- Μ' αγαπάς; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Κάποτε γράφαμε κάτι κατεβατά γι αυτήνανε αλλά δε μπορώ να τα βρω.
Και τώρα, μετά τις «γιορτές αγάπης» που περάσαμε, με ήρθε πάλι στο μυαλό, ενίοτε και στο στόμα σαν καραμέλα.
Τί διάολο είναι όμως ρε παιδί μου, δεν έχω καταλάβει ακόμη.
Ασε που μπορεί και να μην «είναι» και μπορεί γι αυτό δεν έχω καταλάβει.
Καθόμανε λοιπόν με μια φιλενάδα και πάνω στο δεύτερο τσιγάρο «μετά», μας έπιασε το φιλοσοφικό μιας και το πλάσμα δεν είχε τίποτε καλό και τα ξηρόκαρπα τελείωσαν.
Αφορμή η ηλιθιωδέστερη Νο 2 ερώτηση : «μ’ αγαπάς;»
(η Νο 1 παραμένει η αξεπέραστη «τί σκέφτεσαι;», λες κι άμα ήθελα να ξέρει ο άλλος τί σκέφτομαι δε θα σκεφτόμουν φωναχτά, άσε που 9 στις 10 φορές που σε ρωτάνε δε σκέφτεσαι τίποτε).
Σκέφτηκα να απαντήσω με την ηλιθιωδέστερη απάντηση Νο 1, που κολλάει σε κάθε είδους ερώτηση που θες να αποφύγεις: «τί εννοείς;», λες και σε ρωτάνε στα κινέζικα ή στα σουαχίλι, απλά το κάνεις για να κερδίσεις λίγο χρόνο και να προετοιμάσεις την απάντηση.
Κι έτσι άρχισε το ματς.
- Τί θα πει τί εννοώ; Απλές λέξεις χρησιμοποιώ, «με», «αγαπάς» κι ένα ερωτηματικό, δε χρειάζεται Μπαμπ(ου)ινιώτης.
- Ναι, αλλά…τί είναι αυτό που ρωτάς, ξέρεις; Δλδ πές με τί είναι αγάπη και θα σε πω αν έχω τέτοιο να σε δώσω.
- Εχμ… έχεις ένα πόιντ εδώ. Τέλος πάντων εννοώ αυτό που εννοούνε όλοι.
- Ναι, αλλά εμείς δεν είμαστε οι όλοι, είμαστε εγώ κι εσύ. Ρωτάς μόνο εμένα αν αγαπάω μόνο εσένα.
- Καλά, ας το πάρω αλλοιώς. Με θέλεις;
- Τί ενν…οκ, σόρι, εννοείς αν σε θέλω δίπλα μου, αν σε θέλω σεξουαλικά, αν σε θέλω πιό αδύνατη…
- Θες να πεις οτι είμαι χοντρή;
Γκάφα αστρονομικών διαστάσεων κι άντε να τη μαζέψεις…
- Οχι βρε, καλή είσαι.
- Καλή; Σκέτο καλή;
- Εεεε… ξεφεύγουμε απ’ το θέμα.
- Καλά, έστω. Με θέλεις σεξουαλικά; Σα γκόμενα;
- Εννοείται, αλλοιώς δε θα ήσουνα εδώ τώρα.
- Ωραία,
- Α! Αυτό είναι αγάπη δλδ;
- Οχι ρε παιδί μου περίμενε. Είσαι ερωτευμένος μαζί μου;
- Αντε, πες πως είμαι. Αυτό είναι αγάπη;
- Είναι ένα είδος αγάπης.
- Δλδ υπάρχουν πολλά είδη; Και πόσα είναι αυτά; Για ποιό απ’ όλα μιλάμε;
- Φυσικά υπάρχουν, η αγάπη της μάνας για το παιδί κι αντίστροφα, του ανθρώπου προς το συνάνθρωπο…
- …του βάζελου προς την Πανάθα…
- Εστω κι αυτή.
