- ΕΡΩΤΗΣΗ (Σχετικά με εξωγήινους) - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Τώρα το πάμε αλλού το θέμα αλλά ίσως έτσι να είναι καλύτερα μιας και το θέμα που άνοιξα είναι υπερβολικό και μπερδεμένο.
Μην παίρνεις προσωπικά αυτά που γράφω,εξάλλου αναφερόμουν σε αυτό που έγραψε ο Junk,ότι "θα έπρεπε να προσπαθήσει πολύ ο εξωγήινος για να με πείσει".Ούτε είπα ότι είμαι ψαγμένος.Απλά ψάχνω για απαντήσεις όπως και εσύ και προκειμένου να βρω κάποιες απαντήσεις αναγκάζομαι να βάλω μέσα αρκετές παράλογες υποθέσεις.
Ανέφερα και τις δύο όψεις του νομίσματος.Χωρίς πίστη δεν πάμε πουθενά.Εάν είμαστε καχύποπτοι και ερευνητικοί με τα πάντα τότε είναι αδύνατον να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα.Πρέπει να ερευνούμε αλλά και να είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε.Μην ξεχνάς ότι χρησιμοποίησα α' πληθυντικό(μερικοί από εμάς...) που σημαίνει ότι βάζω και τον εαυτό μου μέσα διότι αρέσκομαι στο να βάζω τα πάντα στο μικροσκόπιο,να αμφιβάλλω και να κρίνω ακόμα και όταν δεν υπάρχει λόγος.
Όσο για τις σταθερές που αναφέρεις πιστεύω ότι αν δεν υπήρχαν κάποιες Σταθερές δεν θα υπήρχε τίποτα.Πίσω από τη διαφορετικότητα και πολυμορφία που αναφέρεις υπάρχει μία βαθιά ομοιότητα των πάντων.
Πού ξέρεις,μπορεί σε κάποια χρόνια τα Θέλω όλων των ανθρώπων να είναι όμοια.
Πλάτωνα μου άρεσαν αυτά που είπες για τον εγκέφαλο.
Όσο για τους Ήρωες που αναφέρεις δεν είναι τυχαίο ότι είναι όλοι τους άντρες της αρχαιότητας.Όμως η σημερινή εποχή δεν έχει καμία σχέση με τότε διότι η σημερινή εποχή είναι Παθητική.Κανένας ήρωας δεν μπορεί να έχει σήμερα την επιρροή κάποιου από αυτούς που ανέφερες διότι πλέον η μόνη επιρροή είναι αυτή της Συλλογικής Εντύπωσης-Υποβολής(ΤV κτλ) και των πλασματικών ηρώων που προβάλλει.Επομένως η ατομική δράση από μόνη της έχει περιορισμένο αντίκτυπο.
Το καλό της εποχής,έτσι όπως το βλέπω εγώ,είναι ότι έχει πλέον "γεννηθεί" η λογική συνέχεια του ήρωα που είναι ο απρόσωπος ήρωας,δηλαδή η Ομάδα,η συλλογική προσπάθεια και σύνδραση.
quote:
Πλάτωνα μου άρεσαν αυτά που είπες για τον εγκέφαλο.
Όσο για τους Ήρωες που αναφέρεις δεν είναι τυχαίο ότι είναι όλοι τους άντρες της αρχαιότητας.Όμως η σημερινή εποχή δεν έχει καμία σχέση με τότε διότι η σημερινή εποχή είναι Παθητική.
Γεια σου Κοστ,
Τι θα πει για σένα παθητική εποχή?
Αν εννοείς τα ενδιαφέροντα του κόσμου, με τι ασχολείται, τις διάφορες απολαύσεις, σε τι αρέσκεται… αν όλα αυτά, για μια στιγμή δούμε πως είναι μηχανικα/παθητικα, (εξαρτάται φυσικά και από τη χρήση, ΤV βλέπουμε όλοι, ιντερνετ, επικοινωνίες κλπ κλπ , που κάνουν τη ζωή ευκολότερη, μα η υπέρ χρήση τους, φέρνει το μυαλό, σε ορισμένες και περιορισμένες αύλακες συνηθείας, (πάντα εγκέφαλος…χρόνος)
Αν μιλας για τετοια παθητικότητα, ο εγκεφαλος, όχι μόνο γερνάει πριν τις ώρας…(κοίταξε ορισμένους ηλικιωμένους πως μιλάνε, περπατάνε, η τι κάνουν), μα και συγχρόνως η άλλη άκρη, η ΕΝΕΡΓΗ υπερλειτουργια του δηλαδή, δεν νομίζω να έλυνε το πρόβλημα. Στην καλύτερη περίπτωση, να είχαμε ένα Leonardo, ενα Michelangelo, ενα Galillei, ένα σύγχρονο συγγραφέα *(di successo)…. και τι με αυτό?
Έχω την εντύπωση, πως πρέπει να κάνουμε ένα σοβαρό βήμα, σαν ανθρωπότητα, στην κατανόηση του εγκέφαλου. Ενας αλλος σοβαρος της αρχαιοτητας, το ειχε για το πιο σπουδαιο πραγμα στη ζωη. (Ηρακλειτος)
Τι λες και εσύ?
Ποιο ουσιαστικό βήμα προτείνεις ?
