- ΦΟΒΙΕΣ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
)
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα αεροπλάνα. Δεν μπαίνω καν....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα ψηλά βουνα και τις στροφές...
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ μην αρρωστήσω....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ.....!!!!!
Πρόσφατα έκανα μια έρευνα για τις ανάγκες ενός περιοδικού και ανακάλυψα οτι εκει έξω υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ...
Οι Φοβίες μας, μας κρατούν φυλακισμένους μέσα στα ίδια τα όρια που αυτοί μας υποβάλλουν...
Θα μου άρεσε πολύ να μάθω τι φοβάστε και γιατί. Τι φοβόσασταν και πως το ξεπεράσατε. Τι θα μπορούσατε να προτείνετε ως λύση σε εμένα και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν λίγο λιγότερο απο τους υπόλοιπους εξαιτίας των φοβιών ή των εμμονών τους.
Ελπίζω να ανταποκριθείτε 
Σκεφτείτε, είμαστε πολλοι...
Νομίζω πως το θέμα που θίγεις για τις φοβίες είναι σημαντικό και αφορά πολλούς ανθρώπους.
Ο φόβος είναι από τα χειρότερα συναισθήματα, γιατί μας κρατάει δέσμιους και μας κάνει να αισθανόμαστε μια διαρκή αγωνία.
Αν όμως αναρωτηθούμε "τί αληθινά φοβόμαστε"?
Λες:
quote:
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα αεροπλάνα. Δεν μπαίνω καν....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα ψηλά βουνα και τις στροφές...
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ μην αρρωστήσω....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ.....!!!!!
Όλα αυτά εμπεριέχουν τον κίνδυνο του θανάτου. Αρα στην ουσία φοβάσαι το θάνατο.
Αυτός ο αρχέγονος φόβος εκδηλώνεται με πολλές μορφές αλλά ενυπάρχει μέσα σε σχεδόν όλους τους ανθρώπους.
Αν εκλογικεύσεις τις φοβίες σου, θα τις αποδυναμώσεις.
Άλλοστε η ζωή είναι μια κατάσταση με προδιαγεγραμμένο τέλος το θάνατο.
Απλά εκτός εξαιρέσεων, οι περισσότεροι δεν ξέρουν πού, πότε και με ποιόν τρόπο.
Ζήσε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, που έλεγε και ο Πυθαγόρας, γιατί οι φοβίες μας κάνουν στην ουσία ΝΑ ΜΗ ΖΟΥΜΕ.
Ο φόβος είναι ένας "θάνατος". Ο θάνατος της αληθινής ζωής.
Και όπως έλεγε ένα φιλαράκι μου: ΔΕ ΜΟΥ ΤΗ ΣΠΑΕΙ ΠΟΥ ΦΟΒΑΜΑΙ, ΜΟΥ ΤΗ ΣΠΑΕΙ ΠΟΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΦΟΒΗΘΩ"
Και πάλι καλωσόρισες.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=616
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Έριξα μια ματιά στη σχετική συζήτηση στην οποία με προέτρεψες, αλλά νομίζω πως το θέμα που συζητούνταν(νομίζω πως έχει νεκρώσει λίγο), ήταν λίγο γενικότερο από αυτό που έθεσα εγώ...
Ωστόσο, σκέφτομαι να δώ πως θα πάει κι ύστερα θα δω αν χρειαστεί να το θέσω στα πλαίσια κάποιας άλλης συζήτησης.Εσυ τι λες?
Τώρα, αν μου επιτρέπεις, θεωρώ πως το στάδιο της εκλογίκευσης ενός φόβου(που μου προτείνεις), είναι και το χειρότερο.
θεωρώ πως όταν φτάσεις στο σημείο να εκλογικεύσεις έναν φόβο, τότε είναι και που την πάτησες πραγματικά. έτσι, ας πούμε, εγώ στα πλαίσια της εκλογίκευσης του φόβου μου για το αεροπλάνο, έφτασα κάποια στιγμη να ισχυρίζομαι το εξής: "Δεν φταίω εγώ που φοβάμαι τα αεροπλάνα, απλά, να, δεν είναι στην φύση του ανθρώπου να ίπταται στους αιθέρες..."!!!! ο φοβισμένος άνθρωπος δεν εκλογικεύει τίποτα με τους κοινούς κανόνες της λογικής. Έ χει φτιάξει δικούς του και τους υπερασπίζετε, μάλιστα, και με σθένος...
