- ΘΕΟΣ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΛΛΑ ΓΙΓΝΕΤΑΙ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Καλησπέρα σας,
Θα μπορούσαμε, ίσως, να συμφωνήσουμε με τους Βουδιστές,
ότι δεν υπάρχει καμία ανάγκη εξήγησης, εφόσον υπάρχει αυτό το
πρακτικό γεγονός της ατέλειας και της μη-μονιμότητας των πραγμάτων
και δεν υπάρχει Εαυτός, Θείο, Θεός, επειδή και αυτά είναι
ψευδαίσθηση της συνείδησής μας: το μόνο πράγμα που είναι απαραίτητο
για την απελευθέρωση είναι να απαλλαγούμε από το επίμονο οικοδόμημα
των ιδεών και την επίμονη ενέργεια της δράσης που διατηρεί μια
συνέχεια στη ροή της μη-μονιμότητας.
Σε αυτό το δρόμο της απόδρασης πετυχαίνομε την αυτο-καταστροφή
μέσα στη Νιρβάνα.
Το πρόβλημα των πραγμάτων εξαφανίζεται από την δική μας
αυτο-εξαφάνιση.
Αυτό είναι ένας τρόπος απόδρασης, αλλά δεν φαίνεται σαν τον
αληθινό και μοναδικό τρόπο, ούτε υπάρχουν άλλες λύσεις, ολοσχερώς
ικανοποιητικές.
Είναι γεγονός πως με την απόρριψη της παράφωνης εκδήλωσης
από την εσωτερική μας συνείδηση, σα μια επιπόλαια εξωτερικότητα,
με την επιμονή μόνο στην άδολη και τέλεια Παρουσία, μπορούμε να
πετύχομε, ατομικά, μια βαθιά και μακάρια αίσθηση
αυτής της σιωπηλής θειότητας, μπορούμε να εισέλθομε στο άσυλο,
μπορούμε να ζήσουμε στο φως και στην έκσταση.
Μια αποκλειστική εσωτερική συγκέντρωση στο Αληθινό, το Αιώνιο
είναι πιθανό, ακόμη μια αυτό-εμβύθιση με την οποία μπορούμε
να χάσουμε την α-συμφωνία ή να παραμερίσουμε την α-συμφωνία
του σύμπαντος.
Αλλά κάπου μέσα μας βαθιά, υπάρχει μια ανάγκη για ολική συνείδηση,
υπάρχει στη Φύση μια μυστική συμπαντική αναζήτηση για την ολάκερη
Θειότητα, μια ώθηση προς κάποια ολοσχερή γνώση και τέρψη και δύναμη
ύπαρξης, υπάρχει η ανάγκη μιας ολάκερης ύπαρξης, μια
ολοσχερούς γνώσης, και αυτή η ακέραια θέληση μέσα μας δεν είναι
πλήρως ικανοποιημένη από αυτές τις λύσεις.
Ενόσω ο κόσμος δεν θα εξηγείται θεϊκά σε μας, το Θείο θα παραμένει
ατελώς γνωστό, επειδή ο κόσμος, επίσης, είναι Εκείνο και, ενόσω
δεν είναι παρόν στην συνείδησή μας και δεν κατέχεται από τις δυνάμεις
της συνείδησής μας, με την έννοια της θείας ύπαρξης, δεν θα
κατέχομε ολάκερη την Θειότητα.
Είναι πιθανόν να αποδράσομε και διαφορετικά από το πρόβλημα...
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
εμείς δεν είμαστε αυτοί που πρέπει να αλλάξουμε και όχι το
"κατεστημένο" ; ΕΜΕΙΣ δεν το δι-αιωνίζουμε; Η κάθε παράμετρος
όπως γλώσσα, λογική κλπ. είναι στην πράξη χειρουργικά εργαλεία
περιορισμού. Μπαίνουν ακριβώς εκεί για να σταματήσουν μια
αίσθηση που δεν μεταφέρεται με τον λόγο. Μπαίνουν εκεί όταν
πάμε να εξηγήσουμε τα λογικά ανεξήγητα.
