- ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ, Αποσυμβολισμός, συσχετίσεις και εξηγησεις για την ύπαρξη Χριστού - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Ο κάθε άνθρωπος είναι ένθεος ή άθεος!, όχι λόγω κάποιας δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, όπως πονηρά θέλουν κάποιοι να παρουσιάσουν, αλλά στην επεξεργασία των δεδομένων που έχει αυτός ο άνθρωπος, από τον εγκέφαλο του.
Το πρόβλημα φίλε ***** δεν είναι τόσο η δυσλειτουργία όσο η ελλειψη ορθής-αντικειμενικής σκέψης. Άλλωστε εσύ ξέρεις οτι έχεις "λειτουργικό" εγγεφαλο για να κρίνεις τι είναι η δυσλειτουργία;
Δυσλειτουργία για εμένα είναι το να κρίνουμε αυτά που μας δίνουνε με βάση τις εμπειρίες μας, καθώς οι εμπειρίες του Ευρωπαίου του να πιστέψει και εσένα το αντίθετο. Στη πραματικότητα ολές ή σχεδόν όλες οι "κρίσεις" που θεωρείτε όλοι ορθές δεν είναι παρα η αποτυπωση της προσωπικότητας σας όπως αυτή την διαμόρφωσε το παρελθόν σας. Το ίδιο ισχύει για μένα και για όλους.
quote:
οτι ειμαστε, ειμαστε για εμας τους ιδιους και μαλιστα ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ !!!! κανεις αλλος
Συχνά οι άλλοι ξέρουν καλύτερα.. και αναφέρομαι κυρίως τους ανθρώπους που μας γνωρίζουν καιρό(πχ καλοί φίλοι). Οι εξωτερικοί παρατηρητητές μας συχνά μας ξέρουν καλύτερα επειδή είναι αντικειμενικοί στο τρόπο που μας κρίνουν ενώ εμείς όχι. Επίσης τα παιδιά μπορούν εύκολα να καταλάβουν έναν άνθρωπο
quote:
ακομη και εαν βρισω τον θεο ή εσενα τον ιδιο προσωπικα , ΤΙ ΘΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ? θα εχω γραψει μερικα μαυρα γραμματα σε μια ασπρη οθονη ... σε τι σε εβλαψε αυτο ? σε τι εβλαψε αυτο τον θεο ? μπορει κατι να βλαψει τον θεο ??? ο μονος που επαθε κατι ειναι Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΣΟΥ , ΤΟ ΕΓΩ , αυτος ο "διαολος" (χαχαχα) μπορεις να τα αγνοησεις , μπορεις να τα αντικρουσεις , μπορεις απλα και με πλακωσεις στην βρισιες , ΓΙΑ ΜΕΝΑ , ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ , οτι και εαν κανεις ειναι ΑΠΟΔΕΚΤΟ γιατι ειναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΦΥΣΙΚΟ ,αυτη ειναι η φυση σου , η φυση μου ... ετσι λειτουργουμε , καλως κακως , ετσι ειμαστε ...
Πολύ πολύ σωστή παρατήρηση. Όταν ο άνθρωπος έχει εσωτερική ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ που τον διαποτίζει ποτέ δε θα σε κατακρίνει. Θα μείνει ουδέτερος συναισθηματικά. Δεν ταυτίζεται με αυτά που του λες. ο εγωιστής ταυτίζεται με αυτά που του λες.
Αλλα όσο ο άνθρωπος απο-ταυτίζεται απο το εγώ του και(αυτομάτως) αναβαίνει στην κατανόηση(το ένα φέρνει το άλλο) μπορεί να φτάσει σε μια κατανόηση του κόσμου τόσο ανώτερη που όπως και ο Χριστός είπε να τον χτυπάς στο ένα μάγουλο και να γυρνάει και το άλλο. Αυτό είναι ανωτερότητα..
Θέλω Επίσης να σας Ενημερώσω οτι ψαχνω διαρκώς για λόγια εμπνευσμένα, λόγια καρδιας που θα μας βοηθήσουν(και εμένα) να κάνουμε συνειδητοποιήσεις και να κατανοήσουμε καλύτερα τον κόσμο, τον άνθρωπο και τις λειτουργίες αυτών για μία ανώτερη, θεϊκότερη κατανόηση. Ώστε το ευαγγέλιο να λειτουργεί για εμάς ως σημείο κατατοπίσμου να ξέρουμε τι έχουμε και τι δεν έχουμε. Δυστυχώς δεν έχει σωθεί πολύ απ αυτό.. αλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία..