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 11/01/2005 14:47:30
Μήπως τελικά οι προφητείες του Ησιόδου σιγά-σιγά επαληθεύονται και αρχίζουμε να γεννιόμαστε γέροι?
Δεν έχω να προτείνω κανένα βήμα,ειλικρινά.
Πιστεύω όμως ότι η Επιστήμη έχει προχωρήσει αρκετά στη διερεύνηση αυτού του ύψιστου μυστηρίου που λέγεται εγκέφαλος!
Το γιατί θα στο απαντήσω αργότερα."
Να διευκρινίσω λίγο την αρχική μου τοποθέτηση.
- γιατί, αν γίνουν τεράστιες καταστροφές, χωρίς αποτέλεσμα, πέραν από τις τύψεις που θα αισθανόμουνα, κάποιοι θα με κυνηγούσαν, τουλάχιστον για να με λιντσάρουν.
- γιατί, αν υπήρχε το επιθυμητό αποτέλεσμα, πάλι θα αισθανόμουν τύψεις γι' αυτούς που θυσιάσθηκαν.
- και γιατί, αν έρχονταν το επιθυμητό αποτέλεσμα, μετά το θάνατό μου, θα μου έστειναν ένα ανδριάντα.
Γιατί, όπως λέει και ο Φωτεινός σε μια ιστορία του, η ιστορία θα σε γράψει μόνο αν αγωνισθείς. Αν επιτύχεις περισσότερα, αλλά χωρίς αγώνα, μάλλον θα πεθάνεις άσημος.
Ζήσε τη στιγμή!
Μην ανησυχείς. Το σιγουρο ειναι πως αυτά που δεν γνωρίζουμε είναι περισσότερα από όσα γνωρίζουμε, και αυτό είναι ένα βήμα!
Στον κυκεώνα των γνώσεων, όσα και αν προσθέσουμε, θα δούμε πως πάντα κάτι θα λείπει.
Μήπως η σημερινή τεχνολογία μας, σε 100 χρόνια αν δεν συμβεί κάνα μακελειό, δεν θα γαργαλάει.. ρέγκες?
Και εκείνη των 100 επόμενων χρόνων….θα κάνει το ίδιο σε εκείνη των 500 από σήμερα, πάντα ευελπιστούντες πως δεν θα πατήσει κάποιος τα κουμπιά…*(Τα κόκκινα με τους κωδικούς!
)
Να δώσουμε λοιπόν το όνομα από την ιδιότητα της, στη γνώση?
Δεν θα έλεγες πως της αρμόζει η μερικότητα? Η λες να πεταχτεί ο παντοχάφτης Ησίοδος, και να μας πει κάνα λογο του? Ξέχασα να σου πω, πως και ο Σοβαρός Ηράκλειτος, τον Ησίοδο με κάτι τέτοια που έλεγε, (πως τα παιδία θα γεννιούνται γέροι
), μα και άλλα πολλά, τον είχε στη μπούκα... μιας και η ελληνική παιδεία τα χρόνια εκείνα, βασίζονταν σε εκείνον και στον Όμηρο.
Και εμείς αγαπητέ κοστ, όσο αφορά την επιστήμη και την πρόοδο, δεν έχουμε να πούμε πολλά. Οι ανακαλύψεις, θα φτάνουν σταθερά, μιας και η ίδια η επιστήμη βασίζεται σε γνώσεις, αμφισβήτηση, παρατήρηση, ανακάλυψη… και εκ νέου γνώσεις. Έτσι προχωράμε σαν ανθρωπότητα, μα στην προσπάθεια μας αυτή, δεν λαμβάνουμε υπ όψιν την μερικότητα των γνώσεων, (σχεδόν κανένας…. η ελάχιστοι
)
Και αν το αντικείμενο είναι μερικό….τι νομίζεις πως θα είναι το υποκείμενο?
Τους θάψαμε και αυτούς?
Και τώρα μην περιμένεις από μένα να σου πω το παραμύθι για τους φιλοσόφους, πως είναι τα πρότυπα... και οι καλύτεροι! Αμ δε!
Πάντα εξαρτάτε γιατί κάποιος φιλοσοφεί!
Αν είναι για να δυναμώσει εκείνο το σύνολο που λέγαμε ΕΓΩ-ΕΑΥΤΟ….τα ίδια και χειρότερα είναι!
Να πάμε λοιπόν ένα βηματακι προς τα μέσα?
Έχουμε επιθυμίες κοστ η δεν έχουμε?
Ποιος δεν έχει επιθυμίες, δεν θα μου απαντούσες...
Πρόσεχε, δεν είμαι από αυτούς που θα σου πουν κακό για αυτες, να τις κόψεις, η περιορίσεις και όποιες άλλες….φοβουμενοσοφιες.
Εμένα με ενδιαφέρει να τις κατανοήσω!
Αν τις κατανοήσω, δεν θα τις πολεμώ….ούτε θα μπορουν να κάνουν τίποτα, δεν συμφωνείς?
Όχι?
Όταν πήγαινες σχολείο, και ήσουν διαβασμένος, γνώριζες διλ. το αντικείμενο, φοβόσουν μην τυχόν και σε εξετάσουν?
Όχι…
Ε κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την επιθυμία….και αυτή μια δυνατή μερικότητα είναι. (ΣΥΝΗΘΕΙΑ!)
