- Μην αφήσετε το κοινοβούλιο της ΕΕ να κλειδώσει το Διαδίκτυο! - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
quote:
"όταν αρχίζει η δράση, ο φόβος φεύγει"
νομίζω πως και εσύ αλλά και ο φίλος Trovadouros έχετε δίκιο πάνω σε αυτή την πρόταση, παρόλο που ο ένας συμφωνεί και ο άλλος διαφωνεί, και αυτό γιατί κατά την προσωπική μου άποψη η αλήθεια αυτής της πρότασης βρίσκεται κάπου στην μέση.
Αυτή τη στιγμή μπορώ να σκεφτώ δύο ειδών καταστάσεις κατά τις οποίες πριν κάποιος μπει στην δράση νοιώθει ανασφάλειες και δεν είναι σε θέση να το αποφασίσει.
Η πρώτη είναι ο ίδιος του ο εαυτός, γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, γνωρίζει ότι είναι για το καλό του, θέλει πάση θυσία να βγει από κάποια κατάσταση αλλά αισθάνεται ανασφαλής με τον εαυτό του, δεν νοιώθει αρκετά δυνατός η φοβάται να πιέσει το εγώ του σε μια αντίθετη κατεύθυνση από τον χαρακτήρα του. Στην περίπτωση αυτή όταν πιεστεί να ξεκινήσει την δράση αρχίζει και να νοιώθει καλύτερα με το εγώ του οπότε του φεύγει και ο φόβος της ανασφάλειας που είχε καθαρά με την πάρτη του.
Π.χ. θέλει να φύγει από μια εργασία, είναι σίγουρος ότι θέλει να φύγει και ξέρει ότι δεν αντέχει άλλο, αλλά δεν βρίσκει τον τρόπο να το πει, φοβάται τις αντιδράσεις των άλλων, νοιώθει υπεύθυνος για ότι εκκρεμότητα θα αφήσει. Στην περίπτωση αυτή μόλις βρει το θάρρος να το πει θα ακολουθήσει μία ανακούφιση και βγαίνοντας από εκεί δεν θα υπάρχει πλέον ο φόβος.
Στην δεύτερη περίπτωση δεν φοβάται τον εαυτό του, τις δυνατοτητές του κ.λ.π. φοβάται τις αλλαγές που θα έρθουν στην ζωή του βάση αυτής της δράσης, φοβάται τις συνέπειες και δεν είναι σίγουρος αν τελικά το αποτέλεσμα θα είναι καλύτερο η χειρότερο, δεν είναι σίγουρος επίσης αν μελλοντικά θα μετανιώσει για την κίνηση αυτή και γνωρίζει ότι ξεκινώντας αυτή την δράση θα περάσει μια σειρά δυσχερών καταστάσεων μέχρι να ισορροπήσει ξανά.
Π.χ. ένα διαζύγιο. Μόλις μπεις στην δράση και ξεκινήσεις, εκεί ξεκινάν και όλα, εκεί έχεις να αντιμετωπίσεις όλους τους φόβους σου και εκεί όπως σωστά είπε και ο φίλος Trovadouros παίζει να τα αντιμετωπίσεις και όλα μόνος σου.
quote:
Ολική αντίληψη της πραγματικότητας;
Θα συμφωνήσω και εγώ πως ολική αντίληψη της πραγματικότητας δεν υπάρχει. Η κάθε πραγματικότητα διαμορφώνετε ανάλογα την ψυχολογία, τα θέλω και τις ανασφάλειες της κάθε εποχής που διανύουμε. Η πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις δεδομένες συνθήκες ζωής μας την συγκεκριμένη περίοδο και όπου η ψυχολογία παίζει τον πρώτο λόγο στην αντίληψη αυτή.
Αν ας πούμε ξαφνικά οι δουλειές μας πάνε χάλια και στριμωχτούμε πολύ οικονομικά με αποτέλεσμα να πέσουμε και ψυχολογικά, τότε αυτό μπορεί να επεκταθεί και στην σχέση μας που ας πούμε δεν μας στέκετε όπως θα θέλαμε, εν πορεία και στο σπίτι μας που δεν είναι ευρύχωρο ή όμορφα διακοσμημένο για να μας κρατήσει μέσα χωρίς να δυσανασχετούμε και στους φίλους μας όπου εμείς περνάμε άσχημα κι αυτοί λένε τα δικά τους ανούσια και πάει λέγοντας, όταν αντίθετα αν π.χ. ξαφνικά παίρναμε μια μεγάλη αύξηση μισθού αυτό μπορεί να επεκταθεί και στην σχέση μας όπου κοίτα έκανε υπομονή που δούλευα τόσες ώρες και στο σπίτι μας όπου τώρα με τα χρήματα θα του αλλάζαμε αυτό και το άλλο και στους φίλους ότι τι ωραία είναι που είμαστε εδώ όλοι μαζί και λέμε ο καθένας τις ανουσιότητες του.
