- ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ VS ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ-ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΠΙΑ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

΄Ενας άλλος ΄Ελληνας σοφός, ο Ξενοφάνης από την Κολοφώνα (580-475 π.Χ.) αποκηρύσσοντας τους ανθρωπόμορφους θεούς των συμπατριωτών του καθώς και τις ανθρωποπαθείς εκφράσεις και εμφανίσεις τους, παρατήρησε ότι αν τα ζώα είχαν θεούς, σίγουρα θα τους έκαναν ζωόμορφους. Όπως δηλ. οι άνθρωποι κατασκευάζουν και επινοούν θεούς ανθρωπό-μορφους με ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη. ΄Ετσι εξ αντιδιαστολής, κατέληξε ο Ξενοφάνης στο να πεί ότι Ένας Θεός υπάρχει μέσα σε θεούς και ανθρώπους κι αυτός «ούτε κατά την μορφή όμοιος με τους ανθρώπους (είναι) ούτε κατά την σκέψη, όλος στοχάζεται κι όλος θωρεί κι όλος ακούει κι ακίνητος στον ίδιο τόπο πάντα μένει».

Ο Εφέσιος σοφός Ηράκλειτος (544-484 πΧ) ο επωνομασθείς σκοτεινός, λόγω της βαθύτητας της σκέψης του, σε κάποιον αφορισμό του φαίνεται να έχει υλιστική αντίληψη λέγοντας ότι ο κόσμος αυτός είναι αιώνιος, ούτε κανείς απ’ τους θεούς τον έκανε «αλλ’ ην αεί και έστι και έσται» (Ντιλς Ι, σελ.158). Ωστόσο, παρά την όντως αυτή υλιστική του αντίληψη, -η οποία σημειωτέον αφορά την προέλευση του κόσμου και της ύλης μόνο -, σ’ άλλους αφορισμούς του δέχεται ότι υπάρχει Θεός και μάλιστα συγκρινόμενος ο άνθρωπος ο πιο σοφός με τον Θεό, μοιάζει με έναν πίθηκο που θα προσπαθούσε να τον συναγωνισθεί. «Ανθρώπων ο σοφώτατος προς Θεόν πίθηκος φανείται και σοφία και κάλλει και τοίς άλλοις πάσιν» (Ντιλς Ι, σελ. 169). Ακόμα ο Ηράκλειτος, είπε κάτι άλλο πολύ σπουδαίο: ότι όσα κάνει ο Θεός δε μπορεί παρά ως εκ της φύσεώς του ως δίκαιος και αγαθός, να είναι όλα δίκαια και αγαθά, ανεξάρτητα που οι άνθρωποι πολλά απ’ αυτά δεν καταλαβαίνουν και άλλα τα θεωρούν δίκαια και άλλα άδικα, ανάλογα κατά πως τα καταλαβαίνουν με την απλή τους σκέψη και κατά πως τους συμφέρει. Επί λέξει είπε: «Τω μεν Θεώ καλά πάντα και αγαθά και δίκαια. ΄Ανθρωποι δε ά μεν άδικα υπειλήφασιν, ά δε δίκαια». Βλέπουμε δηλ. εδώ, ο Ηράκλειτος να καταλήγει σ΄ένα συμπέρασμα που κατ’ επανάληψη τονίζουν οι συγγραφείς της Βίβλου και να συμφωνεί με την θεία αποκάλυψη. Ακόμα ο Ηράκλειτος για να προσδιορίσει το θείον, χρησιμοποίησε τη λέξη Λόγος : «Του δε λόγου τουδ’ εόντος αεί..».

Κι ερχόμαστε αμέσως στο να δούμε τι άλλα είπε ο ξακουστός σοφός-μαθηματικός της αρχαιότητας Πυθαγόρας (580-490 πΧ), περίφημος για το πυθαγόρειο θεώρημά του και για άλλες μαθηματικές ανακαλύψεις. Ο Πυθαγόρας, μελετώντας τη φύση και τον κόσμο γενικώτερα, κάνοντας χρήση των μαθηματικών και της πρακτικής σκέψης, έφθασε στο συμπέρασμα όχι μόνον ότι υπάρχει Θεός, αλλά ότι Αυτός είναι και Κύριος, δηλ. Εξουσιαστής όλων. Και ότι όλη η ζωή μας είναι έτσι δομημένη, ώστε να στρεφόμαστε σ’ Αυτόν και να τον ακολουθούμε. Παραθέτω επί λέξει το απόφθεγμα του Πυθαγόρα: «Πας ο βίος συντέτακται προς το ακολουθείν τω Θεώ. Επειδή γαρ εστί τε Θεός και ούτος πάντων Κύριος».

΄Ετσι και ο Πυθαγόρας κατέληξε με μόνη την παρατήρηση και τη λογική, σ’ ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα που έμμεσα έκανε χρήση του και ο απ.Παύλος στον Άρειο Πάγο μιλώντας στους ΄Ελληνες, επικαλούμενος μάλιστα τους δικούς τους σοφούς: «του γαρ και γένος εσμέν» και «εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» (Πράξεις 17:28).

Φθάνοντας στον Πλάτωνα (427-347 πΧ) που ως γνωστόν κατέχει εξέχοντα θέση στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι ανεξάρτητα από τις εσφαλμένες ιδέες που διακρατούσε σε διάφορα θέματα (π.χ. προύπαρξη ψυχής, αθανασία ψυχής, κόσμος των ιδεών- προύπαρξη της ύλης και συναϊδιότητά της μαζί με τον Θεό) ωστόσο, κι αυτός κάνοντας χρήση της λογικής και της παρατήρησης, κατέληξε στο να πει ότι ο Θεός είναι ένας μέγιστος μαθηματικός για να υπάρχει ένας τέτοιος όμορφος και ορθά δομημένος κόσμος ( Αεί ο Θεός γεωμετρεί). Αλλά ο Πλάτων προχώρησε ακόμα περισσότερο: συνέλαβε μερικές από τις πραγματικές ιδιότητες του Θεού όπως είναι η σοφία, η καλωσύνη και η αγαθωσύνη του, λέγοντας: «Το θείον καλόν, σοφόν, αγαθόν και παν ό,τι τοιούτον» (Φαίδρος 246Ε). Και ακόμα: «Τω όντι ο Θεός σοφός…η ανθρώπινη σοφία ολίγον τινός αξία εστί και ουδενός» (Απολογία Σωκράτη 23Α). Αλλά ο Πλάτων, ο μαθητής του διαλεκτικού Σωκράτη προχώρησε πιο βαθιά θεολογώντας: Συνέλαβε ορθά το πρόβλημα της θεοδικίας, το γιατί δηλ. υπάρχει κακό στον κόσμο παρά την ύπαρξη παντοδύναμου και σοφού δημιουργού. Και κατέληξε ότι εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος του κακού το θείον, αλλά αλλού πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια της κακίας στον κόσμο, και κυρίως στον άνθρωπο. «Θεός ουδαμή ουδαμώς άδικος» (Φαίδρος 246) είπε ο Πλάτων, και ακόμα: «Των κακών άλλ’ άττα δει ζητείν τα αίτια, αλλ’ ού τον Θεό» [Για τις συμφορές πρέπει να αναζητούμε οπουδήποτε αλλού τα αίτια και όχι στο Θεό] (Πολιτεία 779C).

