι ζωή τους. Εάν περισσότεροι το κάνουν αυτό, περισσότεροι μαθητές θα ακολουθήσουν. Και όταν αυτοί θα βγουν στην ζωή, σε νέα άτομα θα το μεταδώσουν κλπ. Και σταδιακά το ένα καλό γίνεται πολλά, διαδίδεται.
Ένας λοιπόν να αλλάξει κινεί τον τροχό. Κάθε δάσκαλος λοιπόν αξίζει να το κάνει, έστω γι αυτόν τον ένα μικρούλη μαθητή που θα αγγίξει, γιατί αυτός ο ένας θα γίνουν πολλοί με τον καιρό.
Σαν εκπαιδευτικοί λοιπόν τι κάνουμε? Γιατί το λειτούργημα έγινε δουλεια? Γιατί μπροστά στον εκπληκτικό κόσμο που απλώνεται μπροστά μας, επιλέξαμε να μείνουμε στον βάλτο?
Σε αυτό που αναφέρεις ότι οι αλλαγές θα πρέπει να δρομολογηθούν από την πρώτη βαθμίδα εκπαίδευσης κι ύστερα να ανέλθουμε στις επόμενες, συμφωνώ απόλυτα.
Είναι κάτι που έχω πει κι εγώ καθώς πιστεύω ότι αποτελεί έναν σωστότερο και πληρέστερο τρόπο για μια υγιέστερη εκπαίδευση, η οποία θα προσεγγίσει περισσότερο την έννοια της παιδείας...
Επίσης, είναι μια πολύ καλή σκέψη αυτή που έκανες για τους συλλόγους γονέων και τη μεταξύ τους συσπείρωση προκειμένου να αναλάβουν συντονισμένη δράση:
quote:
Οι σύλλογοι θα μπορούσαν να οργανωθούν μεταξύ τους, να βρίσκονται σε επαφή. Επαφή που εκτός των άλλων θα προσφέρει κοινό σχέδιο δράσης, περισσότερες ιδέες. Μεγαλύτερη ευκολία ενημέρωσης και σωστής επιλογής υλικού.
Και αυτή η επιλογή υλικού και προσέγγισης των παιδιών είναι κάτι φυσικά δύσκολο. Θα πρέπει να υπάρξει επαφή με αντίστοιχα άτομα ώστε να επιλεγούν π.χ. τα σωστά βιβλία, βασισμένα σε ιστορικές ή επιστημονικές έγκυρες πηγές, ή διάφορες μορφές προσέγγισης των νέων, μέθοδοι διδασκαλίας. Είναι μια σοβαρή και υπεύθυνη δουλεία που εφόσον οι πλειοψηφία (κατά τα φαινόμενα) των δασκάλων δεν την κάνει, ούτε φυσικά το υπουργείο, οι γονείς είναι οι επόμενοι να αναλάβουν πρωτοβουλία.
Είμαι σίγουρη ότι πολλοί εκπαιδευτικοί θα βοηθήσουν σε ένα τέτοιο έργο. Και αυτή η συμμετοχή θα πρέπει να είναι ένας από τους στόχους των συλλόγων γονέων.
Και πιστεύω κι εγώ ότι αρκετοί εκπαιδευτικοί θα υποστήριζαν μια τέτοια προσπάθεια επειδή θα δουν ότι αυτό που προσπαθούν να προωθήσουν οι ίδιοι αποτελεί μια επιθυμία μιας μεγαλύτερης μερίδας ανθρώπων.
Είναι πολύ διαφορετική η προσπάθεια που θα κάνουν ένας ή πέντε άνθρωποι από το να την κάνουν χίλιοι ή και περισσότεροι.
Κλείνω το μήνυμα σου σε κάτι πραγματικά όμορφο που αναφέρεις και μακάρι να σκεφτούμε όλοι επάνω σ' αυτό:
quote:
Εάν ένας δάσκαλος αλλάξει προς το καλύτερο οι 30 μαθητές θα το δουν. Κάποιοι θα στιγματιστούν θετικά και θα το φέρουν στην υπόλοιποι ζωή τους. Εάν περισσότεροι το κάνουν αυτό, περισσότεροι μαθητές θα ακολουθήσουν. Και όταν αυτοί θα βγουν στην ζωή, σε νέα άτομα θα το μεταδώσουν κλπ. Και σταδιακά το ένα καλό γίνεται πολλά, διαδίδεται.
