- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Εγω φταίω που φαντάστηκα μεταμορφώσεις? και επαναφορά...?
Δεν αλλάζει τίποτα, γίνεται πιο συναρπαστικό...
Οι εντάσεις που προκαλούμε με πειθαρχημένη πορεία και ενίοτε με ενεργειακή μεταβίβαση, απολύτως συμβατή.
Πάμε όπου θέλουμε, όπως θέλουμε.
Προσέχουμε τα πιθανά τραύματα, έχουμε τον κατάλληλο εξοπλισμό.
Σταθερά βήματα ικανά δια μεγάλα διαστήματα
Αλεξίσφαιρο γιλέκο δυνατό να προστατεύει την καρδιά...
Πλατύγυρο καπέλο επειδή όσο προχωράμε το φως αυξάνεται και μαζί με αυτό η ζέστη.
Γυαλιά για προστασία απο τις ολικές εκλείψεις που θα έρθουν
Νερό, για να μην αφυδατωθούμε τελείως
Ξηρά τροφή σαν τις γάτες...εκείνες...
Περπατάμε πάντα μόνοι μας, με αγάπη πρός τον διπλανό μας
Πρός το μονοπάτι της γνώσης...
Verba
quote:
Η ομορφιά στο να κυνηγάς τους ορίζοντες, είναι ότι ενώ ξέρεις πως βρίσκονται εκεί, τα μάτια σου αντικρύζουν πάντα ένα ανοιχτό τοπίο...Οχι έναν ανεμόμυλο που μπορεί να καταρεύσει οποιαδήποτε στιγμή, όχι το χώμα ψάχνοντας για κέρματα, όχι τον καθρέφτη ψάχνοντας για επιβεβαίωση... Η ομορφιά των οριζόντων βρίσκεται στο ότι το παιχνίδι, έχει πάντα ενδιαφέρον, στο ότι το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ, στο ότι συνεχώς σε εκπλήσσουν νέα πράγματα... Η ίδια η κίνηση αποκτάει ουσία, και οι σταθμοί περνάνε δίπλα σου γεμίζοντας τις βαλίτσες σου ωραίες αναμνήσεις...
Μα δεν κυνηγάς τους ορίζοντες, κυνηγάς το ταξίδι, και σε αυτό το κυνηγητό δεν ειπάρχουν ορισμοί παρά το ανοιχτό τοπίο.
Και όντως το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει, παρά μόνο όταν η ζώή λήγει, αν και αυτό αμφισβητούμενο είναι. Μα αλήθεια κάποιες φορές σε απογοητεύει, καποιες φορές δεν βλέπεις νεα πράγματα, κάποιες φορές είναι όλα τόσο γνωστά, κάποιες φορές υπενθυμίζουν και ασχημες καταστάσεις. Και αν γυρίσεις πίσω σου περιμένουν οι ίδιοι δικαστές. Οι σταθμοί γεμίζουν τις βαλίτσες σου με αναμνήσεις αλλα και με νοσταλγία, κάποιες φορές θα αναρωτιέσαι αν έπρεπε να ήταν σταθμοί ζωής.
Φιλικά
Οταν το βλέπεις φαντάζει ακόμα πιο μεγαλειώδες, απ' οτι το έχεις σκεφτεί.
Ηταν κάποτε το χρώμα της λαλιάς
έβαφε το τραπέζι μου, μιαν άσχημη βουνοπλαγιά,
μια γουλιά στραβό χωράφι,το φλυτζάνι ενός σχολείου
κι ενα ασπρόμαυρο τραπεζομάντηλο κορίτσια
που έπαιζαν μεγαλώνω
τώρα πρέπει να ξέχάσω τις αβρές
νεροτσουλήθρες της λαλιάς
γιατί όσοι εξαίσια πνίγηκαν,
σηκώθηκαν και κράζουν και σκοτώνουν
σκασιαρχείο σφύριζα με τ’ άλλα αγόρια
στο πάρκο της δεξαμενής:
νύχτα πετροβολούσαμε τρελόυς ξεπαγιασμένους εραστές,
στις σκονισμένες φυλλωσιές των κρεβατιών τους
κι ο ίσκιος των δέντρων τους ένας μεγάλος κόσμος ίσκιων,
ένα λυχνάρι αστραπή για το φτωχό μες το σκοτάδι
τώρα η λαλιά μου λήθη θα μου γίνει
όπου πέτρα μιαν ανέμη θα γυρνώ.
Τόμας Ντύλαν
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
και τραγουδάμε.
Το φως κελαηδάει,
στις φλέβες του χόρτου και της πέτρας.
Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε.
Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα.
Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα.
Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί.
Μαζί κι ο ουρανός και η γη.
Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο
και τραγουδάμε.
, ο ήλιος με φωνάζει.
Χαρά, χαρά. Δεν μας νοιάζει τι θ' αφήσει
το φιλί μας μες στο χρόνο και στο τραγούδι.
Γιάννης Ρίτσος
Θαμπώνει,
Το περίγραμμα χάνεται στη θλίψη
Σβήνεται στην αναμονή του ήχου,
Το ίσιο είναι πάντα προβληματικό, αγαπημένη
Λόγια φτερωτά σαν μικρά σπουργίτια, ούτε καν χελιδόνια
Και εσύ χλωμιάζεις
Κράτα την στιγμή στη σφαίρα σου, διάφανη, κρυστάλλινη μόνο δική σου
Όνειρα συνειδητά για κάθε χρήση
Ταξινομημένα , τακτοποιημένα όλα δικά σου
Μα πάντα χαμογελαστά , αγγελικά φτιαγμένα...