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
It is not the spoon that bends.. It is yourself.."
quote:
Θέλω Επίσης να σας Ενημερώσω οτι ψαχνω διαρκώς για λόγια εμπνευσμένα, λόγια καρδιας που θα μας βοηθήσουν(και εμένα) να κάνουμε συνειδητοποιήσεις και να κατανοήσουμε καλύτερα τον κόσμο, τον άνθρωπο και τις λειτουργίες αυτών για μία ανώτερη, θεϊκότερη κατανόηση.
Σε αυτήν την σελίδα υπάρχουν πολλά τέτοια λόγια,αλλά πρέπει να ψάξει κανεις,γιατί είναι παλιά μηνύματα.
quote:
Dr Jekyll Mr Hyde :
Το πρόβλημα φίλε ***** δεν είναι τόσο η δυσλειτουργία όσο η ελλειψη ορθής-αντικειμενικής σκέψης. Άλλωστε εσύ ξέρεις οτι έχεις "λειτουργικό" εγγεφαλο για να κρίνεις τι είναι η δυσλειτουργία;
Δυσλειτουργία για εμένα είναι το να κρίνουμε αυτά που μας δίνουνε με βάση τις εμπειρίες μας, καθώς οι εμπειρίες του Ευρωπαίου του να πιστέψει και εσένα το αντίθετο. Στη πραματικότητα ολές ή σχεδόν όλες οι "κρίσεις" που θεωρείτε όλοι ορθές δεν είναι παρα η αποτυπωση της προσωπικότητας σας όπως αυτή την διαμόρφωσε το παρελθόν σας. Το ίδιο ισχύει για μένα και για όλους.
Για να υπάρχει δυσλειτουργία, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η έλλειψη της πληρότητας του εγκέφαλου, αυτό εννοώ.
Ο φίλος που έκανε μνεία σε διαφορετική σύσταση του εγκεφάλου, ανάμεσα σε αυτόν του ένθεου και του άθεου, αν μή τι άλλο πήγε πονηρά και κάτω από το τραπέζι να πασάρει αυτή τη δυσλειτουργία ως αίτιο αυτής της διαφοροποίησης! να βγάλει με λίγα λόγια εγκεφαλικά ανάπηρους όσους πιστεύουν.
Μπορεί να μην το είπε ευθέως, αλλά είτε ηθελημένα είτε αθέλητα, έκανε την υποσυνείδητη προπαγάνδα του......εσύ μπορεί να μην το πρόσεξες.....αλλά όλο και κάποιος θα τύχει να το πάρει χαμπάρι.
Έτσι λοιπόν ο φίλος, δε σκέφτηκε καν, ότι κάποιος μπορεί να πεταχτεί και να του πει! ή στραβός είν' ο γιαλός ή στραβά αρμενίζεις, εν ολίγοις ποιος έχει ελαττωματικό εγκέφαλο τα δις? ή κάτι χιλιάδες?
Και προσωπικά δεν μπήκα σε αυτή τη λογική γιατί αφενός δεν είχα ανάγκη αυτό το επιχείρημα, αφετέρου θα έπεφτε χαμηλά το επίπεδο.
Η αποτύπωση της προσωπικότητας μας, όπως αυτή την διαμόρφωσε το παρελθόν μας, δεν έχει να κάνει με τη δυσλειτουργία! Αυτό αν μή τι άλλο είναι δείγμα ομαλής λειτουργίας.
Η δυσλειτουργία συνδέεται μόνο με την αναπηρία......
Το να διατυπώνει κάποιος την άποψη του βάση τις εμπειρίες, τις γνώσεις κ.λ.π. αυτό ακόμη και εάν διαφωνεί με τη δική μας! αν μή τι άλλο μόνο δυσλειτουργία δεν είναι.