Άν είμαστε όμως Θεικά στοιχεία, Ούτε μπορούμε να πούμε πώς, ούτε
λογικά να το εξηγήσουμε. Το κατεστημένο δείχνει να κυριαρχεί
ειδάλλως κολά ταμπέλες. Εσωτερικώς επιλέγουμε αφού Θεικά στοιχεία
και όχι εξωτερικά οριζόμενοι. Μια φράση όπως "Δέν θα είχες εξουσία
επάνω μου άν δεν σου είχε δωθεί απο "Ψηλά" είναι αρκετά
χαρακτηριστική, άν και αρκετά παραποιημένη.
Η μεταλογική δεν είναι τίποτα άλλο απο την ενεργοποίηση των
αισθήσεων που κοιμούνται τις περισσότερες στιγμές της ζωής μας.
Και αυτά είναι μόνο το αποτέλεσμα της ανώτερης και εσωτερικής μας
ΠΡΟΘΕΣΗΣ!
quote:
Άρα όποιες και άν είναι οι μεταβλητές γύρω μας μήπως τελικά
εμείς δεν είμαστε αυτοί που πρέπει να αλλάξουμε και όχι το
"κατεστημένο" ; ΕΜΕΙΣ δεν το δι-αιωνίζουμε; Η κάθε παράμετρος
όπως γλώσσα, λογική κλπ. είναι στην πράξη χειρουργικά εργαλεία
περιορισμού. Μπαίνουν ακριβώς εκεί για να σταματήσουν μια
αίσθηση που δεν μεταφέρεται με τον λόγο. Μπαίνουν εκεί όταν
πάμε να εξηγήσουμε τα λογικά ανεξήγητα.
καλημέρα ALOS,
Τότε, μια ηθικοχειρουργική
επέμβαση γίνεται επιτακτική!
Να είσαι πάντα καλά και να μοιραζόμαστε
τις εποικοδομικές σκέψεις σου.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Με χαροποιει ιδιαιτερα οταν ανακαλυπτω οτι υπαρχουν και αλλοι ανθρωποι με το ιδιο οραμα!
Ναι, ενα οραμα για μια εποχη καινουρια! Μια εποχη που ο Θεος θα εχει ολα τα ονοματα, αλλα και ενα! Νομιζω οτι σιγα-σιγα ο ανθρωπος θα απαγκιστρωθει απο τα δεσμα των δογματων του. Οραματιζομαι μια εποχη που η λεξη θρησκεια θα υπαρχει ως ιστορικη αναφορα περασμενων αιωνων.
Μια εποχη που ο δυτικος πολιτισμος*, τουλαχιστον οπως τον γνωριζουμε, θα μεταβει σε ενα ανωτερο πνευματικο επιπεδο. Αυτο σιγουρα θα επιφερει και κοινωνικοπολιτικες αλλαγες! Δεν μιλαω για παγκοσμιοποιηση! Μιλαω για μια νεα αντιληψη. Οχι μετα-λογικη, οχι μετα-γλωσσα. Μια νεα αντιληψη του Κοσμου. Ενα βημα πιο κοντα στην Κοσμικη Αληθεια!
Δεν προφητευω... απλα εχω ενα οραμα!
*Αναφερομαι στον δυτικο πολιτισμο οχι απο ρατσισμο! Απλα θεωρω πως μεσα στον πολιτισμο μας υπαρχουν οι θηλακες για την εξελιξη!
Ένας νέος κόσμος γεννιέται. Ήμαστε καταμεσής στην μεταβατική
περίοδο στην οποία οι δύο κόσμοι αναμιγνύονται.
Ο παλιός επιμένει, αρκετά δυναμικός ακόμη, ακόμη να ελέγχει την
κοινή συνείδηση, αλλά ο νέος γλιστράει απαλά και ταπεινά
(εξωτερικά) δεν είναι ορατός ακόμη στον καθένα....
Αλλά εργάζεται, μεγαλώνει και μια μέρα θα είναι τόσο δυνατός
που θα επιβληθεί.
Και το πρόβλημα δεν είναι ο ματεριαλισμός της εποχής μας,
καθώς συχνά φανταζόμαστε, επειδή οι επιστήμονες, αν επιδείξουν
λίγη ειλικρίνεια, θα είναι οι πρώτοι που θα φτάσουν στην Αλήθεια,
αλλά το πνευματικό μπετόν κάτω από το οποίο έχομε θάψει το Πνεύμα.
