- Ο Δημιουργικός ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Είναι σαφώς μια αποδεκτή πρόταση από πολλούς εργάτες του
πνεύματος ότι η αρχή των δράσεων είναι νοητική:
Η σκέψη προηγείται της εκδήλωσης στο υλικό επίπεδο.
"Το σύμπαν είναι νοητικό", όπως αναφέρεται στο Κυμβάλειο.
"Πρόσεξε καλά τί θα επιθυμήσεις, γιατί θα συμβεί", αναφέρει ο Όρσον Ουέλς.
Οι δράσεις μας ακουλουθούν τις σκέψεις μας. Οι δυστυχίες έρχονται
να επιβεβαιώσουν τις προσδοκίες του απαισίοδοξου,
ενώ ο αισιόδοξος συναντά μπροστά του περισσότερες νίκες...
Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ είναι μια μέθοδος νοητικής ενίσχυσης,
μια μέθοδος εφαρμογής της θέλησης.
Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ σχετίζεται με τη δημιουργική φαντασία
και περιέχει τεχνικές οραματισμού που στοχεύουν στην νοητική
επιρροή για την εξέλιξη μιας κατάστασης.
Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ μπορεί να συσχετισθεί σε κάποιο βαθμό
με τη μαγεία -ίσως ένα πολύ προκαταρκτικό στάδιο αυτής.
Βασικά εργαλεία / προϋποθέσεις του Δημιουργικού Οραματισμού
είναι η Συγκέντρωση, η Πειθαρχία, η Επανάληψη, η Στόχευση,
η Πίστη, μεταξύ άλλων.
Πώς και ποιοί κάνουν δημιουργικό οραματισμό;
Όλοι μας, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, μέσα από τις σκέψεις μας,
τις επιθυμίες μας, τις προσδοκίες μας, τον προγραμματισμό μας...
Η εξάσκηση της συνείδησης στον ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ, μπορεί να
κάνει θαύματα.
Ένα παράδειγμα:
Κάθε πρωί, μόλις ξυπνάμε χαμογελάμε, ανοίγουμε το παράθυρο,
καλημερίζουμε τον ήλιο και τον ευχαριστούμε για την ευεργετική
δράση του. Από την καρδιά μας φωνάζουμε: "εύχομαι η σημερινή
ημέρα να μου φέρει ευλογία, χαρά, ευτυχία".
Με αυτόν τον τρόπο βάζουμε την Πρώτη Σκέψη της ημέρας στην
υπηρεσία της νοητικής αισιοδοξίας. Ανεξάρτητα με το τί θα συμβεί,
τη δεδομένη ημέρα, αυτό δεν χρειάζεται να μας απασχολεί ιδιαίτερα,
επαναλαμβάνουμε ένα νοητικό προγραμματάκι που σιγά-σιγά εισχωρεί
όλο και πιό βαθιά μέσα μας και μας επηρεάζει θετικά.
Ολοένα και περισσότερο θα βλέπουμε μέρα με τη μέρα η σκέψη μας
να ενσαρκώνεται και θα εισπράτουμε τη χαρά που ζητήσαμε...
---------------------------------------------------------
Σε αυτό το θέμα προτείνω να συζητήσουμε εμπειρίες
και προτάσεις σχετικά με τον ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ.
Έχουμε ποτέ συνειδητά οραματισθεί; Έχουμε παρατηρήσει την επίδραση
θετικών ή αρνητικών σκέψεών μας στην εξέλιξη μιας κατάστασης;
Σκεφτόμαστε ή γνωρίζουμε τρόπους / ιδέες / τεχνικές οραματισμού;
Αν και κάθετί μπορεί ουσιαστικά να χρησιμεύσει ως βάση για
οραματισμό, φτάνει βέβαια να έχει τις προϋποθέσεις που
προαναφέρθηκαν -Συγκέντρωση, Πειθαρχία, Επανάληψη, Στόχευση,
Πίστη, μεταξύ άλλων- δεν είναι για όλους εύκολο να σχεδιάσουν
έναν οραματισμό. Εδώ λοιπόν μπορούμε να συγκεντρώσουμε ιδέες,
προτάσεις, τεχνικές ώστε να κάνουμε τον ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ
μια ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ πιό εφικτή για περισσότερους!
me askiseis pou eixa brei se ena vivlio
arxika sximata apla
meta kai xrwmata
8etikes diloseis -skepseis klp
exei sigoura thetikotati epidrasi stin psuxologia [ara kai sto
1o vima mias eytyxismenis zois]
omws exei ena arnitiko
meta apo ligo kairo eidika an den se <<paei >> to periballon
o oramatismos peftei se atonia kai ksexnietai
Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη συνεργασία 
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
quote:
Σε αυτό το θέμα προτείνω να συζητήσουμε εμπειρίες
και προτάσεις σχετικά με τον ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ.
Έχουμε ποτέ συνειδητά οραματισθεί; Έχουμε παρατηρήσει την επίδραση
θετικών ή αρνητικών σκέψεών μας στην εξέλιξη μιας κατάστασης;
Σκεφτόμαστε ή γνωρίζουμε τρόπους / ιδέες / τεχνικές οραματισμού;
ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ ΑΓΑΠΗΤΗ ΛΙΛΙΘ
ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΘΕΤΙΚΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ,ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ ΤΗΣ 3 ΛΕΞΕΙΣ,ΑΓΑΠΗ,ΠΙΣΤΗ,ΕΛΠΙΔΑ
ΣΑΝ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΠΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ..
quote:
omws exei ena arnitiko
meta apo ligo kairo eidika an den se <<paei >> to periballon
o oramatismos peftei se atonia kai ksexnietai
icquser ο οραματισμός θα ατονίσει και θα ξεχασθεί συχνά
επειδή η άσκησή του είναι πέρα από τις δυνάμεις του οραματιστή.
