- ΘΕΟΣ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΛΛΑ ΓΙΓΝΕΤΑΙ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:Εγώ θα 'λεγα Η ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ
Η ΑΤΕΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
quote:
Το ονόμασαν Χαμένο Παράδεισο.Επιτρέπετε όμως να είμαστε ακόμα νοσταλγοί Του?
Καλά έκανε και χάθηκε ο Παράδεισος. Και ποιος μπορεί να μας
βεβαιώσει πως ο Παράδεισος ανήκε (και) στους ανθρώπους;
O Παράδεισος, χαμένος ή μη, μπορεί κάλλιστα να αναφέρεται στο ίδιο
το Θείο που για κάποιο ανεξήγητο λόγο άφησε τον Παράδεισό του
και ήρθε εδώ κάτω με μας...
Πιο παλιά σε κάποιο άλλο θέμα είχα γράψει το κάτωθι που το βρίσκω
κατάλληλο να ξαναπαραθέσω μιας και μιλάμε και για παράδεισο...
"Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Παράδεισο και στη Κόλαση αλλά εν τούτοις
εξακολουθούν να αμαρτάνουν με χαρά, και την τελευταία στιγμή
πριν πεθάνουν εξομολογούνται, παίρνουν άφεση αμαρτιών
(αν μετανιώσουν ειλικρινά). Τέτοιες είναι οι παιδικές μας συσκευές
με τις οποίες ξεφεύγουμε από την παιδικότητά μας!"
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Κάθυ,
έχεις πολύ καλούς 'Συνοδοιπόρους' στο topic...
Μια άλλη οπτική ίσως μας απαλλάξει για λίγο από την περίεργη έννοια της αμαρτίας. Έστω ότι ο παράδεισος είναι η ενότητα με το Σύμπαν, το θείο, η πληρότητα του Εαυτού. Ο άνθρωπος ξεκίνησε ζώντας αυτή την ολότητα, όντας ένα με αυτή και νιώθοντας σαν το ψάρι στο νερό. Ή σαν τη γάτα μπροστά στο τζάκι. Ή, τέλος πάντων, σ'αυτή τη μακάρια ύπαρξη που θυμίζει τα ζώα, χωρίς τον διχασμό Εγώ - μη Εγώ, παρελθόν-παρόν-μέλλον και όλα τα άλλα που κάνουν το κεφάλι μας καζάνι.
Τρώγοντας τον καρπό της Γνώσης μπήκε στα ζόρικα. Όπου γνώση μπορεί να θεωρηθεί η επίγνωση του εαυτού του σαν Εγώ ξεχωριστό από τον κόσμο, η αυτεπίγνωση και η αυτοσυνείδηση. Δεν μπορεί πια να ζει τη στιγμή, έχει γίνει ένα κουβάρι από φόβους για το μέλλον και ερωτήματα για το χθες, έχασε το αιώνιο Παρόν και έγινε δέσμιος του χρόνου όπως τον ζούμε οι άνθρωποι. Δεν είναι ένα με το Ένα. Νιώθει γυμνός, μόνος, ξεκομμένος συνεπώς ατελής. Γνωρίζει τον θάνατο και τον τρέμει(αυτόν τον υποτιμημένο μπαγάσα η γνώση του οποίου είναι υπεύθυνη για το 80% της σκέψης που έγινε ποτέ στον πλανήτη).Σωστή κόλαση, δηλαδή.
Καλείται να κάνει ένα μεγάλο κύκλο μέχρι να μάθει να ενώσει την Γνώση (που τον ξεβόλεψε γερά) με την ολότητα. Να ξαναβρεί τον Παράδεισο στον οποίο, όμως, θα εισέλθει πλέον και με την συνείδηση. Να βρει μια νέα ισορροπία. Ίσως να θυμηθεί (γιατί "αλήθεια" σημαίνει α + λήθη, η αναίρεση της λησμονιάς) πως τελικά δεν είναι μόνος και ατελής. Φαίνεται, όμως, πως ο δρόμος του είναι δύσκολος, γεμάτος πόνο, τυφλές δοκιμές και αρκετή ανοησία!