Η μεγαλύτερη παγίδα του Σατανά δεν είναι το ψεύδος και το μίσος του
για τον κόσμο, (σαν τον Αττίλα ή τους Ναζί) είναι πολύ έξυπνος για
τέτοιες μικροπρέπειες, αλλά η παγίδα του είναι να βάλει στο χέρι
του ένα κόκκο αλήθειας και μετά να την διαστρεβλώσει ανεπαισθήτως.
Τίποτε δεν είναι χειρότερο από μια αλλοιωμένη αλήθεια, γιατί το
ψεύδος γίνεται έτσι πανίσχυρο με τη μικρή σταγόνα αλήθειας που περιέχει.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Και το πρόβλημα δεν είναι ο ματεριαλισμός της εποχής μας,
καθώς συχνά φανταζόμαστε, επειδή οι επιστήμονες, αν επιδείξουν
λίγη ειλικρίνεια, θα είναι οι πρώτοι που θα φτάσουν στην Αλήθεια,
αλλά το πνευματικό μπετόν κάτω από το οποίο έχομε θάψει το Πνεύμα.Η μεγαλύτερη παγίδα του Σατανά δεν είναι το ψεύδος και το μίσος του
για τον κόσμο, (σαν τον Αττίλα ή τους Ναζί) είναι πολύ έξυπνος για
τέτοιες μικροπρέπειες, αλλά η παγίδα του είναι να βάλει στο χέρι
του ένα κόκκο αλήθειας και μετά να την διαστρεβλώσει ανεπαισθήτως.Τίποτε δεν είναι χειρότερο από μια αλλοιωμένη αλήθεια, γιατί το
ψεύδος γίνεται έτσι πανίσχυρο με τη μικρή σταγόνα αλήθειας που περιέχει.
Πόσο κοντά στην αλήθεια !!!
Κάθυ, πιστεύω πως έχεις δίκιο να λες πως:
"Ενόσω ο κόσμος δεν θα εξηγείται θεϊκά σε μας, το Θείο θα παραμένει
ατελώς γνωστό, επειδή ο κόσμος, επίσης, είναι Εκείνο και, ενόσω
δεν είναι παρόν στην συνείδησή μας και δεν κατέχεται από τις δυνάμεις
της συνείδησής μας, με την έννοια της θείας ύπαρξης, δεν θα
κατέχομε ολάκερη την Θειότητα."
Έχω την εντύπωση πως ο Βουδισμός, όπως και οι άλλοι δρόμοι που προτείνει η Ανατολή, έχουν ένα έντονα βιωματικό χαρακτήρα. Θα έλεγα πως είναι δρόμοι της ψυχής και της καρδιάς περισσότερο απ'ότι του νου ή του Λόγου. Ομολογώ πως δεν είμαι συστηματικός μελετητής τους, αυτή είναι μια "απαίδευτη" αίσθησή μου.
Νομίζω πως η Δυτική (στην ουσία: η Ελληνική) προσέγγιση είναι πιο Λογο-ική ή της συνείδησης. Σαν γέννημα αυτής της παράδοσης νιώθω και εγώ πως η ψυχή μου διψά και για το βίωμα της ολότητας αλλά και για την συνείδησή της, την "ολοσχερή γνώση" της.
Ως εκ τούτου δεν συμφωνώ πως η γλώσσα και η λογική είναι "χειρουργικά εργαλεία περιορισμού" που έρχονται να "σταματήσουν την αίσθηση" (sorry ALOS!). Συμφωνώ πως έχουν τα όριά τους, πως έπονται τους βιώματος, πως έχουμε κι άλλα εργαλεία στη διάθεσή μας, και πως -όπως κάθε εργαλείο- χρησιμοποιούνται από πολλούς για να συσκοτίσουν τα πράγματα, αλλά ο νους λαχταράει όπως κι η καρδιά.
Ίσως να αποτελούν (και συγνώμη για την πολεμοχαρή παρομοίωση) το πεζικό του όντος. Έρχεται μετά την αεροπορία κι αφού έχει λάβει χώρα το καίριο χτύπημα. Αλλά δεν νοείται κατακτημένη περιοχή αν δεν έρθει αυτό.