Όταν ικανοποιηθείς από φαγητό, αμέσως ….μετά πεινάς? Αν δεν έχεις κάποια αρρώστια, θα έλεγες όχι, έτσι?
Γιατί τα γράφω όλα αυτά κοστ?
Αν θες να προχωρήσουμε ,…(στο εσωτερικό κουμπί, που είναι το δυσκολότερο στη ζωή), πρέπει να εξετάσουμε αρκετά πράγματα, και το επόμενο βήμα, είναι οι ανάγκες! Αν δεν καταλάβεις αυτές, ούτε την επιθυμία θα καταλάβεις….μιας και σου μιλώ για κάτι που μπλέκει πολλές αιτίες!*(σεχ, πιοτό, κάπνισμα, διασημότητα, ανάγκη για αυτοολοκληρωση, για θεό, για αθανασία….και οτιδήποτε τρέφει εξαρτήσεις, αιτίες θλίψης, φόβου, και πόνου).
Η μήπως δεν βλέπεις τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλο για τις ανάγκες τους, μάλιστα δίνουμε και ωραία ονόματα, (αγάπη μου…. λατρεία μου….) μα μέσα από αυτό ξεπηδάει αργά η γρήγορα ατέλειωτη θλίψη, και απελπισία!
Πολλά όμως έγραψα φίλε μου, σκέψου τα, ανεφάρμοστα και για μένα είναι αρκετά...
, μα βρε κοστ, όσο και να με κοροϊδεύω,….εκείνο… τα λέει!
Η αναζήτηση μιας απάντησης ¨απόλυτου ορθής¨ σε κάθε ερώτημα είναι το αέναο ταξίδι του νού στα βάθη του άπατου ωκεανού ¨Γιατί?¨...
Κάθε τόσο κάποιοι που βουτάνε πιο ταχτικά ή πιο βαθιά θωρακίζουν το σκάφος για να μπορεί να μας ταξιδεύει σε μεγαλύτερα βάθη.
Όσο πιο βαθιά πάμε τόσο πιο όμορφα είναι όλα γύρω μας...
Γιαυτό συνεχώς προσπαθούμε χρησιμοποιώντας τις συσσωρευμένες γνώσεις + προσθέτοντας τις νέες να πάμε όλο και πιο βαθιά...
Κάποιοι πιστεύουν οτι αν φτάσουν στον πάτο θα βρούν την απόλυτη ευτυχία, τον Παράδεισο, την απόλυτη Γνώση, την Νιρβάνα, την Ιθάκη...
Κάποιοι άλλοι πάλι πιστεύουν οτι η ευτυχία είναι ¨το Ταξίδι¨...
Διαλέγετε και παίρνετε...
Αυτό νομίζω οτι είναι το ερώτημα που μας θέτει ο φίλος συγγραφέας με απλά λόγια. Θέλουμε την Ιθάκη? ή μας αρέσει το ¨Ταξίδι¨?
Ποιος χωριζει το ταξιδι απο την ιθακη?
Ποιος λεει πως το ένα είναι ποιο σπουδαιο από το άλλο?
Επειδη καποιοι το ειπαν, γιατι να διαλεξουμε… και να μην το σκεφτουμε και εμεις?
Εισαι σιγουρος πως προσθετοντας γνωσεις, πας σε βαθος μεσα σου?
Και αν προστεθοντας γνωσεις, ο Νους κινειται στο πλατος του?
Ρωτησες σοβαρα τον Εαυτο σου, πως γινεται να παει σε βαθος?
Αυτό θα στο διδαξει καποιος, η δεν διδασκεται, και χρειαζεται να το βρεις ο ιδιος?
Λιγες ερωτησεις...στο θεμα, ΕΡΩΤΗΣΗ!
Κοστ?
Καλή συνέχεια φίλοι συνταξιδιώτες...
Είναι τα μάτια μου διάφανες αυλαίες.
Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει.
Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.
Άνοιξα αυτό το θέμα σκοπεύοντας σε μία βαθιά ενδοσκόπηση.Δεν είμαι σίγουρος αν έγινε.Εγώ πρώτος απέτυχα να σκεφτώ βαθιά.ΚΩΛΩΣΑ για να το πω απλά.Όποτε προσπαθώ να σκεφτώ βαθιά τρομάζω και γι'αυτό γυρνάω τρέχοντας πίσω στα ρηχά,στις χιλιοειπωμένες απόψεις,τις ασφαλείς προτάσεις,τις θεωρητικές ουτοπίες που τόσο πολύ με γαληνεύουν και με ηρεμούν.
Όταν άνοιξα το θέμα δεν είχα στο μυαλό μου κανέναν Οδυσσέα και καμία Ιθάκη.Αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν το ρητό "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".
Όσο για την απόλυτη γνώση φυσικά και είναι απρόσιτη.Αυτό όμως δεν υποτιμάει καθόλου τη μεγάλη ανάγκη του "ΕΓΩ ΞΕΡΩ".
Προκύπτει όμως το νέο ερώτημα προς τον αυθάδη ξερόλα,"πώς ξέρεις ότι ξέρεις?"