Και στις δύο περιπτώσεις το σπίτι, η σχέση, οι φίλοι είναι ακριβώς στο ίδιο στάδιο, η αντίληψη μας ήταν αυτή που άλλαξε βάση της ψυχολογίας μας και στην μία περίπτωση δημιουργήσαμε μια μίζερη πραγματικότητα ενώ στην άλλη μια αισιόδοξη.
Τείνω λοιπόν πολλές φορές να πιστέψω πως δεν υπάρχει πραγματικότητα όσο αφορά τον τρόπο που αισθανόμαστε τα πράγματα, ούτε ακριβή και ορθή κριτική, η μόνη ολική αντίληψη της πραγματικότητας που έχουμε είναι στο τι κάνουμε σε καθημερινή βάση, στα αισθήματα και στην σκέψη όμως πολλές φορές φτιάχνουμε το παραμύθι που μας αρμόζει και τις περισσότερες εντελώς ασυναίσθητα.
quote:
Τι είναι αυτό που ενώνει τις ψυχές; Τι ενώνει τους Πολίτες; Μήπως μια Ανώτερη Ιδέα, ένα Ιδανικό;
Υπάρχει κάτι πράγματι να τους ενώνει; Τμηματικά, ανά ομάδες ναι, αλλά κάτι που να ενώνει όλους τους πολίτες μαζί; Δεν υπάρχουν όμοια ιδανικά, δεν υπάρχει κοινή ανώτερη ιδέα. Εγώ προσωπικά τουλάχιστον δεν έχω νοιώσει κάτι που να με κάνει να πιστεύω κάτι τέτοιο. Το αντίθετο θα έλεγα ότι χρόνο με το χρόνο όλοι γίνονται πιο ατομιστές, ότι αυτό το μαζί χάνεται, ότι ο καθένας κλείνετε στο δικό του κλουβί και δεν γνωρίζει καν κάτι να τον ενώνει με τον απέναντι που μοιράζονται ας πούμε έστω και έναν κοινό δρόμο, έναν κοινό σκουπιδοτενεκέ, ένα κοινό δέντρο πόσο μάλλον να νοιώσει ότι τον ενώνει κάτι με έναν εντελώς άγνωστο.
Και να μην πω για τα πιστεύω όπου μπορεί να έχουν ένα κοινό παρανομαστή κάτω όμως από 2.000 θεωρίες για το τι πράγματι αντιπροσωπεύει ή είναι ή προέρχεται αυτός ο παρανομαστής. Βάση του δικού μου πιστεύω ναι πιστεύω πως κάτι μας ενώνει όλους, ότι υπάρχει μια πνευματική ενέργεια, μια συμπαντική ανώτερη ύπαρξη που διαχύνει κάθε τι . Το δικό μου πιστεύω όμως δεν είναι παγκόσμιο και πρακτικά δεν μπορώ να ενωθώ με κάτι που δεν θέλει να είναι ενωμένο μαζί μου.
Εν ολίγοις ακόμα κι αν αυτό το κάτι μας ενώνει μέχρι να γίνει πιστεύω όλων των πολιτών δεν είναι παρά μόνο μια σκέψη, μια ενέργεια που παραμένει στην αδράνεια μέχρι να βρούμε το σωστό τρόπο να την χειριστούμε, μια ενέργεια που ναι μεν διαχύνετε μέσω από εμάς, ναι μεν μας ενώνει αλλά χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό και συνειδητό από όλους ώστε να οδηγηθούμε στις θετικές συνέπειες αυτής.
Αυτή τουλάχιστον είναι η προσωπική μου άποψη που πολύ θα χαιρόμουν να διαψεύδατε με κάτι θετικότερο του πιστεύω μου.
αγαπητή Serenite δεν διαφωνώ με αυτό που λες
quote:
Τμηματικά, ανά ομάδες ναι, αλλά κάτι που να ενώνει όλους τους πολίτες μαζί; Δεν υπάρχουν όμοια ιδανικά, δεν υπάρχει κοινή ανώτερη ιδέα. Εγώ προσωπικά τουλάχιστον δεν έχω νοιώσει κάτι που να με κάνει να πιστεύω κάτι τέτοιο. Το αντίθετο θα έλεγα ότι χρόνο με το χρόνο όλοι γίνονται πιο ατομιστές, ότι αυτό το μαζί χάνεται, ότι ο καθένας κλείνετε στο δικό του κλουβί και δεν γνωρίζει καν κάτι να τον ενώνει με τον απέναντι που μοιράζονται ας πούμε έστω και έναν κοινό δρόμο, έναν κοινό σκουπιδοτενεκέ, ένα κοινό δέντρο πόσο μάλλον να νοιώσει ότι τον ενώνει κάτι με έναν εντελώς άγνωστο.