Δυστυχώς δεν μοιράζομαι την αισιόδοξη οπτική που θέλει μια νέα εποχή να ανθεί, τα δόγματα να χάνονται, κάποια πανανθρώπινη νέα αντίληψη να βρίσκεται στον ορίζοντα. Θα το ήθελα αλλά δεν βλέπω την γέννηση ενός νέου κόσμου. Απλά, παρατηρώντας τους ανθρώπους (και δεν βγάζω την ουρά μου απ'έξω) δεν εντοπίζω καμία τέτοια διάθεση. Νομίζω πως αυτοί που ενδιαφέρονται για ένα ακόμα επίπονο βήμα στο δύσκολο δρόμο προς την ολοκλήρωση είναι ελάχιστοι, όπως ελάχιστοι ήταν σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Και αυτό δεν το θεωρώ απογοητευτικό, απλά αναμενόμενο. Έτσι κι αλλιώς "There is no strength in numbers, have no such misconception". Να κάτι στο οποίο θα ήμουν χαρούμενος αν έχω άδικο.
ΥΓ: Παρεπιπτόντως, εξακολουθώ να σκέφτομαι τα περί μετα-λογικής και το πώς θα μπορούσε να απέχει από την καθιερωμένη αντίληψη των πραγμάτων (κι ας μην κατάφερα, προφανώς, να μεταφέρω την αίσθηση που θα ήθελα). Αν υπάρχει ενδιαφέρον θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε λίγο παραπάνω γι αυτό.
No Method, No Guru, No Teacher
T.S. Eliot
from Four Quartets
[Little Gidding]
We shall not cease from exploration
And the end of all our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time.
Through the unknown, remembered gate
When the last of earth left to discover
Is that which was the beginning;
At the source of the longest river
The voice of the hidden waterfall
And the children in the apple-tree
Not known, because not looked for
But heard, half-heard, in the stillness
Between two waves of the sea.
Quick now, here, now, always
A condition of complete simplicity
(Costing not less than everything)
And all shall be well and
All manner of thing shall be well
When the tongues of flame are in-folded
Into the crowned knot of fire
And the fire and the rose are one.
No Method, No Guru, No Teacher
Καλησπέρα σας,
Μετα-λογική, λοιπόν...Όπως λέμε μεταφυσική, ή κάνω λάθος;
Η μεταλογική/μετα-διάνοια που προϋποθέτει συνείδηση.
Τότε, διαισθητικά μιλώντας, μια τριπλή αλλαγή συνείδησης,
χαρτογραφεί, ή είναι αναγκαία για το ταξίδι μας πάνω στη γη:
ανακάλυψη της Ψυχικής Ύπαρξης = Έμφυτο Πνεύμα,
ανακάλυψη της Νιρβάνας= Υπέροχο Πνεύμα,
και ανακάλυψη της Κεντρικής Ύπαρξης= Συμπαντικό Πνεύμα.
Η μετα-διάνοια, σπανίως, είναι και η κορυφαία επίτευξη της
ανθρώπινης συνείδησης. Είναι μια κοσμική συνείδηση, αλλά χωρίς να
χάνεται η ατομικότητα. Αντί να αποβάλλει το παν για να πετάξει ψηλά
σε ουράνια ύψη, η μετα-διάνοια έχει υπομονετικά ανέβει το κάθε
σκαλί της ύπαρξής της, ώστε ο πυθμένας παραμένει συνδυασμένος
με την κορυφή χωρίς διακοπή.
Εκεί είναι ο κόσμος των θεών, η πηγή της έμπνευσης των μεγάλων
θεμελιωτών της θρησκείας. Εκεί είναι που όλες οι θρησκείες που
ξέρομε γεννήθηκαν, όλοι εξάγονται από μια υπερ-διανοητική εμπειρία
σε μία από τις αμέτρητες απόψεις.
Επειδή μια θρησκεία ή αποκάλυψη, μια πνευματική εμπειρία, ανήκει
σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, δεν έρχεται από τους κεραυνούς του
Θεού, ούτε έρχεται από το πουθενά, αυτοί που ενσαρκώνουν την
συγκεκριμένη αποκάλυψη δεν έχουν συλληφθεί από το τίποτε,
η μεταδιάνοια/υπερνούς είναι η πηγή τους.
Αυτό ίσως να είναι η πραγματική σημασία της τριάδας της χριστιανικής
παράδοσης, Πατήρ-Υιός-Άγιο Πνεύμα.
Η υπεδιανόηση θα εξακολουθούσε να απορεί αν υπάρχει κατιτίς και
πέραν αυτής της τριπλής ανακάλυψης.