Όσο για τους λόγους που ο καθένας μπορεί να του αραδίασει για να του απορρίψει την λογική του φόβου του: ναι τους καταλαβαίνει...αλλά και? Οφόβος δεν φεύγει...Όλα τα καταλαβαίνεις αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι...
το θεμα ειναι κατα ποσο η φοβια σε αφηνει να εισαι λειτουργικος ή οχι..
αν σου δημιουργει προβλημα στη προσωπικη, εργασιακη ζωη..
αν ναι, ισως θα επρεπε να επισκεφτεις και ενα ψυχολογο(αν υπαρχει και ειδικευμενος στις φοβιες ακομη καλυτερα)
μη το βλεπεις σαν κατι κακο αυτο..
ολοι εχουμε τα κολληματα μας..
καλώς ήρθες!!
Η Μεγάλη μου Αγάπη!
Edited by - GWGW on 13/12/2006 12:36:45
Η αλήθεια είναι οτι δεν μπορώ να μην το βλέπω σαν κάτι κακό!
Όταν αυτός μου ο φόβος - και στην προκειμένη μιλάω για τον μεγαλύτερο μου:το αεροπλάνο - με εμποδίζει να χαρώ την ζωή μου, να ταξιδέψω, να διασκεδάσω και το σημαντικότερο αυτή την στιγμή, για μένα, να σπουδάσω, ε, τότε, συγνώμη. αλλά είναι πολύ κακό...
Έχω σκεφτεί να πάω σε ψυχολόγο και για την ακρίβεια το έχω αποφασίσει κιόλας. Απλά, ξέρεις τι γίνεται? Είναι πολλά τα απαιτούμε να χρήματα για να καλύψεις μια σειρά συνεδριών απαραίτητων για να φτάσεις σε ένα καλό στάδιο. Και από ότι κατάλαβαίνεις αυτός είναι ένας αρκετά καλός αποτρεπτικός λόγος... 
Εγω το μονο που φοβαμαι ειναι, υστερα απο παιδικο τραυμα (ειχα δει την ταινια αραχνοφοβια σε ηλικια 5 ετων...)οι αραχνες...!!! Θα φανει γελοιο... αλλα ετσι ειναι...
Κανενα αλλο ζωυφιο, ζωο δεν φοβαμαι... 
GENUS PANTHERAS FELIDAE
...and the Predators will prevail...
quote:
Συνηθως λενε "ξεπερνας τον φοβο σου, με τον ιδιο τον φοβο"
Γι'αυτό κι εγώ πήγα πρόπερσυ να δω τον Εξορκιστή,μπας και ξεπεράσω την φοβία μου(τον είδα στην τρυφερή ηλικία των 11 ετών
).Κι ενώ μπόρεσα και είδα ολόκληρη την ταινία άνετα,το βράδυ τρόμαξα να κοιμηθώ!!!!!Σοβαρά όμως,ακόμα και ο φόβος του θανάτου,ερμηνεύεται ακόμα και ως φόβος απώλειας αγαπημένων προσώπων.Δηλαδή σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε και δεν θα ξαναδούμε τους δικούς μας π.χ...
Και δεν πιστεύω ότι οι φοβίες(όχι όλες τουλάχιστον),χρήζουν ιατρικής βοήθειας....
Μεταφυσικές ή μη.
Όσο αφορά το φόβο του θανάτου, πιστεύω ότι είναι θέμα, το πότε θα τον αποδεχτεί σαν γεγονός ο καθένας μας. Αν και μάλλον φοβόμαστε περισσότερο το θάνατο κοντινών μας προσώπων, παρά τον δικό μας.
Για τις άλλες φοβίες...ίσως με το να συζητάμε τον φόβο μας αυτόν, με κάποιο κοντινό μας άτομο και αναζητώντας τις αιτίες που τον προκαλούν, εξοικειωθούμε περισσότερο μαζί του και φέρνοντας τον ποιο κοντά μας, μπορέσουμε να τον παλέψουμε.
Βέβαια θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και κυρίως πρακτική. Ξεκινώντας από τις πιο "εύκολες" και βλέπουμε.
