- Ψαλιδιές σε ρούχα... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
endiaferon to 8ema pou exete anoi3ei edo alla exo mia aporia re paidia, ti einai to fenomeno ESP?
ESP: Extra Sensory Perception
Εξω - αισθητήρια - αντίληψη
αυτή...που τα κατάφερε!
Σήμερα το πρωί παρουσίασα πάλι μία κρίση υπνοβασίας!
Μόλις συνειδητοπόιησα ότι βρίσκομαι ξανά στα φόρουμς...
αυτή...που τα κατάφερε!
χτες το βράδυ πριν πέσω για ύπνο, ρυθμισα το ρολόι μου και έβαλα το ξυπνητήρι για τις 8:15. ήμουνα παρα πολύ κουρασμένος και έπεσα νωρίς (21:00) για ύπνο. στις 6:15 το πρωί χτύπησε το ξυπνητήρι και ξύπνησα. κοιτάω το ρολόι και έλεγε 8:15. κοίταξα γύρω μου, ήταν πολύ σκοτεινά και κανείς άλλος δεν είχε ξυπνήσει. κοιτάω ένα άλλο ρολόι, και παραξενεύτηκα αλλά δεν έδωσα σημασία και ξαναέπεσα για ύπνο. κατα τις 8:10 ξαναξυπνάω, κοιτάω το ξυπνητήρι και έλεγε 10:10. παρ'όλα αυτά δεν αναστατώθηκα μην αργήσω για δουλειά γιατί ήξερα ότι ήταν 8:10 αμέσως. υποψιάζοντας πως είναι χαλασμένο το ρολόι, το έφτιαξα πάλι και έφυγα για τη δουλειά. μόλις γύρισα το απόγευμα κατα τις 6 ήλπιζα πως θα έλεγε 8 και έτσι θα έλυνα το πρόβλημα αγοράζοντας καινούργιο ξυπνητήρι. κι όμως έλεγε 6. κανένας δεν ήταν στο σπίτι άρα έβγαλα το συμπέρασμα πως υπνοβάτησα. αυτό όμως που με έχει απασχολήσει είναι, γιατί να βάλω το ρολόι δύο ώρες μπροστά; δεν μπορώ να το συνδέσω με τίποτα άλλο στη ζωή μου. επίσης είναι δυνατόν μέσα σε λιγότερο απο δύο ώρες ύπνου να πέσω σε τόσο βαθύ ύπνο και να υπνοβατήσω; με έχει αναστατώσει αυτό και τώρα τελευταία έχει αρχίσει να πιάνει.... υπνοφοβία!
δεν ειναι τοσο ψυχαγωγικη οσο της αμαλιας η του ανανα,αλλα ισως φταει οτι οι γονεις μου κλειδωνουν τις πορτες.
λοιπον,αυτο συνεβει πριν καμποσους μηνες,οσο ημουν ακομα 14 (τωρα μεγαλωσα,ειμαι 15
).
τεσπα,μια ωραια πρωια ξυπνησα και η μανα μου με ρωταγε τι εκανα το προηγουμενο βραδυ στη κουζινα.λεει οτι ειχα βγαλει κατι κατσαρολες και τις γεμιζα με νερο και μετα επινα απο αυτες.
εγω δεν θυμομουν τιποτα,φυσικα,και η μανα μου,ισχυριζοταν οτι το εκανα ψεμματα.
Comments?
Comforting home,mother's lap,chance for immortality...where being wanted baame a thrill,I never knew...
...it does not do to dwell on dreams and forget to live,remember that...
Comforting home,mother's lap,chance for immortality...where being wanted baame a thrill,I never knew...
...it does not do to dwell on dreams and forget to live,remember that...
οσο για αλλα περιστατικα δεν ειναι και πολλα εδω που τα λεμε.συνηθως γινεται το παραπανω,η απλα παω και κανω βολτες.οταν ημουν πιο μικρη,σηκωνομουνα το πρωι και βρισκομουν στο κρεβατι των γονιων μου.
Comforting home,mother's lap,chance for immortality...where being wanted baame a thrill,I never knew...
...it does not do to dwell on dreams and forget to live,remember that...
Ζήσε την στιγμή γιατί μπορεί να είναι η τελευταία σου
Εφώ πάντος στον ύπνο μου δεν κάνω τπτ περίεργο εκτός από το ότι κάποιες φορές ξυπνάω σε κάποιες περίεργες στάσεις όπως σταυροπόδι η είμαι μισός κάτω απο το κρεβάτι κ μισός πάνω.
