- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

πολύ όμορφο το τετράστιχο που μου έστειλες αν και η προτασή μου αναφερόταν μόνο κάτω απο τις συνθηκες συγκεκριμένης χρησιμοποίησης της φαντασίας και όχι γενικά για την φαντασία.
Κατα τα άλλα πρέπει να πω πως αυτό που αναφέρει το τετραστιχό σου το άκουσα πρώτη φορά απο εσάς. Δεν έχω γνώση γι αυτό που γράφετε, ότι δηλαδη η φαντασία προέρχεται απο το παρελθόν και ούτε να το αντικρούσω μπορώ ούτε να γίνω οπαδός αυτής της θεωρίας αφού είναι κάτι που δεν γνωρίζω καθόλου. Παρόλα αυτά θα ήθελα να ακούσω παραπάνω για την θεωρία αυτή απο εσάς που έχετε γνώση περι του θέματος και να μου χαρίσετε την ευκαιρία και μιας άλλης οπτικής γωνίας.

Φίλε μου Trovadouro,

φυσικά έχεις δίκιο σε όσα γράφεις, σίγουρα όλοι περνάμε απο αυτό το στάδιο και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να αυτοκυριαρχεί πάντα στον εαυτό του. Αυτά που έγραψα τα έγραψα όχι μονο ως σκέψεις προς τα εσάς αλλά και προς τον ίδιο μου τον εαυτό αφού και γω πολλές φορές, όσο αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, βιώνω τις καταστάσεις όπως ακριβώς περιγράφεις.
Απλά πολλές φορές όταν πλέον οι καταστάσεις αποτελούσαν παρελθόν σκέφτηκα πως ήταν λάθος η αντιμετώπιση αυτή αφού απλώς χρονοτριβούσα και ότι τον χρόνο αυτό που έχανα θα μπορούσα να τον είχα αξιοπιήσει διαφορετικά.
Οι ερωτήσεις μου δεν ήταν ακριβώς ρητορικές. Είναι ένα θέμα που με απασχολεί πάρα πολύ. Αν εξαιρέσουμε τις ανθρώπινες σχέσεις στις οποίες εμπλέκονται και πόλλοί άλλοι συναισθηματικοί παράγοντες που μας οδηγούν εκεί, σε όλες τις υπόλιπες καθημερινές καταστάσεις δεν χρησιμοποιώ καθόλου την φαντασία μου. π.χ. τι θέλω να πω, ετοιμάζομαι να κάνω ένα ταξίδι που το ήθελα πολύ καιρό και έχω μια εβδομάδα μέχρι να φύγω, ε μέσα σε αυτή την εβδομάδα δεν θα κάτσω καθόλου να φανταστώ πως θα είναι, τι θα κάνω κ.τ.λ. έτσι αντιδρώ παντού και ο λόγος φυσικά είναι ότι φοβάμαι να απογοιτευτώ σε περίπτωση που κάτι γίνει και αυτό δεν συμβεί.
Απο την μια με τον τρόπο αυτό είμαι πάντα έτοιμη για αυτά που ακολουθούν στην ζωή μου κι όταν έρθει η στραβή στιγμή δεν απογοιτεύομαι και αντιμετοπίζω τα πράγματα πολύ πιο ψύχραιμα.
Απο την άλλη χάνω την χαρά του αινθουσιασμού και της προσμονής ενός γεγονότος.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; γιατί εκεί χρειάζομαι την αποψή σας, γιατί είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν γνωρίζω αν χειρίζομαι σωστά και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το αντιμετοπίζω καλύτερα, αν θα μου έδεινε καλύτερη ποιοτητα στην ζωή μου.