Αυτή η οπτική του μύθου μας επιτρέπει να μην εστιάσουμε σε κάποιον Θεό-αφεντικό, σε αμάρτημα (ποιό αμάρτημα;), σε "τιμωρίες", καζάνια και μετάνοιες. Δεν μιλάμε για τον Κήπο με τις μάσες και τις ξάπλες αλλά για υπαρξιακές αλλαγές δραματικές. Και δεν μας ζητά κάποιος να ξαναβρούμε αυτόν τον Παράδεισο για να πάμε στους κόλπους (τι;) του Αβραάμ (ποιανού κυρίου;). Απλά τον ψάχνουμε αυτόν τον Παράδεισό μας γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, γιατί διψάμε γι αυτόν, γιατί είναι δικιά μας η αγωνία και η λαχτάρα να πάρουμε μια ανάσα και να μην νιώθουμε τόσο μη-θεοί!
Δεν είναι όμως θεία και αυτή η πορεία; Δεν είναι άλλη μια έκφραση του θείου που αλλάζει;
ΥΓ: Προσπαθώ να καταλάβω αν είμαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος. Δεν έχω αποφασίσει.
ΥΓ2: Και ο όφις; Τι γίνεται με δαύτον, ποιός ήταν; Ε, ένα-ένα. Κάποιος θα πει και γι αυτόν!
How I found Godess and what I did to Her when I found Her.
εικόνα και κατ'ομοίωση και αφού οι αρχαίαοι θεοί ήταν όντως
έτσι και η Αθηνά έσερνε πρώτη το χορό στα Παναθήναια όπως
μία κοινή θνητή μήπως η γραμμή του Θεού με τον άνθρωπο είναι
παρεξηγημένη; Απο την άλλη ποιά είναι τα κριτήρια που θα
μπορούσαμε να πούμε κάποιον θεό; Να κάνει θαύματα; Και τί
είναι θαύμα για τον καθένα; Να πετάει να ανασταίνει ανθρώπους;
Αν αυτό όμως δεν είναι παρα μιά πολύ καλή ενεργειακή
συγκρότηση ενός που μπορεί να θεραπεύει όπως ο Ασκληπιός
και ο αιωρούμενος David Coperfield ο πρώην της Claudia ντε...
τότε και πάλι πώς ορίζεται ο θεός; Μήπως μικρίναμε την έννοιά
του για να νοιώθουμε εμείς καλύτερα ή μήπως είμαστε ήδη και
κοιτάμε ψηλά χαμηλά αριστερά και δεξιά αλλα καθόλου μέσα μας
να τον δούμε;
quote:
Κάθυ,
έχεις πολύ καλούς 'Συνοδοιπόρους' στο topic...
Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό...NADA
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
ΥΓ2: Και ο όφις; Τι γίνεται με δαύτον, ποιός ήταν; Ε, ένα-ένα. Κάποιος θα πει και γι αυτόν!
Θα φθάσουμε κι εκεί, θα φθάσουμε...
Εκτός κι αν ο «1900» μας διαφωτίσει επί αυτού, ίσως... ο Κost.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Alos, Καλησπέρα,
και καλωσόρισες στη παρεούλα μας,
πρέπει να σου πω πως μου αρέσει που μπήκες έτσι δυναμικά
και μ’ ένα σωρό ερωτήσεις.
quote:
Μήπως μικρίναμε την έννοιά του για να νοιώθουμε εμείς καλύτερα ή μήπως είμαστε ήδη και κοιτάμε ψηλά χαμηλά αριστερά και δεξιά αλλα καθόλου μέσα μας να τον δούμε;
Να, που εντόπισες ένα από τα προβλήματα του ανθρώπου, λοιπόν.
“Να κοιτάξουμε μέσα μας.”
Αλλά πως να το κάνουμε αυτό όταν ο νους είναι πιο μπροστά από
εμάς και μας περιμένει στην επόμενη γωνία;
Aς ελπίσομε πως θα μεγαλώσει (κάποτε) κι ο νους και
θα εγκαταλείψει επιτέλους το βρεφοκομείο του, με περιφρόνηση...