Τέλος ο Πλάτων απαντώντας στον υποκειμενισμό των σοφιστών και μάλιστα του Πρωταγόρα που θεωρούσε ότι ο άνθρωπος είναι κριτήριο πάντων, αφού αυτός καθορίζει και αποφασίζει περί ορθού και εσφαλμένου, αντέταξε το περίφημον «Θεός ημίν μέτρον πάντων χρημάτων (=πραγμάτων)» (Νόμοι Δ΄ 716 C) δείχνοντας έτσι, ότι ύπατο κριτήριο για την ζωή και τον άνθρωπο δε μπορεί να είναι ο πεπερασμένος άνθρωπος, αλλά κάτι πολύ ανώτερο απ’ αυτόν, δηλ. ο Θεός.

Ο Αριστοτέλης, βλέποντας την κίνηση που υπάρχει στον κόσμο κατενόησε ότι αυτή δεν μπορεί να είναι ιδιότητα της ύλης. Υποστήριξε έτσι, την άποψη, ότι η κίνηση των ουρανίων σωμάτων, θα πρέπει να προήλθε από ένα όν έξω της κίνησης και ασφαλώς υπέρτατον. Κατέληξε λοιπόν στο γνωστότατο συμπέρασμα ότι «Θεός εστί το πρώτον κινούν ακίνητον». Μ’ έναν επαγωγικό συλλογισμό που έκαμαν χρήση του και μεταγενέστεροι διανοητές όπως πχ ο Θωμάς ο Ακινάτης (11ος μΧ αι.), παρατηρώντας τη πολυπλοκότητα της φύσης και την ίδια την ζωή, συνήγαγε το συμπέρασμα ότι «ο Θεός αποτελεί την πηγή της ζωής, γιατί έχει ο ίδιος ζωή και συνεχώς είναι ζωντανό αίδιο άριστο ον» [Φαμέν δε τον Θεόν είναι ζώον αίδιον άριστον, ώστε ζωή και αιών συνεχής υπάρχει τω Θεώ] (Μετά τα φυσικά 1072 β, 24).

Ο Αριστοτέλης διαβλέπει σκοπιμότητα (τέλος=σκοπός) στη φύση και στα όσα γίνονται μέσα στη φύση και όχι τυχαιότητα και ακαταστασία ή χάος. Γι’ αυτό και καταλήγει στον περίφημο αφορισμό «Ο Θεός και η φύσις ουδέν μάτην ποιούσιν» (Περί Ουρανού Α, 4). Ο Αριστοτέλης χρησιμοποίησε και τον όρο ‘εντελέχεια’ = εν αυτώ έχειν το τέλος, για να δείξει μ’ αυτήν, την σκοπιμότητα που εκδηλώνεται στη φύση, αλλά και την ικανότητα ανάπτυξης των ιδιοτήτων του ανθρώπου που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση.Τελικά, δεν μπορεί κανείς παρά να εκπλαγεί, διαβάζοντας τα επόμενα λόγια του Σταγηρίτη σοφού, που χωρίς κάποια θεία αποκάλυψη, με μόνο τη λογική του σκέψη και την παρατήρηση, κατέληξε στο να πει ακριβώς αυτό που είπε ο απ.Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή× ό,τι θα μπορούσε να συναγάγει περί Θεού ένας εχέφρων άνθρωπος, δηλ. ότι ο Θεός αποκαλύπτεται ο ίδιος και οι ιδιότητές του από τα έργα του. Λέει ο Αριστοτέλης: «΄Εχουμε χρεός να θεωρούμε τον Θεό σαν πανίσχυρο πνεύμα, αθάνατο και τέλειο. Γιατί, μολονότι, είναι αόρατος στα μάτια των ανθρώπων, φανερώνεται στα έργα του»!

Ασφαλώς ο Θεός του Αριστοτέλη δεν μπορεί να συμπίπτει με τον Θεό, τον Γιαχβέ της ιερής Βίβλου. Το όνομα του οποίου σημαίνει όχι μόνο τον αυθύπαρκτο, αλλά και τον έχοντα σκοπό που τον πραγματοποιεί μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον να δει κανείς πόσο κοντά πλησίασε ένα υγιώς σκεπτόμενο πνεύμα, χωρίς να έχει αποκάλυψη του Θεού, αλλά με μόνο την παρατήρηση και τη λογική, που βέβαια και αυτά είναι θεόδοτα δώρα, που εντούτοις, δεν λειτουργούν σε όλους κατά τον ίδιο τρόπο.

΄Αφησα τελευταίο τον Επίκτητο (50-120 μΧ) τον σοφό αυτό ΄Ελληνα που είπε για τον Θεό και τον άνθρωπο, κάτι που δεν είπαν οι άλλοι. Ο Επίκτητος έγραψε ότι ο άνθρωπος είναι συγγενής του Θεού και ότι έχει μέσα του κάτι από τον ίδιο τον Θεό. Είναι ωραιότατη και η διαπίστωση και η διατύπωση, και κατανοητή χωρίς κάποια μετάφραση: «Συ (άνθρωπε) απόσπασμα ει Θεού× έχεις τι εν σεαυτώ μέρος Εκείνου. Τι ουν αγνοείς σου την συγγένειαν;» (Επίκτητου, Διατριβαί, 2,9,12).

Νομίζω ότι εδώ έχουμε με άλλη μορφή, την διαπίστωση του βιβλικού συγγραφέα ότι ο άνθρωπος επλάσθη κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού (Εβρ. Σελέμ ντεμούτ, Γεν. 1:27) που σημαίνει πλάστηκε έτσι ώστε, να του μοιάζει πνευματικώς-ηθικώς (εικόνα) και με δυνατότητα να τελειοποιηθεί ακόμα περισσότερο μιμούμενος τον Θεό (ομοίωση). Δηλ. η εικόνα αναφέρεται σ’ ένα στοιχείο στατικό, ενώ η ομοίωση σ’ ένα εν σπέρματι δυναμικό στοιχείο. Στον καθένα εναπόκειται να αναπτύξει το δεύτερο, ή να καταχωνιάσει και να διαστρέψει και το πρώτο. Να παραμείνει παιδί Θεού ή να γίνει υπάνθρωπος…

Όπως αναγράφεται στο Πλατωνικό διάλογο ‘Τίμαιο’ (28c ): «Τον ποιητή και πατέρα του σύμπαντος τούτου, να εύρει κανείς είναι δύσκολο και αν τον εύρει είναι αδύνατο να τον αποκαλύψει σε όλους». Και ο Ηράκλειτος αναγνώρισε: «΄Ηθος γαρ ανθρώπειον μεν ουκ έχει γνώμας, θείον δ’ έχει (Δεν ανήκει στην ανθρώπινη φύση να κατέχει την αληθινή γνώση, ενώ αυτό είναι του ίδιου του θείου)».

..........http://www.jesusportal.org/magazine/article10-4.htm

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

Στην περίοδο του σημερινού Μαρτίου, στην αρχαία Αθήνα, αντιστοιχούσε το δεύτερο 15ήμερο του μήνα Ανθεστηριώνα και το πρώτο του Ελαφηβολιώνα.
Στο διάστημα αυτό, οι Αθηναίοι γιόρταζαν τα Διάσια (23 Ανθ.), προς τιμήν του Μειλίχιου Δία, τα Ανθεσφόρια, προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης, τα Μικρά Ελευσίνια ή «τα εν άστει», και πάλι για τη Δήμητρα, τα Ελαφηβόλια, προς τιμήν της «ελαφηβόλους θεάς» Άρτεμης, τα Μεγάλα ή Κατ΄ Άστει Διονύσια, τα Ιλάρια, κατά τα οποία οι εορτάζοντες φορούσαν στεφάνια και αστεία προσωπεία, και τα Αδώνια ή Αδώνεια, προς τιμήν του Άδωνη και της Αφροδίτης, που διαρκούσαν δύο ημέρες: κατά την πρώτη, τον «αφανισμό», οι γυναίκες θρηνούσαν το θάνατο του Άδωνη, κατά τη δεύτερη, την «εύρεση», γιόρταζαν την ανάστασή του. (http://www.geocities.com/ichor10/mines.html)

ΑΔΩΝΙΣ


Ζωγραφιά της Μαρίας Λέρχερ Ήταν θεός που οι αρχαίοι πίστευαν ότι πέθαινε και ξαναγεννιόταν.
Ο μύθος λέει ότι: ο 'Aδωνις ήταν ο αγαπημένος της θεάς Αφροδίτης. Αλλά επειδή ήταν κυνηγός μια μέρα τον σκότωσε ένας αγριόχοιρος. Τότε η λύση δόθηκε.
Ο 'Aδωνις ένα μέρος του χρόνου θα ήταν στον 'Aδη, ενώ ένα άλλο κοντά στη θεά. Προς τιμήν του γιόρταζαν τα "Αδώνεια" και τον καιρό που ήταν στον 'Aδη θρηνούσαν, ενώ όταν γύριζε ξανά, χαίρονταν για την ανάστασή του. (http://www.haef.gr/chilias/greek/gre/mythology/gods/adonis.html)

Υποθέτω ότι η παραφληροφόρηση και οι μπούρδες έχουν την τιμητική τους

Τώρα όλες αυτές τις σκέψεις που έθεσες δεν νομίζω ότι μπορώ να τις απαντήσω (ίσως οι υπόλοιποι φίλοι μας). Παρακάτω αναφέρω ότι ξέρω:

Παραδοσιακά στη Μέση Ανατολή ο κερατοφόρος άνδρας θεωρείται πανίσχυρος. Ο Δαρείος, απευθυνόμενος προς τον Αλέξανδρο στις επιστολές του τον αποκαλούσε Ζουλ-Αλ-Κουρνάϊν, που σημαίνει άνθρωπος με δύο κέρατα. Έτσι λοιπόν, τα κέρατα στο κεφάλι του Μεγάλου Αλέξανδρου σημαίνει ότι αναγνωρίστηκε ως παντοδύναμος.

ΠΟΛΛΟΙ ΘΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΕΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ.
ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΡΙΖΑ.
ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΔΙΑΣΠΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΕΙΣ ΓΡΑΨΕΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΔΥΚΝΗΟΥΝ.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΑΝ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.
Ο ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ.

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΤΙ ΑΣ ΤΟ ΓΡΑΨΕΙ.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΧΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΠΟΥ ΒΑΣΙΚΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ.
ΚΑΠΟΥ ΤΟ ΕΧΩ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΑΛΛΑ ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΓΡΑΨΩ.

ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΚΑΝΑΡΕΙ ΦΙΛΗ ΠΥΡΡΑ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΣΤΗΛΕΙΣ.

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ.

ΝΑ ΕΙΣΤΑΙ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΛΥΠΗΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΜΑΣ.

ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ Η ΜΙΑ ΝΑ ΜΟΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΖΕΥΨΟΥΝ ΟΣΟΥΣ ΠΟΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΝ.

ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ

ΑΥΤΗ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΙΝΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ. ΕΓΩ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΕΧΩ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ.
ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟ ΙΔΙΟ.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ

ΔΕΝ ΔΕΛΕΑΖΟΥΝ,ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.