- Λοιπόν μάνα μου δεν είσαι, βάζελη δεν είσαι, συνάνθρωπος είσαι…άρα σε αγαπάω σα συνάνθρωπο.
- Δε βγάζουμε άκρη. Ας έλεγες ένα «ναι, πολύ» όταν σε πρωτορώτησα να ησυχάσω και να τελειώνουμε.
- Το σκέφτηκα αλλά μετά θα ρώταγες «αλήθεια το λές ή βαριέσαι και το λες για να τελειώνουμε», οπότε δε φταίω εγώ.
Κι άλλο τσιγάρο (χωρίς το «πριν»).
- Να το δούμε επιστημονικά;
- Τί εννοείς; (εδώ κολλάει το «τί εννοείς»).
- Ας πούμε γλωσσολογικά, ετυμολογικά.
- Ο.Κ. ξεκίνα.
- Κατ’ αρχήν, απ’ τα λίγα που ξέρω, οι αρχαίοι ημών δεν εννοούσαν αυτό που εννοούμε εμείς σήμερα με τη γαμολέξη.
- Δλδ;
- Δλδ η λέξη δήλωνε αυτό που λέμε σήμερα «με αρέσει» πάνω – κάτω ή «θέλω».
Π.χ. αγαπώ να τρέχω, αγαπώ να ξενοπηδάω, αγαπώ να χλαπακιάζω κι άλλα τέτοια και μάλιστα ακόμη και σήμερα έχουμε το «όπως αγαπάς», δλδ όπως επιθυμείς, όπως σε αρέσει.
Μετά, ο Παυλάρας σε κείνο το κλασικό «η αγάπη όλα τα υπομένει» κλπ κλπ ή το «…αγάπην δε μη έχω είμαι κύμβαλλον…» κλπ, τη χρησιμοποιεί όπως προσπαθείς εσύ να με δώσεις να καταλάβω αλλά και με την προηγούμενη έννοια (αγίασον τους αγαπώντας την ευπρέπειαν του οίκου σου…)
Μόνο που κι αυτός δε μας λέει τί είναι αυτό το πράμα, πιό αφηρημένη έννοια δεν έχω ματασυναντήσει.
- Σωστός ας πούμε, ετυμολογία δεν άκουσα.
- Θα σε πω αλλά δε θα σκούξεις ούτε θα με βαρέσεις…δυνατά.
- Λέγε.
- Αφού είναι αφηρημένο το πράμα, παναπεί δεν έχει συγκεκριμένη σημασία – σημειολογία. Δεν είναι όπως ας πούμε το…το…πες ένα ρήμα…το ναυπηγώ ας πούμε, που είναι «ναυς» και «πήγνυμι», φκιάνω βάρκα να το πούμε.
- Παρακάτω.
- Να τα πάρουμε ένα-ένα. Ας πούμε είναι το «α» και το «γαπώ».
Υπάρχει πιθανότητα το «α» να είναι το γνωστό στερητικό…α-σχημη, λέμε τώρα, ά-χρηστη, τίποτε προσωπικό έτσι;
- …
- Πάμε τώρα στο «γαπώ».
Γαπώ δεν ξέρω λέξη. Μπορεί να είναι παραφθορά του «γαμώ», δε μπορεί;
- …
- Αρα έχουμε α-γαμώ, που δε σε συμφέρει, άστο να πάει.
Ομοίως αν αντί ρήμα βάλουμε άλλο, «γάπη» ας πούμε ή «γάμη», το ίδιο βγαίνει, άστο κι αυτό.
Αν τώρα το «γάπη» βγαίνει απ’ το «γκάπη» ή «γκάπι» και εκ παραφθοράς έφυγε το «κ»…
- Τί είναι το «γκάπι»;
- Μπορεί να είναι ηχητικό, το «γκάπ» που κάνει όταν τρως μπουνιά ή όταν κουτουλάς στον τοίχο. Οπότε έχουμε α-γκάπι, δλδ μη βαράς ας πούμε (αν το α είναι ακόμη στερητικό), ή «αγκάπη» που λέει ο αράπης …ρε λες να είναι πρωτοαφρικάνικη λέξη; Πώς λέμε πρωτοΙΕ. Οπότε «σε αγαπώ = δε σε βαράω», κάτι βγαίνει.