Είναι θέμα εσένα και του εαυτού σου. Αν τα βρουν αυτοί οι δύο, όλα θα πάνε καλά.
Αυτά πιστεύω, χωρίς να έχω κάποια προσωπική εμπειρία και λέγοντας τα, έξω από τον χορό.
Στράτος
Στο θέμα της εκλογίκευσης φυσικά δεν εννοούσα με αυτόν τον τρόπο.
Εννοούσα να αναρωτηθείς "τί μπορεί να μου συμβεί στο αεροπλάνο, τί φοβάμαι μην πέσει?" Στα εκατομμύρια πτήσεις που έχουν γίνει ελάχιστα αεροπλάνα έχουν πέσει στατιστικά είναι πιο επικίνδυνο το αυτοκίνητο, ακόμα και να περπατάς στο δρόμο.
Στην περίπτωση της φοβίας στα όρια του πανικού, όπως υψοφοβίες, αγοραφοβίες κ.λ.π. νομίζω ότι όντως η περίπτωση του ψυχολόγου είναι η καλύτερη λύση και αξίζει τα λεφτά για να ξεφορτωθούμε κάτι τόσο ενοχλητικό.
Αλλο είναι φυσικά να φοβάμαι τις αράχνες π.χ. και άλλο μόλις δω αράχνη να πανικοβληθώ και να πηδήξω από το παράθυρο.
Εξαρτάται πόσο σοβαρή είναι η αντίδραση στο ερέθισμα.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Απο αυτό το 13%, το 65% είναι γυναικες.
Στην Ελλάδα και στην Ελβετία το 33% είναι πετοφοβικοί(φοβούνται τα αεροπλάνα). Στην Αγγλία το αντίστοιχο ποσοστο αγγιζει το 27%, ενώ στην Αυστρία το 32%.
Η πιο περίεργη φοβία που έχω ακούσει είναι η εξής: Ενας Ελβετός φοβάται οτι αφού η γη είναι στρογγυλη, κάποια στιγμή, θα πέσει...
Απίστευτο, ετσι?
quote:
Η αλήθεια είναι οτι δεν μπορώ να μην το βλέπω σαν κάτι κακό!
Όταν αυτός μου ο φόβος - και στην προκειμένη μιλάω για τον μεγαλύτερο μου:το αεροπλάνο - με εμποδίζει να χαρώ την ζωή μου, να ταξιδέψω, να διασκεδάσω και το σημαντικότερο αυτή την στιγμή, για μένα, να σπουδάσω, ε, τότε, συγνώμη. αλλά είναι πολύ κακό...
γιατι καλε τι θα σπουδασεις αεροσυνοδος η πιλοτος;;;;;;;;
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
quote:
Εννοούσα να αναρωτηθείς "τί μπορεί να μου συμβεί στο αεροπλάνο, τί φοβάμαι μην πέσει?"
Αγαπητη gretel, δεν ξερω αν το σκεφτηκες αυθορμητα το παραπανω ή αν το εχεις ακουσει/διαβασει απο ψυχολογο, αλλα ειναι το πρωτο πραγμα που σου συνιστα ενας ψυχολογος να κανεις. Και στη συνεχεια πρεπει να δοκιμασεις να το κανεις μια φορα αυτο που φοβασαι.
Π.χ. Φοβαμαι να κοιμηθω χωρις φως. Σκεφτομαι "τι φοβαμαι οτι θα συμβει αν κλεισω το φως?" "Φοβαμαι π.χ. οτι θα δω φαντασμα (!!!
)" . Κλεινω το φως, και περιμενω μεχρι να νυσταξω.(Συνηθως στην αρχη υπαρχει αγχος, αλλα με το περασμα της ωρας ηρεμεις)Ετσι διαπιστωνω οτι δεν ειδα φαντασμα παρολο που το φως ηταν κλειστο.Υποτιθεται οτι ειναι ενα σημαντικο βημα για να ξεπερασεις φοβιες.
Οσον αφορα τις δικες μου εμπειριες:
1. Πριν μερικα χρονια ειχα αιφνιδιες κρισεις πανικου σε μερη με υπερβολικο συνωστισμο, κυριως ΜΜΜ και club. Δεν το βιωσα ομως ποτε σαν φοβια γιατι χτυπαγαν εντελως ξαφνικα και τυχαια, δεν ηταν μονιμη κατασταση. Ξεπεραστηκε με βοηθεια γιατρου (δυστυχως ο ψυχολογος ηταν αναποτελεσματικος) και πλεον εχω μονο περιστασιακη δυσφορια.