Καλή σας μέρα

Εν τάχη θα σημειώσω ότι ομοιότητες των θεοτήτων υπάρχουν και στις ανατολικές θεότητες Κρίσνα, Βούδα, αλλά και του Μίθρα. Αυτά είναι γνωστά στην συγκριτική θεολογία. Τώρα όσον αναφορά τον Διόνυσο ήταν ο νεότερος θεός των Ελληνων, πράγμα που δείχνει ότι η και η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων ΔΕΝ ήταν κάτι στατικό.( Είναι λάθος να αναφέρουμε γενικά η αρχαία θρησκέια). Ο νέος Θεός-Διονυσος παίρνει σταδιακά κατά τον 6 αιώνα θέση δίπλα στη Δήμητρα, και στα σεπτά μυστήρια της Ελευσίνας γίνεται το κύριο αντικείμενο της μυστικής λατρείας των Ορφικών . Σταδικά αναπτύσσει πολλαπλές σχέσεις με τις θεές της γης, υποστάσεις της θεάς Γης και θεές γενικότερα της γονιμότητας (Ρέα, Ήρα, Δήμητρα, Αριάδνη, Περσεφόνη).
Στις βάγχες του Ευριπίδη μάλιστα φαίνεται ότι η επικράτηση της θρησκείας του Διονύσου δεν έγινε αβίαστα μιάς και φάινεται ότι όσοι δεν αναγνώριζαν τον νέο Θεό στην καλύτερη περίπτωση τρελαίνονταν... Ενα πολύ καλό άρθρο για την Διονυσιακή λατρεία μπορείτε να βρείτε στην παρακάτω διεύθυνση

http://users.otenet.gr/~aper/articles/bakhes_dodds.html

Για αυτούς που υποστηρίζουν την μία ή την άλλη θρησκεία χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι οι θρησκέιες μεταβάλονται μάζι με τις κοινωνίες που τις γεννούν, αναγνωρίζοντας η κάθε μία την απόλυτη αλήθεια για τον ευατό της και την πλάνη για τις άλλες, θα γράψω κάποιες σκέψεις του αγαπημένου μου (original) Πλωτίνου

«Αγνοώντας οι άνθρωποι την ύπαρξη συνέχειας μεταξύ των διαφόρων τάξεων των όντων είναι ενδεχόμενο να οδηγηθούν σε αυθαίρετες ερμηνείες και εκτιμήσεις του κόσμου. Το ότι οι άνθρωποι
βρίσκουν ελαττώματα στο σύμπαν τούτο οφείλεται στο γεγονός
ότι αγνοούν τους διαδοχικούς βαθμούς του όντως-πρώτο,
δεύτερο, τρίτο και ούτω κάθε εξής μέχρι να φτάσουμε στο
έσχατο σημείο.

Δεν πρέπει να έχουμε την απαίτηση να είναι
όλα καλά στον κόσμο, ούτε να εκφράζουμε βιαστικά το
παράπονο που δεν είναι δυνατόν αυτό...

Στην περίπτωση αυτή, θα μοιάζουμε με τους ανθρώπους εκείνους που,
έχοντας πλημμελή γνώση της ζωγραφικής τέχνης, επικρίνουν
τον καλλιτέχνη, επειδή δεν είναι όμορφα όλα τα
χρώματα που χρησιμοποιεί στον πίνακα του. Δεν μπορούν να
καταλάβουν ότι ο ζωγράφος έχει δώσει σε κάθε τμήμα του
πίνακα του το χρώμα που ταιριάζει, ή θα ήμασταν σαν
εκείνους που επικρίνουν μια τραγωδία επειδή μεταξύ των
χαρακτήρων της πέρα από τους ήρωες περιλαμβάνει σκλάβους και
χωριάτες που δεν μιλάνε ωραία. Αλλά η απάλειψη των ευτελών
αυτών χαρακτήρων θα συνεπαγόταν και την καταστροφή της
ομορφιάς της ολότητας. Γιατί είναι μέσω αυτών -των ευτελών
χαρακτήρων- που η τραγωδία γίνεται πλήρης...»

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

Πριν μερικά χρόνια, πίστευα ότι οι Έλληνες είμαστε υπερβολικοί, ανήθικοι, χωρίς καμία εγκράτεια, εγωκεντρικοί, εκμεταλευτές, κ.ο.κ.
Τώρα, μετά από χρόνια, και λόγω ότι προχώρησα στη ζωή και απέκτησα κάποια χρονάκια παραπάνω, επειδή γνώρισα ανθρώπους πολλών ειδών και εθνικοτήτων και γιατι ίσως διάβασα και αρχισα να αναζητώ, όλα αυτα αντιστάφηκαν. Δε μπορώ να ξεχωρίσω βέβαια αν αυτό που με κάνει να σκέφτομαι έτσι είναι η ελληνική μου ιδιότητα ή η χριστιανική, αλλά αντιλήφθηκα ότι εξαιτίας των αρχών που έχουμε λάβει από τη
Ελληνοχριστιανική γαλούχηση μας με κάνει και σκέφτομαι έτσι.
Και που θέλω να καταλήξω? Ο θεός να τους κάνει τους αλλόεθνους ανθρώπους!!!! Εγώ αντιλαμβάνομα τα ελαττώματα μου γιατι είμα Ελληνίς και Χριστιανή, γιαυτό τα έβλεπα μαύρα ολα για εμάς. Οι άλλοι, οι μη Έλληνες δε βλέπουν την τύφλα τους και γι΄ αυτό εκθιάζουν τις φυλές τους. Το ξέρω ότι με αυτό που θα πω θα εξοργίσω πολλούς, αλλά νισάφι πια, είναι ΖΩΑ!!!! Γι'αυτό οι αρχαίοι Έλληνες ξεχώριζαν τόσο και μεγαλούργησαν: ΓΙΑΤΙ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΝΟΝΤΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΡΑΤΕΙΣ,ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΗΘΙΚΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΟΙ< ΓΙΑΤΙ, ΓΙΑΤΙ, ΧΙΛΙΑ ΓΙΑΤΙ.... Ακόμη και όταν δεν είμαστε όλα αυτά, το γνωρίζουμε και δεν το κοκορευόμαστε. Κρυβόμαστε για να μη ντροπιαστούμε, γιατί ξέρουμε ότι ειναι λάθος. Πλέον άρχισα να πιστεύω ότι η ηθική λάθος ορίζεται στα λεξικά. Πρέπει να αναγράφεται ότι είναι η κατάσταση του αντιλαμβάνειν την ηθική και όχι αναγκαστικά του πράττειν. Όλη Ευρώπη και παραπέρα ζούν μέσα στη βρώμα και τη δυσοδία, και το χαίρονται. Τι κιαν έχουν τεχνοιλογικό πολιτισμό, έχουν παραμείνει όπως ήταν πάντοτε, ΖΩΑ, κρεμασμένοι στα κλαδιά, ψάχνοντας να ικανοποιήσουνς τις ανάγκες επιβίωσης και των ζωδών ενστίκτων τους. Δε πάει το μυαλό τους να κατέβουν και να εκπολιτιστούν. Απλά δεν πάει.

Ζητάω συγνώμη για τη δύναμη των σκέψεων μου, ίσως ακούγομαι και λίγο φανατισμένη. Αλλά αυτή πλέον η καραμέλα για τον χαρακτήρα του Έλληνα φτάνει πια. Τώρα αντιλήφθηκα ότι το χάυτουμε γιατι έχουμε τη γνώση του εαυτού μας και όχι γιατι βλέπουμε τους άλλους καλύτερους από εμάς.

Με διάθεση να ζητήσω συγνώμη αν πρόσβαλλα κανέναν και για τη πλημμύρα των σκέψεων μου.

quote:

---

Ζητάω συγνώμη για τη δύναμη των σκέψεων μου, ίσως ακούγομαι και λίγο φανατισμένη. Αλλά αυτή πλέον η καραμέλα για τον χαρακτήρα του Έλληνα φτάνει πια. Τώρα αντιλήφθηκα ότι το χάφτουμε γιατι έχουμε τη γνώση του εαυτού μας και όχι γιατι βλέπουμε τους άλλους καλύτερους από εμάς.

---

cg

Περί Αρετής

Από το υπό έκδοση «Θύραθεν Φιλοσοφικό Λεξικό» του Βλάση Γ. Ρασσιά

Αρετή. Εκ του ρήματος «άρω» (ριζικού τύπου του «αραρίσκω», δηλαδή αρμόζω, ταιριάζω, ενώνω, στερεώνω, εκ της ρίζας «αρ-», εκ της οποίας παράγονται οι λέξεις, άρθρον, αριθμός, αριθμός, αρμός, αρμόζω, αρμονία, άρτι, άρτιος, αρτίζω, αρτύω, αρτύς, αρείων, άριστος και ίσως Άρης, καθώς και αρετή, ερίητος, και αμ-αρτή, ομ-αρτή, ομαρτέω, όμηρος, αρπεδόνη).
Υπεροχή τελειότης, ευγένεια εκ καταγωγής, προτέρημα, πλεονέκτημα, αξιότης ή υπεροχή κάποιου στο είδος του. Το κατεξοχήν ζητούμενο της Φιλοσοφίας στο επίπεδο του ανθρωπινού βίου.
Συνειδητή και ελευθέρα «έργωι» Σοφία, που επιμερίζεται σε επιμέρους τέτοιες, δηλαδή Δικαιοσύνη, Γενναιότητα, Μεγαλοψυχία κ.λ.π.

Αντίθετα από τα συναισθήματα (φθόνο, αγάπη κ.λ.π.), η Αρετή προϋποθέτει ενεργητικό υποκείμενο. Ο δίκαιος, γενναίος, μεγαλόψυχος κ.λ.π., ενεργούν και μάλιστα συμφώνως προς σαφείς και θείες αρχές, σε πλήρη αντίθεση προς τον φθονούντα, αγαπώντα κ.λ.π. που κυριεύεται ή διακατέχεται από συναισθήματα.

Αρχικώς, κατά τους Όμηρο, Καλλίνο, Τυρταίο και Θέογνι η Αρετή ταυτίζεται απλώς με την πολεμική ανδρεία, τη ρώμη, το «κύδος¨» οι δε Σιμωνίδης και Πίνδαρος εξακολουθούν αργότερα να αποδίδουν αυτή στους ηρωϊκούς νεκρούς των μαχών. Υπό του Ησιόδου, η Αρετή διαφοροποιείται της προγενεστέρας αντιλήψεως, ως ικανότης αγαπητών στους Θεούς θνητών. Την έννοια που έλαβε αργότερα εντός της φιλοσοφικής σκέψεως ο όρος «Αρετή», διαμορφώνει κυρίως ο Ξενοφάνης, ορίζοντάς την ως αγαθή σοφία σπουδαιοτέρα και ανωτέρα της ανδρείας και ρώμης.

Κατά τον Ηράκλειτο, η Σωφροσύνη αποτελεί την μεγίστη των ανθρωπίνων Αρετών, η δε Σοφία συνίσταται απλώς στο να ομιλούμε την Αλήθεια και να ενεργούμε κατά τις επιταγές της Φύσεως (αποσπ. 112). Υπό των Πυθαγορείων και Νεοπυθαγορείων η Αρετή ορίζεται ως αρμονία της ψυχής, όπως άλλωστε ως εν γένει Αρμονία ορίζονται και η υγεία, η αγαθότης και το Θείον. «ΤΗΝ ΑΡΕΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ ΑΠΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟΝ» (Διογένης Λαέρτιος, 8, 33) και αυτή την πυθαγόρειο θέση περί ψυχής χρησιμοποιεί ο Σωκράτης στον «Φαίδωνα» του Πλάτωνος (93 d, κ.ε.).

Κατά τον Σωκράτη, η «συνειδητή και ελευθέρα» Αρετή αποτελεί μία ολότητα με επιμέρους κλάδους που αφορούν σε ενέργειες οι οποίες απαιτούν Γνώση ή Φρόνηση (δηλ. πρακτική σοφία). Εξ αιτίας του τελευταίου δεδομένου, η Αρετή, η οποία εν τέλει ταυτίζεται με την πρακτική σοφία, μπορεί να διδαχθεί, να μεταδοθεί δηλαδή δια της φιλοσοφικής ανθρωπίνης σκέψεως και της πλήρους κατανοήσεως των όρων Ευσέβεια, Δικαιοσύνη, Ανδρεία και Εγκράτεια, που ορίζουν τις επιμέρους Αρετές. Ο ενάρετος έχει άριστη γνώση του Αγαθού, δηλαδή του Ωφελίμου, καθώς και των όρων της Ευδαιμονίας του. Μία λ.χ. δικαία ή ανδρεία πράξη δεν προέρχεται παρά μόνον από μία ορθώς προπαρασκευασθείσα για αυτή νοημοσύνη. Ο Σωκράτης περιγράφει την Αρετή ως «ορθή τροφή» δηλαδή πνευματική τελειότητα και καλλιέργεια και εισάγει τον όρο «Αρετή του πράγματος», για να περιγράψει την πολύμορφο Αρετή που επιδεικνύει ο επιζητών την τελειότητα άνθρωπος στα πράγματα με τα οποία καταπιάνεται από φυσική κλίση ή ιδιοφυϊα, ενισχύει δε αυτή με το «νού» και τη «δίκη» (τη Φρόνηση και την Δικαιοσύνη). Η Αρετή τέλος, ορίζεται υπό του ιδίου και του Πλάτωνος ως σκοπός της Παιδείας.