- Είσαι ηλίθιος.
- Κι εγώ μωρό μου αλλά ας συνεχίσουμε.
Τώρα, αν το «α» δεν είναι στερητικό, τί μπορεί να είναι;
Μπορεί να είναι θαυμαστικό. Α!, ααααα! Τί τεμάχιο είναι αυτή!
Οπότε έχουμε α!γάπη, α!γκάπι, α!γκάπ! παναπεί σε βλέπω και πέφτω ξερός ή σε βλέπω και κουτουλάω στον τοίχο για να μη σε βλέπω (άμα δε βλέπεσαι).
- Είσαι χάλιας. Να στο κάνω λιανότερο. Μπορείς χωρίς εμένα;
- Α! Αυτό είναι αγάπη; Αμα δε μπορώ χωρίς εσένα σε αγαπάω;
- Ναι.
- Και χωρίς το νερό δε μπορώ, και χωρίς να χέσω δε μπορώ. Αγαπώ το νερό και το χέσιμο; Αυτό εννοούμε όταν λέμε «χέσε μας»; Δλδ ο Τζιμάκος ήθελε την αγάπη του Νταλάρα;
- Το ‘χεσες το θέμα.
- Εγώ το ‘χεσα ή όλοι αυτοί που απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ πιπιλάνε το γλειφιτζούρι χωρίς να ξέρουν τί είναι;
- Ωραία, πες τότε εσύ τί νομίζεις οτι είναι.
- Εγώ λέω κατ’ αρχήν οτι μπορεί και να μην είναι.
- ;
- Δλδ είναι μια εφεύρεση, μια γαμολέξη που καλύπτει μερικές ανάγκες, ένα πασπαρτού που πάει με όλα. Υπάρχει σα λέξη αλλά δεν υπάρχει ούτε σαν έννοια ούτε σα συναίσθημα.
Είναι σαν τη ζωή ας πούμε. Υπάρχει ζωή αλλά κανείς δε μπορεί να πει τί είναι ζωή.
Αν τώρα όντως «είναι», τότε είναι μια ανάγκη, κάτι σαν ένστικτο.
- Δλδ εγώ είμαι εδώ από ανάγκη; Είσαι δίπλα μου από ανάγκη;
- Φυσικά. Ανάγκη για σεχ κατ’ αρχήν γιατί χωρίς αυτό θα πάθει ο προστάτης μου ή θα παλαβώσουν οι ορμόνες σου, ανάγκη για παρέα γιατί φαίνεται είναι καλύτερα να βλέπεις τελικό με παρέα αν και εξαρτάται απ’ την παρέα, ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης (με αγαπάς άρα υπάρχω και τούμπαλιν)…
- Δε μ’ αρέσει έτσι.
- Τί σ’ έπιασε τώρα με τις αγάπες; Καλά δεν ήμασταν;
- Ε, να, τέτοιες μέρες…γιορτές αγάπης λένε…
- Δλδ οι άλλες γιορτές είναι γιορτές μίσους; Και γιατί μόνο αυτές τις μέρες; Τις υπόλοιπες δεν αγαπάμε; Αρα το κάνουμε από ανάγκη. Πενήντα βδομάδες το χρόνο μπινελικιαζόμαστε (όχι εμείς) και μια βδομάδα λέμε «ας αγαπήσουμε» τον κόσμο, τα παιδιά, τους φτωχούς…
- Καλά, μ’αγαπάς τώρα;
- Πάλι; Πριν λίγο δε σ’ αγάπησα ρε αχόρταγη;
Γκάπ (αυτό πόνεσε).
Girl afraid
Where do his intentions lay ?
Or does he even have any ?
She says :
"He never really looks at me
I give him every opportunity
In the room downstairs
He sat and stared
In the room downstairs
He sat and stared
I'll never make that mistake again !"
I'll never make that mistake again
I'll never make that mistake again
Boy afraid
Prudence never pays
And everything she wants costs money
"But she doesn't even LIKE me !
And I know because she said so
In the room downstairs
She sat and stared
In the room downstairs
She sat and stared
I'll never make that mistake again !"
Girl Afraid από τους Smiths
Καλή χρονιά με αγάπη!
Ποιον αγαπάς περισσότερο;
- Πες μου μικρούλι μου, ποιον αγαπάς πιο πολύ, τη μαμά ή τον μπαμπά;(
)
- Δεν ξέρω...
Και βέβαια δεν ξέρει, γιατί το μικρό του το μυαλουδάκι (χαράς στο "μεγάλο" το δικό μας) δεν έχει μάθει ακόμα να διχάζει πράγματα, που από τη φύση τους δεν χωράνε διχασμό. Όπως η αγάπη. Ή αγαπάς, ή δεν αγαπάς. Ή αγαπάς πολύ, ή αγαπάς λίγο. Αυτά, μπορεί και να στέκουνε. Αλλά εάν έχεις μέσα σου την αγάπη, δεν μπορείς να αγαπάς κάτι περισσότερο από κάτι άλλο. Όπως και με τη δικαιοσύνη: εάν έχεις μέσα σου το δίκαιο, δεν μπορείς να είσαι σε ένα πράγμα περισσότερο δίκαιος και σε κάποιο άλλο λιγότερο, γιατί αυτό από μόνο του σε κάνει άδικο.
Ο μπαμπάς και η μαμά σ' αγαπάνε...
- Μα γιατί χάθηκες βρε παιδί μου; Τόσες δουλειές έχεις πια; Τόσο σημαντικά είναι τα πράγματα που κάνεις και δεν έρχεσαι να δεις τον μπαμπά και τη μαμά που σ' αγαπάνε; (
)
- Μα κάνω πράγματα που τα αγαπώ!
- Κι εμείς σ' αγαπάμε!
Σ' αγαπάνε, αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να ανεχτούνε πως αγαπάς και κάτι άλλο. Αλλά αν αγαπάς πραγματικά αυτό το κάτι άλλο, τότε έχεις μέσα σου την αγάπη, οπότε αγαπάς και τους γονείς σου. Γιατί δεν έρχεσαι να τους δεις λοιπόν; Μήπως δεν τους αγαπάς τελικά; Τότε δεν αγαπάς και αυτό, το κάτι άλλο που κάνεις.
Στην πραγματικότητα, ούτε που ξέρεις τι είναι αγάπη, αυτή τη λέξη που χρησιμοποιείς κι εσύ τόσο εύκολα, κι ας πιστεύεις πως εκείνοι δεν ξέρουν την αγάπη. Όπως κι εκείνοι, έτσι κι εσύ προσπαθείς να αλλάξεις τους ανθρώπους και τα πράγματα, για να χωρέσουν μέσα σου, γιατί όμως δεν προσπαθείς να αλλάξεις τον εαυτό σου, να τον μεγαλώσεις και να ανοίξεις χώρο μέσα στην καρδιά σου για να χωρέσεις ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις, ιδέες, κ.λπ;
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
---
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
quote:
Ποιον αγαπάς περισσότερο;- Πες μου μικρούλι μου, ποιον αγαπάς πιο πολύ, τη μαμά ή τον μπαμπά;(
Την μαμά οταν ΔΕΝ φωνάζει και κάνει αγκαλίτσες
Τον μπαμπά οταν ΔΕΝ μου λέει για διάβασμα και μου παίρνει κασσέτες
Το gameboy μου ΟΤΑΝ νικάω
Τον φίλο μου τον Βασίλη επειδή τον κάνω οτι θέλω....