"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
If we look more deeply into humanity’s ancient religions and spiritual
traditions, we will find that underneath the many surface differences there
are two core insights that most of them agree on. The words they use to
describe those insights differ, yet they all point to a twofold fundamental
truth. The first part of this truth is the realization that the “normal” state of
mind of most human beings contains a strong element of what we might call
dysfunction or even madness. Certain teachings at the heart of Hinduism
perhaps come closest to seeing this dysfunction as a form of collective
mental illness. They call it maya, the veil of delusion. Ramana Maharshi,
one of the greatest Indian sages, bluntly states: “The mind is maya.”
Buddhism uses different terms. According to the Buddha, the human
mind in its normal state generates dukkha, which can be translated as
suffering, unsatisfactoriness, or just plain misery. He sees it as a
characteristic of the human condition. Wherever you go, whatever you do,
says the Buddha, you will encounter dukkha, and it will manifest in every
situation sooner or later.
According to Christian teachings, the normal collective state of
humanity is one of “original sin.” Sin is a word that has been greatly
misunderstood and misinterpreted. Literally translated from the ancient
Greek in which the New Testament was written, to sin means to miss the
mark, as an archer who misses the target, so to sin means to miss the point of
human existence. It means to live unskillfully, blindly, and thus to suffer and
cause suffering. Again, the term, stripped of its cultural baggage and
misinterpretations, points to the dysfunction inherent in the human
condition.
The achievements of humanity are impressive and undeniable. We
have created sublime works of music, literature, painting, architecture, and
sculpture. More recently, science and technology have brought about radical
changes in the way we live and have enabled us to do and create things that
would have been considered miraculous even two hundred years ago. No
doubt: The human mind is highly intelligent. Yet its very intelligence is
tainted by madness. Science and technology have magnified the destructive
impact that the dysfunction of the human mind has upon the planet, other
lifeforms,
and upon humans themselves. That is why the history of the
twentieth century is where that dysfunction, that collective insanity, can be
most clearly recognized. A further factor is that this dysfunction is actually
intensifying and accelerating.
The First World War broke out in 1914. Destructive and cruel wars,
motivated by fear, greed, and the desire for power, had been common
occurrences throughout human history, as had slavery, torture, and
widespread violence inflicted for religious and ideological reasons. Humans
suffered more at the hands of each other than through natural disasters. By
the year 1914, however, the highly intelligent human mind had invented not
only the internal combustion engine, but also bombs, machine guns,
submarines, flame throwers, and poison gas. Intelligence in the service of
madness! In static trench warfare in France and Belgium, millions of men
perished to gain a few miles of mud. When the war was over in 1918, the
survivors look in horror and incomprehension upon the devastation left
behind: ten million human beings killed and many more maimed or
disfigured. Never before had human madness been so destructive in its
effect, so clearly visible. Little did they know that this was only the
beginning.
By the end of the century, the number of people who died a violent
death at the hand of their fellow humans would rise to more than one
hundred million. They died not only through wars between nations, but also
through mass exterminations and genocide, such as the murder of twenty
million “class enemies, spies, and traitors” in the Soviet Union under Stalin
or the unspeakable horrors of the Holocaust in Nazi Germany. They also
died in countless smaller internal conflicts, such as the Spanish civil war or
during the Khmer Rouge regime in Cambodia when a quarter of that
country’s population was murdered.
We only need to watch the daily news on television to realize that the
madness has not abated, that is continuing into the twentyfirst
century.
Another aspect of the collective dysfunction of the human mind is the
unprecedented violence that humans are inflicting on other lifeforms
and
the planet itself – the destruction of oxygenproducing
forests and other plant
and animal life; illtreatment
of animals in factory farms; and poisoning of
rivers, oceans, and air. Driven by greed, ignorant of their connectedness to
the whole, humans persist in behavior that, if continued unchecked, can only
result in their own destruction.
The collective manifestations of the insanity that lies at the heart of
the human condition constitute the greater part of human history. It is to a
large extent a history of madness. If the history of humanity were the clinical
case history of a single human being, the diagnosis would have to be:
chronic paranoid delusions, a pathological propensity to commit murder and acts of extreme violence and cruelty against his perceived “enemies” – his
own unconsciousness projected outward. Criminally insane, with a few brief
lucid intervals.