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
άν ο νούς είναι ο "κλειστός" και αφού ο θεός μας τα
έδωσε όλα έχοντας έναν νού που προγραμματίζεται τότε
εμείς δεν είμαστε αυτοί που προγραμματιζόμαστε να
είμαστε περιορισμένοι; Εμείς δεν κάνουμε τους εαυτούς
μας ανίσχυρους; Εάν συμβαίνει αυτό τότε θα πρέπει να
αλλάξουμε ριζικά τον προγραμματισμό μας τις συνήθειές
μας και να φτάσουμε στο σημείο να μήν σκεφτόμαστε όπως
σαν φθαρτοί αλλα σαν άφθαρτοι και εν πολλοίς άμωμοι.
quote:
καλώς σας βρήκα και απο δώ Κάθυ...
άν ο νούς είναι ο "κλειστός" και αφού ο θεός μας τα
έδωσε όλα έχοντας έναν νού που προγραμματίζεται τότε
εμείς δεν είμαστε αυτοί που προγραμματιζόμαστε να
είμαστε περιορισμένοι; Εμείς δεν κάνουμε τους εαυτούς
μας ανίσχυρους; Εάν συμβαίνει αυτό τότε θα πρέπει να
αλλάξουμε ριζικά τον προγραμματισμό μας τις συνήθειές
μας και να φτάσουμε στο σημείο να μήν σκεφτόμαστε όπως
σαν φθαρτοί αλλα σαν άφθαρτοι και εν πολλοίς άμωμοι.
Ε, λοιπόν θα σου το πω...
Αρχίζεις και με προβληματίζεις!
Λες και είσαι μεσ' το μυαλό μου!
Κι είναι έτσι ακριβώς όπως το λες.
Αυτό που πρέπει να κάνομε, είναι να ξε-κάνουμε όλο αυτό
το νοητικό οικοδόμημα που έχομε χτίσει.
Είναι σαν τα κουμπιά του πουκάμισου. Όταν κουμπώσεις το ένα λάθος
όλα θα πάνε λάθος, και θα πρέπει να τα ξεκουμπώσεις όλα και ν'
αρχίσεις από την αρχή, αν θες να είναι σωστό το κούμπωμα.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
το πνευματικό τείχος και απο πότε; Μήπως απο την ίδια την
μέρα της γέννησής μας; Μήπως και οι ίδιοι οι γονείς μας
άθελά τους μας χτίσαν τις ίδιες τις αλυσίδες της νοητικής
υποδούλωσης; Με τα δεν πρέπει δεν είναι σωστό είναι αμαρτία
είναι λάθος, τί θα πεί η κοινωνία, τί θα πεί ο κόσμος και
άλλα τέτοια σκοταδιστικά; Μήπως τελικά είναι τόσα πολλά αυτά
που δεν βλέπουμε τελικά τίποτα; Τί να πιάσουμε ώς θεμέλιο;
Και τί να γκρεμίσουμε χωρίς να γκρεμιστούμε; Τί να βγάλουμε
απο το "ξέρω" απο το "θέλω" και το "είμαι" που να είναι το
ψεύτικό μας "είναι" που φτιάχνει τον ΘΕΟ ;
που ονομάζομε μη-θείο, εννοούμε πως το παν είναι θείο στην ουσία
του, ακόμη κι αν το όποιο σχήμα, μας φέρνει σε αμηχανία ή μας απωθεί.
Ή, να το βάλομε σε φόρμουλα, (που είναι πιο εύκολο για την
ψυχολογική μας έννοια των πραγμάτων), σε όλα τα πράματα υπάρχει
μια παρουσία, μια αρχέτυπη Πραγματικότητα -ο Εαυτός, το Θείο,
ο Θεός- που είναι εσαεί αγνό, τέλειο, ευδαίμων, άπειρο:
το άπειρό του δεν επηρεάζεται από τον περιορισμό των σχετικών
πραγμάτων. Η αγνότητά του δεν κηλιδώνεται από τις αμαρτίες μας
και τις κακίες μας. Την ευδαιμονία του δεν την εγγίζει ο πόνος
και η ταλαιπωρία μας. Η τελειότητά του δεν βλάπτεται από τα
ψεγάδια της συνείδησής μας, γνώσης, θέλησης, ένωσης.
Σε ορισμένες εικόνες των Ουπανισάντ η θεία ψυχή περιγράφεται
σαν τη μοναδική Φωτιά που μόνη της έχει εισέλθει σε όλα τα
σχήματα και σύμφωνα με το σχήμα όπως ο μοναδικός Ήλιος που φωτίζει
το παν αμερόληπτα και δεν επηρεάζεται από τα ελαττώματα της
όρασής μας.