Το να ανακαλύψουμε το ψυχικό ον, για παράδειγμα, είναι μια μεγάλη
αντίληψη,-γινόμαστε ενήμεροι της θειότητάς μας- αλλά αυτή η
θειότητα παραμένει περιορισμένη στο άτομο και δεν επεκτείνεται
πέραν του προσωπικού τοιχώματος που μας περιορίζει. Το να
ανακαλύψουμε την κεντρική ύπαρξη είναι μία αντίληψη που σε
περικυκλώνει- ο κόσμος γίνεται η ύπαρξή μας, αλλά χάνομε την
αίσθηση της ατομικότητας, πράγματι θα ήταν λάθος να νομίζουμε
πως κάποιος κύριος Τάδε να κάθεται στο μέσον της κοσμικής
συνείδησης και να χαίρεται το θέαμα- επειδή δεν υπάρχει πια
κύριος Τάδε.
Το να ανακαλύψεις το Υπέροχο είναι μια πολύ ανώτερη αντίληψη,
αλλά χάνομε και το άτομο και τον κόσμο- δεν υπάρχει τίποτε εκτός
από Εκείνο, παντοτινά έξω από το ανθρώπινο παιγνίδι.
Στην θεωρία, μπορούμε να πούμε πως Πατήρ, Υιός, Άγιον Πνεύμα
είναι ένα, -στην θεωρία μπορούμε να πούμε οτιδήποτε μας αρέσει-
αλλά στην πράξη, όταν τα βιώνουμε, η κάθε μια από αυτές τις αλλαγές
της συνείδησης μοιάζει να αποκόπτει τις άλλες με ένα τεράστιο
χάσμα.
Εφ’ όσον δεν θα βρίσκομε ένα πρακτικό τρόπο που να συμβιβάζει το
τριπλό χάσμα μεταξύ πανθεϊστή, ατομιστή, και μονιστή, δεν θα
υπάρξει εκπλήρωση, ούτε για το άτομο ούτε για τον κόσμο.
Δεν είναι αρκετό να βρούμε το ατομικό μας κέντρο και να αφήσουμε
απέξω την ολότητα του κόσμου, ή να βρούμε την ολότητα του κόσμου
και να αφήσουμε απέξω το άτομο, και ακόμη λιγότερο να βρούμε την
υπέρτατη Ειρήνη όταν αμφότερα, κόσμος ατομικότητα θα διαλυθούν –
«Δεν θέλω να είμαι η ζάχαρη» αναφώνησε ο μεγάλος Ramakrishna
«Θέλω να τρώω ζάχαρη!».
Σε αυτόν και χαώδη και βασανισμένο κόσμο, εδώ όπου πρέπει να
δράσουμε, να αντιμετωπίσουμε πράγματα, να γίνομε, χρειαζόμαστε
πρωταρχικά να υπάρχουμε.
Χωρίς αυτήν την ύπαρξη, το δικό μας γίγνεσθαι, η ύπαρξή μας
διαλύεται σε ένα μακάριο μηδέν. Και χωρίς μια ατομικότητα, τι θα
μας ενδιέφεραν οι καταπληκτικές αντιλήψεις, αφού δεν θα είμαστε
πια εκεί;
Τέτοιας φύσης είναι η αντιλογία που πρέπει να λύσουμε, όχι σε
φιλοσοφική βάση, αλλά με τους όρους της ζωής και της
δραστηριότητας.
Μέχρι τώρα, ένα τέτοιο συμβιβαστικό μονοπάτι φαίνεται ανύπαρκτο
ή άγνωστο, γι αυτό όλες οι θρησκείες και οι πνευματικοί έχουν τοποθετήσει τον υπερφυσικό Πατέρα στην κορυφή της ιεραρχίας,
έξω από αυτό το δύστυχο χάος, παρακινώντας μας να ψάξουμε
κάπου αλλού για την ενότητα την οποία προσδοκούμε.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Δεν ξέρω αν είναι τόσο τρομερό το να χάσουμε την ατομικότητά μας. Αφού μέσω αυτής ορίζω τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο (και άλλα τέτοια διχαστικά) φοβάμαι να τη χάσω. Αλλά είναι όντως μια "διάλυση στο μηδέν"; Αναιρείται έτσι η ύπαρξή μας; Σταματά το γίγνεσθαι; Έχουμε -εκτός από το φόβο και την ανασφάλεια- κάποια ένδειξη πως η ατομικότητά μας είναι προνομιακή κατάσταση κι όχι περιοριστική; Προήλθαμε από το μηδέν, και το αντιμετωπίζουμε ως εχθρό της ύπαρξής μας; Με ποιά στοιχεία;
Δεν ξέρω τις απαντήσεις, οι ερωτήσεις όμως μου φαίνονται βάσιμες και τις θέτω για σκέψη.