Αν π.χ. κάποιος επιμένει να οραματίζεται την αιώρηση ενός βράχου, ή το λύγισμα
ενός κουταλιού (βλέπε Γκέλερ) μετά από λίγο καιρό θα πάψει να
το κάνει, γιατί δε θα βλέπει αποτέλεσμα. Και πώς να δει άλλωστε,
όταν χρειάζονται πολλά βήματα μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο!
Και ακόμη αν θέσει μια άσκηση οραματισμού με εύκολο αντικείμενο,
αλλά με σκληρούς κανόνες -π.χ. να ξυπνά κάθε μέρα στις 6.00 το πρωί,
ενώ συνήθως ξυπνά στις 11.00, όταν συνήθως κοιμάται στις 3.00,
πάλι είναι δύσκολο να το καταφέρει!
Στο αρχικό μου μήνυμα έθεσα προϋποθέσεις για τον
δημιουργικό οραματισμό:
η Συγκέντρωση,
η Πειθαρχία,
η Επανάληψη,
η Στόχευση,
η Πίστη,
κ.α.
Θα αναφερθώ παρακάτω στις πρώτες 2 προϋποθέσεις, τη συγκέντρωση
και την πειθαρχία.
Συγκέντρωση, είναι η ικανότητα να συγκεντρωνόμαστε στο αντικείμενο
του οραματισμού. Το αντικείμενο του οραματισμού οφείλει να είναι
τέτοιο, που να επιτρέπει τη συγκέντρωση, δλδ. να έχει χαρακτηριστικά
σημείου, να είναι όσο το δυνατό πιό ορισμένο, ξεκάθαρο, ακριβές.
Δεν νοείται συγκέντρωση σε αντικείμενο που περιέχει αμφισημείες,
αμφιβολίες, ασάφειες, αντιφάσεις, ή περιέχει πολλούς "στόχους",
που αλληλεπιδρούν και κάποτε αλληλοεξουδετερώνονται. Δε νοείται
συγκέντρωση σε κάτι το οποίο δεν γνωρίζουμε έστω σε ένα βαθμό,
δεν μπορούμε να περιγράψουμε ικανά, οπότε και να οραματισθούμε.
Επειδή, όπως αντιλαμβάνομαι, και μόνο αυτή η εργασία, ο εντοπισμός
δλδ. ενός κατάλληλου σημείου συγκέντρωσης απαιτεί την ανάπτυξη
της ικανότητας προσδιορισμού του, θα ήτανε καλό να ξεκινούσαμε
με συγκέντρωση σε πολύ απλά και συγκεκριμένα σημεία, πριν
προχωρήσουμε σε πιό σύνθετα συστήματα και έννοιες.
Η συγκέντρωση αρχικά π.χ. σε ένα λουλούδι μπορεί να βοηθήσει
να μάθουμε τη διαδικασία παρά η συγκέντρωση σε μια μελλοντική μας
επιθυμητή κατάσταση, για την οποία δε γνωρίζουμε ακριβώς τί
επιδιώκουμε μέσα από αυτή.
Πειθαρχία είναι η ικανότητα να εκτελούμε με ακρίβεια την άσκηση.
Για να εφαρμόσουμε την πειθαρχία πρέπει να επιλέξουμε την άσκηση
έτσι ώστε να μπορούμε να πειθαρχήσουμε σε αυτή. Αν για παράδειγμα
επιλέξουμε μια ώρα άσκηση κάθε μέρα για ένα χρόνο, είναι σχεδόν
βέβαιο ότι δε θα πειθαρχήσουμε στην εκτέλεσή της. Ίσως εφαρμόσουμε
την τεχνική για 2-3 μέρες, ακόμη και για 1 ή 2 βδομάδες, αλλά σύντομα
θα κουρασθούμε, θα προκύψουν εξωτερικές υποχρεώσεις, ενοχλήσεις,
αμφιβολίες, κλπ. που θα μας κάνουν να σταματίσουμε την άσκηση
του οραματισμού. Τότε δε θα έχουμε πετύχει τίποτε, αφού έχουμε
προγραμματίσει να πειθαρχήσουμε για 1 χρόνο, 1 ώρα, κάθε μέρα και
δεν ολοκληρώσουμε.
Αν αντιθέτως θέσουμε ως άσκηση 5 λεπτά κάθε βδομάδα, για 3 μήνες
είναι πιό πιθανό να πειθαρχήσουμε.
Στις ασκήσεις δημιουργικού οραματισμού εκπαιδεύουμε
το νοητικό μας, το περιορίζουμε, το οργανώνουμε, το διαμορφώνουμε.
Από μια περισσότερο άναρχη και ασχημάτιστη κατάσταση, το φέρνουμε
σε μια πιό ιεραρχημένη και σχηματοποιημένη.
