- Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:quote:
Επιπλέον θα συμφωνήσω με αυτά που λέτε και θα προσθέσω πως πρέπει και ο δέκτης να είναι θετικός στοιχειωδώς...υπάρχουν άνθρωποι τρομερά κλειστοί σε οτιδήποτε μη γήινο. Επίσης όντως, λέγεται πως στην πραγματικότητα οι νεκροί καθόλου δεν ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν μαζί μας κ είναι μια χαρά εκεί που είναι.Εγω ισχυρίζομαι ότι η επικοινωνία αυτή έχει τους κώδικές της αλλά δεν υπόκειται στις κατηγοριοποιήσεις όπως τις αντιλαμβάνεται ο μέσος άνθρωπος. Εδώ και χιλιάδες χρόνια έχουν γραφτεί πολλά, ειδικά στην ανατολική παράδοση, που αν τα σκαλίσεις λίγο θα εκπλαγείς για το πόσο σύγχρονα δείχνουν. Ακόμα και στην Ελληνική μεταφυσική παράδοση (βλ. Πυθαγόρας) υπάρχουν περίπου τα ίδια σε ανησυχητικό βαθμό με τους ανατολικούς.
Το κύριο νόημα είναι πως οι ζωές στη Γη όπως τις αντιλαμβανόμαστε (ή κάποιες από αυτές), κάποια στιγμή ταυτίζονται σε επίπεδο συνείδησης με τις ζωές άλλων όντων, σε άλλες διαστάσεις ύπαρξης (δεν τις ταυτίζω απαραίτητα με τις διαστάσεις που αναφέρει η γνωστή φυσική). Γύρω από αυτό έχουν δοθεί πολλά ονόματα και ερμηνείες, δεν έχει νόημα να τα αναφέρουμε. Αυτό που έχει νόημα είναι πως τα διάφορα δρώμενα εδώ, ψυχικά και πνευματικά, αντηχούνται σε άλλου είδους υπάρξεις. Εμείς σαν ζώντες θεωρούμε ότι υπάρχουν νεκροί (δηλαδή άνθρωποι που πέθαναν, με κάποιο τρόπο επιβίωσαν), στην ουσία υπάρχει κάποια άλλη διάσταση ύπαρξης με την οποία αλληλεπιδρούμε. Η ερμηνεία που δίνουμε ότι οι νεκροί ενδιαφέρονται ή δεν ενδιαφέρονται για εμάς, δεν αφορά τα πρόσωπα που έχουν αποχωρήσει, αλλά για ζεύξεις. Επιτυχείς ή όχι, όντων όμως άλλων διαστάσεων που αποκόπηκαν, λόγω ότι ο γήινος ανταποκριτής τους έφυγε από τη ζωή.
Στη συνέχεια κάποιοι από αυτούς θα δημιουργήσουν νέες ζεύξεις με άλλες ζωές ανθρώπων εδώ, τις όποιες κάποτε, κάποιοι από εμάς, αντιλαμβανόμαστε ως μετενσαρκώσεις. Έτσι ένα είδος πληροφορίας, κάποιες εμπειρίες της γήινης ύπαρξης δηλαδή, μεταφέρεται κάπου αλλού και παραμένει εκεί, επιλεκτικά και σε αφηρημένη μορφή. Το πόσο υπάρχει τώρα η λεγόμενη "μετά θάνατον ζωή", είναι κάτι το σχετικό. Κυρίως εξαρτάται από το τι θεωρείς πως είναι η ζωή. Αν κατά τα διάρκεια της δικής σου ζωής σου στη Γη, επιτύχεις σύγκλιση με κάποιο από τα όντα της άλλης διάστασης, στην ουσία θα ενοποιηθείς σε επίπεδο συνείδησης με αυτό, από την μια χάνεις την ατομικότητα σου (αυτό που θεωρείς τουλάχιστον). Αλλά από την άλλη διατηρείς την αίσθηση της συνέχειας, τουλάχιστον σε αυτό που ονομάζουμε πνευματικό ή ψυχικό επίπεδο και μετά θάνατον.
Δεν ξέρω αν σε κάλυψα με τις θέσεις μου, χρησιμοποίησα όσο το δυνατόν λιγότερη ορολογία θρησκευτικού/μεταφυσικού τύπου.