Αφιερωμένο
Με πολλή αγάπη
στη φίλη μου από δίπλα
Έλενα Κυρίτση "ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ"
Το μεγάλο φουρφούρι άρχισε να κινείται
ένα απειροελάχιστο φύσιμα απ' το τόσο
ναζιάρικο σούφρωμα των χειλιών
της παραίσθησης αρκούσε..
Κόκκινο – κίτρινο, κόκκινο – κίτρινο, σε λίγο η τρελλή ταχύτητα που γυρνούσαν τα φύλλα του, αιχμαλώτιζε το πιο χαρούμενο, έντονο και ψυχεδελικό πορτοκαλί.
Σύννεφα πορτοκαλί, βουνά, σπίτια, θάλασσες, δέντρα, αστέρια, λουλούδια, πουλιά, όλα πορτοκαλί. Αλλόκοτο πορτοκαλί. Πίδακες νερού πλημμύριζαν τον κόσμο πορτοκαλί.
Ένα παιδί πορτοκαλί· μα ναι!
Μ’ ένα σελοτέιπ στην πλάτη, λίγο τσαλαπατημένο και ζαλισμένο, άφηνε άτσαλα να πέφτει το βάρος του απ’ το ένα πόδι στο άλλο, σέρνοντας κάτι υπερμεγέθη πορτοκαλί (φυσικά) παπούτσια.
Σα να το ‘χαν ψαλιδίσει άτεχνα αλλά ενθουσιωδώς απ’ το υπόλοιπο χαρτί.
Παιδικό χέρι μάλλον κρατούσε το ψαλίδι. Πίσω του άφηνε ένα μωβ σπιτάκι και μια μουτζούρα μ’ ένα χρώμα ακαθόριστο και μουντό, όπως γίνεται όταν πολλά χρώματα ανακατεύονται μαζί. Οι μαρκαδόροι ήταν ξεθωριασμένοι και κυρίως τα μπλε. Μόνο ο πορτοκαλί έλαμπε από υγεία, κι εύρωστος άλλοιφε το χαρτί με χρώμα παχύ και λαμπερό.
Το παιδί με το σελοτέιπ στην πλάτη τραβούσε το δρόμο του κυτώντας πάντα ψηλά μια κι έτσι είχαν σχεδιαστεί τα μάτια του. Οσφριζόταν με μια μεγάλη μύτη, τελείως στραβή και κρατούσε το μικρό, σχεδόν ανύπαρκτο στόμα του κλειστό.
Κυτώντας ψηλά τον ήλιο γι’ αρκετή ώρα άρχισε να νιώθει κάτι. Κάτι όμορφο. Πριν προλάβει όμως να το απολαύσει κι έχοντας έντονη την αίσθηση του ανολοκλήρωτου, μια ισχυρότατη δύναμη σαν αποφασισμένος βοριάς που έπρεπε να φτάσει κάπου, τον έσπρωχνε πίσω, πίσω...
Το παιδί καμπούριασε, μαζεύτηκε και αφέθηκε με μια μόνο σκέψη.
Είχε φτιάξει μια ανάμνηση. Εκεί ψηλά, στον πορτοκαλί ουρανό, πλάι στον πορτοκαλί ήλιο κάτι είχε δεί· κάτι που δεν ήταν πια πορτοκαλί. Κάτι που υποσχόταν ανείπωτη ευτυχία...
Όμως τα υπερμεγέθη παπούτσια κόντευαν να γλιστρήσουν, τα κρατούσε με τη δύναμη του μεγάλου δαχτύλου και με πολύ κόπο, όταν, τσακ! Το σελοτέιπ, κόλλησε.
Η κλειστή γραμμή των ματιών άρχισε ν’ ανοίγει. Που κόλλησε; Μα που αλλού; Στο μωβ σπιτάκι.
Οι ξεθωριασμένοι μαρκαδόροι άρχισαν να χορεύουν από χαρά, όλοι σε ζευγάρια, σχεδιάζοντας αχνές γραμμές που τέμνονταν, μέχρι που άδειασαν. Όλοι.
Εκτός απ’ τον πορτοκαλί. Πλησίασε το παιδί και του ’βαλε ένα καπέλο. Ένα κωνικό καπέλο. Ύστερα το προέτρεψε να μπεί στο μωβ σπιτάκι, κι εκείνος χώθηκε ανάμεσα στα φύλλα της παραίσθησης. Το φουρφούρι έκοβε σιγά – σιγά ταχύτητα ώσπου άρχισε πάλι να λέει:
Κόκκινο - κίτρινο
κόκκινο - κίτρινο
ήρθε η ώρα να πεις
αυτό που νοιώθεις..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Αναζήτησε τον, γιατί μπορεί μέσα στον πυρετό και την βία του πολέμου να τον προσπεράσεις, κι΄εκείνος δε θα σε αναγνωρίσει πρίν τον γνωρίσεις εσύ.
Αντιγραφή απο το << φώς στην ατραπό>>
Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού
(απόσπασμα)
Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ' το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους. κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.
Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
Γι' αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.
Γ. Ρίτσος
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius