- Γήινοι και Εξωγήινοι - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Πολύ παλιότερα βέβαια έχει γράψει κάτι αντίστοιχο ο φίλος μας ο Πλάτωνας και μού αρέσει από παλιά να το quotarw: "ο μοναδικός τρόπος να εκλείψει η αδικία και το κακό από τον κόσμο είναι όταν πλέον δεν θα κυβερνούν άνθρωποι αλλά ένα είδος ανώτερο του ανθρωπίνου". Περιγράφει την εναλλαγή των εποχών του Κρόνου και του Δία. Στη μεν πρώτη ο Κρόνος είχε αναθέσει την διακυβέρνηση του κόσμου στους δαίμονες (από το 'δαήμων' = αυτός που γνωρίζει). Οι άνθρωποι δεν μοχθούσαν για τίποτα, ζούσαν ειρηνικά, το κλίμα ήταν πάντα τέλειο και η φύση τα παρείχε όλα "αυτόματα". Κάποια στιγμή η παγκόσμια κίνηση ανεστράφη, ο Θεός αποσύρθηκε από τον κόσμο και οι άνθρωποι απέκτησαν το αυτεξούσιο. Αρχικά τα πήγαιναν μια χαρά (ακολουθώντας το θεϊκό πρότυπο), αλλά στη συνέχεια εξέπεσαν και τα έκαναν μπάχαλο. Κάποια στιγμή όμως, προφητεύει ο γερο-Πλάτωνας, όταν η κίνηση του κόσμου θα αναστραφεί εκ νέου, ο Κρόνος και οι δαίμονές του θα επανέλθουν -εν μέσω φυσικών καταστροφών- για να αποκαταστήσουν την τάξη και το δίκαιο.

Έτσι λοιπόν Κώστα, αυτό το μικρό ποσοστό, που αν του δινόταν η διακυβέρνηση θα έφτιαχνε την ιδανική πολιτεία, πολύ ανώτερη από αυτή του Πλάτωνα, δεν θα την αποκτήσει ποτέ. Γιατί αφ' ενός δεν μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό, και στηλιτεύει συνεχώς τα στραβά που βλέπει γύρω του. Αυτά που κάνουν οι υπόλοιποι δηλαδή, και έτσι γίνεται συνεχώς δυσάρεστος. Δεν τους χαϊδεύει τα αφτιά όπως κάνουν οι πολιτικοί, όλοι οι πολιτικοί. Τους την λέει συνέχεια, άσε που αρκετοί από αυτούς, τσακώνονται κιόλας. Είναι επειδή τους πνίγει το άδικο.

Έπειτα, οι λύσεις που προτείνει είναι γενικό ξεβόλεμα και με αυτό παθαίνουν αλλεργία όλοι, ακόμα και σε αυτούς τους ίδιους υφίσταται, απλά κατανοούν ότι μόνο έτσι μπορεί να έρθει το επόμενο στάδιο εξέλιξης.
Τέλος, όλοι οι υπόλοιποι δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι είναι πότε δυνατό να υπάρχει αυτό το ποσοστό, αυτοί οι λίγοι που βλέπουν τα ελαττώματά του, όλων βασικά και αυτών των ίδιων, απλά αυτοί θέλουν να τα αντιμετωπίσουν, ενώ οι πολλοί υπόλοιποι τα κουκουλώνουν με συνεχείς προφάσεις και υπεκφυγές.

Άρα λοιπόν, αυτοί οι λίγοι, οι outsiders, θα κυβερνήσουν μόνο μετά την καταστροφή. Όταν οι πολλοί θα τα σκατώσουν τόσο πολύ που δεν θα μαζεύεται πια το πράγμα, και οι λίγοι αυτοί (που αναφέρω) οργανωθούν (σιωπηλά) και την κατάλληλη στιγμή, μετά την καταστροφή, πάρουν τα ηνία της αμάξης στα χέρια τους. Γίνουν αυτοί οι ηνίοχοι που λέει κι ο Αμεινίας. Η καταστροφή στην Ελλάδα παραλίγο να γινόταν με την εκδίωξη της από την ΟΝΕ. Τότε υπήρχε η πιθανότητα ομαδικής απόρριψης όλων των υπαρχόντων πολιτικών, υπήρχε φυσικά ο κίνδυνος πραξικοπήματος, εισβολής "φιλικών" γειτόνων ή κάποιας γενικευμένης κατάστασης ανωμαλίας, υπήρχε και η αμυδρή περίπτωση επικράτησης αυτών που αναφέρω.

Το σοφό σύστημα δεν το ήθελε αυτό και επέλεξε μια λύση εκτόνωσης της βαλβίδας, που ήταν φυσικά μια αριστερό-λογη (1) κυβέρνηση, που θα αναλάμβανε να υλοποιήσει τα πιο σκληρά μέτρα, αυτά που θα έθιγαν τον πιο επικίνδυνο κομμάτι της κοινωνίας, την μεσαία τάξη. Μόλις τελειώσει η υλοποίηση, θα φέρει κάποιους δεξιό-λογους (1), και θα ολοκληρώσει το κουστούμι, που θα περιλαμβάνει φυσικά αφαίρεση και των όποιων προνομίων κέρδισαν κάποιες ομάδες επί της αριστερό-λογης κυβέρνησης.
Αυτά τα βλέπουν οι λίγοι, ότι δηλαδή δεν κυβερνά πραγματικά η Βουλή των αντιπροσώπων, αλλά μια μικρή μερίδα συμφερόντων, εγχώριων και αλλοδαπών, και το μόνο που κάνει (για την ώρα) είναι να πληροφορεί τους λίγους που μπορούν να αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει.

Για τους υπόλοιπους λοιπόν, έχουμε περιστασιακά, καλό Κούλη(2), κακό Τσίπρα (2), κακή δεξιά, καλή αριστερά και άλλες τέτοιες γραφικές μλκιες. Στην ουσία έχουμε μια μηχανή που παράγει πλούτο για τους λίγους, και με διάφορες ρυθμίσεις κοινωνικής μηχανικής, αυτή φροντίζει να λειτουργεί απρόσκοπτα. Το κομμάτι αυτό που παρατηρεί, ο σιωπηλός μάρτυρας, δεν ξέρω αν είναι εξωγήινης προέλευσης, για να επανέλθω στον προβληματισμό του θεματοθέτη, σίγουρα χαρακτηρίζεται σαν ufo από όλους τους υπόλοιπους.

1) Νεολογισμός στο πόδι, δικής μου εμπνεύσεως με υποψία ψυχιατρικών προεκτάσεων, δανεισμένος από το υπό-λογος ή καλύτερα το δοσί-λογος

2) Όπως λέμε «καλός σκύλος» όταν χαριεντιζόμαστε με το τετράποδό μας ή όταν του λέμε «κακός σκύλος» όταν αυτό έχει κάνει κάποια ζημιά, πχ σου μάσησε το αγαπημένο σου τηλεχειριστήριο.

quote:

---

Αν δεν ήταν φιλικά, τα κυρίαρχα είδη εννοώ, θα είχαν κάνει ίσιωμα τη Γη όποτε ήθελαν. Πολιτισμός που έφτασε να έχει την τεχνολογική δυνατότητα για διαστρικά ταξίδια, που εξουδετερώνει η βαρυτική έλξη και άλλα τέτοια κόλπα, ένα βιολογικό όπλο μαζικού ξεπαστρέματος είναι παιχνιδάκι.

---

quote:

---

Έτσι λοιπόν Κώστα, αυτό το μικρό ποσοστό, που αν του δινόταν η διακυβέρνηση θα έφτιαχνε την ιδανική πολιτεία, πολύ ανώτερη από αυτή του Πλάτωνα, δεν θα την αποκτήσει ποτέ. Γιατί αφ' ενός δεν μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό, και στηλιτεύει συνεχώς τα στραβά που βλέπει γύρω του. Αυτά που κάνουν οι υπόλοιποι δηλαδή, και έτσι γίνεται συνεχώς δυσάρεστος. Δεν τους χαϊδεύει τα αφτιά όπως κάνουν οι πολιτικοί, όλοι οι πολιτικοί. Τους την λέει συνέχεια, άσε που αρκετοί από αυτούς, τσακώνονται κιόλας. Είναι επειδή τους πνίγει το άδικο.

---

Η εξουσία διαφθείρει...παλιά γνώση αυτή...και ο πιο σωστός από εμάς εάν ανέβει να εξουσιάσει θα μπει σε άλλη συχνότητα...θέλει δεν θέλει θα αρχίσει να ευνοεί τους δικούς του...η δε αντιπολίτευση και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση θα τού δημιουργήσουν καρμική σχέση με την 'καρέκλα'...γι'αυτό σού λέω Γιάννη. Οι σωστοί δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσουν...και αν ποτέ τύχει και κυβερνήσουν θα πάψουν να είναι σωστοί και θα γίνουν 'λοξοί'...

Στο υπόλοιπο κομμάτι που αναφέρομαι συμβαίνει κάτι άλλο. Δεν ισχύει ότι πρόκειται για το πιο ευφυές κομμάτι της κοινωνίας, αν και η ευφυΐα του πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Και το υπόλοιπο στρατόπεδο διαθέτει ευφυΐα. Αυτοί διαθέτουν και πνευματική υγεία, όχι απαραίτητα ψυχιατρικής φύσης. Είναι θέμα κοσμοθέασης. Θα σου αναφέρω ένα παράδειγμα για το τι εννοώ πραγματικά. "Πιστεύω σε έναν Πατέρα Παντοκράτορα..." αρχίζει το σύμβολο της πίστης μιας καθιερωμένη θρησκείας. Ξέρεις από που προέρχεται αυτό; Από ατομικές επιδιώξεις. Πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε ένας "Πατέρας Παντοκράτορας", από τον οποίο εγώ θα αντλήσω εξουσία για να γίνω πατέρας και παντοκράτορας με τη σειρά μου, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια, επί Γης. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Και να μην υπάρχει πρέπει να τον εφεύρω, και "Εις το όνομα του Πατρός" αυτού θα κάνω τα εγκλήματά μου, θα κρίνω δηλαδή επί δικαίων και αδίκων.