Ο Lorenzo έγραψε ότι όσο πιο βαθιά πάμε τόσο πιο όμορφα είναι όλα γύρω μας.Φίλε Lorenzo κατά τη γνώμη μου η αντίληψη που έχεις για το βάθος είναι ρηχή.Εγώ πιστεύω ότι όσο πιο βαθιά πας τόσο πιο άσχημα είναι όλα γύρω σου.
Μακάριοι αυτοί που δεν κολυμπούν στα βαθιά.Καταραμένοι αυτοί που κολυμπούν στα βαθιά.
Έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ταυτίζουν το ταξίδι του Οδυσσέα με μία τρελή περιπέτεια,γεμάτη από ένδοξες μάχες,θησαυρούς,έρωτες,και πλούσια διδάγματα!!!????
Πόσοι έχουν αισθανθεί τη βαθιά αποσύνθεση της Οδύσσειας?Πόσοι αναγνώρισαν τα φοβερά Πάθη του Ήρωα?
Το όνομά του καταραμένο από θεούς και δαίμονες!Ένιωσε τον Πόνο στο έσχατο σημείο του,έζησε την προδοσία από τους ίδιους του συντρόφους όταν οι ανόητοι άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου,έζησε τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές,ένιωσε την απώλεια όλων των αγαπημένων,είδε τους φίλους να σφάζονται με τον αθλιότερο τρόπο,έζησε το ύψιστο μαρτύριο της κατάβασης στο ζοφερό Άδη,είδε το Βασίλειό του να ρημάζεται από τα κατώτερα ζωικά στοιχεία.
Νάτος,μόνος,εξαθλιωμένος,χαμένος μέσα στις κοσμικές δίνες του Ωκεανού,προορισμένος να βιώσει την ύψιστη μορφή Γνώσης,την ΑΠΟ-ΓΝΩΣΗ!!
Αν δεν βιωθεί η εκμηδένιση τότε η Ιθάκη θα είναι πάντα απρόσιτη.Το ταξίδι του Οδυσσέα διδάσκει πολλά αυτόν που το κάνει,τον σκληραίνει.Πρώτη διδαχή,"πρέπει να πεθάνεις για να αναστηθείς",δεύτερη διδαχή "μπροστά στο σκοπό τα μέσα είναι αμελητέα".
Μόνο αυτός που έκανε το μαρτυρικό ταξίδι έχει το δικαίωμα να πει "ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ".Μόνο αυτός μπορεί να εξαφανίσει κάθε αμφιβολία.Κι ας φωνάζουν οι σύντροφοί του,δεν ξέρουν αυτοί!Δεν ξέρουν πόσο αναγκαίος είναι ο Πόνος!
η πεσιμιστική σου διάθεση είναι τόσο εμφανής, που ειλικρινά μου μάτωσε την ψυχή. Η ματιά σου κι ο τρόπος που σε αγγίζουν τα γεγονότα της ζωής με τρομάζει...
Θα σου πώ μια ιστορία που μου συνέβει όταν ήμουν περίπου 20 χρόνων {τώρα είμαι 54}.
Ο Παππούς μου Μικρασιάτης, είχε μια πολυτάραχη ζωή. Ήταν ένας άνδρας δυναμικός, ανήσυχος, δημιουργικός. Έκανε διακοπή της συνταξιοδότησης του για να μπορεί να εργάζεται!!! Ξαφνικά αρρώστησε με καρκίνο. Τον επισκέφτηκα, λίγο πριν πεθάνει στο νοσ/μείο.
Εγώ τότε φοιτητής κουλτουριάρης, μακρυμάλης και ξερώλας. Συζητώντας λοιπόν κάποια στιγμή του είπα ότι, όλη του τη ζωή δουλειά, δουλειά δεν χάρηκε τίποτα!!!
Γύρισε και με κοίταξε με κατάπληξη.Τάχασα...
< Τι λές παιδί μου!!! Εγώ την ζωή μου την χάρηκα! Την έφαγα με το κουτάλι! Ρούφηξα κάθε μέρα που έζησα!
Απορημένος αλλά σίγουρος ότι έχω δίκιο, του είπα οτι η ζωή του ήταν γεμάτη δυσκολίες, ξεριζωμούς, πολέμους, πείνα, κυνηγητά, 5 παιδιά κλπ.
Με κοίταξε σοβαρά στα μάτια και μου είπε
< Άκουσε παιδί μου, εγώ κάθε πρωί που σηκωνόμουν παρακαλούσα η μέρα μου να είναι ΔΥΣΚΟΛΗ!!! Αλλιώς τι νόημα θα είχε??? >
Όπως καταλαβαίνετε, το εξέλαβα ως χαζομάρα τότε.
Περάσανε αρκετά χρόνια για να καταλάβω την σοφία των λόγων του.
Όταν κάποιος φίλος μου είπε οτι το πρόβλημα μας ήταν οτι δεν είχαμε προβλήματα...
Σκέψου την ζωή σου και θα δείς οτι, όλες οι γλυκιές σου αναμνήσεις, είναι αυτές, που όταν τις ζούσες, βλαστημούσες την τύχη σου!!!
Βούτα στα βαθιά, ρούφα τους χυμούς της ζωής, κάθε στιγμή είναι μοναδική και το ίδιο πολύτιμη κι ωραία!!!