Ένας λοιπόν να αλλάξει κινεί τον τροχό. Κάθε δάσκαλος λοιπόν αξίζει να το κάνει, έστω γι αυτόν τον ένα μικρούλη μαθητή που θα αγγίξει, γιατί αυτός ο ένας θα γίνουν πολλοί με τον καιρό.
In anticipation of my resurrection...
Όλα τα παραπάνω μαζί με την υποβάθμιση της παιδείας έχουν μετατραπεί σε τρομακτική πραγματικότητα.
Στις μέρες μας ζούμε σε μια εποχή περίεργης «ειρήνης», η οποία στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας αφαιρεί συνταγματικές ελευθερίες των πολιτών. Ζούμε σε μία περίεργη «δημοκρατία», της οποίας οι λειτουργοί αψηφούν και εμπαίζουν τους πολίτες που την απαρτίζουν. Ζούμε σε μία περίεργη εποχή όπου η ελευθερία μας, μας κρατά ομήρους της ελεγχόμενης πληροφορίας. Ζούμε σε μία κατάσταση «ακήρυχτου πολέμου», με αόρατα όπλα στραμμένα επάνω μας…
Κια όσον αφορά την παιδεία και την, τολμώ να πω εσκεμμένη, πολιτική υποβάθμισης της, έχουμε ανάλογες μαρτυρίες από την Rosalind Peterson, η οποία μας δίνει ανάλογες εικόνες από τις ΗΠΑ.
Να' ναι άραγε τυχαίο, πως άρχισαν να μπαίνουν αμερικάνικοι οργανισμοί "σπόνσορες" στην παιδεία μας, όπως γράφουν πολλά δημοσιεύματα?
Εκείνοι που στο λαό τους παρέχουν "παιδεία επιπέδου παιδικού σταθμού" -όπως λέει η Peterson- έρχονται να "μορφώσουν" και μας?
Ή έρχονται να μας διαμορφώσουν κατα τα πρότυπα της κοινωνίας που έθεσε ο Zbignew Brzezinski*?
Zbignew Brzezinski*=Zbignew Brzezinski, καθηγητής του Παν. Columbia,στη Ν. Υόρκη τη δεκαετία του ’70. Από το 1976 σύμβουλος σε θέματα εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Μέχρι σήμερα βασικός μοχλός της Αμερικανικής πολιτικής, υψηλόβαθμο στέλεχος της Τριμερούς Επιτροπής και της Λέσχης Bildenberg.
Συμφωνώ πως όλοι μας, γονείς και ευαισθητοποιημένοι δάσκαλοι και παιδαγωγοί θα πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας την ευθύνη χάραξης του πλαισίου παιδείας που είναι επιθυμητό. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και σε όλους τους τομείς που αφορούν τη ζωή μας θέτοντας νέες βάσεις για τη λειτουργία της πολιτικής, της δικαιοσύνης και της προστασίας του περιβάλλοντος
(Δείτε σας παρακαλώ και την "έκκληση του Carnicom" που αφορά στο θέμα χειραγώγισης του καιρού και της χρήσης του ως όπλο.)
Ότι μας αφορά θα βρει πλέον λύσεις μόνο μέσα από κινήσεις ευαισθητοποιημένων πολιτών και έντονες διαμαρτυρίες.
H υποβάθμισης της εκπαίδευσης είναι το πρώτο στάδιο. Η υπερεργασία το αμέσως επόμενο. Εάν παίζει και το τελευταίο με τις συχνότητες, δένει το γλυκό.
Πράγματι ζούμε περίεργους καιρούς και το τέλος μιας εποχής, όπως φαίνεται. Πλέον δεν μας βάζουν το πιστόλι στον κρόταφο, αλλά τα μέσα που έχουν είναι αόρατα, έμμεσα και ύπουλα. Συνήθως όταν τα καταλάβουμε είναι αργά. Αλλά αυτό μας φοβίζει? Μας εξιτάρει? Μας αφήνει αδιάφορους? Έχουμε τον χρόνο να το σκεφτούμε?
Συχνά μιλάμε για τους αρχαίους που μεγαλούργησαν και για την άθλια σημερινή μας κατάσταση? Γιατί όμως? Ήμασταν πιο έξυπνοι τότε και ξαφνικά χαζέψαμε?
Μήπως είχανε περισσότερο χρόνο?
Χρόνο για πνευματική και σωματική καλλιέργεια.
Χρόνο να σκεφτούνε, να οραματιστούνε, να φιλοσοφήσουνε.
Χρόνο να αθληθούνε, να φάνε, να πιούνε, να διασκεδάσουνε, να ξεκουραστούνε.
Θα μου πείτε χρόνο εις βάρος δούλων. Χρόνο σε καιρό ειρήνης.