2.ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗ ΦΘΟΡΑ. Με καταθλιβει και με αγχωνει αφανταστα. Φοβαμαι τη φθορα (κυριως απο αισθητικης αποψεως) που μπορει να υποστει το σωμα μου λογω του γηρατος, καποιας αρρωστειας, ή για οποιοδηποτε αλλο λογο.Ειναι ισως ο μεγαλυτερος φοβος μου.
Κοινως φοβαμαι το αναποφευκτο, γιατι ως γνωστον "το γηρας ουκ ερχεται μονον"!
Για αυτο ενημερωνομαι για ολες τις εξελιξεις στην πλαστικη χειρουργικη.... Ειναι η τελευταια μου ελπιδα!
quote:
Αγαπητη gretel, δεν ξερω αν το σκεφτηκες αυθορμητα το παραπανω ή αν το εχεις ακουσει/διαβασει απο ψυχολογο, αλλα ειναι το πρωτο πραγμα που σου συνιστα ενας ψυχολογος να κανεις. Και στη συνεχεια πρεπει να δοκιμασεις να το κανεις μια φορα αυτο που φοβασαι.
Μα λογικά αυτό είναι το πρώτο που θάπρεπε να κάνει κανείς -ανάλογα με την έκταση της φοβίας- βέβαια ήθελα να γίνω ψυχίατρος άσχετα αν έγινα ζωγράφος, λές να παίζει ρόλο?
quote:
2.ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗ ΦΘΟΡΑ. Με καταθλιβει και με αγχωνει αφανταστα. Φοβαμαι τη φθορα (κυριως απο αισθητικης αποψεως) που μπορει να υποστει το σωμα μου λογω του γηρατος, καποιας αρρωστειας, ή για οποιοδηποτε αλλο λογο.Ειναι ισως ο μεγαλυτερος φοβος μου.Κοινως φοβαμαι το αναποφευκτο, γιατι ως γνωστον "το γηρας ουκ ερχεται μονον"!
Για αυτο ενημερωνομαι για ολες τις εξελιξεις στην πλαστικη χειρουργικη.... Ειναι η τελευταια μου ελπιδα!
Σωστήηηηηη αυτό αγαπητή μου Κίρκη το φοβόμαστε γενικά. Με τη βοήθεια του Λύρα και του Φουστάνου -ο δεύτερος έχει και κατάλληλο όνομα για το γυναικείο φύλο- θα καταφέρουμε να μείνουμε λίγο άφθαρτες, εγώ μέχρι και Τουταγχαμών θα φτάσω... Χε χε.
Πάντως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μεσα στην ηλιθιότητα που δέρνει το χαζοκούτι που λέγεται τηλεόραση υπάρχει και μία διαφήμηση κατάλληλη για την περίπτωσή μας.
Του JOHNNY όχι του BE GOOD αλλά του ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗ. Αυτή με το ρομπότ που λέει :
"Εγώ μπορώ να αγγίξω την αθανασία γιατί δεν φθείρομαι.
Εσύ ΑΠΛΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΑΤΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ".
Τί έχει νόημα τελικά να μείνει άφθαρτο, το σώμα? Ή κάτι που έχει από την φύση του τις προδιαγραφές?
Όποιος ταυτίζεται με κάτι πρόσκαιρο είναι θέμα χρόνου να πονέσει, να φοβηθεί, γιατί έτσι κι αλλιώς θα χαθεί.
Όποιος ταυτίζεται με κάτι άφθαρτο, θα βιώσει την ευδαιμονία γιατί οι ιδέες, η αγάπη, το πνεύμα, η ψυχή και η γνώση δε θα σε προδώσουν ποτέ.