Μετά-Λογική: Θα βάλω τον πήχη πιο κάτω, σε πιο κοντινά και προσιτά μονοπάτια. Κάνοντας απλά υποθέσεις και εικασίες.
Το να παρατηρούμε πολυσήμαντα την "πραγματικότητα" (που δεν ξέρω αν υπάρχει ή αν είναι μία). Το να τη σπάμε σαν γιαλί και να βάζουμε τα κομμάτια σε νέους συνδιασμούς. Το να βρίσκουμε νέα επίπεδα τάξης εκεί που μέχρι τώρα βλέπαμε μόνο το χάος. Το να ανιχνεύουμε το χάος εκεί που νομίζαμε πως υπάρχει κάποιου είδους τάξη.
Το να βρίσκουμε άλλες σχέσεις πέραν του αιτίου-αιτιατού. Να αναρωτηθούμε για την ρίζα της συγχρονικότητας. Να την προκαλέσουμε. Να εντοπίζουμε πιθανά gestalt εκεί που βλέπαμε ασύνδετες μονάδες. Να υπονομεύσουμε την πλάνη της αντικειμενικότητας. Να ψυχανεμιστούμε την κβαντική φύση του κόσμου, της πραγματικότητας και του εαυτού μας.
Να μας δούμε "απ'έξω". Να δούμε το θέατρο του χώρου και του χρόνου, να βρούμε τι τα γεννά, ποιός ο ρόλος τους, σε ποιό βαθμό μας περιορίζουν.
Να αλλάζουμε σημεία αναφοράς. Να ψάχνουμε τις ανατροπές των νοητικών μας δομών.
Τι θα μας έδειχνε τον δρόμο; Τα κοάν του Ζεν ίσως. Ή εκείνα τα περίεργα ανέκδοτα του τύπου:
"Ποιά η διαφορά μεταξύ ενός πουλιού; Έχει δυο πόδια εκ των οποίων το ένα" ή "Ποιά η σχέση μεταξύ ενός τρένου; Όλα τα βαγόνια έχουν την ίδια ταχύτητα. Ειδικά το τελευταίο".
Οι Monty Python στο "Νόημα της Ζωής". Η τεχνική cut-up σε κείμενα του Μπάροουζ. Τα "Ταχυδράματα" του Πάνου Κουτρουμπούση. Οι "Ανάποδες Ιστορίες" του Αχιλλέα Κυριακίδη. To χάος που αφήνει ο John Keel στο Mothman Prophecies. Ο τρόπος που γράφει ο Tom Waits. Το Principia Discordia.
Ο,τιδήποτε ανάλογο μπορείτε να προτείνετε.
Α, ναι, και το πιο σοβαρό: Το να μη χάνουμε το χιούμορ μας. Ειδικά όταν πονάει.
No Method, No Guru, No Teacher
quote:Καλησπέρα Wendigo,
Μια συντροφική συνεισφορά από κάποιον που τα είπε καλύτερα. Δεν το έχω μεταφρασμένο και δεν θα τολμούσα καν να σκεφτώ να το αγγίξω εγώ. Ας με συγχωρήσουν οι μη αγγλομαθείς:
Να σ' ευχαριστήσω που μας παρέθεσες τους στίχους.
Είναι γεμάτοι φως.
Θα λυπηθώ αν υπάρχουν μερικά μέλη που δεν θα μπορούσαν
να το διαβάσουν εξ αιτίας της γλώσσας.
Έλεγα να επιχειρήσω μια μεταφρασούλα (αν μου το επιτρέπεις).
Νομίζω πως είμαι καλή στις μεταφράσεις, πεζών όμως κειμένων.
Όσον αφορά στίχους θα πρέπει να έχεις και κάποια λογοτεχνικό
ταλέντο.
Τι λες να το ρισκάρουμε;
Όσο για τις σκέψεις σου πάνω στη μετα-λογική, και εξάλειψη
της ατομικότητας επιφυλάσσομαι να σου απαντήσω λίγο αργότερα.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον