- Ανακοίνωση: "Καινούργιοι Συντονιστές - Dying_Incubus, pyramid" - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

quote:

---

Δεν μπορώ πχ να σηκωθώ να φύγω απο δω πρός χάριν της αναζήτησης γιατί εξαρτώνται και άλλοι απο μένα και δεν θα μπορουσα να αντέξω τίς τυψεις αν κυττούσα μόνο τι θέλω εγώ και γιατί τούς αγαπώ.

---

Edited by - Deva_Parinito on 29/07/2005 19:58:32

quote:

---

Σου είπα, κανείς δεν θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του, δεν τον συμφέρει...

---

Θα βρω κάποια φόρμουλα.

quote:

---

2] Πού είναι ο κίνδυνος?

---

quote:

---

Δεν χρειάζεται να το μάθει όλο το φόρουμ nst, αν τόσο πολύ σε ενδιαφέρει αυτό λοιπόν. Αλλά τώρα, κάποιο άλλο ερώτημα, θα πρέπει να σε απασχολήσει καλή μου. Γιατί σε ενδιαφέρει τόσο πολύ να μην το μαθει το φορουμ

---

Πρέπει να φύγω τώρα ,θα σκεφθώ πολύ όσα είπαμε.
φιλικα

quote:

---

20/06/2005

Πρέπει να γίνει όμως κατανοητό απ’ όλους που θα κάνουν τον κόπο να μπουν σ’ αυτό το θέμα, πως το ίδιο το θέμα δεν είναι δικό μου, αλλά δικό τους. Δεν μπορεί να συνεχιστεί, αν οι ίδιοι δεν το συνεχίσουν. Δεν έχει καμία αξία αν εγώ σας δίνω, τις λεγόμενες «ασκήσεις», χωρίς να γνωρίζω αν εργαστήκατε πάνω σ’ αυτές, και ποιες είναι οι απορίες σας. Δεν είμαι βιβλίο ασκητικής. Την ασκητική, θα πρέπει να την κάνετε πρώτα εσείς μέσα σας ή να την κάνουμε μαζί αν θέλετε. Αυτή είναι ουσιαστικά, η πρότασή μου σε σας. Θα μπορούσα, και το λέω απόλυτα συνειδητά, να γράψω μια Ασκητική παρόμοια του Καζαντζάκη, μα αυτό δεν θα είχε καμία αξία, αν για σας αποτελούσε ένα απλό ανάγνωσμα. Θα ήταν σαν να βρίσκατε ένα βιβλίο και να τριγυρνούσατε μ’ αυτό, λέγοντας «Ωραίο βιβλίο, καλά τα λέει τούτος, υπέρβαση κάνει, το τάδε κάνει, το άλλο κάνει, μπράβο !». Το θέμα δεν είναι τι κάνω εγώ, αλλά τι κάνετε εσείς.

Καταλαβαίνω, πως μια τέτοια εργασία, είναι δύσκολο να γίνει μέσα από ένα φόρουμ. Και οι λόγοι είναι πολλοί. Κανένας δεν θέλει να ξεπουπουλιάσει τον εαυτό του εδώ. Θα χαλάσει το ίματζ του.

---

Edited by - Deva_Parinito on 29/07/2005 20:52:33

quote:

---

Γενάρης του 2005

Θα έχεις ακούσει ίσως πως όταν ένας άνθρωπος πνίγεται στην θάλασσα ή σε ένα ποτάμι, περνάει μπροστά από τα μάτια του για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, όλη η ζωή του. Θαρρείς και βρίσκεται μπροστά από ένα πανί μιας κινηματογραφικής αίθουσας. Ό,τι έχει ζήσει, όλο του το παρελθόν, εμφανίζεται μπροστά του, σαν ταινία. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ! Είναι αλήθεια.

Το ίδιο συμβαίνει και την στιγμή που το «εγώ» πεθαίνει ολοκληρωτικά, την στιγμή του εσχάτου θανάτου, την στιγμή του σαμάντι. Η μόνη διαφορά είναι πως μπροστά από τα μάτια σου, εκείνη την στιγμή, περνάει όχι μόνο το δικό σου παρελθόν, αλλά και το παρελθόν ολόκληρης της ανθρωπότητας, η ιστορία ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους. Μπορείς να το αντέξεις αυτό ?