το διάβασα 2 φορές αλλά μπορεί να χεριαστεί και τρίτη!Με λίγα λόγια, κατάλαβα οτι λες πως υπάρχει ουσιαστικά ένα είδος ενέργειας/πληροφορίας, το οπόιο επιβιώνει και σε άλλες διαστάσεις ύπαρξης, για τις οποίες δεν έχουμε τα κατάλληλα μέσα για να τις αντιληφθούμε. Αυτο που δεν κατάλαβα είναι το σημείο που γράφεις πως κάποιοι πετυχαίνουν σύγκλιση με ον της άλλης διάστασης και κάποιοι όχι? Έτσι το κατάλαβα εγώ τουλάχιστον!Εξήγησέ μου αυτό το κομμάτι όταν βρεις χρόνο σε παρακαλώ!
quote:quote:Δεσμεύομαι για το χειμώνα
(με μάσκα ή χωρίς)Έχω πολλά χρόνια να μπω στο φόρουμ και να δω κάτι ενδιαφέρον. Μακάρι να μπορούσα να εγγραφώ κάπου ώστε όταν ήταν να ανοίξεις το θέμα που λες, να ενημερωνόμουν αυτόματα.
quote:
Το πόσο υπάρχει τώρα η λεγόμενη "μετά θάνατον ζωή", είναι κάτι το σχετικό. Κυρίως εξαρτάται από το τι θεωρείς πως είναι η ζωή. Αν κατά τα διάρκεια της δικής σου ζωής σου στη Γη, επιτύχεις σύγκλιση με κάποιο από τα όντα της άλλης διάστασης, στην ουσία θα ενοποιηθείς σε επίπεδο συνείδησης με αυτό, από την μια χάνεις την ατομικότητα σου (αυτό που θεωρείς τουλάχιστον). Αλλά από την άλλη διατηρείς την αίσθηση της συνέχειας, τουλάχιστον σε αυτό που ονομάζουμε πνευματικό ή ψυχικό επίπεδο και μετά θάνατον.Θέτω μια άκαιρη ερώτηση και πιθανά έχει συζητηθεί χίλιες φορές εδώ γύρω οπότε συγνώμη εκ των προτέρων: άμα ο φορέας της συνείδησης είναι ο εγκέφαλος, τότε 1) ποιος είναι ο φορέας της μετά θάνατον 2) ποια η σχέση της συνείδησης με τον χρόνο μετά θάνατον
υπάρχει και η θεωρία, πως εκτός από το σαρκικό σώμα, υπάρχει και το πνευματικό (η άυρα, η ενέργεια) , το οποίο και επιβιώνει μεταφερόμενο σε ένα άλλο επίπεδο. Δεν είναι απαραίτητο δλδ να είναι κάτι τόσο συγκεκριμένο όπως η "συνείδηση", την οποία έχουμε όλοι συνυφασμένη με την αντίληψη, τον εγκέφαλο κτλ.Εγώ πιστεύω πως ΑΝ υπάρχει κάτι να ζει και να συνεχίζει και να μετουσιώνεται, είναι ουσιαστικά το πνευματικό μας είναι, το οποίο δεν είναι ορατό αλλά υπάρχει. Αλλά νομίζω οι άνθρωποι κολλάμε πολύ στις λέξεις και προσπαθούμε να βάλουμε σε καλούπια και επιστημονικές θεωρίες, κάτι που απλά υπάρχει, επειδή έτσι έχουμε μάθει και έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε τον κόσμο γύρω μας.Αυτο το συμπέρασμα έχω βγάλει μέτά από αρκετό διάβασμα σχετικά που στραμπουλούσα το μυαλό μου να αντιληφθώ θεωρίες που δεν ήταν γηινες και οικειες.
quote:
Αυτο που δεν κατάλαβα είναι το σημείο που γράφεις πως κάποιοι πετυχαίνουν σύγκλιση με ον της άλλης διάστασης και κάποιοι όχι? Έτσι το κατάλαβα εγώ τουλάχιστον!Εξήγησέ μου αυτό το κομμάτι όταν βρεις χρόνο σε παρακαλώ!