Κατά τον πρώϊμο Ηδονιστή Πολύαρχο τον Ηδυπαθή, οι Αρετές δεν είναι παρά επινόημα («ΠΟΛΥ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΦΕΣΤΗΚΟΣ») των νομοθετών στην προσπάθειά τους να καταστήσουν δυνατό τον κοινωνικό βίο διά της χαλιναγωγήσεως και συγκρατήσεως της ανθρώπινης πλεονεξίας («ΟΙ ΔΕ ΝΟΜΟΘΕΤΑΙ ΟΜΑΛΙΖΕΙΝ ΒΟΥΛΗΘΕΝΤΕΣ ΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΕΝΟΣ… ΠΕΠΟΙΗΚΑΣΙ ΤΟ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΕΙΔΟΣ», Αθήναιος ΧΙΙ 546 a - b). Στην προς αυτόν απάντηση του Πυθαγορείου Αρχύτα, η οποία ωστόσο δεν διεσώθη, αλλά κατά τον Diels απετέλεσε τη βάση για τον «Κάτωνα» του Κικέρωνος, τονίζεται ότι η ακόρεστος επιθυμία ωθεί ασυγκρατήτως και αλογίστως τον άνθρωπο προς απόκτηση ηδονής, αποτελούσα την κυρία αιτία των προδοσιών, των συνωμοσιών και του κάθε είδους εγκλήματος.

Για τον Κυνικό Αντισθένη και τους μαθητές του, η Φιλοσοφία είναι καθαρά κοσμική σοφία (χαρακτηριστική είναι η ρήση του «τότε οι πόλεις χάνονται, όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους κακούς από τους καλούς»), ενώ η Αρετή, αν και είναι ο σκοπός του βίου, είναι κάτι το απολύτως πρακτικό που δεν χρειάζεται ούτε πολλά λόγια, ούτε επίπονη εκπαίδευση (Διογένης Λαέρτιος 6, 2). Η Αρετή, που είναι κάτι το υπαρκτό, μπορεί να διδαχθεί με πολύ απλό τρόπο στον άνθρωπο, αφού η αρχή για τη μάθηση είναι η προσεκτική σπουδή των λέξεων («ΑΡΧΗ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ Η ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ»). Για τους Κυνικούς, η ανθρώπινη Αρετή είναι η αυτάρκεια, η απουσία αναγκών και επιθυμίας, είναι δε επαρκής αφ’ εαυτής για την ανθρώπινη Ευδαιμονία και συνίσταται στην ανεξαρτησία και απαλλαγή από όλες τις γήϊνες αποκτήσεις και δεσμεύσεις. Η Αρετή των Κυνικών, η οποία ανακηρύσσεται συν τοις άλλοις και η μόνη δυνατή υπηρεσία προς τους Θεούς, είναι συνδεδεμένη με τη Λογικότητα, η οποία της δίνει την ικανότητα να ενισχυθεί αφ’ εαυτής, θεωρείται δε μία δια βίου κατάκτηση που δεν είναι δυνατόν ν’ απωλεσθεί άπαξ και αποκτηθεί (ο Σοφός εξαιρείται από κάθε περίπτωση σφάλματος). Ο Σοφός κρατεί εαυτόν αδιάφορο ή και εχθρικό προς τυχόν θεσμούς και νόμους που δεν αναγνωρίζουν την πραγματική Αρετή. Για τους Κυνικούς συνεπώς, η Αρετή μπορεί να διδαχθεί, και από τη στιγμή που θα κατακτηθεί είναι παντελώς αδύνατον να απωλεσθεί. Ο κάτοχός της, ο Κυνικός σοφός, είναι απολύτως ελεύθερος και αυτάρκης, αφού, με το να είναι τέτοιος, κατέχει όλον τον πλούτο που μπορεί να αφορά την ανθρώπινη φύση.

Κατά τον Αριστοτέλη, η Αρετή στον ανθρώπινο βίο διακρίνεται σε δύο είδη, τη διανοητική και την ηθική. Οι διάφορες διανοητικές αρετές μπορούν να διδαχθούν και να υιοθετηθούν από τα πρόσωπα, οι δε ηθικές αποκτώνται μέσα από το καθημερινό έθος και την συνήθεια. Με την εξάσκηση της Αρετής, η οποία σαφώς ορίζεται και βασίζεται σε συνειδητή, υπεύθυνο και ελευθέρα πράξη, ο άνθρωπος καθίσταται «καθ’ εαυτόν καλός».

Οι Στωϊκοί διαιρούν τριμερώς την Αρετή, μιμούμενοι την ανάλογο διαίρεση αυτής της ιδίας της Φιλοσοφίας, από τα τέλη του 4ου π.α.χ.χ. αιώνος και εντεύθεν. Η Λογική Αρετή συνίσταται στην ορθή χρησιμοποίηση του θείου δώρου της Λογικότητος, η Φυσική σε οικειότητα προς την Φύση και σε αρμονικό βίο εντός της, η δε Ηθική σε έμπρακτο εφαρμογή των φιλοσοφικών θέσεων στις διαπροσωπικές σχέσεις, δίχως την ελάχιστη διάσταση ανάμεσα στον θεωρητικό βίο και τις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Η Αρετή για τους Στωϊκούς πρέπει να είναι το απόλυτο «προς απόκτησιν», η Κακία το απόλυτο «προς αποφυγήν». Σε προέκταση της επισημάνσεως του Αρκεσιλάου αναφορικώς με την Γνώση και την Άγνοια, όλα τα υπόλοιπα ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία κατατάσσονται στα λεγόμενα «Αδιάφορα». Ο Στοβαίος μας παραδίδει ότι κατά του Στωϊκούς η Αρετή χωρίζεται σε «πρώτες» και «υποτεταγμένες» (δευτερεύουσες) επιμέρους Αρετές. Οι κατεξοχήν, ή «πρώτες», Αρετές είναι η Σύνεσις, η Δικαιοσύνη, η Γενναιότης και η Εγκράτεια, ή, κατά μία άλλη εκδοχή, η Λογικότητα ή Φρόνησις (περί τα καθήκοντα), η Σωφροσύνη (περί τις ορμές), η Δικαιοσύνη (περί τις απονεμήσεις) και η Ανδρεία (περί τις υπομονές). Οι «υποτεταγμένες» Αρετές είναι αντιστοίχως οι Ευβουλία, Ευλογιστία, Αγχίνοια, Ευστοχία, Νουνέχεια και Ευμηχανία (υπό την Λογικότητα ή Φρόνηση), οι Ευταξία, Κοσμιότης, Αιδημοσύνη και Εγκράτεια (υπό την Σωφροσύνη), οι Ευσέβεια, Χρηστότης, Ευκοινωνησία και Ευσυναλλαξία (υπό την Δικαιοσύνη), οι Καρτερία, Θαρραλεότης, Μεγαλοψυχία, Ευψυχία και Φιλοπονία (υπό την Ανδρεία). Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι το Κακόν υπάρχει μόνον «κατά παρακολούθησιν της Αρετής ή του Αγαθού» και δεν είναι δυνατόν να λείψει από τον Κόσμο, καθώς η Αρμονία και η Τελειότης έχουν πάντοτε ως προϋπόθεσή τους την ύπαρξη των αντιθέτων (της «εναντιότητος»).

Όπως παρατηρεί ο Επίκτητος, οι Θεοί διέταξαν να υπάρχουν, ανάμεσα σε άλλα αντίθετα, η Αρετή και η Κακία «για την αρμονία του συνόλου» Το ηθικό Κακόν δεν αποτελεί συνεπώς πραγματικό Κακόν διότι χρησιμεύει στην αρμονία του συνόλου και εκπληροί έναν σαφή σκοπό. Το λεγόμενο «Κακόν» δεν είναι παρά η χυδαιοτέρα και κατωτάτη μορφή του «Αγαθού» και, αντιστοίχως, ο φαύλος άνθρωπος στέκει απλώς, αυτοτιμωρούμενος κατ’ ουσίαν, στην κατώτατη βαθμίδα του ανθρωπίνου είδους, προδότης της φύσεώς του και αυτοϋποβιβασθείς σε άλογο ζώον. Ο ενάρετος άνθρωπος δεν απειλείται εκ της υπάρξεως του φαύλου, όπως και δεν απειλείται από την πέριξ αυτού ύπαρξη των φυτών και των αλόγων ζώων. Δεν υπάρχει δε ΠΟΤΕ «ευδαιμονία» των φαύλων, αφού η όποια νομιζομένη σαν τέτοια, δεν είναι παρά φάντασμα βασιζόμενο σε εξωτερικά αγαθά και άλλα πράγματα που για τον ενάρετο είναι απλώς «αδιάφορα προηγμένα».

Κατά τον Επίκουρο, και σε αντίθεση προς τους Στωϊκούς, οι Αρετές δεν έχουν απόλυτο αξία, αλλά οφείλουν να συνδέονται με την Ηδονή: κανείς που ζεί με Φρόνηση, Τιμή και Δικαιοσύνη δεν μπορεί να μη ζεί επίσης και με μόνιμο ευχαρίστηση. Οι Αρετές δεν είναι ο σκοπός του βίου, αλλά τα μέσα ή οι πηγές της Ηδονής. Ο Επίκουρος τις αποδέχεται ως αναγκαίες για το δικό του εγωκεντρικώς προσανατολισμένο «ζήν ηδέως» και την Ευδαιμονία, σημειώνοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι συνδέονται αυτές «εκ φύσεως» με την ευχάριστη ζωή, η δε τελευταία δεν είναι δυνατόν να χωρισθεί από αυτές («Προς Μενοικέα» 132).

Κατά τους πρώτους Νεοπλατωνικούς (Πλωτίνος), οι αρετές αποτελούν απλώς προστάδιο για την Έκσταση. Στόχος των ηθικών προσπαθειών δεν είναι να γίνει κανείς τέλειος άνθρωπος, αλλά να επιτύχει τη μυστικιστική ένωση με τον Θεό (κατά τον Πλωτίνο, «Η ΣΠΟΥΔΗ ΟΥΚ ΕΞΩ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΘΕΟΝ ΕΙΝΑΙ»). Ο ίδιος φιλόσοφος διακρίνει τις αρετές σε «πολιτικές» (που διακρίνουν τον δίκαιο άνθρωπο) και «καθαρτικές» (που κάνουν να επιλάμψει στον θνητό η ομοιότης του προς τον Θεό), καθοριστικές θεωρούνται δε μόνον οι δεύτερες, αφού σκοπός του βίου ορίζεται ο αγών για ομοίωση με τον Θεό. Από τους μετέπειτα Νεοπλατωνικούς (από Πορφύριο έως Μαρίνο) προστίθεται και η «θεουργική» ή «ιερατική» ομάδα των λεγομένων «ενοποιητικών αρετών», που κατά τον Πρόκλο είναι οι μόνες που μπορούν να φέρουν τον άνθρωπο σε ένωση με τον Θεό. Ενώ με τις «καθαρτικές» αρετές του Πλωτίνου ο θνητός καθαρίζεται δια της διανοήσεως και γίνεται όμοιος με τον Θεό, με την «θεουργική» αρετή καθαρίζεται δια των τελετουργιών. Κατά το Νεοπλατωνικό Θεόδωρο τον Ασιναίο, είναι κοινή για άνδρες και γυναίκες η οδός προς την Αρετή.

Φίλε Apatris θα συμφωνήσω μαζί σου για την παρερμηνευμένη Πραότητα και Καλοσύνη. Παρερμηνευμένη από τους ιδίους τους πιστούς. Δε ξέρω αν μπορώ να χαρακτηριστώ αιρετική, και λέγοντας αιρετική όχι από την ορθόδοξη πίστη, αλλά από τη διαμορφωμένη κατανόηση της πίστης από τους οπαδούς του δόγματος μας (κακώς το αναφέρω ως δόγμα, πρόκειται για την ορθόδοξη πίστη). Κατά τη δική μου αντίληψη, που τη θεωρώ ειλικρινά φτωχή να καταννοήσει τόσο μεγάλα νοήματα, ουδέποτε ο Θεός ζήτησε τυφλή υποταγή στους άλλους. Ζήτησε τυφλή υποταγή στο θείο. Η υπομονή που ζητάει, η πραότητα, καθώς και άλλα τόσες υποχορήσεις από τους πιστούς δεν έχουν σχέση στο να μας μετατρέψουν σε έρμαι των εκμεταλευτών ψυχών και ζωών. Έχουν ως σκοπό στο να μας ενισχύσουν πνευματικά και να δυναμώσουμε μέσα από εσωτερικές αναζητήσεις που δε συνοδεύονται από οργή. Το ίδιο το Ευαγγέλιο (κατά Ματθαίον, ΙΗ, 8,9) μας προτρέπει να αποκόπτουμε τα όσα μας προκαλούν να αμαρτήσουμε. Με τον όρο αμαρτία φυσικά δεν εννοείται η "τυπική" αμαρτία, αλλά όλες εκείνες που μικρές και αμελητέες στη καθημερινή μας ζωή μας σπρώχνουν να μεταβάλλουμε τον εαυτό μας σε ταύρους σε αρένα. Όλες οι εντολές και συμβουλές του Κυρίου μας έχουν σκοπό να μας φέρουν ισορροπία και όχι να μας τρομάξουν. Είναι όπως ένας γονιός δίνει συμβουλές στο παιδί του για να το προστατεύσει: Μη σε δώ να καπνίζεις γιε μου, θα σου κόψω τα πόδια. Τι κάνει τελικά ο γονιός (ο "λογικός" γονιός, γιατι τον Κύριο μας, της αγάπης μόνο με ένα τέτοι γονιό μπορώ να τον παριμοιάσω), σε καμιά περίπτωση δεν κόβει τα πόδια του παιδιού. Αντίθετα συνεχίζει να προσπαθεί για τη σωτηρία του παιδιού του. Θα το μετανιώσεις γιε μου αυτο που κάνεις, λέει ο γονιός σε άλλη περίπτωση. Γιατί το λέει επιδή θα τον κάνει ο ίδιος να το μετανοιώσει. 'Οχι βέβαια, αλλά γιατί θα το μετανοιώσει με χτύπημα απο τη ζωή.
Μη μπερδεύουμε "τις επινοήσεις των ανθρώπων, του φόβους τους και τις παράνοιες" με το θείο Λόγο.