Υπάρχουν στιγμές που θα βρεις και εσύ, τον δικό σου Χίτλερ, τον δικό σου Τζένγκις Χαν, τον δικό σου Ναπολέων. Τούτοι, είναι όλοι τους πολιτικοί και όλοι τους παράφρονες του κόσμου. Στην περιφέρεια, να θυμάσαι, είναι όλα τούτα που ανήκουν στον κόσμο, στην κοινωνία. Είσαι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Και ο νους σου κουβαλά, όλα τα μικρόβια του παρελθόντος, όλες τις ασθένειες, όλη την ιστορία του παρελθόντος, γιατί ο νους ανήκει στο συλλογικό. Εσύ δεν είσαι αυτός που έριξες την πρώτη ατομική βόμβα ? Εσύ δεν είσαι αυτός που βομβάρδισες αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που σφάγιασες, βίασες, βασάνισες, έκαψες, λεηλάτησες, δολοφόνησες, παιδιά, γυναίκες, άνδρες, αθώους ? Εσύ δεν είσαι αυτός που λέει καθημερινά ψέματα μόλις του παρουσιαστεί η ευκαιρία, για να επιτύχεις κάτι ? Έχεις σκοπό, έτσι δεν είναι ? Έχεις κίνητρο, ποιο είναι το κίνητρό σου λοιπόν ? Ποιος είναι ο στόχος σου ? Το χρήμα ? Η δόξα ? Η επιβεβαίωση ? Η κυριαρχία ? Η ανάδειξη του «εγώ» σου ? Για πες μου, σε τι διαφέρεις από έναν Χίτλερ ? Από έναν Ταμερλάνο ? Από έναν δολοφόνο ? Από έναν βιαστή ? Μιλώ σκληρά σε σένα, μα διόλου δεν διαφέρεις από αυτούς. «Όχι !», θα πεις, «εγώ δεν έχω διαπράξει ποτέ όσα μου λες! Είσαι τρελός !». Φτιάξε την φωλιά σου φίλε μου, κρύψου, είναι όμορφα εκεί, είναι ζεστά, φτιάξε τους αντικατοπτρισμούς σου, τις οάσεις σου, μείνε εκεί, στόλισέ την και συνέχιζε να φοβάσαι. Να φοβάσαι ! Δίπλα σου κοχλάζει το ηφαίστειο. Από στιγμή σε στιγμή, θα εκραγεί.

[...] Είναι λίγα αυτά που σου είπα, γιατί εγώ δεν έχω το παρελθόν το δικό σου και σίγουρα δεν είμαι ιστορικός για σου παρουσιάσω μπροστά σου ολόκληρη την ιστορία του κόσμου. Αλλά ξέχασα ! Ναι ! βέβαια, εσύ έχεις περάσει πολλά, άλλα τα δικά σου, άλλα τα δικά μου, δεν μπορώ να σε καταλάβω. [...]

[...] Πρέπει να τα δεις όλα τούτα μπροστά σου, όπως είναι, γιατί εσύ είσαι υπαίτιος αυτών. Εσύ τα δημιούργησες. Για τα διασχίσεις, για να τα διαπεράσεις όλα τούτα πρέπει να τα δεις ! να τα παρατηρήσεις, πρέπει να είσαι παρατηρητής. Το αντέχεις ? Πρέπει να πονέσεις φίλε μου αφάνταστα, για να επιτύχεις την αυτογνωσία, δεν είναι παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν μιλούν οι άνθρωποι για την αυτογνωσία, φτιάχνουν θεωρίες, συστήματα, μα ποτέ δεν την επιχειρούν. Μπορώ να σου μιλώ ασταμάτητα γι’ αυτό, μα τίποτε δεν θα καταφέρω. «Λόγου άγνωστες πτυχές και ομορφιάς περίσσειας…», λέει ο φίλος. Ακόμη και όσοι μιλούν για την αυτογνωσία, δεν την επιχειρούν στην πράξη. Αλλά η αυτογνωσία είναι υπαρξιακή, δεν είναι θεωρία.
[...]

Όσοι σας λένε πως θα σας δώσουν γαλήνη και ησυχία χωρίς πόνο, ψεύδονται !!!

«Θα σου δώσω μια μέθοδο, θα την ακολουθείς δέκα λεπτά πρωί – βράδυ και θα νιώσεις απέραντη γαλήνη, θα ηρεμίσει το είναι σου, θα βρεις τον εαυτό σου !». Είναι από τις μεγαλύτερες μπούρδες που έχω ακούσει ποτέ, όχι μόνο στην τωρινή ζωή μου, αλλά και στις προηγούμενες ζωές μου. «Θα νιώσεις απέραντη γαλήνη, μέσα σε μερικές μέρες θα φωτιστείς !». Χα! Δεν είναι τόσο εύκολο ! Πως μπορεί κανείς να βρει τον εαυτό του, κάνοντας γιόγκα ? Αν είναι ποτέ δυνατόν ! Πως μπορεί κανείς να γίνει Φωτισμένος, μόνο με το να ψέλνει έναν ψαλμό δέκα φορές την ημέρα ? Ε, όχι !

Μην παραμυθιάζεστε φίλοι. Τα τεχνάσματα, τα κόλπα, δεν θα σας βοηθήσουν.

Ως αυτήν την στιγμή που μιλάμε, έχεις διασχίσει μια ολόκληρη ιστορία για να φτάσεις ως εδώ. Χιλιάδες σκέψεις, χιλιάδες χρόνια, ιστορίας, παρελθόντος, κουβαλάς στο κεφάλι σου. Πως θα γυρίσεις πίσω ? Αυτογνωσία σημαίνει επιστροφή στην πηγή. Έφτασες ως εδώ, αλλά για να βρεις τον εαυτό σου πρέπει να γυρίσεις στο αρχικό σημείο, εκεί από όπου άρχισε το ταξίδι της ανθρωπότητας. Ο κόσμος έχει προχωρήσει με εκατομμύρια λαθεμένους τρόπους, με βία, με δολοφονίες, με βιασμούς, απατηλή είναι η ανθρωπότητα, καταπιεσμένη, έχει εκμεταλλευτεί τον ίδιο τον άνθρωπο, μίση, αλληλοσπαραγμοί, αντιπαλότητες, για δες το φόρουμ, κάνε μια βόλτα, εδώ !, εδώ που είσαι ! και θα το διαπιστώσεις. Είσαι κομμάτι της ανθρωπότητας, είσαι συνυπεύθυνος.

Θεωρείς την γιόγκα, τις μάντρες, υπερβατικό διαλογισμό ? Έφτασες ως εδώ, ψέλνοντας μάντρες ? ύμνους ? προσευχές ? Έφτασες ως εδώ κάνοντας γιόγκα ? Η υπέρβαση που λες, ναι ! είναι εφικτή, άλλα όχι με τεχνάσματα. Είναι εφικτή μονάχα μέσα από τον πόνο, από τον σταυρό. Και αυτό είναι το νόημα του σταυρού του Ιησού Χριστού. Πόνος, θάνατος, και κατόπιν ανάσταση. Πολλοί άνθρωποι πίστεψαν στον Ιησού πάνω στον σταυρό. Να θυμάστε, πως αν ο Ιησούς δεν είχε σταυρωθεί, ίσως να μην τον θυμόμασταν. Ίσως να είχε περάσει στην ιστορία σαν ένας Βούδας, ή σαν ένας Καμπίρ, ή σαν ένας Κρισναμούρτι, ή σαν ένας Λάο Τσου, ή σαν ένας Ηράκλειτος.

Όταν είσαι έτοιμος, μπορείς να υποφέρεις ολόκληρο το παρελθόν της ανθρωπότητας μέσα σε μία στιγμή μονάχα. Αυτή η στιγμή όμως θα είναι έντονος εφιάλτης. Και σ’ αυτήν την στιγμή είναι που θα χρειαστείς έναν Δάσκαλο. Η αυτογνωσία είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο, αλλά είναι τρομερά επικίνδυνο. Είναι βουτιά σε πολύ μεγάλα βάθη, η πίεση μπορεί να σε κάνει να παραφρονήσεις τελείως. Είναι κίνηση σε επικίνδυνο έδαφος. Μπορεί να τρελαθείς. Το μυαλό σου μπορεί να ραγίσει, και θα είναι δύσκολο μετά να επανέλθει στο γνώριμο έδαφος, στην επιφάνεια, στην κοινωνία. Χρειάζεσαι τότε, μόνον τότε, έναν Δάσκαλο, για να προσέχει κάθε σου βήμα, διαφορετικά θα ζαλιστείς, θα χάσεις τα λογικά σου. Το μυαλό σου έπειτα θα είναι πολύ δύσκολο να ξαναφτιαχτεί.