Και το δειλιμά μου εν ολίγης είναι το εξής:
είναι καλύτερα για εσάς να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι κι έτσι περιμένοντας τα πάντα και τίποτα να είσαι προετιμασμένος για όλα χάνοντας όμως έτσι τον ενθουσιασμό της προσμονής αυτών που θα φανταζόσουνα ή
είναι καλύτερα να φαντάζεσαι και να ενθουσιάζεσαι με την προσμονή κάποιων πραγμάτων έστω κι αν τελικά φανείς μη έτοιμος να αντιμετοπίσεις την μη πραγματοποίηση αυτών πέφτοντας έτσι στην απογοιτευση.

Κατά την γνώμη μου ο συνδιασμός και των δύο είναι αδύνατος αφού η λογική σε αποτρέπει απο το συναίσθημα και το αντίθετο, τουλάχιστον δεν λειτουργεί σε μένα.

Κάθε απαντησή σας πάντως μου είναι πολύτιμη αφού είναι ένας τομέας που δεν μπόρεσα ποτε να απαντήσω στον εαυτό μου.

Και εδώ φίλε μου Omega θα σου απαντήσω στην σκέψη σου, εγώ καλός ή κακός είμαι ένας άνθρωπος που δεν φαντάζομαι μια άνετη ευτυχισμένη ζωή ούτε και το αντίθετο φυσικά, αφήνω την ζωή να έρθει όπως είναι με τα καλά και τα κακά της προσπαθώντας να γεύομαι όσο περισσότερο μπορώ τις καλές στιγμές και προσπαθώντας να είμαι έτοιμη για τις κακές, δεν την δέχομαι φυσικά μοιρολατρικά κάνω ότι μπορώ στο σήμερα για να έχει στο αύριο το καλύτερο δυνατό αντίκτοιπο αλλά το αύριο απο μόνο του δεν το σκέφτομαι ούτε το φαντάζομαι.
Όταν θέλω κάτι δεν το φαντάζομαι επι μέρες, μήνες, χρόνια το αφήνω σε μια γωνία του μυαλού μου κι όταν νοιώσω πως έχω τα όπλα απλά το κάνω, φροντίζω μόνο, όσο αυτό είναι εφικτό, να αναγνωρίζω πότε μου δείνονται στην πορεία μου τα όπλα που χρειάζομαι και να τα βαστάω μέχρι εκείνη την στιγμή.

Μακάρι να είχα την δύναμη να φαντάζομαι και εγώ πράγματα που μοιάζουν με παραμύθι, όταν όμως γνωρίζω πως είναι μόνο παραμύθι νοιώθω πως με κοροιδεύω. Μακάρι όμως να είχα την δυνατότητα τέτοιων όμορφων ταξιδιών που είχα μόνο στην μικρή μου ηλικία. Δυστυχώς όμως αναπολώ κάτι που τα βιωματά μου, μου απαγόρευσαν να βιώνω.

ΕΠΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΕΠΤΑΣΤΙΧΑ

Ι

Όνειρα κι όνειρα ήρθανε
Στα γενέθλια των γιασεμιών
Νύχτες και νύχτες στις λευκές
Αϋπνίες των κύκνων

Η δροσιά γεννιέται μες στα φύλλα
Όπως μες στον απέραντο ουρανό
Το ξάστερο συναίσθημα.

II

Ευνοϊκές αστροφεγγιές έφεραν τη σιωπή

Και πίσω απ' τη σιωπή μια μελωδία παρείσαχτη

Ερωμένη

Αλλοτινών ήχων γόησσα

Μένει τώρα ο ίσκιος που ατονεί

Και η ραϊσμένη εμπιστοσύνη του

Και η αθεράπευτη σκοτοδίνη του — εκεί.

III

Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή

Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ' άστρα!

IV

Ένας ώμος ολόγυμνος
Σαν αλήθεια

Πληρώνει την ακρίβεια του
Στην άκρια τούτη της βραδιάς
Που φέγγει ολομόναχη
Κάτω απ' τη μυστικιά ημισέληνο
Της νοσταλγίας μου.