Τους καταλαβαίνεις δηλαδή, από τις πνευματικές αρχές που κουβαλούν, δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Είναι εικόνα και ομοίωση, θα κάνουν τον Θεό μόλις τους δοθεί η ευκαιρία. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, θρησκειών, φιλοσοφιών, και γενικών αντιλήψεων, δεν εννοώ μόνο τους χριστιανούς. Η πίστη σε κάποιον αναίτιο νόμο του κάρμα των Νταρμικών πεποιθήσεων είναι κάτι ανάλογο. Αυτό το κακό που συμβαίνει είναι αναπόφευκτο. Πρέπει να συμβεί γιατί έτσι πρέπει, γιατί εσύ οφείλεις να τα πάθεις όλα, γιατί έχεις να μάθεις κάτι, να πάρεις κάποιο μάθημα κτλ. Οπότε αυτός που σου τα κάνει, καλώς και τα κάνει. Άμα το ψάξεις αυτό που σου λέω, θα διαπιστώσεις τη υποβόσκουσα και κυρίαρχη κοσμοθέαση αυτών που θα παρεκτραπούν στη συνέχεια. Νομοτελειακά λοιπόν, εκεί οδεύουν όλοι. Οι Ιακωβίνοι δεν εξαιρούνται φυσικά, στη θέση του Θεού τοποθέτησαν την «υπέρτατη λογική», οι μπολσεβίκοι το «δίκιο του εργάτη» και πάει λέγοντας. Πάντοτε οι καλές προθέσεις στο δρόμο για την κόλαση.

Μπορεί το σενάριο να ακούγεται απλοϊκό αλλά αυτά είναι παγιωμένα μοτίβα αιώνων, το παιχνίδι των θρόνων έχει συγκεκριμένους ρόλους και γι'αυτό -καλώς ή κακώς- μόνο τα αρπακτικά είχαν και έχουν την ικανότητα να επιβιώνουν. Και σημασία δεν έχουν τα άτομα αλλά το πλαίσιο. Είναι τέτοιο το πλαίσιο της 'εξουσίας' που ακόμα και ο αγνότερος άνθρωπος αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί σε μακιαβελικό ηγεμόνα.

Όλα αυτά τα έχει γράψει ο Αισχύλος στον Προμηθέα, κατακρίνοντας την πολιτική κατάσταση της εποχής του. Οι Ολύμπιοι είχαν καλές προθέσεις στην αρχή μην αντέχοντας τις αδικίες του Κρόνου και των Τιτάνων. Στη συνέχεια όμως ο Δίας άρχισε να ευνοεί τους δικούς του, με ρουσφέτια και να τιμωρεί τους παλιούς συμμάχους που τού εναντιώθηκαν. Δεν γίνεται διαφορετικά.

Ακόμα όμως και αν δεχτούμε αυτό που λες, ότι το αποτέλεσμα είναι κακό επειδή οι προθέσεις είναι εξαρχής δόλιες, τότε και πάλι καταλήγουμε ότι ο σωστός ποτέ δεν θα κυβερνήσει. Διότι ξέρει ότι το όλο πλαίσιο είναι βρώμικο. Δες για παράδειγμα τον Μαρκεζίνη τον νεότερο. Ίσως ο μόνος άξιος πρωθυπουργός, είχε ακουστεί το όνομά του παλιότερα, αλλά ο ίδιος το απέκλειε ρητά περιγράφοντας ακριβώς αυτό το διεφθαρμένο πλαίσιο.

Και έλεγε και κάτι άλλο πολύ σωστό ο Μαρκεζίνης, περιέγραφε το προφίλ του ιδανικού ηγέτη αναφέροντας παραδείγματα όπως η Θάτσερ, ο Πούτιν και ο Ερντογάν. Δηλαδή τόνιζε το αυτονόητο, ότι το πρωτεύον δεν είναι ούτε η καλοσύνη, ούτε η ηθική ούτε η δικαιοσύνη...ούτε καν...το πρωτεύον είναι η δυνατή θέληση και αποφασιστικότητα.

Το βλέπεις παντού αυτό...οι επιτυχημένοι προπονητές στον αθλητισμό είναι σχεδόν πάντα αυταρχικοί...αυτό λέει πολλά (και όχι δεν είμαι ούτε 'φασίστας' ούτε τίποτα αντίστοιχο).