Γιατί δλδ θα αλλάξει αυτό μετά?
quote:
Γιατί δλδ θα αλλάξει αυτό μετά?
Καλή χρονιά nst.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να αλλάξει, αφού ήδη έχουμε συνδέσει μία φράση όπως το "σ' αγαπώ" με ένα νόημα που είναι ξένο σ' αυτήν.
τυχερούλη, ευχαριστούμε για την ερμηνεία. Τώρα όμως πρέπει να βρούμε και τι σημαίνει "θαυμάζω"...
Θα ήθελα να θέσω και μία ερώτηση:
Στην αρχαία ελληνική γραμματεία, ξέρω κείμενα που μιλάνε για την ηθική, για τη σοφία, για τη γνώση, για τον έρωτα (εννοώ το συμπόσιο του Πλάτωνα εδώ). Για την αγάπη; Πως την έχουν πραγματευτεί οι φιλόσοφοί μας;
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Εγραψα τις θεωρίες του γιού μου περί αγάπης...
Παρατηρώ πως χρησιμοποιεί αυτή την λέξη και τι εννοεί ένα μικρό παιδί που δεν ξέρω πως έμαθε την χρήση της και που ακόμη δεν έχει γνωρίσει τον ερωτα για τον μπερδέψει με την αγάπη.
Απ΄οτι βλέπω, εννοεί τα ίδια που εννοούνε και οι ενήλικες με την ίδια λέξη. Δλδ ανάγκη, ασφάλεια, επιβεβαίωση και άλλα...
Μεγαλώνοντας ισως διευρύνεται κάπως το φάσμα της λέξεως, μια και καλύπτεται απο ιδέες, πίστεις και ιδανικά που το κάνουν πιο υπερβατικό και αθωώνουν έτσι την έντονη επιθυμία μας...κατά βάθος όμως παραμένει το ίδιο, αν δεν διστάσουμε να το παραδεχθούμε.
Άπλώς σκέψεις
Θυμάμαι ένα πολύ παλιό τραγούδι,"τι είναι αυτό που το λένε αγάπη,τι είναι αυτό..."
Βρίσκομαι στο μπάνιο, και... τραγουδάω!
(από εκείνη τη διαφήμηση παλιά μου είχε κολλήσει:
"τραγουδάτε στο μπάνιο;", και από τότε κι εγώ τραγουδάω!)
Τραγουδάω...
"τί είναι αυτό που το λένε αγάπη... τί είναι αυτό, τί είναι αυτό..."
και εκεί που τραγουδάω, σταματάω και αναρρωτιέμαι:
πράγματι, τί είναι αυτό που το λένε αγάπη; τί είναι αυτό;
Και αρχίζει η "μπανιοφιλοσοφία", (δραστηριότητα την οποία συνηθίζω να
έχω όταν κάνω μπάνιο).
Αγάπη καταρχήν είναι μια λέξη. Μια λέξη συνδέεται με ένα νόημα και
αυτή η σύνδεση είναι που "ζωντανεύει" τη λέξη, την κάνει κάτι παραπάνω
από έναν απλό, ακατανόητο ήχο, όπως π.χ. μπραγκρβνήτραμ!
Έτσι, η λέξη "καρέκλα" συνδέεται με το αντικείμενο καρέκλα και έτσι
νοηματοδοτείται, ζωντανεύει και γίνεται κάτι.
Τώρα, το αντικείμενο καρέκλα προηγείται της λέξης, (θεωρούμε για
λόγους ευκολίας ότι αυτό συμβαίνει), το αντικείμενο καρέκλα είναι
κάτι που γνωρίζουμε. Η λέξη "καρέκλα" λοιπόν έρχεται να μας
υποδηλώσει μια ταυτότητα: αυτό (γνωστό) = καρέκλα. Έτσι, η λέξη
"καρέκλα" μας γίνεται επίσης γνωστή, (η γνώση μεταβιβάζεται από το
αντικείμενο στη λέξη, από το σημαινόμενο στο σημαίνον).