Αν είστε έτοιμοι να δοκιμάσετε την αυτογνωσία, πρέπει να ξέρετε πρώτα τι σημαίνει. Δεν φτάνει η επιθυμία σας να γίνετε ευτυχισμένοι. Χρειάζεται επιθυμία να γνωρίσετε την αλήθεια, όχι επιθυμία να γνωρίσετε ευτυχία, γαλήνη, ηρεμία...

---

Edited by - Deva_Parinito on 29/07/2005 21:51:05

quote:

---

Μάης του 2005.

To α' σκαλοπάτι του "εγώ", που παρέθεσε η spirit, είναι ουσιαστικά η διαπίστωση του Καζαντζάκη της ασχήμιας των ανθρώπων που απλώνεται στην επιφάνεια και η μαρτυρία της. Είναι το πρώτο βήμα, η κατανόηση, η παραδοχή και η μαρτυρία του ίδιου του εαυτού του. Ο Καζαντζάκης συνειδητοποιεί πως πίσω από το "εγώ" του, κρύβονται μυριάδες "εικόνες" που ο ίδιος έχει δημιουργήσει και αρχίζει μία μία να της αποκαλύπτει, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με αυτές, και μαρτυρώντας τις, ουσιαστικά τις διαλύει. Αρχίζει και τις γκρεμίζει. Μια ασχήμια, όταν έρθεις αντιμέτωπος με αυτήν, την παραδεχτείς και την αποκαλύψεις, παύει να είναι ασχήμια. Έχει αποδυναμωθεί. Όσο δεν την φανερώνεις, την ενδυναμώνεις. Έτσι συμβαίνει και με τον πόνο. Όταν τον δεις κατάφατσα που λέμε, και τον μαρτυρήσεις, ο πόνος σιγά σιγά, σβήνει, χάνει την δύναμη του. Ο πόνος φοβάται τον "φωτισμένο" άνθρωπο γιατί ξέρει, πως τούτος ο άνθρωπος δεν θα κρυφτεί πίσω από αυτόν, αλλά μόλις τον αντιληφθεί θα τον προδώσει. Τίποτε δεν μπορεί να κρυφτεί από έναν "φωτισμένο". Ο "φωτισμένος", είναι ο προδότης του ίδιου του, του εαυτού. Αν φοβάται, θα το πει, αν πονάει θα το πει, αν μισεί θα το πει, ό,τι αισθάνεται το λέει χωρίς να νιώθει ντροπή, χωρίς να ενδιαφέρεται για τίποτε, γι' αυτό και ένας "φωτισμένος" ποτέ δεν αισθάνεται δέσμιος των λόγων του. Είναι ελεύθερος.

Η ελευθερία του Καζαντζάκη, προέρχεται ακριβώς από τούτο το σημείο. Ο Καζαντζάκης δεν αρνείται τον εαυτό του. Τον παρατηρεί κι αρχίζει να μιλάει για τούτες τις παρατηρήσεις του, βλέποντας τον εαυτό του έξω από τον εαυτό του. Αυτό δεν μπορούν να το κάνουν όλοι. Υπάρχει όμως τρόπος να συμβεί. Πρέπει να ξεχάσεις όλα όσα γνωρίζεις. Πρέπει να γίνεις μωρός. Να επιστρέψεις στην μήτρα, στην πηγή, να ξαναγεννηθείς, και πρέπει να έρθεις αντιμέτωπος όχι μόνο με τις δικές σου "εικόνες" αλλά και με τις "εικόνες" ολόκληρης της ανθρωπότητας γιατί είσαι μέρος του Όλου και σε σένα εμφανίζεται η συνυπαιτιότητα. Είσαι συνένοχος, συνυπεύθυνος.
[...]