V

Την αφρούρητη νυχτιά πήρανε θύμησες

Μαβιές

Κόκκινες

Κίτρινες

Τ' ανοιχτά μπράτσα της γεμίσανε ύπνο
Τα ξεκούραστα μαλλιά της άνεμο
Τα μάτια της σιωπή.

VI

Ανεξιχνίαστη νύχτα πίκρα δίχως άκρη
Βλέφαρο ανύσταχτο
Πριν βρει αναφιλητό καίγεται ο πόνος
Πριν ζυγιαστεί γέρνει ο χαμός

Καρτέρι μελλοθάνατο

Σαν ο συλλογισμός από τον μάταιο μαίανδρο

Στην ποδιά της μοίρας του συντρίβεται.

VII

Το διάδημα του φεγγαριού στο μέτωπο της νύχτας
Όταν μοιράζονται οι σκιές την επιφάνεια
Της δράσης

Κι ο πόνος μετρημένος από εξασκημένο αυτί

Ακούσιος καταρρέει

Μες στην ιδέα που αχρηστεύεται απ' το μελαγχολικό

Σιωπητήριο.

Ο. Ελύτης
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

(1941)

quote:

---

Και το δειλιμά μου εν ολίγης είναι το εξής:
είναι καλύτερα για εσάς να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι κι έτσι περιμένοντας τα πάντα και τίποτα να είσαι προετιμασμένος για όλα χάνοντας όμως έτσι τον ενθουσιασμό της προσμονής αυτών που θα φανταζόσουνα ή
είναι καλύτερα να φαντάζεσαι και να ενθουσιάζεσαι με την προσμονή κάποιων πραγμάτων έστω κι αν τελικά φανείς μη έτοιμος να αντιμετοπίσεις την μη πραγματοποίηση αυτών πέφτοντας έτσι στην απογοιτευση.

---

Trovadouros

συνήθως προτιμώ να ακολουθώ τις στιγμές που με συναπέρνουν και δεν με νοιάζει που θα με βγάλουν, αρκεί το ταξίδι τους να είναι διαφορετικό, αρκεί να θυμίζει ένα όνειρο, αρκεί να αφήνουν ένα άρωμα πίσω τους που να οσφρίζομαι την ώρα που τελειώνουν και πολύ μετά.

Μια σκέψη μόνο...
ίσως τα όνειρα να πρέπει να τα ακολουθούμε μέχρι εκεί που ο αγώνας για την αποκτησή τους φαντάζει όμορφος και γοητευτικός, μέχρι εκεί που μας γεμίζει η αναμονή της προσμονής τους, μέχρι εκεί που ο σκοπός τους μας γεμίζει χαρά, κι όταν αυτό αλλάζει... όταν αρχίζει να γίνεται κούραση και ψυχική φθορά όταν μας αγχώνει και μας αλοιώνει την ποιότητα ζωή μας ίσως να πρέπει να τα εγκαταλείπουμε, έστω και σαν διάλειμα, γιατί αν τα όνειρα αυτά είναι τόσο δυνατά στο μέλλον θα επανέλθουν όταν τα εφοδιά μας θα είναι περισσότερα, όταν θα είμαστε έτοιμοι να το παλέψουμε ξανά.
Αν δεν επανέλθουν πιθανόν να μην άξιζε άλλο, πιθανόν κάποιο άλλο όνειρο να έλαβε σειρά, κάποιο που μας γέμισε πάλι με την ελπίδα και την χαρά της προσμονής του...

Η σκέψη που κάνεις νομίζω ταιριάζει απόλυτα με τον τρόπο που διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου. Ακολουθάς την στιγμή μέχρι εκεί που μπορείς να την ζήσεις. Μετά είσαι έτοιμη να πάς στην επόμενη ( αν τουλάχιστον κατάλαβα καλά). Θα σου πώ πως πάντα κατά κάποιον τρόπο θαύμαζα τους ανθρώπους που έχουν αυτή την δύναμη ή χάρη ή νοοτροπία… να ζούνε την στιγμή.

quote:

---

συνήθως προτιμώ να ακολουθώ τις στιγμές που με συναπέρνουν και δεν με νοιάζει που θα με βγάλουν, αρκεί το ταξίδι τους να είναι διαφορετικό, αρκεί να θυμίζει ένα όνειρο, αρκεί να αφήνουν ένα άρωμα πίσω τους που να οσφρίζομαι την ώρα που τελειώνουν και πολύ μετά.