Ο τρόπος που μαθαίνουμε τη σύνδεση μεταξύ της λέξης "καρέκλα" και του
αντικειμένου καρέκλα γίνεται μέσα από την υπόδειξη και την επανάληψη:
Από μικρά παιδιά, μας έμαθαν ότι "αυτό" λέγεται "καρέκλα", μέχρι που
πλέον η σύνδεση μέσα μας απέκτησε μνήμη και βάση τέτοια, που δε
χρειάζεται να μεταβούμε από το "αυτό" - στη μετάφραση - "καρέκλα",
αλλά η διαδικασία αυτοματοποιείται και γίνεται ταυτόχρονα.
Αυτή η διαδικασία συμβαίνει με τις περισσότερες προσδιοριστικές
λέξεις αντικειμένων.
Τώρα, η λέξη "αγάπη", με τη σειρά της είναι ένα σημαίνον και
προσδιορίζει / αντιστοιχεί / αναφέρεται σε ένα σημαινόμενο.
Είναι μια λέξη που κάτι προσδιορίζει. Στην περίπτωση της λέξης
αυτής, είναι δύσκολο να ανιχνεύσουμε τη διαδικασίας της σύνδεσης
της με αυτό το οποίο σημαίνει, αυτό θα ήταν το έργο ενός
γλωσσολόγου.
Έτσι, προσεγγίζουμε την έννοια από το σημείο, που γίνεται για εμάς
η σύνδεση. Έτσι, "αγάπη" είναι μια λέξη, η οποία κάποια στιγμή
εμφανίστηκε στη ζωή μας, προφανώς και κυρίως στην παιδική μας ηλικία,
και συνδέθηκε με κάποια πράγματα, με συναισθήματα, με βιώματα, με
ανθρώπους κλπ.
Είναι νομίζω προφανές ότι για το λόγο που παρέθεσα παραπάνω, είναι
πιθανόν για κάθε άνθρωπο η λέξη αγάπη να μη σημαίνει το ίδιο πράγμα.
Αν για παράδειγμα, ένα παιδί έχει μεγαλώσει και έχει μάθει ότι όταν
ο πατέρας του "το μαλώνει", αυτό σημαίνει ότι "το αγαπά", τότε το
παιδί θα κατασκευάσει τη σύνδεση του -με μαλώνουν = με αγαπούν- ή
μαλώνω = αγαπώ. Όμοια, ένα άλλο παιδί, μπορεί να μεγαλώσει με τη
γνώση ότι αγάπη είναι να μην κάνει αταξίες στη μαμά και το μπαμπά,
γιατί έτσι τους δείχνει πόσο τους αγαπά. Το παιδάκι αυτό μεγαλώνοντας
θα ταυτίζει την αγάπη με την φρονημάδα. Ένα άλλο παιδί, θα ταυτίζει
την αγάπη με το να είναι κοντά σε κάποιον άνθρωπο, αν έχει μάθει ότι
"η μαμά και ο μπαμπάς σε αγαπάνε, γιαυτό δε σε αφήνουν ποτέ μόνο σου!"
Αν το καλοσκεφτείτε λοιπόν, είναι συγκλονιστικό το πόσες πολλές
ερμηνείες, διαφορετικές για τον καθένα, μπορεί να πάρει η λέξη
"αγάπη". Αν είναι έτσι, πόσο πραγματικά δύσκολο είναι να κατανοήσουμε
τη σημασία αυτής της λέξης και να καταλήξουμε σε ένα καθολικό
συμπέρασμα!
...