Το αντικείμενο της συγκέντρωσης αντιπροσωπεύει το νέο σχήμα
του νοητικού, οι κανόνες πειθαρχίας αντιπροσωπεύουν τα εργαλεία
που έχουμε για να σμηλεύσουμε το νοητικό στο νέο σχήμα.
Όπως ένας αρχάριος φοιτητής στις καλές τέχνες δε θα ξεκινήσει
τη γλυπτική δημιουργώντας το άγαλμα του Ερμή του Πραξιτέλη,
επειδή θα αποτύχει, μην έχοντας κατάλληλες γνώσεις και εμπειρίες,
έτσι και ο οραματιστής που τώρα ξεκινά, θα επιλέξει μια εύκολη
και απλή άσκηση για τον οραματισμό του.
Ακόμη είναι βασικό να γνωρίζουμε ότι ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ
γίνεται πάντα με θεμιτά μέσα, αποτελεί την επιστράτευση των
αρετών μας και στοχεύει στην αφύπνιση των αρετών μας. Δε χωρά
αθέμιτα μέσα, γιατί εμείς, που είμαστε οι αποδέκτες των
πράξεών μας, θα το εισπράξουμε. Πάντα λοιπόν στον οραματισμό
φανταζόμαστε τον εαυτό μας μέσα σε μια αρμονία, που καλύπτει εμάς
αλλά και το περιβάλλον μας. Ο οραματισμός είναι το εργαλείο μας
προκειμένου να ανέβουμε τη δική μας σκάλα, αλλά για να τα
καταφέρουμε οφείλουμε να σεβόμαστε το περιβάλλον μας, και την
ελευθερία που διέπει όλα τα όντα.
Η επόμενη προϋπόθεση που θα αναπτύξω είναι η Επανάληψη.
Η Dion Fortune στο βιβλίο της "Κοσμικό Δόγμα", ο Σαρανταριάν
στην "Επιστήμη του Διαλογισμού", ο Καστανέντα στην
"Τέχνη των Ονείρων", αλλά και πολλοί άλλοι στοχαστές στον εσωτερισμό
έχουν μιλήσει για την επανάληψη ως γεννήτωρα νέων όντων.
Τα όντα αυτά μπορεί να τα ονομάσουμε σκεπτομορφές, ή να τα
περιγράψουμε ως συνήθειες, τρόπους σκέψεις κλπ.
Στον κόσμο των Η/Υ η ανάπτυξη της τεχνιτής νοημοσύνης επιτυγχάνεται
εν μέρη με την επανάληψη μικρών προγραμμάτων από τον προγραμματιστή.
Ο Η/Υ "μαθαίνει" από την εξωτερική επανάληψη ενός προγράμματος
ή μιας εντολής και αργότερα μόνος του -χωρίς το αρχικό ερέθισμα-
πραγματοποιεί την εντολή.
Η διαδικασία αυτή -και στις 2 περιπτώσεις- συνήθως περιγράφεται
ως σχηματισμός αυλακίων ή διαδρόμων που με την επανάληψη γίνονται
βαθύτεροι και έτσι γίνονται υποδοχείς "σκέψης", ολοένα και πιό
συχνά με τη χρήση. Η διαδικασία αυτή μπορεί να παρομοιασθεί με το
σχηματισμό της κοίτης ενός ποταμού στη φύση. Στην αρχή το νερό κιλά και
σχηματίζει μικρά αυλάκια. Με την πάροδο του χρόνου κάποια αυλάκια
γίνονται πιό βαθιά, οπότε περισσότερο νερό κιλά σε αυτά. Κάποτε
2-3 αυλάκια ενώνονται στο βαθύτερο αυλάκι κλπ. ώσπου έχουμε μετά από
πολύ καιρό το σχηματισμό της κοίτης του ποταμού. Το νερό πλέον
κατευθύνεται πάντα στην κοίτη αυτή.
Στον εγκέφαλο του ανθρώπου υπάρχουν οι "νευρώνες", των οποίων οι
"συνάψεις" (συνδέσεις) δημιουργούν τη σκέψη. Οι πιό χρησιμοποιημένες συνάψεις,
αυτές που επαναλαμβάνουμε συχνότερα, γίνονται κυριες συνάψεις και
εμείς τείνουμε να σκεπτόμαστε συχνότερα πάνω σε αυτές.
Στα ζώα έχουν γίνει πολλά πειράματα επανάληψης και είναι πλέον
επιστημονική γνώση ότι η επανάληψη διαμορφώνει τη μελλοντική
συμπεριφορά του ζώου.
Είδαμε λοιπόν με κάποια παραδείγματα ότι η Επανάληψη διαμορφώνει
και ενισχύει τρόπους σκέψεις, συνήθειες, συμπεριφορές.
Στο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ με την επανάληψη ενισχύουμε
το αντικείμενο στο οποίο οραματιζόμαστε.
Φαίνεται δε από τα παραπάνω ότι όσο πιό
πολλές επαναλήψεις έχουμε, τόσο πιό ενισχυμένο είναι το αποτέλεσμα.
Αυτό είναι εν μέρη σωστό, μέχρι κάποιον αριθμό επαναλήψεων. Από
εκεί και πέρα, για την ενίσχυση παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες,
όπως αυτοί που αναφέρονται ως προϋποθέσεις εδώ.