Πάντα τα ΓΙΑΤΙ, θα τα απαντάς διαφορετικά, γιατί ποτέ, δεν θα είναι ίδια.
Κάθε στροφή στο ταξίδι της, η ζωή, μας δείχνει κι άλλη μια όψη της, απο τις άπειρες που έχει.
Φίλε μου καλέ, το θέμα σου ήταν λογικό να μας οδηγήσει εδώ, γιατί το κίνητρο που έθεσες, ήταν η ευτυχία του συνόλου, αλλά αυτή, έχει να κάνει με ανθρώπους, και τα θέλω τους, είναι ατομικά-προσωπικά ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙ ΕΞ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥΣ.
¨Μεγάλοι καλιτέχνες,{ζωγράφοι-γλύπτες-ποιητές-σοφοί} προσπάθησαν να αντιγράψουν, να περιγράψουν την φύση, την ζωή...
Τι κατάφεραν? Απλώς να φωτίσουν με κερί κάποιες πτυχές της, ελάχιστες κι αυτές...
Φαντάσου η Φύση, να αρχίσει να μιμείται τους ζωγράφους....
Τους Συμπαντικούς φυσικούς κανόνες, να ακολουθούσαν τους νόμους του Νεύτονα και ούτω καθ' εξείς..
Αυτή η γνώση της μικρότητας μας, δεν σημαίνει αδράνεια, απαισιοδοξία, απάθεια και μηδενισμό. Τουναντίον σημαίνει χαρά, αισιοδοξία κι ευγνωμοσύνη γιαυτό που έχουμε και αγώνα να το διατηρήσουμε, κατανοώντας αυτό που μας είναι μπορετό κι όχι αυτό που η μεγαλομανία κι ο εγωισμός μας θέλει. Ξέρουμε τι μας ευχαριστεί, τι μας δίνει χαρά κι ευτυχία.
Κι αυτά είναι τα απλά πράγματα!
Έχουμε καταφέρει να ομολογούμε, πως το πιο δύσκολο είναι το απλό.
Ο μεγάλος Πικάσσο είπε την περίφημη φράση, οτι το πιο δύσκολο είναι να ζωγραφίσεις όπως ενα παιδί, εννοώντας την καθαρότητα της αθώας παιδικής οπτικής.
Ο Φρουντ στο βιβλίο ¨Ο Πολιτισμός πηγή Ευτυχίας ή Δυστυχίας¨ νομίζω οτι κάνει μια πολύ καλή ανάλυση του προβλήματος.
Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες φωνές ακούγονται για την ανάγκη σεβασμού της φύσης. Γιατί κάπου χάσαμε το μέτρο και το παίζουμε ¨Θεοί¨, εφαρμόζωντας για το ¨καλό¨ μας <τρομάρα μας> ότι τρέλα κατέβει στα κεφάλια των σύγχρονων ¨σοφών¨. {Επιστήμη χωριζωμένη Αρετής}...
Στο όνομα του ΚΑΛΟΥ έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα...
Εύχομαι καλή συνέχεια, γόνιμο διάλογο.
Lorenzo δεν ήθελα ούτε να σε στενοχωρήσω ούτε να σε τρομάξω.
Απλά επεσήμανα ότι η Οδύσσεια του Ομήρου δεν είναι ένα χαρούμενο ταξίδι όπως θεωρούν κάποιοι.Είναι ένα πολύ σκοτεινό ταξίδι,μία Κατάβαση που πρέπει να τελεστεί από το Μύστη.
Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα
Ευτυχισμένος αν στο ξεκίνημα, ένοιωθε γερή την
αρματωσιά μιας αγάπης, απλωμένη μέσα στο κορμί του,
σαν τις φλέβες όπου βουϊζει τι αίμα.
Μιας αγάπης με ακατέλυτο ρυθμό, ακατανίκητης σαν
τη μουσική και παντοτινής
γιατί γεννήθηκε όταν γεννηθήκαμε και σαν πεθαίνουμε,
αν πεθαίνει, δεν το ξέρουμε ούτε εμείς
ούτε άλλος κανείς.
Παρακαλώ το Θεό να με συντρέξει να πω,
σε μια στιγμή μεγάλης ευδαιμονίας,
ποιά είναι αυτή η αγάπη
κάθομαι κάποτε τριγυρισμένος απο την ξενιτιά,
κι ακούω το μακρυνό βούΙσμά της, σαν τον αχό της
θάλασσας που έσμιξε με το ανεξήγητο δρολάπι.
Και παρουσιάζεται μπροστά μου, πάλι και πάλι, το
φάντασμα του Οδυσσέα, με μάτια κοκκινισμένα
απο του κυμάτου την αρμύρα
κι απο το μεστωμένο πόθο να ξαναδεί τον καπνό που
βγαίνει απο την ζεστασιά του σπιτιού του και το
σκυλί του που γέρασε προσμένοντας στη θύρα.
Στέκεται μεγάλος, ψιθυρίζοντας ανάμεσα στ' ασπρισμένα του
γένια, λόγια της γλώσσας μας, όπως
τη μιλούσαν πριν τρείς χιλιάδες χρόνια.
Απλώνει μια παλάμη ροζιασμένη απο τα σκοινιά
και το δοιάκι, με δέρμα δουλεμένο απο το ξεροβόρι
απο την κάψα κι απο τα χιόνια.