---

έτσι κάπως λειτουργώ και πιστεύω πως είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας και τίποτα παραπάνω. Δεν ξέρω αν αυτή η συμπεριφορά χρήζει κάποιο είδος θαυμασμου ή όχι αλλά να σου πω την αλήθεια δεν θα ήθελα να ήταν αλλιώς, παρόλο τις συνέπειες και τα μειονεκτήματα που έχει και αυτή όπως κάθε άλλη, με κάνει να νοιώθω όμορφα που την έχω, αλλά δεν μπορώ να γνωρίζω αν χάνω κάτι μην έχωντας δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.

Και η άλλη όψη του νομίσματος που αναφέρεις όμως είναι ενδιαφέρον παρόλο που δεν την έχω βιώσει και δεν μπορώ να την κατανοήσω απόλυτα ή την έχω βιώσει αλλα δεν την αναγνωρίζω μέσα απο τις λέξεις σου.
Αναφέρεις πως βλέπεις τις στιγμές να περνάνε, και ψάχνεις αυτή που θα σε βγάλει στο όνειρο.

Μήπως όμως τελικά το αν οι στιγμές και αυτά που βιώνουμαι, εξαρτάται και απο εμάς αν θα είναι όμορφες σαν όνειρο ή όχι, μήπως είναι θέμα σκέψης το πως θα αντιμετωπίσουμε την κάθε στιγμή μας;
Γιατί κάπου μέσα μου πιστεύω πως το σημαντικότερο γι αυτά που βιώνουμαι δεν είναι αν θα έρθουν στην ζωή μας μεγάλες ή μικρές στιγμές, μεγάλα ή μικρά όνειρα αλλά πως έχουμε εμείς την διάθεση να τα χρωματίσουμε, τι νότα θα δώσουμε στην στιγμή μας.

Μήπως δηλαδή βλέπωντας τις στιγμές να περνάνε, σου ξεφεύγουν κάποιες που θα μπορούσες να μετατρέψεις εσύ σε όνειρο ή που παρόλο που στην αρχή δεν μοιάζαν καθόλου με όνειρο τελικά να σε οδηγούσαν σε αυτό;

Σε ρωτάω γιατί ψάγνομαι περι του θέματος και μ' αρέσουν οι απόψεις σου και ο τρόπος που γράφεις και όχι επειδή διαφωνώ σε κάτι απο όσα γράφεις. Πολλές φορές μέσα απο τις απαντήσεις τον άλλων έστω και για θέματα που δεν βιώνουμαι με τον ίδιο τρόπο, παίρνουμε απαντήσεις για τον ίδιο μας τον εαυτό.
Και φυσικά ρωτάω και όποιον άλλον φίλο θα ήθελε να βάλει το λιθαράκι του στην κουβέντα αυτή.

Αλήθεια φίλε Alfa Omega που είσαι εσύ; Με είχες συνηθήσει στην καθημερινή σου επαφή. Όπου και να σαι ελπίζω να σαι καλά και η απουσία σου να μην συνδέετε με κάτι που να σου χει συμβεί εκτός κι αν αυτό είναι ένα ευχάριστο γεγονός.

Το όνειρο που μόλις εχθές μας ενθουσίασε και μας γέμισε με αισιοδοξία , μοιάζει την άλλη στιγμή με ένα απατηλό παραμύθι .

Δεν φταίει η ψυχή μας που το δημιούργησε .
Κάθε όνειρο, φαντασίωση, σκέψη, ιδέα έχει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα .
Αυτή δεν είναι ίδια για όλους .

