- Προς Διαχειριστική Ομάδα. - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

-Το forum αυτό είναι εσωτεριστικο...

-Η στείρα αντιπαράθεση (μεταξύ χριστιανών, εθνικών, αθέων κ.λ.π.) που έχει προκύψει και συνεχίζει επί έτη, ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΧΕΙ;
-Τι σχέση έχει ως προς τον εσωτερισμό;

-Ο φανατισμός, η άγνοια και η τυρανία, κατά καιρούς εκφραστήκαν από ΟΛΑ τα δόγματα και ΟΛΕΣ τις θρησκείες, με τραγικές συνέπειες και αυτά είναι γνωστά ιστορικά.
-Όλα αυτά συνέβησαν από ΜΗ συνειδητούς ανθρώπους -ΒΕΒΗΛΟΥΣ- (ανεξαρτήτου δόγματος).
Τι νόημα έχουν εδώ, που θα έπρεπε να συζητούνται θέματα εξύψωσης της ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΟΣ.

Η αντιπαράθεση απόψεων, κοινώς ο διάλογος, είναι ένας δρόμος για να φτάσει κανείς σε μεγαλύτερου βαθμού κατανόηση πολλών ερωτημάτων για τον κόσμο, τον εσωτερικό και εξωτερικό. Αυτό κάνουμε άλλωστε και με τον εαυτό μας πολλές φορές, όταν σκεφτόμαστε. Προσπαθούμε να δούμε ποιο είναι το ερώτημα και βάζουμε τα διάφορα στοιχεία, απόψεις, θέσεις, κ.λπ. σε εσωτερικό "διάλογο".

Τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα όταν προσπαθούμε να αντιπαρατεθούμε με άλλους ανθρώπους. Μπαίνουν και άλλα πράγματα στο παιχνίδι εκτός από τις αντικρουόμενες ιδεολογίες, που από μόνες τους είναι ήδη αρκετές για να οδηγήσουν σε στείρες αντιπαραθέσεις. Μπαίνει, π.χ., η προσπάθεια να αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους (ότι ανήκουμε σε μια ιδεολογική ομάδα η οποία είναι ανώτερη από την ιδεολογική ομάδα που ανήκει και προσδιορίζει αυτόν με τον οποίο διαφωνούμε). Μπαίνει επίσης ο φόβος να παραδεχτούμε ότι ίσως σε κάτι να κάνουμε λάθος, ότι δε γνωρίζουμε, ότι είμαστε λιγότερο επαρκείς, κ.λπ. Γενικότερα, εκτός από τις ιδεολογίες, έρχονται και οι προσωπικότητες σε αντιπαράθεση.

Δεδομένου ακόμα, ότι τα υπαρξιακά ζητήματα αγγίζουν τον πυρήνα της ύπαρξής μας, βρίσκονται στο κέντρο της κοσμοθεωρίας μας και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, δεν είναι εύκολο να τα αμφισβητήσουμε. Οι μάχες που δίνονται στο ιδεολογικό πεδίο είναι πολύ έντονες και το να παραδεχτούμε μια ήττα έχει σημαντικές συνέπειες (πιθανόν να πρέπει να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα που θεωρούσαμε ως δεδομένα). Έτσι, αντιστεκόμαστε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο.

Τέλος, ένας από τους σημαντικότερους λόγους είναι ότι νομίζουμε πολλοί άνθρωποι ότι ξέρουμε να συζητάμε. Νομίζουμε ότι επειδή συζητάμε για τον Χριστό, τα εθνικά μας εδάφη και την ελληνική μας περηφάνεια, κ.λπ. αυτό μας διαφοροποιεί από εκείνους που συζητούν στα καφενεία για "υποδεέστερα" ζητήματα. Σε τελική ανάλυση, "ο καθένας μπορεί να φιλοσοφήσει", σκεφτόμαστε οι περισσότεροι, χωρίς καν να κάνουμε προσπάθεια να μάθουμε τι πραγματικά σημαίνει φιλοσοφικός διάλογος, τι σημαίνει επιχείρημα, ποιοι είναι οι κανόνες εξαγωγής συμπερασμάτων, ποιοι συλλογισμοί καταστρατηγούν λογικούς κανόνες, πότε αυθαιρετούμε παρουσιάζοντας υποθέσεις ως αδιαμφισβήτητες βεβαιότητες, και άλλα πολλά.

Η φιλοσοφία είναι ένα δύσκολο σπορ.
Θέλει πολύ προπόνηση, θέλει "ιδρώτα", θέλει να ξέρει κανείς πότε χάνει και πότε κερδίζει. Δε θέλει μόνο να "ανοίγουμε το στόμα μας" και να νομίζουμε ότι "μίλησε ο Βούδας" και όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να υποκλιθούν. Καταρχάς, δεν υπάρχουν καν "Βούδες" (εννοώ, αυθεντίες) αλλά υπάρχουν ιδεολογικά οικοδομήματα που έχουν δυνατά και ασθενή σημεία και που με μεγάλη προσοχή θα πρέπει να διερευνήσουμε, να δοκιμάσουμε, να τροποποιήσουμε.

Δε θα επεκταθώ άλλο, το θέμα είναι τεράστιο.
Κάποιες σκέψεις κατέθεσα μόνο.

Η αντιπαράθεση απόψεων, κοινώς ο διάλογος, είναι ένας δρόμος για να φτάσει κανείς σε μεγαλύτερου βαθμού κατανόηση πολλών ερωτημάτων για τον κόσμο, τον εσωτερικό και εξωτερικό. Αυτό κάνουμε άλλωστε και με τον εαυτό μας πολλές φορές, όταν σκεφτόμαστε. Προσπαθούμε να δούμε ποιο είναι το ερώτημα και βάζουμε τα διάφορα στοιχεία, απόψεις, θέσεις, κ.λπ. σε εσωτερικό "διάλογο".

Τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα όταν προσπαθούμε να αντιπαρατεθούμε με άλλους ανθρώπους. Μπαίνουν και άλλα πράγματα στο παιχνίδι εκτός από τις αντικρουόμενες ιδεολογίες, που από μόνες τους είναι ήδη αρκετές για να οδηγήσουν σε στείρες αντιπαραθέσεις. Μπαίνει, π.χ., η προσπάθεια να αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους (ότι ανήκουμε σε μια ιδεολογική ομάδα η οποία είναι ανώτερη από την ιδεολογική ομάδα που ανήκει και προσδιορίζει αυτόν με τον οποίο διαφωνούμε). Μπαίνει επίσης ο φόβος να παραδεχτούμε ότι ίσως σε κάτι να κάνουμε λάθος, ότι δε γνωρίζουμε, ότι είμαστε λιγότερο επαρκείς, κ.λπ. Γενικότερα, εκτός από τις ιδεολογίες, έρχονται και οι προσωπικότητες σε αντιπαράθεση.

Δεδομένου ακόμα, ότι τα υπαρξιακά ζητήματα αγγίζουν τον πυρήνα της ύπαρξής μας, βρίσκονται στο κέντρο της κοσμοθεωρίας μας και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, δεν είναι εύκολο να τα αμφισβητήσουμε. Οι μάχες που δίνονται στο ιδεολογικό πεδίο είναι πολύ έντονες και το να παραδεχτούμε μια ήττα έχει σημαντικές συνέπειες (πιθανόν να πρέπει να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα που θεωρούσαμε ως δεδομένα). Έτσι, αντιστεκόμαστε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο.

Τέλος, ένας από τους σημαντικότερους λόγους είναι ότι νομίζουμε πολλοί άνθρωποι ότι ξέρουμε να συζητάμε. Νομίζουμε ότι επειδή συζητάμε για τον Χριστό, τα εθνικά μας εδάφη και την ελληνική μας περηφάνεια, κ.λπ. αυτό μας διαφοροποιεί από εκείνους που συζητούν στα καφενεία για "υποδεέστερα" ζητήματα. Σε τελική ανάλυση, "ο καθένας μπορεί να φιλοσοφήσει", σκεφτόμαστε οι περισσότεροι, χωρίς καν να κάνουμε προσπάθεια να μάθουμε τι πραγματικά σημαίνει φιλοσοφικός διάλογος, τι σημαίνει επιχείρημα, ποιοι είναι οι κανόνες εξαγωγής συμπερασμάτων, ποιοι συλλογισμοί καταστρατηγούν λογικούς κανόνες, πότε αυθαιρετούμε παρουσιάζοντας υποθέσεις ως αδιαμφισβήτητες βεβαιότητες, και άλλα πολλά.

Η φιλοσοφία είναι ένα δύσκολο σπορ.
Θέλει πολύ προπόνηση, θέλει "ιδρώτα", θέλει να ξέρει κανείς πότε χάνει και πότε κερδίζει. Δε θέλει μόνο να "ανοίγουμε το στόμα μας" και να νομίζουμε ότι "μίλησε ο Βούδας" και όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να υποκλιθούν. Καταρχάς, δεν υπάρχουν καν "Βούδες" (εννοώ, αυθεντίες) αλλά υπάρχουν ιδεολογικά οικοδομήματα που έχουν δυνατά και ασθενή σημεία και που με μεγάλη προσοχή θα πρέπει να διερευνήσουμε, να δοκιμάσουμε, να τροποποιήσουμε.

Δε θα επεκταθώ άλλο, το θέμα είναι τεράστιο.
Κάποιες σκέψεις κατέθεσα μόνο.

-----------------------------------------------------------

-Αμαλία συμφωνώ, με μια παρατήρηση που εμπεριέχει κατανόηση.

-Υπάρχουν εν ενεργεία θέματα τα οποία όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τον εσωτερισμό αλλά χρησιμοποιούνται και σαν βήμα πολιτικού προσηλυτισμού.

-Η κατανόηση μου συνίσταται στους λόγους που η διαχείριση τα αφήνει να λειτουργούν σεβόμενη τους θεματοθέτες ,οι οποίοι με την σειρά τους σεβόμενοι τον χαρακτήρα του εσωτέρικα θα πρέπει να τα απενεργοποιήσουν,ή οι συμμετέχοντες σε αυτά αποφασίσουν να απέχουν έως την de facto απενεργοποίηση τους

Υπάρχουν άλλωστε τόσα άλλα θέματα που μιλάνε για εσωτερισμό...

quote:

---

Macedon 01/07/2012, 02:55:37
Και μεις όταν λέμε "Χριστιανός", εννοούμε άλλο πράγμα (αφελής, ανόητος, αγράμματος, αμαθής, βλάκας, Ιουδαιόφερτος, μισέλληνας, ταλιμπάν, Γιαχβεδογκαγκά), αλλά το νόημα που δίνουμε στη λέξη είναι τελείως διαφορετικό απ'αυτό που έχει η ίδια η λέξη.

---

Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 02/07/2012 20:29:20

quote:

---

PanosT μάλλον αναφέρεσαι σε αυτή τη φράση του Macedon;

quote:

---

Macedon 01/07/2012, 02:55:37
Και μεις όταν λέμε "Χριστιανός", εννοούμε άλλο πράγμα (αφελής, ανόητος, αγράμματος, αμαθής, βλάκας, Ιουδαιόφερτος, μισέλληνας, ταλιμπάν, Γιαχβεδογκαγκά), αλλά το νόημα που δίνουμε στη λέξη είναι τελείως διαφορετικό απ'αυτό που έχει η ίδια η λέξη.

---

---