Θα 'λεγες πως θέλει να διώξει τον υπεράνθρωπο Κύκλωπα
που βλέπει μ' ένα μάτι τις Σειρήνες που
σαν τις ακούσεις ξεχνάς, τη Σκύλλα και τη
Χάρυβδη απ' ανάμεσό μας΄
τόσα περίπλοκα τέρατα, που δε μας αφήνουν
να στολιστούμε, πως ήταν κι αυτός ένας άνθρωπος που
πάλεψε μέσα στον κόσμο, με την ψυχή και με
το σώμα.
Είναι ο μεγάλος Οδυσσέας΄εκείνος που είπε να
γίνει το ξύλινο άλογο και οι Αχαιοί κερδίσανε
την Τροία.
Φαντάζομαι πως έρχεται να μ' ορμηνέψει πως να
φτιάξω κι εγώ ένα ξύλινο άλογο για να κερδίσω
τη δική μου Τροία.
Γιατί μιλά ταπεινά και με γαλήνη, χωρίς προσπάθεια,
λες με γνωρίζει σαν πατέρας
είτε σαν κάτι γέρους θαλασσινούς,
που ακουμπισμένοι στα δίχτια τους,
την ώρα που χειμώνιαζε και
θύμωνε ο αγέρας,
μου λέγανε, στα παιδικά μου χρόνια,το τραγούδι
του Ερωτόκριτου με τα δάκρυα στα μάτια΄
τότες που τρόμαζα μέσα στον ύπνο μου
ακούγοντας την αντίδικη μοίρα της Αρετής
να κατεβαίνει τα μαρμαρένια σκαλοπάτια.
Μου λέει το δύσκολο πόνο
να νοιώθεις τα πανιά του καραβιού
σαν φουσκωμένα απο τη θύμηση
και την ψυχή σου να γίνεται τιμόνι.
Και νά'σαι μόνος, σκοτεινός μέσα στη νύχτα
και ακυβέρνητος σαν τ' άχερο στ' αλώνι.
Την πίκρα να βλέπεις τους συντρόφους σου
καταποντισμένους μέσα στα στοιχειά,
σκορπισμένους έναν έναν.
Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους,
όταν δε φτάνουν πια
οι ζωντανοί που σου απομέναν.
Μιλά... βλέπω ακόμη τα χέρια του
που ξέραν να δοκιμάσουν αν
ήταν καλά σκαλισμένη στην πλώρη
η γοργόνα
να μου χαρίζουν την ακύμαντη γαλάζια θάλασσα
μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Γ. Σεφέρης
, σκέφτηκα μπας και ο όμηρος... μας δούλεψε για τα καλά…
Αν πάλι ήθελε μόνο να δείξει κάτι…και είχε τον τρόπο του?
Μήπως η Τροία… δεν βρέθηκε?
Στη φιλοσοφική διατριβή πάντως, εξετάζοντας τα παραμυθία και την φαντασία, βλέπουμε πως σταματούν, σαν υπάρχει η πραγματικότητα. Μάλιστα θεωρήστετα επικίνδυνα η και δίχως αξία, μιας και ότι μετράει είναι τα γεγονότα. Μπορεί να είναι ευχάριστα, όπως και είναι ευχάριστα (τόσο τα παραμυθία όσο και η φαντασία), μα πρέπει να τα κατανοήσουμε, και, κατανοώντας τα, παύουν να έχουν σημασία.
Χρειάζεται ένα ξύπνιο, ευαίσθητο μυαλό, για να σταματήσει εύκολα και πρόθυμα η φλυαρία τους, γύρο από τις αιτίες…. και την έλλειψη τους!
Νιαου Νιαου... γατουλα!
Πολλά μέλλει να μάθεις αν το Ασήμαντο εμβαθύνεις
............................................Αν έχεις την
δυνατότητα να βλέπεις
μέσα απο το αθώο το ένοχο και μέσα απο το λευκό το μαύρο
ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ {Η μέθοδος του ΑΡΑ}
Ένας μηχανισμός είναι η ποίηση, που μηχανοποιεί τον άνθρωπο και τις σχέσεις του με τα πράγματα. Ο Ποιητής φτάνει στο σημείο να προσεταιρίζεται την αντίφαση του. Η χαρά και η θλίψη, το πάθος και η έκσταση, το όνειρο και η δράση, ο φόβος και η ελπίδα, η θέρμη κι η δροσιά, το ναι και το όχι, επιτέλους συναντιούνται, συμφιλιώνοντας το θάνατο με τη ζωή.
Η Ποίηση δεν είναι παρά η προσέγγιση στον κεντρικό και μοναδικό πυρήνα του εαυτού μας όπου βρίσκεται, πέρα απο τις πιθανές ταλαντεύσεις μεταξύ των αντιθέτων, το ολοκληρωμένο ¨Είναι¨.
Ο δρόμος που διανύει η ποίηση είναι η οδυνηρή Οδύσσεια της αναζήτησης επαφής με το βαθύτερο μέρος του εαυτού μας, το αρχέτυπο του Είναι, και η κάθοδος στον κόσμο του σκότους και της σκιάς είναι μόνο ένα αλλά αναγκαίο και απαραίτητο πέρασμα σ' αυτην την πορεία διασαφήνισης όπου το φώς θα συνεχίσει να έχει τον τελευταίο λόγο.