Ένας επιστήμονας δεν μπορεί να βιώσει την πραγματικότητα ενός απλού εργάτη και το αντίθετο .
Όμως ένας εργάτης βιώνει την πραγματικότητα ενός συναδέλφου του εργάτη .
Ένας δικηγόρος ,την πραγματικότητα ενός συναδέλφου του .

Οι πραγματικότητα δεν είναι μία ,είναι πολλές .
Αν για παράδειγμα η επιθυμία της serenite έβγαινε αληθινή και αποκτούσε υλικό πλούτο , δεν θα έβλεπε το όνειρο με τα ίδια μάτια που το βλέπει τώρα .
Είμαι σίγουρος ότι θα υλοποιούσε όσα έγραψε σε προηγούμενο μήνυμα της .

Το ότι δεν επιδιώκει να υλοποιήσει την επιθυμία της , δεν σημαίνει ότι δεν έχει φαντασία .
Απλά η πραγματικότητα που βίωσε μέχρι σήμερα η ίδια , την ανάγκασε να βρει και να υιοθετήσει έναν τρόπο σκέψης στην ζωή , που είναι λογικός .
Της έγινε συνήθεια .
Συνήθισε αυτήν την πραγματικότητα .
Άντε τώρα να ξεσυνηθίσει και να υιοθετήσει έναν καινούργιο τρόπο θέασης του κόσμου γύρω της .
Η αυτός πρέπει να αλλάξει και να αναγκαστεί να ακολουθήσει την εξέλιξη, η να αλλάξει μέσα της όλος ο τρόπος σκέψης .
Για να γίνει αυτό , θα πρέπει να πιστέψει σε κάτι δυνατό .

Όλοι το ίδιο κάνουμε , προσαρμόζουμε την προσωπική λογική μας σκέψη , στην πραγματικότητά μας .

Τα λογικά κριτήρια όλων μας είναι ίδια .

Η ομάδα των ανθρώπων , που διαφοροποιείται από αυτόν τον τρόπο σκέψεως είναι πολύ μικρή .

Για παράδειγμα θα αναφέρω τον εαυτό μου .

Δεν χρειάζεται να σκέφτομαι .
Τα πράγματα έρχονται μόνα τους , όπως είναι να έρθουνε .

Με την σκέψη επεξεργάζομαι πνευματικά αρχεία του παρελθόντος .
Ναι αλλά το παρόν είναι ζωντανό συμβαίνει εκείνη την στιγμή που το βιώνω .

Αν κάτσω να σκεφτώ αυτό που βιώνω, θα αρχίσω να επεξεργάζομαι την στιγμή, τις στιγμές που έζησα πριν από λίγο, το παρελθόν .
Δεν θέλω να ζω στο παρελθόν .

Επιλέγω συνειδητά, την σοφία και παραμερίζω την γνώση του χθες .

Ζω τις στιγμές , όχι όπως έρχονται, αλλά όπως τις αισθάνομαι .

Εδώ υπάρχει διαφορά .
Την στιγμή την αληθινή την χαρακτηρίζει η ενέργεια .

Ενεργώ όπως αισθάνομαι .

Σε αυτό συμφωνούμε όλοι , αλλά ?

Αλλά οι περισσότεροι προτιμούμε , η θέλουμε κατά βάθος ( αν και δεν το παραδεχόμαστε δημόσια ) ,να αισθανόμαστε λογικά .

Το ξαναγράφω και αν δεν το έχω γράψει το γράφω για πρώτη φορά .

Δεν υπάρχει λογική αίσθηση .
Η σωστή , η λανθασμένη αίσθηση , που μας δημιουργείται στιγμιαία εξαρτάται από το περιεχόμενο της μνήμης , που κουβαλάμε εκείνη την στιγμή .

Αν δεν σκεφτόμαστε ( την στιγμή που βιώνουμε οτιδήποτε ) , δεν χρησιμοποιούμε την μνήμη και επομένως ζούμε το παρόν .

Μόνο έτσι θα έχουμε την αληθινή ζωή στην πράξη και όχι στην θεωρία .

Αν αυτό μας αρέσει , θα θελήσουμε οπωσδήποτε να το επαναλάβουμε και πως αλλιώς θα γίνει αυτό, αν όχι στο μέλλον , γιατί το παρελθόν δεν μπορούμε να το ζήσουμε ξανά , έτσι όπως το βιώσαμε κάποτε , ίσως πριν από μια ανάσα .

Αν αυτό δεν μας ενθουσιάζει τότε :
Ζούμε το παρελθόν και περιγράφουμε θεωρητικά μια μελλοντική αληθινή ζωή .
Στην ουσία προσπαθούμε να προσδιορίσουμε τα λογικά κριτήρια , με τα οποία θα διευκρινίσουμε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ,για ένα ( λογικά ) μη πραγματοποιήσιμο όνειρο .

Αυτή είναι αντικειμενικά η μόνη πραγματικότητα για εμένα ,όλες οι άλλες είναι τεχνητές ,στημένες φάσεις της ζωής που προσπαθούμε να αλλάξουμε το παλιό αποτέλεσμα, αρκεί βέβαια αυτό να μην είναι αρνητικό για εμάς .

Αν μπέρδεψα κάπως τις σκέψεις μου και δεν μοιάζουνε λογικές , φταίει που προσπαθώ να γράφω με την καρδιά και όχι με το μυαλό .

Συμφωνώ μαζί σου πως το να ζεις την στιγμή είναι απλά και μόνο θέμα αισθήσεων και πως οι άνθρωποι που ζουν την στιγμή δεν χωράνε παρελθόν μα ούτε και μέλλον. ΄

Ενας επιστήμονας πιθανόν να μην μπορούσε να βιώσει την πραγματικότητα ενός εργάτη και το αντίθετο θα μπορούσε όμως να πάρει κάτι απο την γεύση της, θα μπορούσε να νοιώσει κάτι απο τα συναισθηματά της, αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν είχαν τόσο ελεύθερες αισθήσεις που να μπορούσαν να τις ενώσουν με τις αισθήσεις του απεναντί τους και να γευτούν κάτι απο έναν αλλο εαυτό, αν είχαν το ενδιαφέρον να το κάνουν, αν έβγαιναν απο το εγώ τους για να ενσωματοθούν κάποιες στιγμές με το εγώ κάποιου άλλου.

Ποιος είναι ο λόγος που δεν επιδιώκω την εκπλήρωση του ονείρου μου;
Ο υλικός πλούτος; οχι, γιατί στο ταξίδι μου δεν έχω την έννοια του που θα κοιμηθώ και τι θα φάω, γιατί ζω για την στιγμή μου και η στιγμή του αύριου είναι κάτι που δεν με απασχολεί και γιατί έχω την αίσθηση πως όταν θες κάτι πολύ, η ενέργεια του σύμπαντος συνομοτεί προκειμένου να το πετύχεις αρκεί αυτό να έχει κάποιο καλό σκοπό.
Η συνήθεια της πραγματικοτητάς μου; ούτε, γιατί δεν υπάρχει πραγματικότητα είναι μια έννοια μεταβλητή και αλλοιώσιμη στον χρόνο. Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά τι είναι πραγματικό και τι όχι; Ένα έπιπλο μπορεί να είναι πραγματικό την δεδομένη στιγμή που το κοιτάς την άλλη στιγμή μπορεί να είναι στάχτη και όταν γίνει στάχτη είναι ή δεν είναι ένα πραγματικό έπιπλο;. Μια αγάπη μπορεί να είναι πραγματική την στιγμή που την βιώνεις και την αισθάνεσαι ως έτσι, όταν η αγάπη αυτή γίνει παρελθόν και μια καινούργια αγάπη φανεί η παλιά αγάπη ήταν ή δεν ήταν πραγματική; Αν ήταν πραγματική γιατί έσβησε; αν δεν είναι πραγματική γιατί την αισθανθήκαμε σαν να ήταν;
Για μένα δεν υπάρχει πραγματικότητα, πραγματικό μεταφράζει το μυαλό μας μια δεδομένη στιγμή που βιώνει ή που κοιτάει.
Ένας λόγος που δεν θα εκπλήρωνα ένα όνειρο;, όταν το όνειρο αυτό είναι ο εφιάλτης των ανθρώπων που αγαπώ και έχω δεσμευτεί κοντά τους, όταν το όνειρο αυτό θα αφήσει πίσω του δάκρυα και πόνο σε κάποιους άλλους κι όταν εγώ δεν μπορώ, ή δεν θέλω, ή δεν έχω την δύναμη να ξεπεράσω τους ηθικούς και συναισθηματικούς φραγμούς μου γιατί σε κάθε τι που κάνω, βιώνω και την "πραγματικότητα" των ανθρώπων που με περιβάλουν και δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι που δεν θα άντεχα να μου κάνουν εμένα.