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη
Μουσική/Στίχοι: Μωράκης Τάκης/Φερμάνογλου Γιάννης
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη
τι είναι αυτό, τι είναι αυτό
που κρυφά τις καρδιές οδηγεί
κι όποιος το ’νοιωσε το νοσταλγεί
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη
τι είναι αυτό, τι είναι αυτό
γέλιο, δάκρυ, λιακάδα, βροχή
της ζωής μας και τέλος κι αρχή
Ποτέ, ποτέ κανένα στόμα
δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη
τι είναι αυτό, τι είναι αυτό
που σε κάνει να λες στο σκοπό
σ ’αγαπώ, σ ’αγαπώ, σ ’αγαπώ
Σ’ αγαπώ και μ’ αρέσει η ζωή
Σοφία Βέμπο
[Μουσική/Στίχοι: Θεοφανίδης Μενέλαος]
Αντίο στεναγμοί και πίκρες και λυγμοί
για πάντ’αντίο
αγάπησα ξανά
κι είν'όλα φωτεινά και γαλανά
αγάπησα ξανά και όλα φωτεινά
τα βλέπω τώρα
κι η άδεια μου η καρδιά έχει κάθε βραδιά
πρωτομαγιά
Σ’αγαπώ και μ’αρέσει η ζωή
και μ’αρέσει η ζωή
γιατί εσένα αγαπώ
κοντά σου ευτυχία χορταίνω
μακριά σου πεθαίνω
Σ’αγαπώ γιατί βράδυ - πρωί
η δική σου πνοή με γεμίζει ζωή
και στα κουρασμένα μου χείλη
ανθούν πόθοι χίλιοι
Κοντά σου η καρδιά μου καινούριους σκοπούς τραγούδησε
κι η άδεια η ζωή μου με μια σου ματιά λουλούδησε
Σ’αγαπώ και μ’αρέσει η ζωή
και μ’αρέσει η ζωή
γιατί εσένα αγαπώ
κοντά σου ευτυχία χορταίνω
μακριά σου πεθαίνω
σ’αγαπώ, σ’αγαπώ.
Μάλιστα, κυρίες και κύριοι. Αυτά είναι!
No Method, No Guru, No Teacher
quote:τυχερουλης
άγαμαι που σημαίνει θαυμάζω
αν βγαλουμε το στερητικο Αλφα απο το ρημα, τι μενει και τι σημαινει?
οτι δεν θαυμαζω πια?
αθανατη Ελληνικη γλωσσα!
θαυμαζεις, δηλαδη σου τρεχουν τα σαλια μεχρι να... ... να κανεις το αντιθετο τελος παντων
οσο για την αγαπη, πως γινεται να προσδιοριστει?
ειναι η ιδια αγαπη η αγαπη προς το ταιρι σου, η αγαπη προς τα παιδια σου, η αγαπη προς τα ζωα, η αγαπη προς την πατριδα, η αγαπη για την ομαδα σου ή τον κομπρεσορα σου?
quote:
ειναι η ιδια αγαπη η αγαπη προς το ταιρι σου, η αγαπη προς τα παιδια σου, η αγαπη προς τα ζωα, η αγαπη προς την πατριδα, η αγαπη για την ομαδα σου ή τον κομπρεσορα σου?
Νομίζω οτι αν δεν υπήρχε η κάλυψη της ΑΝΑΓΚΗΣ απο την αγάπη θα ήταν το ίδιο, δλδ θα χαρακτηρίζαμε σαν αγάπη μια και μοναδική εκδήλωση η ιδιότητα μας.
Κάθε ενα όμως απο τα προαναφερθέντα απαντάει σε κάποια απο τις ανάγκες μας που ολοι σαν ανθρώπινα όντα έχουμε [ συντροφικότητα, τρυφερότητα, ιδανικά, σεξουαλικότητα , επιβεβαίωση και άλλα] και που κατά την γνώμη μου μπορεί να δυσκολεύουν αλλά απο την άλλη και να ομορφήνουν την ζωή μας.
Ισως η υποτιθέμενη ''αγάπη'' που παρουσιάζεται εδώ να είναι και ο πιο απλός και γρήγορος τρόπος για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις τόσο διαφορετικών αναζητήσεων.