Κάθε τι έχει τα θετικά και τα αρνητικά του βέβαια.
Αλλά τηρώντας το μέτρο, έστω και εάν εργάζονταν πάλι θα είχαν αρκετό χρόνο.
Αλλά είχαν και παιδεία. Πολύπλευρη μόρφωση όχι στείρα εκπαίδευση από μικροί με σκοπό να προαχθούν σε εξειδικευμένες παραγωγικές μηχανές.
Μιλάμε πάντα γενικά και στα πλαίσια που επιτρέπουν οι ιδιαιτερότητες της εποχής.
Για να σκεφτούμε, έχουμε πραγματικά ελεύθερο χρόνο και πως τον διαθέτουμε?
Ένα παιδί του δημοτικού σήμερα, πόσο χρόνο έχει και εμείς αντίστοιχα πόσο είχαμε?
Υποβάθμιση της εκπαίδευσης δεν είναι απαραίτητα τα κακά βιβλία, μπορεί κάλλιστα να επιτευχθεί και με άξιου περιεχομένου βιβλία. Πως? Μα με το να είναι απλά πολλά. Πολύ ύλη, λίγος χρόνος => πληροφορίες που περνάνε χωρίς επεξεργασία, βραχυπρόθεσμες μιας και εκτοπίζονται από νέες. Περνάνε δεν μένουν. Χρειάζεται χρόνος να τις αφομοιώσoυμε, χρειάζεται επεξεργασία, αναζήτηση για να τις κατανοήσουμε.
Χρόνο που δεν έχουμε. Που έντεχνα μας τον στερήσανε. Η ύλη αξιόλογη, δυσκολότερη από παλιότερα. Μα φυσικά αφού τα παιδιά μας είναι εξυπνότερα. Δεν θα μπορούσε όμως να είναι λιγότερη. Είπαμε, έχουμε ανέβει νοητική βαθμίδα και αυτό είναι το κόστος. Και στην σημερινή κοινωνία ποιος θα σταθεί με μία μόνο ξένη γλώσσα? Ε? ας βάλουμε και κάνα φροντιστήριο, δεν χάθηκε ο κόσμος.
Και το παιδί? Τι αποκομίζει από όλα αυτά? Ποιες οι επιπτώσεις στον ψυχισμό του? πρέπει να ανταπεξέλθει, αλλά είναι και παιδί. Πότε θα τρέξει, πότε θα παίξει? πότε θα ονειρευτεί και θα αποκοιμηθεί με τα παραμύθια της γιαγιάς?
Έχουμε σκεφτεί την αξία αυτών των δευτερευόντων ασήμαντων πραγμάτων? Γιατί ποτέ δεν λέμε στο παιδί φτάνει το διάβασμα βγες έξω με τους φίλους να παίξεις.
Πότε το παιχνίδι έγινε χάσιμο χρόνου?
Και όμως είναι πηγή φαντασίας, σκέψης και δημιουργείας. Φτιάχνει, βρίσκει προβλήματα και ψάχνει για λύσεις. Το μυαλό δουλεύει σε διάφορα επίπεδα και χρησιμοποιούνται αναγκαστικά και τα δύο ημισφαίρια. Ιδίως εάν υπάρχει κίνηση και συναναστροφή με άλλους, αποκτά μεγαλύτερη αξία. Και είναι κάτι που το κάνει μόνο του, το ευχαριστιέται και αποκομίζει τα μέγιστα από αυτό σε αντίθεση με κάτι που θεωρεί καταπιεστικό.
Αντί να το στείλουμε στο κρεβάτι με φωνές και γκρίνια, γιατί δεν το βάζουμε στο κρεβάτι με ένα καλό παραμύθι? Πόσα διδάγματα περιέχουν αυτές οι χαριτωμένες ιστορίες? Διδάγματα που ακούει με ευχαρίστηση, με κατανοητό τρόπο. Ιστορίες που πάλι εξιτάρουν την φαντασία και την σκέψη. Θυμάται κανείς τον μύθο του Αισώπου με τον λύκο και το αρνί? Ποιος καλύτερος τρόπος να κατανοήσει ένα παιδί, το γιατί να μην λέει ψέματα?