Ζήσε την στιγμή γιατί μπορεί να είναι η τελευταία σου
Πάντως κάπου διάβαζα οτι κάποια άτομα κάνουν επικίνδυνα πράγματα στο ύπνο τους.Μπορεί ακόμα και να πεθάνεις αμα κάνεις τπτ κουφό...όπως να μαχαιρώνεσαι
Ζήσε την στιγμή γιατί μπορεί να είναι η τελευταία σου
Στη πρώτη ξυπνάω πάω στο κρεββάτι του αδερφού μου και του ζητάω να μου φέρει ένα ποτήρι νερό. Τρέχει, μου το φέρνει κ με είδε ότι κοιμόμουνα!!!
Στη δεύτερη σηκώνομαι παω στο δωμάτιο που διάβαζε, του λέω "τί κάνεις? ξημέρωσε?" και επιστρέφω στο κρεββάτι. Το άλλο πρωί που με ρώτησε αν θυμάμαι κάτι λές κ δεν ήμουνα εγώ. Κ στις δύο φορές δε θυμάμαι απολύτως τίποτα.
Στα 6 μου έχω την πρώτη ενθυμούμενη υπνοβασία (απ΄ ότι έμαθα είχα και άλλες μικρότερος) στην κατασκήνωση, όπου βγαίνοντας έξω από την σκηνή, άρχισα να χτυπώ τα καραβόπανά της και να φωνάζω. Τα παιδιά τρομαγμένα δεν ήξεραν τι να κάνουν. Η ομαδάρχισσα δεν ήξερε πως να με αντιμετωπίσει και περίμενε να ξεθυμάνω. Ευτυχώς κάποιος με πλησίασε φιλικά και με οδήγησε στο κρεβάτι μου. Από τότε τα παιδιά με φοβόντουσαν
και δεν με πλησίαζαν. Η ομαδάρχισσα ζήτησε να φύγω από την κατασκήνωση ή να πάω σε άλλη σκηνή. Θυμάμαι ότι απορούσα με την συμπεριφορά κάποιων απέναντί μου, αλλά ευτυχώς είχα μάθει να γράφω και έτσι τους εγραψα κανονικότατα.
Η επόμενη υπνοβασία (που θυμάμαι) ήταν όταν μετακόμισα Γλυφάδα (11 ετών) και ήθελα να φύγω από το σπίτι. Αποτέλεσμα για κάμποσο καιρό η πόρτα του δωματίου μου να μένει κλειστή και να διπλωκλειδώνεται η εξώπορτα και η πόρτα της κουζίνας.
Η τελευταία που θυμάμαι ήταν στα 19, στο Π.Φάληρο, όταν σηκώθηκα από το κρεβάττι χαράματα, πήγα στην κουζίνα, άνοιξα το ψυγείο, έβγαλα τα πράγματα και άρχισα να τρώω του σκασμού. Όταν ξύπνησα ένοιωθα το στομάχι μου βαρύ και να πονάει. Όμως δεν πτοήθηκα... έφαγα πρωινό, προς έκπληξη όλων!!
Το τελευταίο ακόμη δεν το πιστεύω!!
Σε ότι αφορά την υπνομιλία την έχω από μικρό παιδί (μάλιστα μερικές φορές τραγουδάω ή φωνάζω). Σε αντίστοιχο θέμα θα αναφέρω σχετικές πληροφορίες. Πάντως τώρα έχω κάποιον να με ξυπνά. Αυτός είναι πια ο σκύλος μου ο Φάτσας!!
Δεν ξέρω τί είναι αυτό που ωθεί κάποιον να υπνοβατεί ή να υπνομιλεί. Αλλά μερικές φορές έχει πλάκα 
δεν συμφωνείτε;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Πριν 4-5 χρόνια είχα φιλοξενήσει στο σπίτι μου ένα ζευγάρι το βράδυ. Ήταν καλοκαίρι και είχα ξεμείνει μόνη στην Αθήνα, συγκεκριμένα Άγιο Στέφανο έμενα τότε. Η κοπέλα αυτή δεν είχε τύχει να ξαναέρθει στο σπίτι μου. 'Ημασταν δύο ζευγάρια (εγώ και ο φίλος μου και η κοπέλα με τον δικό της φίλο τότε).
Για να μην σας ζαλίζω τους φιλοξένησα στο δωμάτιο της αδερφής μου κι εγώ απέναντι θα κοιμόμουν μόνη μου γιατί ο φίλος μου θα έφευγε για δουλεία το βράδυ.
Καληνυχτιστήκαμε κάποια στιγμή, κλείσανε την πόρτα του δωματίου κι εγώ μετά από λίγο πήγα στο μπάνιο(δίπλα από τα δύο δωμάτια)για να πλύνω τα δόντια μου.
Εκεί,λοιπόν που πλενόμουν άκουσα να ανοίγει η πόρτα των παιδιών και σε λίγο βήματα σαν να κατεβαίνει κάποιος την ξύλινη σκάλα μας και να πηγαίνει στο σαλόνι στο ισόγειο. Δεν έδωσα σημασία γιατί υπέθεσα πως πηγε ο Μ... να κλειδώσει ή να τσεκάρει το αμάξι έξω από το γκαράζ.
Έλα όμως που μετά από κανα δίλεπτο τον ακούω να φωνάζει από το δωμάτιο της αδερφής μου: ¨ποιος είναι? ποιος είναι εκεί?¨ Τρέχω να δω τι έγινε και τον βλέπω στο κρεβάτι με το σώβρακο (μετα συγχωρήσεως) να κοιτάει με ανοιχτό το στόμα τον τοίχο μπροστά και την κοπέλα του δίπλα με το νυχτικό να κλαίει...
¨Τι έγινε ρε παιδιά?¨ τους λεω με απορία.
Ο Μ... είδε μια σκιά να περνάει στον τοίχο μπροστά του και έψαχνε να δει ποιος ήταν στο δώματιο και η κοπέλα του μόλις είχε ξυπνήσει από κάτι φωνές σκύλων (μάλλον της Αφροδιτούλας μου) έξω στο δρόμο και συνειδιτοποίησε πως είχε υπνοβατίσει.
Παιδια, είχε κατέβει τα σκαλιά της σκάλας που άκουσα νωρίτερα, είχε περάσει από το σαλόνι στην κουζίνα, είχε ξεκλειδώσει την πόρτα της, είχε βγεί στον κήπο, είχε ανοίξει την καγκελόπορτα (που παρεπιπτόντως είναι και πολύ βαριά) και είχε πάρει η κακομοίρα τους δρόμους..!!!!
Ευτυχώς που την ξύπνησαν τα σκυλάκια γιατι όχι τίποτε άλλο αλλά δεν θα ήξερε και πώς να γυρίσει πίσω αφού ούτε είχε ξαναέρθει όύτε ήξερε καλά το σπίτι.
Και όλα αυτά γιατί έβλεπε στον ύπνο της τον μακαρίτη τον παππού της να της λέει: "έλα κοπέλα μου να σου δώσω καραμέλες". (Πολύ γλυκατζού η τύπισσα...)
Όσο για τον Μ... η σκιά που είχε δει ήταν ευτυχώς από τον διπλανό κήπο που είχε κολονάκια με φωτάκια και κάποιος προχωρούσε εκείνη τη στιγμή. Υποθέτω τουλάχιστον....
Αυτά προς το παρόν
Χαιρετώ σας....
Κοιμόμουν λοιπόν και απ’ ότι θυμάμαι πρέπει να έβλεπα ένα όνειρο, στο όποιο έλειπα από το σπίτι μας.
Κάποια στιγμή ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω το ρολόι, ήταν περίπου τρεις και μισή.
Αγχώθηκα.
Αμάν λέω, άργησα και θα ανησυχεί η μαμά. Πρέπει να γυρίσω γρήγορα σπίτι και σηκώνομαι από το κρεβάτι να ξεκινήσω να ντύνομαι, για να γυρίσω σπίτι μου.
Αλλά επειδή είμαι έξυπνο παιδί σκέφτομαι...
Δεν ξυπνάω και τον αδερφό μου που κοιμάται δίπλα, να ξεκινήσει και αυτός να ντύνεται, για να μη χάνουμε χρόνο ;
Και πάω πάνω από το κρεβάτι του, για να τον ξυπνήσω.
Ξύπνα από δω ξύπνα από κει, τίποτα αυτός. Με τα πολλά ξύπνα ξύπνα, ξυπνάει.
Τι είναι ρε, μου λέει.
Σήκω του λέω, να πάμε σπίτι μας.
Ποιο σπίτι μας ρε βλάκα, σπίτι μας είμαστε.
Με το που λέει "σπίτι μας είμαστε", τρώω ένα φλάς...τι να σας πω.
Τι κάνω ρε ο βλάκας ; σκέφτομαι και αφήνω τα ρούχα και ξαναπέφτω για ύπνο.
Την επόμενη μέρα, εννοείτε ότι θυμόμουν τον σκηνικό και δεν μπορούσα να καταλάβω πως έκανα τέτοιο πράγμα. Εννοείτε και το κράξιμο από τον αδερφό μου, που κρατάει μέχρι και σήμερα.
Η απορία μου βέβαια τόσα χρόνια είναι, αν δεν ήταν ο αδερφός μου να με "επαναφέρει", που στο καλό θα πήγαινα νυχτιάτικο 
Πάντως δεν υπνοβατούσα... είχα συναίσθηση, του τι έκανα.
Στράτος