Όπως αναφέρθηκα και στο προηγούμενο μήνυμα, η επιτυχία του
οραματισμού εξαρτάται και από την πειθαρχία, δλδ. από την ακριβή
εκτέλεση της άσκησης, όταν η επιθυμητή πειθαρχία υπερβαίνει τις
δυνάμεις μας, σταματάμε την άσκηση και δεν έχουμε το ποθούμενο
αποτέλεσμα.
Έτσι διαλέγουμε μια άσκηση με ένα ικανοποιητικό αριθμό επαναλήψεων,
ώστε να επιτύχουμε την καταγραφή και ενίσχυση της σκέψης, αλλά
αριθμό τέτοιον, που να μπορούμε σχετικά εύκολα να πειθαρχίσουμε.
Έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχει ένα σημείο -"κατώφλι"- στο οποίο
ένας τρόπος σκέψης ή μια συμπεριφορά αλλάζει, μετά τη δράση της
διδασκαλίας (η επανάληψη του οραματισμού εδώ λειτουργεί ως διδασκαλία)
και γίνεται μάθηση, δλδ. οικειοποιείται από τον ασκούμενο.
Ο στόχος του οραματισμού είναι να ξεπεράσουμε αυτό το κατώφλι.
Στη συνέχεια θα δούμε ότι για να τα καταφέρουμε θα χρειαστεί να
επιστρατεύσουμε και άλλες "δυνάμεις" ή προϋποθέσεις, όπως η
πίστη, η στόχευση κ.α. που θα αναφέρουμε στη συνέχεια.
Keep walking...Η στόχευση είναι προϋπόθεση που κάνει το Δημιουργικό Οραματισμό
αποτελεσματικό. Σχετίζεται με τη συγκέντρωση, αν και περιέχει ακόμη
το στοιχείο της Βούλησης. Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος που οραματίζεται,
αφού έχει συγκεντρώσει τα 4 στοιχεία / σώματά του στο σημείο του
οραματισμού, καλείται να στοχεύσει χρησιμοποιώντας ένα πέμπτο
στοιχείο, το Τέλεσμα, (που ποιεί το απο-τελεσματικό).
Συγκέντρωση χωρίς βούληση δεν παράγει τίποτε!
Μοιάζει σα να προετοιμάζουμε το τέλειο όραμα, αλλά παραμένουμε
ασύνδετοι με αυτό, σα θεατές χωρίς συμμετοχή. Τότε, μπορεί ο
οραματισμός να καταλήξει σε φαντασίωση και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο.
Η βούληση, το Τέλεσμα, η Στόχευση είναι η απόφαση για ενεργό
συμμετοχή, είναι η απόφαση για τη μάχη. Ο τοξότης που στοχεύει
φτάνει στο ανώτερο σημείο στόχευσης τη στιγμή που ετοιμάζεται
να εκτοξεύσει το βέλος προς το στόχο.
Σε μια άσκηση Δημιουργικού Οραματισμού, αφού έχουμε καθορίσει με
σαφήνεια το αντικείμενο (συγκέντρωση), έχουμε επιλέξει τους κανόνες
τους οποίους καλούμαστε να εκτελέσουμε (πειθαρχία), χαράξουμε με
σαφήνεια την πορεία που θα ακολουθήσουμε (επανάληψη),
είμαστε έτοιμοι να πάρουμε την τελική θέση, τη θέση στόχευσης.
Αποφασίζουμε ότι θέλουμε κάτι και το κάνουμε. Πίσω από όλα τα
προηγούμενα βρίσκεται η ακρίβεια, η οξυτητα, η καθαρότητα, η δύναμη
της βούλησης.
Και ακόμη η στόχευση, η ενεργοποίηση της βούλησης, το Τέλεσμα
σηματοδωτεί τη στιγμή της Επιλογής. Επιλέγουμε τη δράση μας και δεν
υπάρχει πισωγύρισμα...
(...κι ο Κρόουλυ, «ήτο άριστος εις την ορειβασίαν»... συν τοις άλλοις.)
Λίλιθ, «γλυκειά μου Συλβί, σας βρίσκω εξαιρετικά δημιουργική και τολμηρή»*... (Κοινώς, εύγε!... Επιτέλους ένα θέμα «ουσίας»!... Κατά τα άλλα, όλα καλά;)
((Ποιος λείπει; Ποιος λείπει, ποιος λείπει;... Φιλόσοφε, που είσαι χαμένος;))
Περί ασκήσεων και άλλων τινών «κβαντικών», κάπου αναφέρθηκε η Ατμα σε τέτοιες, αν «καλώς και ορθώς ενθυμούμαι». (Οι έχοντες «μαζοχιστικές τάσεις», ας ανατρέξουν στο ευρετήριο «του μαρτυρίου» - Εγώ «δεν»... και θα με συγχωρέσετε.)
«Στο κεφάλι του Τζον Μάλκοβιτς»
URUA!©Moz
----------------
* Από πρίκιουελ «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της χαμένης Κιβωτού» δυστυχώς ακυκλοφόρητο...
Στοχευση Νο 2...
Στοχεύω Εντός μου,
είναι το μυστικό αντικείμενο της στόχευσης.
Με τον Δημιουργικό Οραματισμό δεν κάνουμε άλλο παρά να
στοχεύσουμε τη μετάλλαξη της δικής μας νόησης.
Δεν έχουμε δυνατότητα να αλλάξουμε τίποτε έξω από εμάς,
αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που νοούμε τα έξω από εμάς.