Αλλά όχι, στερούμε την πνευματική του καλλιέργεια με το να το αναγκάζουμε να αποστηθίζει όγκους γνώσεων, με το να το πιέζουμε και να το αγχώνουμε συνεχώς για την απόδοσή του στα μαθήματα, με το να του στερούμε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, με το να μην του επιτρέπουμε να χρησιμοποιήσει το μυαλό του. είναι απλά σαν να περνάμε δεδομένα σε έναν υπολογιστεί. Τα δεδομένα υπάρχουν αλλά είναι άχρηστα στο μηχάνημα εάν κάποιος δεν το χειριστεί (τουλάχιστον αυτά που οι απλοί πολίτες χειριζόμαστε). Δέχεται αλλά δεν μαθαίνει να σκέφτεται.
Αυτή είναι και η αιτία που βρίσκει κλήση σε κάτι και ασχολείται μόνο με αυτό. Μου πάνε τα μαθηματικά? Θα ασχοληθώ με αυτά γιατί που να τα προλάβω όλα…..
Και καλά το σύστημα δουλεύει έτσι. Δεν θέλει σκεπτόμενες ολοκληρωμένες προσωπικότητες, θέλει κουρδιστά μηχανάκια παραγωγής. Εμείς τι κάνουμε γι αυτό? Έχουμε γίνει αυτό που θέλουνε?
Γιατί η ευθύνη σε εμάς των …άντα είναι και δική μας. Δεν είχαμε τα ίδια εκπαιδευτικά προβλήματα και σίγουρα είχαμε περισσότερο χρόνο και επιλογές. Η εκπαιδευτική ποιότητα φυσικά δεν ήτανε καλή, αλλά μας άφηνε κάποια περιθώρια. Και αυτά τα περιθώρια ήταν που μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε και να αρπάξουμε τα όποια θετικά στοιχεία υπήρχαν.
Και γι αυτό πιστεύω ότι εάν είναι να γίνει κάτι πρέπει να γίνει τώρα. Και γι αυτό το βάρος των δασκάλων είναι μεγάλο, γιατί ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποί που μπορούν να κάνουν την διαφορά. Γιατί βρισκόμαστε σε εκείνο το οριακό σημείο της εκπαίδευσης που πλέον εξυπηρετεί καλύτερα από κάθε άλλη περίοδο το σύστημα. Γιατί στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, η παραγωγή του λυκείου θα είναι όμοια με εργοστασίου και τα προϊόντα είναι δύσκολο να τροποποιηθούν μετά.
Να μην παρεξηγηθώ ότι βάζω τους πάντες στην ίδια μοίρα ή ότι υποτιμάω τα παιδιά μας. Αλλά πολύ φοβάμαι για τα παιδιά εκείνα τα οποία είναι στην αποκλειστική φροντίδα του σημερινού εκπαιδευτικού συστήματος με 6-7 ώρες σχολείο και 4-5 φροντιστήριο και λίγη ώρα για αποστήθιση. Όταν θα έχουν τον χρόνο να κοιτάξουν γύρω τους ίσως είναι αργά.
Ο εκπαιδευτικός όμως είναι μέσα στην όλη διαδικασία και το μερίδιο ευθύνης που του αντιστοιχεί είναι ανάλογο.
Φέρει τον τίτλο του «δασκάλου», πόσο βαρύς είναι όμως αυτός ο τίτλος?
Την καλημέρα μου
Τότε, με τις δέσμες, τα θέματα στις εξετάσεις ήταν δύσκολα και πήγαιναν τα παιδιά στο φροντιστήριο για να προετοιμαστούν καλύτερα για τα τέσσερα μαθήματα. Σήμερα πηγαίνουν από συνήθεια, (κάτι σαν έθιμο κατάντησε ) αφού κατάφεραν να πείσουν πως το φροντιστήριο είναι υποχρεωτικό, αύξησαν: τα μαθήματα (π.χ. διαίρεση της μιας φυσικής, σε γενικής και κατεύθυνσης) των πανελλαδικών άρα και τα μαθήματα στα φροντιστήρια, μεροκάματα για τους αδιόριστους καθηγητές και έξοδα από τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Γι’ αυτό σταματήστε τα φροντιστήρια και αφήστε τα παιδιά να μάθουν αυτά που πρέπει με προσωπικό διάβασμα και ότι δεν καταλαβαίνουν να ρωτάνε την επομένη τον καθηγητή του σχολείου. Έτσι και περισσότερο ελεύθερο χρόνο θα έχουν και δεν θα επιβαρύνουν τον οικογενειακό κορβανά και θα γίνεται ουσιαστικό μάθημα στα σχολεία, αναβαθμίζοντας τα.
Αυτό όμως είναι περισσότερο δύσκολο να πείσεις τους γονείς παρά τους μαθητές. Θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους στο φροντιστήριο γιατί το έστειλε και η γειτόνισσα ή νομίζουν πως είναι καθήκον, να ξοδεύουν χρήματα για τα παιδιά τους καθαρίζοντας έτσι την συνείδηση τους.