Η πρώτη αλήθεια της ζωής είναι ο θάνατος
μένει να δούμε ποιά είναι η δεύτερη
{Ανοιχτά χαρτιά}
Αλλά τώρα, είπε, η άλλη σου όψη
ανάγκη ν΄' ανέβεις στι φώς.
.......Και πλατύς επάνου ο ουρανός
για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη.
Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας.
......Αυτά που δεν αγαπά κανείς, να φοβάται.
τι τα'χει απο τα πρίν χαμένα κι ας τα σφίγγει επάνω του.
Αλλά τα πράγματα της καρδιάς
τρόπος δεν είναι να χαθούν.
{Άξιον Εστί}
Ασήμαντα λόγια ενός ασήμαντου παραμυθά ξεπερασμένου κι αναξιόπιστου, κάποιου Ελύτη αν έχετε ακουστά... που δανείστηκε το φώς απ' τον Μεγαλύτερο -ξεπερασμένος κι αυτός- παραμυθά του Όμηρου...
Θα σου απαντήσω με μια ερώτηση-απάντηση.
Έχω 10 εγκληματίες ανακατεμένους με 90 άλλους αγαθούς ανθρώπους.
Σύνολο 100 άνθρωποι.
Οι 100 άνθρωποι είναι κλεισμένοι σε μια αίθουσα.
Οι 10 εγκληματίες αρχίζουν και κάνουν τα "δικά τους" κόλπα μέσα στην αίθουσα παρενοχλώντας και συμπαρασύροντας και αγαθούς ανθρώπους.
Εγώ τι πρέπει να κάνω;
Να προκαλέσω μια καταστροφή στην αίθουσα σκωτόνωντας τους μισούς ανθρώπους για να επαναφέρω την τάξη;
Η απάντηση είναι όχι!
Γιατί;
Διότι τίποτα δεν μου εγγυάται πως απο τους 10 εγγληματίες δεν θα ζήσει έστω και ένας που θα αναπαράγει την εγκληματικότητά του.
Ακόμα όμως και ΑΝ πέθαιναν όλοι οι εγκληματίες πάλι θα έβγαινε κάποιος καινούριος, διότι αγαπητέ kost, το σύστημα που παράγει πολίτες δεν είναι ικανό να βοηθήσει στην σωστή διανοητική συγκρότητση των αυτών.
Ένα παράδειγμα (χωρίς να θέλω να σε κατακρίνω) είναι και η περίεργη σκέψη που ΠΟΛΥ ΚΑΛΩΣ έκανες και μοιράστηκες μαζί μας.
Δεν παύει όμως να καταδυκνείει τον επικίνδυνο καταστροφισμό που έχουμε εμείς οι άνθρωποι (και δεν βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω) απο την απογοήτευση που παίρνουμε.
Πρέπει να καταλάβουμε οτι η καταστροφή δεν λύνει τα προβλήματα αλλά τα εντείνει.
Βλέπε τις καταστροφές των χριστιανών προκειμένου να εξαγνίσουν τον κόσμο.
Τι κατάφεραν;
Κατάφεραν να δημιουργήσουν έμένα, τι χειρότερο απ' αυτό;
Kαλησπέρα PheonixGR.
Οι καταστροφές των "χριστιανών" ήταν όντως μεγάλες όμως δεν έχουν καμία σχέση με τις φυσικές καταστροφές που διαβλέπω να έρχονται!Αναφέρομαι σε κοσμογονίες τεράστιες!
Ο βασικός λόγος που έκανα την αρχική μακάβρια σκέψη είναι διότι ύστερα από το φονικό τσουνάμι είδα-όλοι είδαμε-ένα ΚΑΘΟΛΙΚΟ παγκόσμιο κύμα αλτρουισμού,πραγματικού αλτρουισμού όλων των χωρών που έσπευσαν να δώσουν βοήθεια.Για αυτό έγραψα ότι ο μόνος τρόπος για να γίνει ο άνθρωπος αγαθός είναι να συμβεί μία μεγάλη καταστροφή,μία καταστροφή που θα του μεταλλάξει τα βαθύτερα ένστικτα,που θα του αναπλάσει το ίδιο το DΝΑ του!!
Πάντως για να είμαι ειλικρινής υπάρχει και ένας άλλος τρόπος-λιγότερο μακάβριος,αλλά εξίσου εφιαλτικός- και αναφέρομαι στην τηλεοπτική παρακολούθηση.Όσοι έχουν νου καταλαβαίνουν ότι σε μερικές δεκάδες χρόνια η ζωή του ανθρώπου θα είναι πλήρως ελεγχόμενη από τις Μηχανές με αποτέλεσμα να εξαλειφθεί πλήρως η παρανομία...
Το άσχημο όμως είναι ότι ο υπερπληθυσμός του πλανήτη αυξάνεται με τρομακτικούς ρυθμούς που σημαίνει ότι κάτι πρέπει να γίνει...
Η δική μου Μακρινή Όραση μου γεννάει τη βεβαιότητα πως θα έρθει κάποια στιγμή που όσοι άνθρωποι φτάνουν στο 70ο έτος της ηλικίας τους αυτόματα θα πεθαίνουν με το πάτημα ενός κουμπιού!Όσο έζησαν έζησαν!
Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΞΥΓΟΝΟ,οι ζωούλες μας και οι ανάγκες μας είναι ένα τίποτα μπροστά στις ανάγκες της Φύσεως,της μάνας Γης.Όλοι το κατανοούμε όμως λίγοι το δεχόμαστε!
Σχετικά με την τηλεοπτική παρακολούθηση ξέχασα να γράψω ότι έχει αρχίσει να τελείται με έναν τρόπο που ελάχιστοι έχουν καταλάβει.Δεν αναφέρομαι στις υπερσύγχρονες τεχνολογίες που μπορούν όντως να ακούν τα πάντα παντού.
Αναφέρομαι στα Reality,τα τηλεπαιχνίδια,τα οποία έχουν καθιερωθεί και σιγά-σιγά ριζώνουν στη συνείδηση του δυτικού ανθρώπου.Οι νέες γενιές βλέπουν τα είδωλά τους να παρακολουθούνται που σημαίνει ότι εξοικιώνονται-και ίσως ενδόμυχα να επιθυμούν- την ιδέα της παρακολούθησης.Οι επόμενες γενιές θα γεννιούνται και θα θεωρούν αυτονόητη την εν λόγω παρακολούθηση.
Είναι λοιπόν εύλογο ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν γίνονται ξαφνικά αλλά αργά-αργά,μας τις περνάνε σταδιακά χωρίς να τις παίρνουμε πρέφα,ανύποπτα,αθόρυβα,σαν ένα παιχνίδι!!!
Κατ αρχάς μην επιτρέπεις στο μυαλό σου να συγχύζεται, η μεταπήδηση απο το θέμα του εξωγήινου στο θέμα του Big Brother φανερώνει μια σύγχυση απολύτως δικαιολογημένη με τα όσα γίνονται.
Παρ' αυτά η ικανότητα της επικοδομητικής σκέψης και των δυναμικών λύσεων είναι το ζητούμενο.
Για να υπάρξει αυτό το ζητούμενο θα πρέπει να χαληναγωγήσουμε το μυαλό μας, να ελέγχουμε και να κατευθύνουμε την σκέψη μας, να εστιάζουμε σε κάθε πρόβλημα και να αυτοσυγκετρονώμαστε σε αυτό.
Όταν θα επιτύχουμε το αυτό και δουλέψουμε όλοι μαζί με ομόνοια και πάθος, τότε ο πλανήτης Γη θα αλλάξει απο κατάστημα σε βιβλιοθύκη αυτογνωσίας.
ΦΙΛΙΚΑ PhoenixGR
Τhe guard of the knowlege of the Sun
στο βραχο ορθο κι ολασπρο σαντο χιονι.
Τις απλωτες μαγνιες μονο οι χρονοι
σαλευουν σαν οι αυρες τα πελαη.
Μα εντος μου εμενα αιμα θνητο κυλαει,
που παθη αρχαια το καιν,μιση και πονοι`
κ' αθανασια που ταζεις,το παγωνει
κι αναριγαω στο πετρινο σου πλαι.
Θελω να φυγω.Του θανατου η μοιρα
ειναι στα κοκκαλα μου ριζωμενη.
Απο του Ολυμπου με τραβαει τη θυρα
η ζωη του ανθρωπου η χιλιοπικραμενη.
Λυσε με πια απ' το διχτυ σου το πλανο,
να ζησω,να παλαιψω,να πεθανω...
ηταν το ποιημα του λευτερη αλεξιου"ο οδυσσεας στη καλυψω".
ο τελευταιος στιχος δεν ειναι ο ανθρωπινος προορισμος?το τελος του ταξιδιου?
και ενα κομματι απο "το υπογειο"
...Ας παραδεχτουμε οτι ο ανθρωπος αλλο δεν κανει παρα να αναζητει το δυο και δυπ κανουν τεσσερα διασχιζει ωκεανους,ριψοκινδινευει τη ζωη του στα ψαξιματα του μα το να βρει κατι πραγματικα φοβαται,φοβαται στα γερα.Καταλαβαινει πως οταν το βρει δεν θα εχει τιποτα αλλο να ζητησει.[...]Εξ απαντος απαρατηρεικανεις οτι αρχιζει να στεναχωριεται, οταν φτασει το σκοπο του.Αγαπα το πως να τον φτασει αλλα οχι να τον φτασει ολοτελα.Αυτο ειβναι παραξενο.Με μια λεξη ο ανθρωπος ειναι παραξενα καμωμενος...
----------------------------------
Αυτα...κατα τη γνωμη μου το αποτελεσμα ευχαριστει(αρκετα),αλλα σκεφτομαστε οτι θα μπορουσε να ειναι καλυτερο,αν το "ταξιδι" ηταν καλυτερο...
περσι τελειωσα τη χρονια με 18 και 7/13
αλλα μετα σκεφτηκα "μακαρι να μπορουσα να επαναλαβω τη χρονια,να εβγαζα παραπανω..."
Δεν χρειαζεται να ξυπνας το πρωι αν δε σκοπευεις να αλλαξεις τον κοσμο...
Δεν ειναι τοσο το τι θα κανεις εσυ μεσα σε λιγα χρονια,μα αν ο χρονος δεν μπορει να κανει τιποτα σε σενα.