Αν καταλάβουμε αυτή την ιδέα, τότε πολλές πόρτες θα ανοιχτούν
μπροστά μας!
Ζητάμε να λάβουμε από εμάς, ζητάμε να "συνομωτήσει το σύμπαν
μαζί μας", όπως έλεγε και ο Coello, να ακολουθήσει τη δική
μας θέληση. Ουσιαστικά ζητάμε από εμάς, να αντιληφθούμε τη
δύναμη του υποκειμένου, να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε εμείς
που κινούμαστε μέσα στο Χώρο και το Χρόνο, αλλά ότι είναι
ο Χώρος και ο Χρόνος, που κινούνται γύρω, κάτω, πέρα από εμάς...
Εμείς είμαστε το Τέλεσμα, και γύρω μας το απο-τέλεσμα.
Αυτή είναι μια αλήθεια που γίνεται φανερή από πλήθος παραδείγματα
γύρω μας. Από το παράδειγμα του Ήρωα, που μόνος του πολεμά και
αλλάζει την Ιστορία, από τον "πολιτικό" που διαμορφώνει το
μέλλον μιας πολιτείας, από όλα τα συστήματα, που είναι φτιαγμένα
από Ανθρώπους, που με τη βούλησή τους διαμορφώνουν καταστάσεις,
πρώτα στη νόησή τους και έπειτα απόλυτα υλοποιημένες.
Γιατί στον κόσμο τον εκδηλωμένο, την παρούσα στιγμή ο Άνθρωπος
είναι ο δημιουργός -κατ' είκόνα και ομοίωση...- και η ύλη είναι
το δημιούργημα. Και αυτό ισχύει στο πεδίο της ύλης, στο πεδίο
της ψυχής και στο πεδίο της νόησης.
----------------------------------
Χαίρε Moz, καιρό είχα να σε διαβάσω!
Καλοσήρθες στο εργαστήρι της Δόκτορ Καλιγκάρι 
<Για να εφαρμόσουμε την πειθαρχία πρέπει να επιλέξουμε την άσκηση έτσι ώστε να μπορούμε να πειθαρχήσουμε σε αυτή. Αν για παράδειγμα (?)
(?) για 3 μήνες είναι πιό πιθανό να πειθαρχήσουμε.>
και
< Η βούληση, το Τέλεσμα, η Στόχευση είναι η απόφαση για ενεργό συμμετοχή, είναι η απόφαση για τη μάχη. Ο τοξότης που στοχεύει φτάνει στο ανώτερο σημείο στόχευσης τη στιγμή που ετοιμάζεται να εκτοξεύσει το βέλος προς το στόχο.>
(Το περί τοξότη που στοχεύει είναι «της τέχνης του Πολεμιστή»;)
Περί προϋποθέσεων, θεωρώ ως Απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση (κοινώς... ουκ άνευ) την ΑΝΑΓΚΗ. Τα υπόλοιπα (η Συγκέντρωση, η Πειθαρχία, η Επανάληψη, η Στόχευση, η Πίστη) είναι ΕΡΓΑΛΕΙΑ.
Πειθαρχία είναι να ακολουθήσεις πιστά αυτό που έβαλες ως κανόνα, για να εκπληρώσεις τον στόχο σου. Το πόσο ψηλά θα βάλεις τον πήχυ, εξαρτάται από την ΕΠΙΓΝΩΣΗ του εαυτού.
«Στο κεφάλι του Σουν Τζου»
URUA!©Moz
Περί θεμιτών και αθέμιτων, βάσει κοινών μέτρων και σταθμών θεωρώ, πως είναι ΣΧΕΤΙΚΟ. Το θέμα είναι, η δική «σου» δράση, αν δεν μπορεί να συμπλέει με τη δράση του άλλου, τουλάχιστον ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ...
Θέλει προσοχή στην επιλογή (δηλ. Πρόθεση), διότι όπως είπες,
<Επιλέγουμε τη δράση μας και δεν υπάρχει πισωγύρισμα...>
Από το τρίπτυχο της αγαπητής spirit, εξαιρώ την ελπίδα...
Εντέλει θεωρώ ότι ο καλύτερος «δρόμος» είναι να ενσωματώνεις στην καθημερινότητά σου, όχι ασκήσεις, αλλά συνήθειες (πχ κηπουρική) που λειτουργούν ως τέτοιες, βοηθούν στην συγκέντρωση κι επιπλέον «λειαίνουν τις γωνίες» της ψυχής.
((«Δόκτορ», θα κάθομαι στο βάθος του δωματίου. Αν έχω επιπλέον απορίες θα μΆ ακούσεις... Καλή συνέχεια.))
«Στο κεφάλι του ψαριού»
URUA!©Moz by the code...
Θα γράψω λίγα λόγια για την Πίστη -την επόμενη προϋπόθεση.
Η Πίστη
Η Πίστη υπερβαίνει σε κάποιο βαθμό τη λογική.
Είναι μια γέφυρα μεταξύ του γνωστού και του άγνωστου.
Είναι μια γέφυρα μεταξύ της καρδιάς και του υπέρ-λογου (όχι παράλογου).
Εκ των υστέρων βέβαια, η λογική μας έρχεται να καλύψει το χάσμα
μεταξύ καρδιάς και υπέρλογου με διάφορους τρόπους, εξετάζοντας
τα φαινόμενα σε μια ακολουθία αίτιου - αποτελέσματος.