Λογική η σκέψη μου; ή σκέψη των αισθήσεων;

Μπορεί μια μέρα να βρεθείς σε έναν αγρό και να κόψεις ένα λουλούδι. Μπορείς να αισθανθείς την ανάγκη σου να το κόψεις, μπορείς να αισθανθείς την στιγμή που το έκοβες και την στιγμή που το κράτησες στο χέρι σου και το μοίρισες και μπορείς ύστερα να πεις ότι έζησα την στιγμή μου όπως την αισθανόμουν.
Μπορεί μια μέρα να βρεθείς σε έναν αγρό και να κάνεις την ίδια κίνηση, να κόψεις ένα λουλούδι. Και ύστερα να κάτσεις κάτω, να παρατηρήσεις τα απίστευτα χρώματα των πεταλών του, να δεις πως ιριδίζουν στο άγκιγμα του ήλιου και τα χρυσά στίγματα που δημιουργούνται πάνω σε αυτά, μπορείς να νοιώσεις πόσο υγρά είναι απο κάτω, να αναρωτηθείς για αυτό το μικρό θάυμα της φύσης πως ένας σπόρος μεταλάσεται σε κάτι τόσο αρμονικό και όμορφο. Να κλείσεις τα μάτια σου και να ταξιδέψεις στο αρωμά του, να αισθανθείς την ενεργειά του.

Και στις δύο περιπτώσεις έζησες την ίδια στιγμή με τις αισθήσεις σου, την δεύτερη όμως την μετέτρεψες σε όνειρο, την δεύτερη επέλεξες να μην την αντικρίσεις με το βλέμα της συνήθειας.

Αφήνωντας κάποιες στιγμές να περνάνε κάτω απο το βλέμμα της συνήθειας χάνουμε πολλές που θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε σε όνειρο, όχι με την σκέψη μας ή την λογική μας, αλλά ελευθερόνωντας όλο μας το είναι να βυθιστεί στην απόλαυση των αισθήσεων.

Δεν αρκεί να κοιτάς το φεγγάρι, πρέπει να αισθάνεσαι την αύρα και την δυναμή του, μόνο τότε βιώνεις την μαγεία του...

Συνήθως προτιμώ να βλέπω τις στιγμές να περνάνε, και να ψάχνω αυτή που θα με βγάλει στο όνειρο, χωρίς να με πειράζει για το ταξίδι, αρκεί αυτή η χώρα να κρατά ένα άρωμα μέσα της, που να οσφρίζομαι από την ώρα που την πλησιάζω, που αρχίζω να χάνομαι μέσα της ίσως για πάντα ίσως για λίγο.
..............................................
......................................................
Ίσως...
γιατί όλα αυτά είναι μια σκέψη μόνο, μια αντίληψη της αξίας που θα δώσουμε στο κάθε όνειρο.

serenite

Δεν ξέρω αν θυμάσαι κάποιον Castaneda και το δάσκαλό του, τον Don Juan. Ο Castaneda λοιπόν ήθελε να μάθει κάτι για τα πράγματα, που συμβαίνουν στις απέραντες εκτάσεις των θαμνοδασών του Μεξικού.