Όταν αρχίσεις και το βλέπεις αυτό, θα δεις πως δεν είσαι μόνο αυτός. Θα δεις πολλά πράγματα, θα δεις τις ήττες, τα λάθη σου, τα ψέματά σου, θα δεις όλες τις "εικόνες" σου, την επιθυμία της κατοχής, θα δεις πως δεν ξέρεις ν' αγαπάς, θα δεις πως δεν ξέρεις να μιλάς, θα δεις πολλά. Πολλά! Κι όλα άσχημα, κι όλα θλιβερά, κι όλα σκοτεινά. Θ' αρχίσεις να φοβάσαι, να λαχταρίζεις, να τρέμεις σαν φύλλο που το χτυπάει ο άνεμος, θ' αρχίσεις να νιώθεις ανυπεράσπιστος, αβοήθητος, μόνος, έρημος, μακρινός, θα κλαις, θα πονάς, θα χτυπιέσαι, θα αρχίσεις να χάνεις ότι έχεις αποκτήσει ως τώρα, θα χάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, θα είσαι τίποτα. Μπορείς να το αντέξεις αυτό ? Ένα απέραντο σκοτάδι θα σε καλύψει, κρύο, παγερό, συρματοπλέγματα θα σε τυλίξουν, αγκάθινα στεφάνια θα τρυπήσουν το κεφάλι σου, βόμβες θα σκάσουν στα σωθικά σου και θα τα σκορπίσουν, καρφιά θα μπουν στα μάτια σου, δεν θα βλέπεις, τίποτε, ο πόνος σου θα είναι αφόρητος, ο τρόμος θα σε κυριέψει, η πείνα θα σε θερίσει, η δίψα θα σε στεγνώσει, η αδικία θα σε μαστιγώσει, το ψέμα θα σε σταυρώσει, το μίσος θα σε βασανίσει, ο θάνατος θα σε πλησιάσει...

---

Edited by - Deva_Parinito on 29/07/2005 23:16:05

quote:

---

Ιούνης του 2005.

Επίσης, η δυνατότητα της "μη σκέψης", μπορεί να προέλθει μονάχα από την αμφίδρομη παρατήρηση, παρατηρητή και παρατηρούμενου και χρονικά διαρκεί ελάχιστα. Ο νους αδυνατεί να αδρανοποιηθεί τελείως για περισσότερο από 2 ή 3 δευτερόλεπτα. Μετά το πέρασμα αυτού του χρόνου, εμφανίζεται η φαντασία και το όραμα ή η μνήμη. Αυτό ισχύει για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Η λεγόμενη "άχρονη" κίνηση του νου, δηλ. η κίνηση που δεν κατευθύνεται ούτε προς την φαντασία ούτε προς την μνήμη, δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται με αυτούς τους τρόπους που αναφέρεις, δεν είναι παιχνίδι, δεν μπορεί να γίνει με απλές ασκήσεις σε ασκούμενους που είναι "ασυνήθιστοι" στο να σκέφτονται κατ' αυτόν τον τρόπο, ούτε προτίνεται να επιχειρηθεί από τον ασκούμενο χωρίς τις κατευθύνσεις κάποιου πιο "ειδικευμένου", ας πούμε. Ο ασκούμενος, αν επιχειρήσει από μόνος του να κινηθεί με την σκέψη του, στην ρωγμή του παρελθόντος και του μέλλοντος, έχει μεγάλες πιθανότητες να παραφρονήσει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, όπως καταλαβαίνεις.

Μια από τις σπουδαιότερες εργασίες που έκανε στην ζωή του ο Μέχερ Μπάμπα, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ πριν, ήταν ότι ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ινδία και είχε έρθει σε επαφή με τέτοιους παράφρονες ανθρώπους. Δεν έκανε τίποτε αλλό, αλλά πήγαινε και τους συναντούσε, από χωριό σε χωριό. Αυτοί οι άνθρωποι, είχαν χάσει εντελώς την ταυτότητά τους στην προσπάθεια να φτάσουν στην περιοχή του ακαθόριστου. Ήταν σαφώς καλύτεροι από την πλειοψηφία των ανθρώπων, αλλά χρειάζονταν μια μικρή βοήθεια, μια μικρή ώθηση, για να αποκτήσουν μια καινούργια ταυτότητα. Θυμάσαι που έλεγα για το Ζεν ? Γι' αυτούς, τα ποτάμια δεν ήταν ποτάμια, αλλά είχαν παραμείνει σ' αυτό, αποκλειστικά, εγκλωβισμένοι. Έπρεπε κάποιος να τους βοηθήσει, ώστε τα ποτάμια να ξαναγίνουν ποτάμια, χωρίς να είναι απαραιτήτως ποτάμια.