Fear, greed, and the desire for power are the psychological motivating
forces not only behind warfare and violence between nations, tribes,
religions, and ideologies, but also the cause of incessant conflict in personal
relationships. They bring about a distortion in your perception of other
people and yourself. Through them, you misinterpret every situation, leading
to misguided action designed to rid you of fear and satisfy your need for
more, a bottomless hole that can never be filled.
It is important to realize, however, that fear, greed, and the desire for
power are not the dysfunction that we are speaking of but are themselves
created by the dysfunction which is a deepseated
collective delusion that
lies within the mind of each human being. A number of spiritual teachings
tell us to let go of fear and desire. But those spiritual practices are usually
unsuccessful. They haven’t gone to the root of the dysfunction. Fear, greed,
and desire for power are not the ultimate causal factors. Trying to become a
good or better human being sounds like a commendable and highminded
thing to do, yet it is an endeavor you cannot ultimately succeed in unless
there is a shift in consciousness. This is because it is still part of the same
dysfunction, a more subtle and rarefied form of selfenhancement,
of desire
for more and a strengthening of one’s conceptual identity, one’s selfimage.
You do not become good by trying to be good, but by finding the goodness
that is already within you, and allowing that goodness to emerge. But it can
only emerge if something fundamental changes in your state of
consciousness.
The history of Communism, originally inspired by noble ideals,
clearly illustrates what happens when people attempt to change external
reality – create a new earth – without any prior change in their inner reality,
their state of consciousness. They make plans without taking into account
the blueprint for dysfunction that every human being carries within: the ego.
THE ARISING NEW CONSCIOUSNESS
Most ancient religions and spiritual traditions share the common
insight – that our “normal” state of mind is marred by a fundamental defect.
However, out of this insight into the nature of the human condition – we may
call it the bad news – arises a second insight: the good news of the
possibility of a radical transformation of human consciousness.
In Hindu teachings (and sometimes in Buddhism also), this transformation is called
enlightenment. In the teachings of Jesus, it is salvation, and in Buddhism, it
is the end of suffering. Liberation and awakening are other terms used to
describe this transformation.
The greatest achievement of humanity is not its works of art, science,
or technology, but the recognition of its own dysfunction, its own madness.
In the distant past, this recognition already came to a few individuals. A man
called Gautama Siddhartha, who lived 2,600 years ago in India, was perhaps
the first who saw it with absolute clarity. Later the title Buddha was
conferred upon him. Buddha means “the awakened one.” At abut the same
time, another of humanity’s early awakened teachers emerged in China. His
name was Lao Tzu. He left a record of his teaching in the form of one of the
most profound spiritual books ever written, the Tao Te Ching.
To recognize one’s own insanity, is of course, the arising of sanity, the
beginning of healing and transcendence. A new dimension of consciousness
had begun to emerge on the planet, a first tentative flowering. Those rare
individuals then spoke to their contemporaries. They spoke of sin, of
suffering, of delusion. They said, “Look how you live. See what you are
doing, the suffering you create.” They then pointed to the possibility of
awakening from the collective nightmare of “normal” human existence. They
showed the way.
The world was not yet ready for them, and yet they were a vital and
necessary part of human awakening. Inevitably, they were mostly
misunderstood by their contemporaries, as well as by subsequent
generations. Their teachings, although both simple and powerful, became
distorted and misinterpreted, in some cases even as they were recorded in
writing by their disciples. Over the centuries, many things were added that
had nothing to do with the original teachings, but were reflections of a
fundamental misunderstanding. Some of the teachers were ridiculed, reviled,
or killed; others came to be worshipped as gods. Teachings that pointed the
way beyond the dysfunction o the human mind, the way out of the collective
insanity, were distorted and became themselves part of the insanity.
And so religions, to a large extent, became divisive rather than
unifying forces. Instead of bringing about an ending of violence and hatred
through a realization of the fundamental oneness of all life, they brought
more violence and hatred, more divisions between people as well as between
different religions and even withing the same religion. They became
ideologies, belief systems people could identify with and so use them to enhance their false sense of self. Through them, they could make themselves
“right” and others “wrong” and thus define their identity through their
enemies, the “others,” the “nonbelievers” or “wrong believers” who not
infrequently they saw themselves justified in killing. Man made “God” in his
own image. The eternal, the infinite, and unnameable was reduced to a
mental idol that you had to believe in and worship as “my god” or “our god.”