Να μην ξεχνάμε και το πυρ του Ηρακλείτου, άλλωστε.
Αλλά αυτή η διαβεβαίωση δεν είναι αρκετή.
Αφήνει άλυτο το πρόβλημα.
Γιατί, εκείνο που είναι από μόνο του καθαρό, τέλειο, ευδαίμων,
άπειρο, θα έπρεπε όχι μόνο να ανέχεται αλλά φαίνεται και να
υποστηρίζει και να ενθαρρύνει στην εκδήλωσή του την ατέλεια
και το περιορισμό, την ακαθαρσία και ταλαιπωρία και το
ψεύδος και το κακό;
Εάν, απλά, αφήσουμε αυτά τα δύο ασύμφωνα γεγονότα της ύπαρξης να
σταθούν αντίκρυ, οδηγούμαστε να συμπεράνομε πως δεν υπάρχει
κάποια πιθανή συμφιλίωση. Το μόνο που μπορούμε να κάνομε είναι
να προσκολληθούμε, όσο μπορούμε, σε μια βαθιά αίσθηση χαράς της
αγνής ουσιώδους Παρουσίας, και να πράξουμε ό,τι είναι το καλύτερο
με την εξωτερική α-συμφωνία, μέχρι να επιβάλλουμε στη θέση
της τον νόμο της θεϊκής αντίθεσης.
Ή αλλιώς πρέπει, μάλλον, να ψάξουμε για μια απόδραση, και όχι για
την λύση. Επειδή, λέμε τώρα, πως μόνο η εσωτερική Παρουσία είναι
η Αλήθεια, και η εξωτερική α-συμφωνία είναι «ψεύδος» ή ψευδαίσθηση
που δημιουργήθηκε από ένα μυστηριώδες στοιχείο της Άγνοιας.
Το πρόβλημά μας ως εκ τούτου, είναι να ανακαλύψουμε κάποιο τρόπο
απόδρασης από το ψεύδος του εκδηλωμένου κόσμου στην αλήθεια
της κρυμμένης Πραγματικότητας.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
συμπεριλαμβάνεται στην αλήθεια; Αφού όλα είναι στο πάν στο
θείο...Μήπως εμείς θεοποιούμε αγιάζουμε ευ-λογούμε κακολογούμε
και με τον διαχωρισμό μας διαχωρίζουμε τον εαυτό μας απο αυτό
που πραγματικά του αξίζει;
Από την άλλη το ερώτημα της Κάθυ είναι, σε πρακτικό επίπεδο τουλάχιστον, καίριο. Έχω την αίσθηση πως ο εκδηλωμένος κόσμος είναι κάποιου είδους γρίφος, μια μυητική διαδικασία. Φαίνεται να περιέχει, για όποιον καταφέρει να τα βρει, τα στοιχεία που οδηγούν στην "αλήθεια της Κρυμμένης Πραγματικότητας". Ή τουλάχιστον αρκετά ερεθίσματα για να ξεκινήσει η έρευνα. Προσωπικά δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη "απόδραση". Η παρατήρηση του εκδηλωμένου κόσμου -και πρωτίστως του ίδιου του εαυτού μας- μπορεί να μας οδηγήσει στα κλειδιά με τα οποία θα "αλλάξουμε πίστα". Και συμφωνώ, αυτά τα κλειδιά μπορεί να απαιτήσουν μια ριζική ανατροπή του νοητικού μας οικοδομήματος. Και την αναγνώριση της λογικής ως ένα σεβαστό αλλά περιορισμένο και πεπερασμένο εργαλείο.
Μήπως είμαστε στα χνάρια μιας μετα-λογικής; Ενός λιγότερου γραμμικού τρόπου σκέψης, πιο χαοτικού ή πολυσυνειρμικού; Συγχωρείστε την ασάφεια της περιγραφής. Μπορεί να χρειάζεται μια ...μετα-γλώσσα για να αποδώσει την εικόνα.
How I found Godess and what I did to Her when I found Her.
quote:
άρα μήπως πρέπει να δούμε ποιοί και πώς το κτίσανε αυτό
το πνευματικό τείχος και απο πότε; Μήπως απο την ίδια την
μέρα της γέννησής μας; Μήπως και οι ίδιοι οι γονείς μας
άθελά τους μας χτίσαν τις ίδιες τις αλυσίδες της νοητικής
υποδούλωσης; Με τα δεν πρέπει δεν είναι σωστό είναι αμαρτία
είναι λάθος, τί θα πεί η κοινωνία, τί θα πεί ο κόσμος και
άλλα τέτοια σκοταδιστικά; Μήπως τελικά είναι τόσα πολλά αυτά
που δεν βλέπουμε τελικά τίποτα; Τί να πιάσουμε ώς θεμέλιο;
Και τί να γκρεμίσουμε χωρίς να γκρεμιστούμε; Τί να βγάλουμε
απο το "ξέρω" απο το "θέλω" και το "είμαι" που να είναι το
ψεύτικό μας "είναι" που φτιάχνει τον ΘΕΟ ;
Mηπως οι γονεις μας, αθελα τους, μας αλυσοδεσανε? Ναι! Ομως πως? Οταν μας εμππιστευτηκανε στα χερια ανεγκεφαλων ανθρωπων που θελουν να αποκαλουνται δασκαλοι, καθηγητες. Οταν απ' τα πεντε μας (που υποτιθεται οτι αρχιζουμε να σχηματιζουμε χαρακτηρα) γινομαστε δεκτες στειρων διδασκαλιων και κατα συνεπεια να διαμορφωνομαστε συμφωνα με τα ''θελω'' καποιον αλλων, τοτε ειναι που χτιζονται και τα τειχη που καθε αλλο παρα ανοιχτο μυαλο μας επιτρεπουν να εχουμε. Δεν λεω υπαρχουν και φωτισμενοι δασκαλοι, ομως ειναι σταγονα στον ωκεανο!
Οταν ενα παιδι σφυροκοπαται με δογματα και καθωσπρεπισμο απ' τα πεντε του, οταν μεχρι και το τελος της εφηβιας του οι αποκαλουμενοι καθηγητες το πλαθουνε οπως εκεινοι εχουν δασκαλευτει απο το συστημα που πρεσβευουν. Οταν μετα θα πρεπει να ακολουθησει ενα επαγγελμα ωστε να γινει χρησιμο μελος στο ιδιο το συστημα... Οταν τελος θα πρεπει να επιζησει μεσα σε αυτο το συστημα... ε, τοτε ρε παιδια που να μεινει χρονος για αναζητηση του Θειου? Το ιδιο το συστημα κανονιζει ωστε να μην εχει αλλη απασχοληση το μυαλο μας. Εξ αλλου τα ''σχολεια'' διδασκουν τον Θεο απο νωρις στα παιδια, ωστε αργοτερα να μην εχουν τετοιες ανησυχιες... ειναι ενα ειδος προληψης ''ατυχηματος''! Μερικες φορες αναρωτιεμαι σε τι κοσμο θα ειναι αναγκασμενα να μεγαλωσουν τα δικα μου παιδια! Ω, τι κοσμος μπαμπα!
Μια μικρη παρεμβαση στο τοσο ενδιαφερον θεμα σας...
ex MoonDragon
''Confirmo o Deus potentissimus''
Καλησπέρα Δία,
μας κατακεραύνωσες με τους κεραυνούς σου!
Καλώς όρισες στη εσωτερική μας αναζήτηση και στο θέμα μας.
Πάντως είσαι ευπρόσδεκτος εσύ και και οι...κεραυνοί σου.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
μα ακόμα και το "ψεύδος" δεν είναι μια έκφραση του θείου που
συμπεριλαμβάνεται στην αλήθεια; Αφού όλα είναι στο πάν στο
θείο...Μήπως εμείς θεοποιούμε αγιάζουμε ευ-λογούμε κακολογούμε
και με τον διαχωρισμό μας διαχωρίζουμε τον εαυτό μας απο αυτό
που πραγματικά του αξίζει;
Καλησπέρα,
Σαφώς και το κάνουμε αγαπητέ ALOS.
και συντρέχουν πολλοί παράγοντες/καταστάσεις γι’ αυτό.
Ήδη η δική μας γενιά (σε μικρό, βέβαια, βαθμό) και περισσότερο
οι επόμενες θα τα καταφέρουν να απαγκιστρωθούν απ’ αυτό
το γρανάζι του διαχωρισμού.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
quote:
Μήπως είμαστε στα χνάρια μιας μετα-λογικής; Ενός λιγότερου γραμμικού τρόπου σκέψης, πιο χαοτικού ή πολυσυνειρμικού; Συγχωρείστε την ασάφεια της περιγραφής. Μπορεί να χρειάζεται μια ...μετα-γλώσσα για να αποδώσει την εικόνα.
Καλησπέρα Wendigo,
Ο προβληματισμός σου δεν είναι καθόλου αστήριχτος.
Και ναι, συμφωνώ πως ίσως βρισκόμαστε στο μεταίχμιο μιας νέας
εποχής με ένα άλλος είδος «λογικής» που όμως δεν είμαστε ακόμη
σε θέση να προσδιορίσουμε κι ακόμη λιγότερο να συλλάβομε
την πραγματική της λειτουργία.
Να φανταστούμε για λίγο πώς προβληματίστηκαν οι άνθρωποι της
εποχής εκείνης (χαμένης πια στο παρελθόν), όταν ήρθαν σε
επαφή με τις πρώτες ακτίνες του νου, φοβερό δεν βρίσκετε;
Κι έχεις απόλυτο δίκιο όταν λες πως η σημερινή γλώσσα είναι ένα
φτωχό εργαλείο για να μπορέσει να αποδώσει σωστά την εικόνα.
Τολμώ να πω πως είναι κοντά η εποχή που η «μετα-γλώσσα» όπως
την ονομάζεις, (επίτρεψέ μου να σου πω πως, ήδη, σκέπτεσαι με
τις πρώτες της λέξεις) θα είναι γεγονός. Όπως γεγονός θα είναι
και η επόμενη νότα της μουσικής κλίμακας, άλλωστε...ίσως και να
είμαστε σε θέση να διακρίνομε περισσότερες διαβαθμίσεις του
ουράνιου τόξου.
Υπάρχουν τόσες δυνατότητες μέσα μας που απλά, περιμένουν
να «εμφανιστούν».
Υπομονή.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Θα προσπαθησω να συγκρατησω για λιγο τους κεραυνους μου.
quote:
Ο προβληματισμός σου δεν είναι καθόλου αστήριχτος.
Και ναι, συμφωνώ πως ίσως βρισκόμαστε στο μεταίχμιο μιας νέας
εποχής με ένα άλλος είδος «λογικής» που όμως δεν είμαστε ακόμη
σε θέση να προσδιορίσουμε κι ακόμη λιγότερο να συλλάβομε
την πραγματική της λειτουργία
Με χαροποιει ιδιαιτερα οταν ανακαλυπτω οτι υπαρχουν και αλλοι ανθρωποι με το ιδιο οραμα!
Ναι, ενα οραμα για μια εποχη καινουρια! Μια εποχη που ο Θεος θα εχει ολα τα ονοματα, αλλα και ενα! Νομιζω οτι σιγα-σιγα ο ανθρωπος θα απαγκιστρωθει απο τα δεσμα των δογματων του. Οραματιζομαι μια εποχη που η λεξη θρησκεια θα υπαρχει ως ιστορικη αναφορα περασμενων αιωνων.
Μια εποχη που ο δυτικος πολιτισμος*, τουλαχιστον οπως τον γνωριζουμε, θα μεταβει σε ενα ανωτερο πνευματικο επιπεδο. Αυτο σιγουρα θα επιφερει και κοινωνικοπολιτικες αλλαγες! Δεν μιλαω για παγκοσμιοποιηση! Μιλαω για μια νεα αντιληψη. Οχι μετα-λογικη, οχι μετα-γλωσσα. Μια νεα αντιληψη του Κοσμου. Ενα βημα πιο κοντα στην Κοσμικη Αληθεια!
Δεν προφητευω... απλα εχω ενα οραμα!
*Αναφερομαι στον δυτικο πολιτισμο οχι απο ρατσισμο! Απλα θεωρω πως μεσα στον πολιτισμο μας υπαρχουν οι θηλακες για την εξελιξη!
ex MoonDragon
''Confirmo o Deus potentissimus''