Ο Don Juan λέει:
-Το βλέπεις αυτό;

Και ο Castaneda απαντά:
-Τι; Δε βλέπω τίποτα.

Την επόμενη φορά ο Don Juan πάλι του λέει:
-Κοίτα εδώ. Κοίτα λίγο εδώ!

Και ο Castaneda κοιτάζει και λέει:
-Δε βλέπω τίποτα.

Ο Don Juan απελπίζεται, γιατί θέλει πραγματικά να του μάθει πώς "βλέπει" κανείς.
Τελικά να μη μακρυγορώ ο Don Juan βρίσκει τη λύση:
-Τώρα καταλαβαίνω πιο είναι το πρόβλημά σου, του λέει.
-Μπορείς να δεις μόνο τα πράγματα, που μπορείς να εξηγήσεις.
Ξέχασε λοιπόν τις εξηγήσεις σου και τότε θα "Δεις"!

Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση στην όμορφη κουβέντα σας.

Μιλάμε για αληθινή ζωή. Παρακαλώ ακούστε μια ιστορία.

Ένα παιδί σαν όλα τα άλλα γεννήθηκε. Κατά τη διάρκεια της «διαπαιδαγώγησης» του από την οικογένεια, το σχολείο, και το περίγυρο (κοινωνικό, θρησκευτικό, πολιτικό) το παιδί αυτό σε συνδυασμό με τα ψυχικά του χαρακτηριστικά γέμισε φόβο. Άλλωστε τι πιο εύκολο από το να γεμίσεις ένα παιδί με φόβο ειδικά σε προηγούμενες εποχές.

Όλοι συνειδητά ή ασυνείδητα πρόσθεσαν και μια πληγή μέσα του.

Αν κάνεις αυτό θα σου συμβεί το άλλο, αν παρακούσεις θα τιμωρηθείς, και μέσα από ψυχική αλλά και σωματική βία κατάφεραν ότι σήμερα καταφέρνει ο άνθρωπος.
Να γεμίσει τις παιδικές ψυχούλες με ενοχές, με τύψεις και πάνω από όλα με ένα θανατερό φόβο.

Τον φόβο της ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ τον φόβο των ανθρώπων.

Το παιδί αυτό, μεγάλος άντρας πια, δεν τολμάει να διηγηθεί στους ανθρώπους ούτε τους εφιάλτες του. Τρομάζουν και φεύγουν.

Φοβάται τους ανθρώπους, τη ζωή, το άγνωστο, τα βράδια ξενυχτά από το άγχος και την ανησυχία του. Δεν κοιτάει τους άλλους στα μάτια, τρέμει με την ιδέα ότι κάποιος θα ενοχληθεί από αυτόν. Τρέμει την τιμωρία που σαν παιδί ελάμβανε.

Ταυτόχρονα αυτή η πίεση που δέχεται σε όλα τα επίπεδα, βγαίνει σε επιθετικότητα προς τα αγαπημένα, οικεία του πρόσωπα. Αυτό του δημιουργεί ακόμα μια πληγή.

Σας παρακαλώ να μου πείτε τι θα προτείνατε σε αυτόν τον άνθρωπο......
Αυτή είναι μια ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ μα συγχρόνως και ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ.

*** Παρακαλώ λάβετε υπόψη σας ότι ένας άνθρωπος βαθιά μέσα στο πόνο είναι δύσκολο να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του για να ωραιοποιήσει την πραγματικότητα, όπως δύσκολο είναι και να προσευχηθεί και να διαλογισθεί.....
Αυτό βέβαια δεν περιορίζει ούτε τις προτάσεις μας αλλά ούτε και τις απόψεις μας.......

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