And yet… and yet… in spite of all the insane deeds perpetrated in the
name of religion, the Truth to which they point still shines at their core. It
still shines, however dimly, through layers upon layers of distortion and
misinterpretation. It is unlikely, however, that you will be able to perceive it
there unless you have at least already had glimpse of that Truth within
yourself. Throughout history, there have always been rare individuals who
experienced a shift in consciousness and so realized within themselves that
toward which all religions point. To describe that nonconceptual
Truth, they
then used the conceptual framework of their own religions.
Through some of those men and women, “schools” or movements
developed within all major religions that represented not only a rediscovery,
but in some cases an intensification of the light of the original teaching. This
is how Gnosticism and mysticism came into existence in early and medieval
Christianity, Sufism in the Islamic religion, Hasidism and Kabbala in
Judaism, Advaita Vedanta in Hinduism, Zen and Dzogchen in Buddhism.
Most of these schools were iconoclastic. They did away with layers upon
layers of deadening conceptualization and mental belief structures, and for
this reason most of them were viewed with suspicion and often hostility by
the established religious hierarchies. Unlike mainstream religion, their
teachings emphasized realization and inner transformation. It is through
those esoteric schools or movements that the major religions regained the
transformative power of the original teachings, although in most cases, only
a small minority of people had access to them. Their numbers were never
large enough to have any significant impact on the deep collective
unconsciousness of the majority. Over time, some of those schools
themselves became too rigidly formalized or conceptualized to remain
effective.
Eckhart Tolle - A New Earth. Awakening to Your Life's Purpose
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με τη σκέψη και το συναίσθημα
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με την επιθυμία(-τη σκεψη) και το συναίσθημα
quote:Ποιος είπε ότι τον βρίζουμε;
Να ρωτήσω κάτι. Γιατί όταν ένας άνθρωπος μας βρίζει(την οικογένεια μας, εμάς κοκ) τον βρίζουμε και εμείς?"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με την επιθυμία(-τη σκεψη) και το συναίσθημα
Αλλα δεν χρειάζεται να είναι βρισιά, η ειρωνεία και ο σαρακασμός ταιριάζουν εξίσου καλά σε αυτή την ερώτηση.
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με την επιθυμία(-τη σκεψη) και το συναίσθημα
quote:Δίνω λοιπόν το κακό παράδειγμα;;;
Φίλε panpam, εσύ ειδικά δεν είσαι το καλύτερο παράδειγμα ...
Νομίζω πάντως ότι πρώτα κάποιος βρίζει γιατί φοβάται (αυτό που βρίζει). Με το να το προσβάλει λεκτικά το υποβιβάζει στα μάτια του και αυτό είναι αυτο-καθησυχατικό (πρόσφατα δεν είπαν στα νέα πως το βρίσιμο κάνει τον πόνο λιγότερο αβάστακτο;)
Έπειτα η βρισιά λειτουργεί ως πρόκληση (οπότε και ο αποδέκτης ανταπαντά με το ίδιο "νόμισμα" και το σήριαλ συνεχίζεται).
Τέλος αν κάτι το μισείς από φανατισμό - χωρίς δηλαδή λογικά κριτήρια, ή με λογικά μεν κριτήρια μισείς κάτι παράλογα ή δυσανάλογα - οι προσβολές έχουν τη θέση των επιχειρημάτων (αν δεν έχεις να πεις κάτι, αλλά θέλεις να πεις κάτι, τι "καλύτερο" από προσβολές;)
Υπάρχουν και άλλα που μπορούν να ειπωθούν, αλλά τί σχέση έχουν με το θέμα; (ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ, Αποσυμβολισμός...);;;
Προσωπικά θεωρώ ότι όσο περισσότερο και άνευ λόγου και αιτίας βρίζει κάποιος τόσο περισσότερο "πόνο" κρύβει μέσα του. Οπότε τον/την αντιμετωπίζω μάλλον με λύπηση.