αλλά και εγώ αναφερόμενη στους Πολίτες μιας πόλης, δεν αναφερόμουνα σε όλους τους κατοίκους της.
Πιστεύω οτι αυτό που μας κάνει πολίτες, είναι η συνειδητοποίηση και ανάληψη της δικής μας ευθύνης για την πόλη, για το σύνολο, για το κοινό καλό.
Οπότε κατά ένα τρόπο αυτό από μόνο του αρκεί για να ενώσει όλους όσους έχουν αυτή την κοινή αντίληψη και αίσθηση της ευθύνης.
Τώρα, αν αυτοί είναι 100-200 ή 1000 καταρχήν -για τη δική μου λογική- μικρή σημασία έχει.
Γιατί; γιατί όταν αυτοί οι ελάχιστοι, ζουν και δρούν σύμφωνα με αυτό που πιστεύουν, αργά αλλά σταθερά, θα μπορούν να λειτουργήσουν ως παράδειγμα και για τους υπόλοιπους. Ετσι σιγά - σιγά, μα πάρα πολύ σιγά - σιγά, κάτι θα αρχίσει να αλλάζει και ίσως να ενώνει όλο και περισσότερους ανθρώπους, η ίδια Ιδέα.
Σας φαίνεται ουτοπιστικό;
quote:
Τώρα, αν αυτοί είναι 100-200 ή 1000 καταρχήν -για τη δική μου λογική-μικρή σημασία έχει.Γιατί; γιατί όταν αυτοί οι ελάχιστοι, ζουν και δρούν σύμφωνα με αυτό που πιστεύουν, αργά αλλά σταθερά, θα μπορούν να λειτουργήσουν ως παράδειγμα και για τους υπόλοιπους[quote]
σ΄αυτό που γράφεις συμφωνώ, δεν έχει σημασία ο αριθμός, όταν γίνει η αρχή απο ένα μέρος ανθρώπων αυτό σιγά σιγά εξαπλώνεται και πολλές φορές γίνεται η συνηδητοποίηση και πολλών άλλων.[quote]Πιστεύω οτι αυτό που μας κάνει πολίτες, είναι η συνειδητοποίηση και ανάληψη της δικής μας ευθύνης για την πόλη, για το σύνολο, για το κοινό καλό.
Οπότε κατά ένα τρόπο αυτό από μόνο του αρκεί για να ενώσει όλους όσους έχουν αυτή την κοινή αντίληψη και αίσθηση της ευθύνης
Αυτό όμως έχω την αίσθηση ότι είναι ουτοπία. Ναι μας κάνουν πολίτες τα όσα αναφέρεις, υπάρχουν όμως άνθρωποι, αρκετοί ώστε να αποτελέσουν έστω μια ομάδα, που να νοιώθουν ευθύνη για την πόλη που ζούνε, για το κοινό καλό; Εγώ επιμένω πως αυτό δεν το έχω δει χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να είμαι και λάθος. Εγώ έχω δει ας πούμε άνθρωπο να παρκάρει στο πεζοδρόμιο που είναι κάτω απο το σπίτι του και να βάζει δύναμη να πετάξει το άδειο πακέτο με τα τσιγάρα στο απέναντι πεζοδρόμιο, λες και δεν θα είναι ο ίδιος που θα βγεί στο μπαλκόνι και θα το αντικρίζει, λες και το απέναντι πεζοδρόμιο δεν ανήκει στο σύνολο το οποίο ζει.
Δεν ξέρω, να τα βλέπω εγώ τόσο ωμά; Μακάρι να έχεις δίκιο εσύ. Αυτά που αναφέρεις τα έχεις αντιληφθεί; ή είναι μια επιθυμία σου, μια ιδέα για το πόσο καλύτεροι θα είμασταν ως πολίτες αν συνηδητοποιούσαμε και ενδιαφερόμασταν με τον τρόπο που αναφέρεις;
Γιατί αν είναι μια ιδέα, τότε είναι μια όμορφη ιδέα που μακάρι κάποτε να πραγματοποιηθεί (τώρα που το σκέφτομαι αυτό το έχω δει μόνο στο χωριό της γιαγιάς μου, απο την ίδια την γιαγιά μου, όπου είναι και τσαούσα και κάθε τι που δεν της αρέσει να φτιαχτεί στο χωριό εις χάρην της εξέλιξης, παίρνει ένα σκερπάνι και κυνηγάει αυτόν που το σκέφτηκε, ή που θα περάσει το δικό της ή που θα του ανοίξει το κεφάλι). Αν όμως είναι πιστεύω σου τότε ελπίζω να είμαι εγώ αυτή που έχω βρεθεί σε ηλίθια γειτονιά και να μην είναι παντού έτσι ατομιστές μεταξύ τους.