[...]Η πραγματική "μη σκέψη" όμως, που είναι κατεύθυνση σε βαθύτερα εδάφη, "άχρονη" κίνηση του νου εις βάθος και εις ύψος, και όχι συννεφάκια και σκουπόξυλα, οδηγεί όλους τους ανθρώπους σε ένα κοινό, συνολικό, καθολικό και αποδεχτό από αυτούς συμπέρασμα. Στην μία, μοναδική, οικουμενική και συμπαντική αλήθεια. Αυτό, δεν είναι παιχνίδι, γι' αυτό και κανείς δεν το προσπαθεί. Ούτε εγώ θα σας έλεγα να το προσπαθήσετε μόνοι σας. Άσε που δεν ξέρετε και τον τρόπο δηλ...

---

quote:

---

Ο Καζαντζάκης συνειδητοποιεί πως πίσω από το "εγώ" του, κρύβονται μυριάδες "εικόνες" που ο ίδιος έχει δημιουργήσει και αρχίζει μία μία να της αποκαλύπτει, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με αυτές, και μαρτυρώντας τις, ουσιαστικά τις διαλύει. Αρχίζει και τις γκρεμίζει.

---

Edited by - Deva_Parinito on 30/07/2005 01:39:17

quote:

---

Στο κάτω - κάτω το πώς αισθάνομαι εγώ με κάποιον είναι δικό μου πρόβλημα

---

Edited by - Deva_Parinito on 30/07/2005 00:40:33

quote:

---

Δεκέμβρης του 2004

Μέλος : thoht

Από το θέμα : "Η εσωτερική σύνθεση του ανθρώπου"

Επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο της Ε.Π. Μπλαβάτσκυ: "Το Κλειδί της Θεοσοφίας"

Ερ. Τι ξεχωρίζει λοιπόν την "αληθινή ατομικότητα" απ' το καθημερινό εγώ μας, που ξέρουμε όλοι;

Απ. Πριν σας απαντήσω, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, τι εννοείτε με τη λέξη "εγώ". Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην απλή συνείδηση του εαυτού μας, που εκφράζεται με τη σκέψη: "εγώ είμαι εγώ" και την πιο περίπλοκη σκέψη "εγώ είμαι ο κύριος Σμιθ ή ο κύριος Μπράουν". Αυτή η διάκριση είναι ο κεντρικός άξονας της όλης ιδέας της μετενσάρκωσης, μιας σειράς δηλαδή από γεννήσεις και θανάτους, στην οποία πιστεύουμε. "Κύριος Σμιθ" σημαίνει μια αλληλουχία από καθημερινές πείρες, συνδεδεμένες μεταξύ τους με τη μνήμη. Καμιά όμως απ' αυτές τις πείρες δεν είναι το πραγματικό εγώ, δεν δίνουνε στον κ. Σμιθ το αίσθημα πως είναι ο εαυτός του, αφού τις περισσότερες τις λησμονεί. Όσες μόνο διατηρούνται μέσα του, του δίνουνε το αίσθημα της εγώτητας. Γι' αυτό εμείς οι θεόσοφοι ξεχωρίζουμε το στοιχείο, που δίνει στον άνθρωπο το αίσθημα του "εγώ είμαι εγώ", απ' την ψεύτικη εφήμερη προσωπικότητα, που είναι ένα σύμπλεγμα από καθημερινές πείρες. Αυτό το "εγώ είμαι εγώ' ονομάζουμε αληθινή ατομικότητα και θεωρούμε ότι η ατομικότητα τούτη, όπως κι ένας ηθοποιός, παίζει πολλούς ρόλους στο θέατρο της ζωής. (σελ. 47)

---

Edited by - Deva_Parinito on 30/07/2005 12:23:03