Edited by - panpam on 24/07/2009 17:10:12
quote:
Έπειτα η βρισιά λειτουργεί ως πρόκληση (οπότε και ο αποδέκτης ανταπαντά με το ίδιο "νόμισμα" και το σήριαλ συνεχίζεται).
Σαν πρόκληση σε ποιον? Και γιατι εγώ πρέπει να νιώσω πρόκληση αν κάποιος με βρίσει?
quote:
Υπάρχουν και άλλα που μπορούν να ειπωθούν, αλλά τί σχέση έχουν με το θέμα; (ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ, Αποσυμβολισμός...);;;
Θα δεις
Προσπαθώ να μοιραστώ μια γνώση, ή μάλλον μια συνειδητοποίηση που έχει να κάνει με μια φράση του εαυγγελίου η οποία χρειάζεται μεγάλη εμβαθυνση.
quote:Αυτός που του απαντά δεν είναι για λύπηση?
Προσωπικά θεωρώ ότι όσο περισσότερο και άνευ λόγου και αιτίας βρίζει κάποιος τόσο περισσότερο "πόνο" κρύβει μέσα του. Οπότε τον/την αντιμετωπίζω μάλλον με λύπηση.
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με την επιθυμία(-τη σκεψη) και το συναίσθημα
quote:Ίσως να μην πρέπει, αλλά:
Θα μείνω σε αυτό [πυ είπες:
quote:
Έπειτα η βρισιά λειτουργεί ως πρόκληση (οπότε και ο αποδέκτης ανταπαντά με το ίδιο "νόμισμα" και το σήριαλ συνεχίζεται).
Σαν πρόκληση σε ποιον? Και γιατι εγώ πρέπει να νιώσω πρόκληση αν κάποιος με βρίσει?...
- είπαμε ο φόβος, η απειλή... μπορεί να είναι αμφίδρομη
- είμαστε άνθρωποι, μερικές φορές η πίεση άλλων πραγμάτων μας κάνει πιο οξύθυμους.
- μερικές φορές η κατεξακολούθηση πρόκληση λιγοστεύει την υπομονή μας.
quote:
...Υπάρχουν και άλλα που μπορούν να ειπωθούν, αλλά τί σχέση έχουν με το θέμα; (ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ, Αποσυμβολισμός...);;;
Θα δεις
Προσπαθώ να μοιραστώ μια γνώση, ή μάλλον μια συνειδητοποίηση που έχει να κάνει με μια φράση του εαυγγελίου η οποία χρειάζεται μεγάλη εμβαθυνση...."...λοιδορούμενος δεν αντελοιδόρει..."
quote:
...
quote:Αυτός που του απαντά δεν είναι για λύπηση?...[/quote]Αν καταντήσει σαν και τον άλλον είναι. Εξαρτάται πάντα και το πόσο "δίκαιη" είναι η προσβολή.
Προσωπικά θεωρώ ότι όσο περισσότερο και άνευ λόγου και αιτίας βρίζει κάποιος τόσο περισσότερο "πόνο" κρύβει μέσα του. Οπότε τον/την αντιμετωπίζω μάλλον με λύπηση.
quote:
Αν καταντήσει σαν και τον άλλον είναι. Εξαρτάται πάντα και το πόσο "δίκαιη" είναι η προσβολή.
Η προσβολή ποτέ δεν είναι δίκαιη..
Αν κάποιος ανέβει στα κάγγελα του μπαλκονιού του και κάνει ισορροπία θα πεις οτι είναι τρελός σωστά?Θα πεις οτι δεν βρίσκεται στα λογικά του.
Αν αντίστοιχα κάποιος αρχίσει στα καλά του καθουμένου να σου βρίζει οικογένεια κλπ δεν θα πεις πάλι οτι είναι τρελός? Οτι δε βρίσκεται στα λογικά του? Και σε ρωτάω αν αυτό τον τρελό τον βρίσεις και συ πώς γίνεται να θεωρήσε εσύ λογικός αλλά αυτός όχι?
Αντίστοιχα, αν κάποιος κάνει ισορροπία στα κάγγελα του μπαλκονιού του και το κάνεις και εσύ μετά απο δικιά του παράκληση τι κάνει τη δικιά σου πράξη λιγότερο τρελή απ τη δικιά του?
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με την επιθυμία(-τη σκεψη) και το συναίσθημα