Είναι αιώνια γιατί ποτέ δε γεννήθηκαν οπότε δεν θα βιώσεις απώλειες και πόνο.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Είναι νύχτα, είμαι σε αεροπλάνο, κατεβαίνει για προσγείωση και κάνει τρομερό σεισμο εκείνη την στιγμή που προσπαθεί να προσεδαφιστεί, με αποτέλεσμα να διαλύετε ο διάδρομος. Κι ενώ ουρλιάζω... συνειδητοποιώ επίσης ότι πάνω μου υπάρχει και μια ταραντούλα!!! ουφ. ίδρωσα!!!
quote:
Η μεγαλύτερη φοβία μου είναι αυτή που συνδυάζει όλες τις άλλες...Είναι νύχτα, είμαι σε αεροπλάνο, κατεβαίνει για προσγείωση και κάνει τρομερό σεισμο εκείνη την στιγμή που προσπαθεί να προσεδαφιστεί, με αποτέλεσμα να διαλύετε ο διάδρομος. Κι ενώ ουρλιάζω... συνειδητοποιώ επίσης ότι πάνω μου υπάρχει και μια ταραντούλα!!! ουφ. ίδρωσα!!!
ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΟΞΥΓΟΝΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΠΑΛΙΟ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΑ ΜΑΣΗΣΕΣ ΜΙΑ- ΧΙΙΙΙΙ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ...:
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
και ξεκινάς πάλι το μέτρημα, να σε πάρει ο ύπνος μπας και συνέλθεις από τον εφιάλτη:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
...
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Σωστήηηηηη αυτό αγαπητή μου Κίρκη το φοβόμαστε γενικά. Με τη βοήθεια του Λύρα και του Φουστάνου -ο δεύτερος έχει και κατάλληλο όνομα για το γυναικείο φύλο- θα καταφέρουμε να μείνουμε λίγο άφθαρτες, εγώ μέχρι και Τουταγχαμών θα φτάσω... Χε χε.
Μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο, καλή μου gretel το οποίο συμφέρει καθότι πιο οικονομικό!
Στο σπίτι σου επιλέγεις να υπάρχει θερμοκρασία ψυγείου.
Με αυτόν τον τρόπο σφίγγει το δέρμα, τσιτώνει και μένεις φρέσκια για χρόνια.
Με μέτρο όμως μην κοκκαλώσουν οι μύες και μείνεις με κανένα χαμόγελο μέρα - νύχτα! 
Λοιπόν!
Αυτά που με φοβίζουν είναι τα:
- Να με τιμωρήσει κανείς κλειδώνοντας με νύχτα μέσα σε μια εκκλησία (ξέρω, πολύ κουφό). Ενίοτε αποφεύγω γενικά να μπω μέσα...
- Τα ύψη
- Τα δηλητηριώδη έντομα, ερπετά κτλ. Όταν όμως τα φιδάκια είναι αθώα ας έρθουν και πάνω μου!
Από τους 3 παραπάνω φόβους μου, τα νουμεράκια 1 & 3 με φοβούνται επίσης...
Χαχα!
In anticipation of my resurrection...
Πάντως,αυτό που φοβάμαι περισσότερο,είναι η αρρώστεια.Όχι με τον φόβο του θανάτου,αλλά των "συμπτωμάτων" μιας σοβαρής αρρώστειας.Του πόνου δηλαδή,της ασχήμιας,κλπ..
και ειλικρινα, δε με φοβιζει οτι θα πεθανω, ουτε οτι θα γερασω..
εχω ομως και γω καποια πραγματα που με φοβιζουν..αν και τα εχω ξαναπει και σε αλλο ποστ..
φοβαμαι οτι (επειδη ειμαι η μικροτερη στην οικογενεια, και με διαφορα)"καλως εχοντων των πραγματων" (συμφωνα με την ηλικια) θα αναγκαστω να δω ολους μου τους αγαπημενους να πεθαινουν εναν εναν, να πρεπει να ειμαι οκ να τους θαψω και να συνεχισω να ζω χωρις αυτους...
μου φαινεται, δυσβασταχτο αυτο, προτιμω να γινει κατι τραγικο και να φυγω εγω πρωτη αν και μικροτερη.
και τελος, με φοβιζει και κατι αλλο, το οποιο δε ξερω πως μου κολλησε..
φοβαμαι οτι θα μεινω αναπηρη καποια στιγμη και οτι δε θα μπορω να περπατησω, οτι θα ειμαι με καροτσακι,οτι δε θα μπορω να παω πουθενα, γιατι θα το παρω πολυ κατακαρδα.. το βλεπω μαλιστα και σαν εικονα..
το εχω απο μικρη αυτο..
τρελλο..ε?
Η Μεγάλη μου Αγάπη!