Οραματίζομαι π.χ. ότι σε 1 ώρα θα καταφέρω να μάθω απέξω
ένα κείμενο 1000 λέξεων. Αυτό για εμένα σήμερα είναι υπέρλογο,
και άγνωστο, επειδή δεν το έχω ξανακάνει και επειδή η λογική μου λέει
ότι είναι κάτι το ανέφικτο (με 2-3 αναγνώσεις να θυμάμαι κατά λέξη
το περιεχόμενο του κειμένου). Από τη θέση που βρίσκομαι, αγνοώ
τη μέθοδο που θα μπορούσα να ακολουθήσω ώστε να φτάσω στον
επιδιωκώμενο στόχο, οπότε επιστρατεύω την πίστη. Εστιάζω στο
αποτέλεσμα, στο Τέλος και όχι στη διαδικασία. Όταν όμως θα τα
καταφέρω, τότε θα μπορώ να επανεξετάσω τις νοητικές διαδικασίες
που έκανα, τους άλλους παράγοντες που συνετέλεσαν, με λίγα λόγια
να περιγράψω με τη λογική το τί ακριβώς συνέβηκε.
Αν θέλουμε να υπερβούμε αυτό που κατανοούμε, δηλαδή τουλάχιστον
το Τώρα μας, αναγκαστικά θα χρειαστούμε την Πίστη.
Moz γειά χαρά σου!
Δεν πολυκατάλαβα την ερώτησή σου,
quote:
Καλή μου «Δόκτορ Καλιγκάρι», ωραία μέχρις εδώ, εξήγησέ μου, ωστόσο, πώς «δένουν» μεταξύ τους τα ακόλουθα, γιατί κάτι δεν κατάλαβα.<Για να εφαρμόσουμε την πειθαρχία πρέπει να επιλέξουμε την άσκηση έτσι ώστε να μπορούμε να πειθαρχήσουμε σε αυτή. Αν για παράδειγμα (?)
(?) για 3 μήνες είναι πιό πιθανό να πειθαρχήσουμε.>και
< Η βούληση, το Τέλεσμα, η Στόχευση είναι η απόφαση για ενεργό συμμετοχή, είναι η απόφαση για τη μάχη. Ο τοξότης που στοχεύει φτάνει στο ανώτερο σημείο στόχευσης τη στιγμή που ετοιμάζεται να εκτοξεύσει το βέλος προς το στόχο.>
(Το περί τοξότη που στοχεύει είναι «της τέχνης του Πολεμιστή»;)
θα μπορούσες να μου την επαναδιατυπώσεις;
Τί ακριβώς θέλεις να σου διευκρινήσω;
Συμφωνώ απόλυτα με την Ανάγκη, όπως το διατυπώνεις, το σχετίζω με
τη Βούληση και τη Στόχευση. Ο στόχος είναι μια ανάγκη, βέβαια
το βασικότατο ζήτημα της Ανάγκης θέλει ανάπτυξη.
Συμφωνώ και με τα υπόλοιπα που γράφεις.
Υ.Γ. Σήμερα το πρωί, ενώ ετοιμαζόμουν να γράψω στο θέμα, ένιωσα
μόνη σαν μέσα σε μια έρημη πλατεία, και ζήτησα να έχω κάποιον
διάλογο στο θέμα μου...
ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΜΕ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΣΕ ΑΡΚΕΤΑ ΣΗΜΕΙΑ...
ΑΛΛΑ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ ????
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
Αν θέλουμε να υπερβούμε αυτό που κατανοούμε, δηλαδή τουλάχιστον
το Τώρα μας, αναγκαστικά θα χρειαστούμε την Πίστη.
Moz γειά χαρά σου!
Δεν πολυκατάλαβα την ερώτησή σου,quote:
Καλή μου «Δόκτορ Καλιγκάρι», ωραία μέχρις εδώ, εξήγησέ μου, ωστόσο, πώς «δένουν» μεταξύ τους τα ακόλουθα, γιατί κάτι δεν κατάλαβα.<Για να εφαρμόσουμε την πειθαρχία πρέπει να επιλέξουμε την άσκηση έτσι ώστε να μπορούμε να πειθαρχήσουμε σε αυτή. Αν για παράδειγμα (?)
(?) για 3 μήνες είναι πιό πιθανό να πειθαρχήσουμε.>και
< Η βούληση, το Τέλεσμα, η Στόχευση είναι η απόφαση για ενεργό συμμετοχή, είναι η απόφαση για τη μάχη. Ο τοξότης που στοχεύει φτάνει στο ανώτερο σημείο στόχευσης τη στιγμή που ετοιμάζεται να εκτοξεύσει το βέλος προς το στόχο.>
(Το περί τοξότη που στοχεύει είναι «της τέχνης του Πολεμιστή»;)
θα μπορούσες να μου την επαναδιατυπώσεις;
Τί ακριβώς θέλεις να σου διευκρινήσω;
---εγω τωρα γιατι καταλαβα...;--
quote:
εξήγησέ μου, ωστόσο, πώς «δένουν» μεταξύ τους τα ακόλουθα, γιατί κάτι δεν κατάλαβα.
--αν κατι δεν καταλαβαινουμε κατι ξαναδιαβαζουμε/το πιο συνετο ακριβοδικαιο +ανευ ασκοπων επαναληψεων---
Ωραιο θεμα Λιλιθ,
αληθεια εχεις προσεξει το θεμα του αγαπημενου Ryche, στη Σοφια...