και εδώ δέν θα λυπηθώ να κακίσω την Εκκλησία που μεθοδικά μετέτρεψε τον άλλοτε περήφανο Έλληνα σε "ποίμνιο" ,με το κεφάλι κάτω , με τον τρόμο της αμαρτίας και της ενοχής.

Δε θα διαφωνήσω (και φίλε Μάνο) ότι όντως οι κληρικοί (και όχι τόσο η Εκκλησία) έχουν παίξει ρόλο εκφοβιστικό. Αλλά θα ισχυριστώ ότι η πίστη μας, μας προτρέπει να ακολουθήσουμε την ΑΡΕΤΗ, αρχή των προγόνων μας. Το πως θα εκλάβουμε την ΑΡΕΤΗ, εξαρτάται από εμάς τους ίδιους. Ως Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε για να κρατήσουμε την ιδιατερότητα μας ανέγγιχτη από τα πλήθη των Ούνων (λέγοντας Ούνοι δεν εννοώ μόνο πρόσωπα και έθνη, αλλά κάθε τι βρώμικο και απεχθές). Οι κληρικοί μεταφέρουν την πίστη μας μέσω των δικών του φοβιών και αντιλήψεων. Η δική μας καρδιά πρέπει να ξεχωρίσει τήν καθαρή ουσία.

Εμείς όμως ως πότε θα μένουμε ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο ;
"Πατάτε τους Έλληνες κάτω γιατί άμα σηκώσουν κεφάλι καήκαμε"
"Δώστε τροφή στον φόβο" .

Μας πάτησαν, μας πάτησαν, μας κάψαν, αλλά ο Φοίνικας αναγεννιέται από τις στάχτες του. Ξένη στον τόπο μου τον ιερό κανείς δε μπορεί να με κάνει να νοιώσω. με κάνει να νοιώθω όμως ότι κάποιοι εκμεταλεύτηκαν την εγκράτεια μου και υπομονή μου, και μείναν στο σπίτι μου καταχριστικά.

!!!Ουδείς, μα ουδείς δε θα με κάνει να νοιώσω ξένη στον τόπο!!!
!!!Ουδείς μα ουδείς θα με πείσει ότι αυτός ο τόπος δεν ανήκει πρώτα από όλα στους Έλληνες!!!
[/quote]

(Ομηρος)

"Ολβιος οστις της Ιστοριας εσχε μαθησιν"

(Ευριπιδης)

"Η ιστορια πραγματι μαρτυς των αιωνων,φως της αληθειας,ζωη της μνημης,διδασκαλος του βιου,αγγελιοφορος του παρελθοντος"

(Κικερων)

"Μητρος τε πατρος και των αλλων προγονων απαντων τιμιωτερον εστιν η πατρις"

(Πλατων)

"Ου φεισομεθα της ζωης ημων"

(Κ.Παλαιολογος)

"Κι αν πεθανωμεν,πεθαινομεν δια την πατριδα μας,την θρησκειαν μας....Αυτος ο θανατος ειναι γλυκος....κανενας δεν ειναι αθανατος..."

(Μακρυγιαννης)

"Ειναι γλυκυς ο θανατος μονον οταν κοιμωμεθα εις την πατριδα"

(Α.Καλβος)

"Πολεμος δικαιος,ειρηνης αισχρας αιρετωτερος"

(Δημοσθενης)

"Κι αν ειναι να πεθανουμε για την Ελλαδα,θεια ειν'η δαφνη,μια φορα κανεις πεθαινει"

(Μιστραλ)

"Ανευ της Ελευθεριας τι θα ητο η Ελλας και ανευ της Ελλαδος τι θα ητο ο κοσμος"

(Β.Μυλλερ)

"Τιμη σ'εκεινους οπου στην ζωη των ωρισαν να φυλαττουν Θερμοπυλας"

(Καβαφης)

"Θελει αρετη και τολμη η Ελευθερια"

(Α.Καλβος)

"Ανδρων επιφανων πασα γη ταφος"

(Θουκιδιδης)

"Μονος πολεμος νομιμος ειναι ο υπερ ελευθεριας και αυτονομιας παντος εθνους πολεμος"

(ΑΔ.Κοραης)

"......μητε πλουτος,μητε κτηματα,μητε υπαρχοντα δεν εξισουνται με την ελευθεριαν"

(Δ.Υψηλαντης)

"Ω παιδες Ελληνων ιτε,ελευθερουτε δε παιδας,γυναικας,θεων τε πατρωων εδη,θηκας τε προγονων'Νυν υπερ παντων αγων"

(Αισχυλος)

"Η φωνη της πατριδος ειναι η φωνη του Θεου"

(Κων.Νικολοπουλος)

"Καλυτερα μιας ωρας ελευθερη ζωη,παρα σαραντα χρονια σκλαβια και φυλακη"

(Ρ.Φεραιος)

"Του Ξερξου γραψαντος <πεμψον τα οπλα>,αντεγραψε<μολων λαβε>"

(Πλουταρχος)

Edited by - manos on 16/07/2003 23:52:38

Edited by - manos on 17/07/2003 00:09:12