Και η μεγαλύτερη κατάντια…, δημιουργήθηκαν φροντιστήρια και για τα μαθήματα ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ !!!
quote:
Και η μεγαλύτερη κατάντια…, δημιουργήθηκαν φροντιστήρια και για τα μαθήματα ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ !!!
Και για το Α.Σ.Ε.Π., και για την Τ.τ.Ε. και για την Αγροτική και για τα μεταπτυχιακά και και και....
Μόνο αυτό θα σχολιάσω προς το παρόν. Το θέμα των φροντιστηρίων είναι μεγάλη υπόθεση και δεν έχω το χρόνο τώρα... να μας χαιρόμαστε πάντως (ΚΑΙ) στο θέμα της παιδείας. Το άρθρο 16 μας μάρανε, όχι τα 16 έτη υποχρεωτικής (παρα)παιδείας με σκοπό την πλήρη ισοπέδωση των πτυχίων, τη χρονική (προσωρινή) αναβολή του ασφαλιστικού προβλήματος και τη φαινομενική διόρθωση των οικονομικών δεικτών.
Καλό απόγευμα
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
Είναι όμως γεγονός ότι έχεις διαφορετικές ευκαιρίες από την στιγμή που δεν κρίνεσαι αποκλειστικά σε 2-3 ώρες. Γιατί άνθρωποι είμαστε όλο και κάτι μπορεί να τύχει και να πατώσουμε. Αλλά κάποτε είχαμε μόνο 4 μαθήματα. Πιστεύω ότι κάθε σύστημα έχει και τα θετικά και τα αρνητικά. Δεν κάθισα ποτέ να τα ζυγίσω.
Αλλά με κάποιο τρόπο θεωρούν τα φροντιστήρια αναγκαία. Μίλαγα με παιδί του γυμνασίου και όταν μου είπε σε πόσα μαθήματα έκανε φροντιστήριο έμεινα και τον κοίταζα αποσβολωμένοι. Και πότε διαβάζεις για το σχολείο ? Ποτέ, μου είπε δεν προλαβαίνω, μόνο για το φροντιστήριο έχω χρόνο.
Και όταν μου έλεγαν να πάω φροντιστήριο για ΑΣΕΠ καθηγητών, απόρησα γιατί. Η απάντηση ήταν γιατί σου δίνουν ποιο συγκεκριμένη ύλη και πετυχαίνουν τα θέματα. Δεν ξέρω εάν ισχύει, αλλά είναι κυκλοφορεί πολύ η φήμη. Κι έτσι έγιναν και αυτά αναγκαία. Είναι μια αρρωστημένη κατάσταση, όχι τόσο ο θεσμός πλέον, αλλά η μικρή αξία, που δίνουμε στις δυνατότητές μας. Λες και θα μας τα βάλουνε στο κεφάλι. Από την άλλη, θα μου πείτε, δεν χρειάζεται ο ίδιος χρόνος να καλύψεις κανονικά την ύλη από το να έχεις μερικές ερωτήσεις – απαντήσεις.
Αλλά το ποιο παράξενο είναι το φροντιστήριο ή τα ιδιαίτερα στο δημοτικό γιατί πολλοί γονείς αισθάνονται ότι δεν μπορούν να προσφέρουν ή δεν προλαβαίνουν. Όπως και στο γυμνάσιο, που πάλι για κάποιον ανεξήγητο εν μέρη λόγο, θεωρείται απαραίτητο.
Αλλά όλα συνδέονται και με άλλες καταπληκτικές αντιλήψεις γιατί όλοι θέλουμε τα παιδιά μας δικηγόρους και γιατρούς. Για, να μας πει ότι θέλει να γίνει σιδεράς, μηχανικός αυτοκινήτων, τσαγκάρης χαχα αρχίζει το κήρυγμα για όλες τις ποταπές τέχνες. Αλλά τι εμποδίζει κάποιον να μορφωθεί αλλά στο επάγγελμα να διαλέξει κάποια τέχνη? Έχουμε ταυτίσει το επάγγελμα με την μόρφωση, αλλά πολλοί δεν έχουμε συναντήσει αμόρφωτους «καθηγητάδες»?
Αλλά είπαμε πλέον το σχολείο δεν το έχουμε για μόρφωση αλλά για εκπαίδευση. Και σε αυτήν την κατεύθυνση γίνονται «χρήσιμα» τα φροντιστήρια.