"Πρακτικη φιλοσοφια";
ειναι ακριβως το ιδιο πραγμα με το θεμα εδω στην ψυχη(αληθεια γιατι στην ψυχη;),απλα εχεις αλλο τιτλο...
αν οχι δες το,οι κβαντικες ασκησεις που αναφερει ο φιλος Μοζ ειναι εκει μεσα...
καλη συνεχεια
Φως εν σκοτει!
cprtght@tm@2005
quote:
ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ.ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΜΕ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΣΕ ΑΡΚΕΤΑ ΣΗΜΕΙΑ...
ΑΛΛΑ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ ????
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
Φιλε μου Αβαταρ ο προβληματισμος σου λεει μιαν αληθεια...
ποιος θα εχει λιγο χρονο(φυσικα ηρεμο)ωστε να νοιωσει "ανθρωπος" και ν' αφεθει στον δημιουργικο οραματισμο...
οταν ολα τον αφηνουν με σκυμενο κεφαλι...
κι υστερα λεω για τη μη-σκεψη...!(αντε να γλυτωσεις τα σχολια περι σαλοτητος...)
ας φτασει το "ον" να γινει ανθρωπινο~
μετα να καταφερει οραματιστει δημιουργικα~και καποτε ισως περασει και στον διαλογισμο...(=δηλαδη εκεινο το κενο αναμεσα στις λεξεις...)
---προσωπικα δεν εχω πια χρονο να τους περιμενω...απλα -σημαινω και συνεχιζω ...//και ευχομαι σε αντιθεση με τον φιλο Μοζ...να εγινα εξισου..κατανοητη.Ρ---
φως εν σκοτει!
cprtght@tm@2005
Μετά από απανωτές τηλεφωνικές βλάβες...
(Ερμή θύμησέ μου να σου ανάψω μια λαμπάδα)
επιστρέφω!
quote:
ΑΛΛΑ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ
ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ ????
Καλέ μου Avatargr,
αν ΔΕΝ κάνουμε οραματισμό, πώς θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τις
σημερινές συνθήκες επιβίωσης;
Ίσως αυτές δεν εξαρτούνται εντελώς από εμάς, αλλά στο κομμάτι που
μπορούμε να παρέμβουμε, και είναι πεποίθησή μου ότι είναι μεγάλο
αυτό το κομμάτι, ας προσπαθήσουμε να είμαστε θετικοί.
Δε χρειάζεται παρά ελάχιστος χρόνος, λίγη αισιοδοξία, πίστη και
θέληση. Η προσπάθεια ποτέ δε βλάπτει. Πολλές καταστάσεις φαίνονται
άλυτες στην αρχή, πολλά προβλήματά μας αξεπέραστα, συνήθειες
χρόνιες και αμετάβλητες, αλλά μόλις κάτι αλλάξει, γεμίζουμε με
τρομερή αισιοδοξία και δύναμη!
quote:
Ωραιο θεμα Λιλιθ,
αληθεια εχεις προσεξει το θεμα του αγαπημενου Ryche, στη Σοφια...
"Πρακτικη φιλοσοφια";
ειναι ακριβως το ιδιο πραγμα με το θεμα εδω στην ψυχη(αληθεια γιατι στην ψυχη;),απλα εχεις αλλο τιτλο...
αν οχι δες το,οι κβαντικες ασκησεις που αναφερει ο φιλος Μοζ ειναι εκει μεσα...
Ατμούλα ευχαριστώ, θα το κοιτάξω! Είναι πολύ ωραίο να υπάρχει
σύμπνοια μεταξύ των συζητητών σε όμορφα θέματα...
Αγαπητέ Moz, αν θα ήθελες, περιμένω νέα σου
από την συζήτηση που ξεκινήσαμε!
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Είναι γεγονός ότι ο οραματισμός στηρίζεται πολύ στη δύναμη της εικόνας.
Ο νους σχηματίζει συνεχώς εικόνες, το παρόν είναι απειροελάχιστο
και αυτό που ουσιαστικά γεμίζει τη σκέψη μας είναι οράματα (εικόνες)
μνήμης από το παρελθόν. Αλλιώς, θα κοιτάζαμε ένα αντικείμενο για
πάντα, ώστε να νιώθουμε την παρουσία του, πράγμα που δεν ισχύει.
Ένα τριαντάφυλλο στο βάζο του σπιτιού μας υπάρχει επειδή το είδαμε
το πρωί, και αναφερόμαστε σε αυτό, στην ύπαρξή του Τώρα, επειδή
θυμόμαστε τη θέα του, μια αναφορά στο παρελθόν. Ουσιαστικά δλδ.
η ύπαρξη του τριαντάφυλλου δεν είναι άλλο παρά μια Ανάμνηση, δεμένη
με το παρόν με μια λεπτή κλωστή. Η κλωστή μπορεί να είναι ένα βλέμμα,
ή μια σκέψη. Το τριαντάφυλλο υπάρχει για εμάς νοητικά κατά κύριο
λόγο και μετά αισθητά.
Έτσι, οι εικόνες που σχηματίζουμε γίνονται για εμάς πραγματικότητες.
Για να φέρουμε νέες πραγματικότητες, οραματιζόμαστε νέες εικόνες.
Η ψυχολογία της μορφής (Gestalt Theory) δέχεται ότι προϋπάρχει η
εικόνα της σκέψης, η αίσθηση της σκέψης, αλλά αφότου δημιουργηθεί
μια σκέψη, τείνει αυτή να διαμορφώνει τον τρόπο που αισθανόμαστε
(βλέπουμε).
Είναι λοιπόν αλληλένδετες οι σκέψεις και οι εικόνες. Όσο πιό
πολύ δένουμε μια σκέψη σε μια εικόνα, τόσο πιό πολύ
ενεργοποιούμε, ενδυναμώνουμε τη σκέψη. Όσο πιό συγκεκριμένα
οραματιζόμαστε, τόσο πιό μεγάλη ακρίβεια δίνουμε στη σκέψη μας.
Όσον αφορά το μέλλον, που εκεί αναφέρεται ο οραματισμός, προσπαθούμε
να πλάσουμε το όραμα, σα να το βλέπαμε μπροστά μας, στο χρόνο που
ζητούμε να το βιώσουμε. Οι διαφορά από ό,τι κάνουμε καθημερινά
βλέποντας αντικείμενα γύρα μας είναι ελάχιστη.
Στις εικόνες μας μπορούμε να προσθέσουμε και άλλες αισθήσεις,
όπως η αφή, η όσφρηση, η ακοή. Και αυτές είναι εξίσου υποκειμενικές
και στιγμιαίες, οπότε μπορούν να παραχθούν από εμάς.
Μια Θιβετιανή άσκηση βάζει το μαθητή να κοιτά τη φλόγα ενός κεριού,
ή ένα μικρό φωτεινό σημείο. Μετά από καιρό ο μαθητής κλείνει τα μάτια
αλλά εξακολουθεί να βλέπει το φωτεινό σημείο. Στην αρχή είναι το
απείκασμα -ένα φυσικά ερμηνεύσιμο φαινόμενο- αλλά αργότερα, μετά από
άσκηση, μπορούμε να επαναφέρουμε την εικόνα της φλόγας μπροστά μας,
όποτε το ζητήσουμε, χωρίς να υπάρχει το αρχικό ερέθισμα.
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΛΙΛΙΘ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ..
ΑΛΛΑ .. ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΑΛΛΑ...
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΓΑΛΕΙ ΠΕΡΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...
ΠΩΣ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩ/ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ ???
ΠΩΣ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩ/ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΔΥΝΑΜΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΓΑΛΩ ΠΕΡΑ??
ΠΩΣ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩ/ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΒΕΒΑΙΟ ??
ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ....
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
πραγματικότητα. Αυτό δε σημαίνει να αγνοήσουμε τους νόμους που
τη διέπουν, αλλά να συλλάβουμε τους γενικότερους νόμους, στους
οποίους η υλική πραγματικότητα υπακούει. Μπορεί βέβαια να είμαστε
πάρα πολύ μακριά από το επίπεδο ενός Δασκάλου, που κινείται με
ευχέρια σε πολλά πεδία, αλλά για να φτάσουμε κάποια στιγμή εκεί,
από κάπου θα ξεκινήσουμε.
Όπως γράφω και σε προηγούμενα μηνύματα, δεν μπορούμε να τα βάλουμε
με την πρώτη με Δράκους, αλλά μπορούμε σιγά-σιγά να κερδίζουμε
μικρές μάχες.
Οι καθημερινές αντιξοότητες είναι διδασκαλίες. Τίποτε από όλα
αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δε θα κρατήσουν για πάντα, βρίσκονται
στο Υπάρχειν και όχι στο Είναι. Βρίσκονται για να μπορέσουμε
εμείς να πάρουμε μαθήματα. Και πίσω από όλα αυτά είναι το Θείο
Σχέδιο που μας αφορά. Αυτό Θέλει να Θέλουμε και να μπορούμε
να έχουμε Απο-Τέλεσμα μέσα από την δική μας έκφραση της Θέλησης,
εφόσον είναι σε συμφωνία με το Θεϊκό Σχέδιο.
Το να μη προσπαθούμε με όλα τα μέσα, σε όλα τα επίπεδα για να
αλλάξουμε τη ζωή μας, το περιβάλλον μας, είναι λάθος.
Το να προσπαθούμε μόνο με οραματισμό να αλλάξουμε τη ζωή και το
περιβάλλον προϋποθέτει τη συνεργασία όλων των σωμάτων μας.
Το υλικό σώμα θα δράσει με τους νόμους της ύλης.
Το ψυχικό σώμα θα δράσει με τους νόμους της ψυχής.
Το νοητικό σώμα θα δράσει με τους νόμους του νού.
Όλα μαζί, ενισχυμένα από τη Βούληση, δηλαδή τον ενεργοποιημένο
δύαυλο με το Θείο, θα φέρουν το καλύτερο αποτέλεσμα.
Ακόμη και ένα μικρό λιθαράκι θετικότητας, ακόμη και μια τοσοδούλα
επιτυχία, μετρά. Είναι βέβαια, όπως γράφεις, δύσκολο να συντονιστούμε
με όλα αυτά, μέσα από δυσμενείς συνθήκες, αλλά αυτή είναι η
δοκιμασία μας. Θα προσπαθήσουμε.
Όχι με βία, όταν θα είμαστε έτοιμοι.
Αν έχουμε εμπιστοσύνη στην Ευκαιρία, θα μας βρει...