Ναι. Και ο λόγος που πολλές φορές γράφω κάτι (που δείχνει αφηρημένο), ειναι σχετικά σκόπιμος. Δεν θέλω να "εκβιάσω" ερμηνείες από τον άλλον ή να του επιβάλλω τις απόψεις μου μέσα από δαιδαλώδεις φλυαρίες. Μην ξεχνάς ότι βρισκόμαστε σε ηλεκτρονικό μέσο και όπως και να το κάνεις, δεν έχεις μπροστά σου τον άλλον να δεις πως εκφράζεται. Χάνεις ήδη ένα κομμάτι πληροφορίας από εκεί. Στο κομμάτι που ρωτάς, θα γράψω προσεχώς κάποιες δικές μου σκέψεις.
quote:
το μόνο "αγκαθάκι" που έχω συχνά πυκνά σαν σκέψη ότνα συλλογίζομαι κ προβληματίζομαι για σχετικά θέματα, είναι ΜΗΠΩΣ τελικά τα πράγματα είναι απολύτως απλά και ακριβώς συτά που αντιλαμβανόμαστε και εμείς προσπαθούμε να πλάσουμε σύνθετες θεωρίες για ξορκίσουμε το φθαρτό της ύπαρξής μας...
Τις περισσότερες φορές, αυτό συμβαίνει. Ταλαιπωρούμε άδικα το μυαλό μας και τα απλά τα κάνουμε δύσκολα. Άλλωστε, αυτή είναι και η δουλειά του νοητικού μας : να σκέφτεται και να μας ταλαιπωρεί ... 
quote:
υπάρχει και η θεωρία, πως εκτός από το σαρκικό σώμα, υπάρχει και το πνευματικό (η άυρα, η ενέργεια) , το οποίο και επιβιώνει μεταφερόμενο σε ένα άλλο επίπεδο. Δεν είναι απαραίτητο δλδ να είναι κάτι τόσο συγκεκριμένο όπως η "συνείδηση", την οποία έχουμε όλοι συνυφασμένη με την αντίληψη, τον εγκέφαλο κτλ.
Το πνευματικό σώμα υπάρχει αλλά όχι σε όλους. Προκύπτει (δημιουργείται δηλ) μέσα από κατάλληλες και επίπονες εσωτερικές διεργασίες. Δεν μπορούν να το φτιάξουν όλοι και δεν είναι και απαραίτητο δηλ. για την ζωή ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος ζει μια χαρά και χωρίς πνευματικό σώμα.
quote:
HereticΝομοτελειακά εύλογο να προκύπτει αυτή η ερώτηση, η μητέρα όλων των ερωτήσεων μάλλον. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως συνείδηση, η οποία είναι εξαρτώμενη του φυσικού σώματος, όπως και των περιορισμών της χωροχρονικής διάστασης (αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως σύμπαν), είναι προφανές ότι είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ύπαρξη εγκεφάλου και λογικό να τερματίζει με τον θάνατο του φορέα.
Πάλι στην ανατολική παράδοση έχει αναφερθεί εξ΄αρχής αυτή η συνθήκη, οπότε δεν θα πω κάτι νέο. Εμπειρίες και μαρτυρίες σε οριακά φαινόμενα και καταστάσεις, κατέγραψαν πάντως ότι σε περιπτώσεις "επιστροφών" υπήρξαν βιώματα τα οποία διαφέρουν από την καθημερινή αντίληψη αυτού που ονομάζουμε συνείδηση. Αναφέρομαι σε περιπτώσεις εγκεφαλικά νεκρών, ανθρώπων (στους οποίους δεν υπήρχε ένδειξη εγκεφαλικής δραστηριότητας).
Μετα την επαναφορά τους (με τις γνωστές ιατρικές μεθόδους ανάνηψης) ανέφεραν εμπειρίες έξω από τον γήινο χώρο και χρόνο, και κυρίως απόκτηση νέας γνώσης, η οποία προέκυπτε με φυσικό και ανεμπόδιστο τρόπο. Αν τώρα κάποιος θέλει να πιστεύει πως αυτά είναι ψέμματα, παραισθήσεις και υπερβολές, δεν θα του χαλάσω το χατίρι. Έτσι κι αλλιώς, αυτά είναι μεμονωμένες περιπτώσεις και όχι ο κάνονας, οπότε πάλι πολύ εύλογα προκύπτει το ερώτημα: "γιατί μόνο αυτοί και όχι όλοι, γιατί όχι και εγώ;", στο οποίο πάλι δεν υπάρχουν απαντήσεις. Για την ώρα.
Πως εξηγείς την συνείδηση κάποιων ιδιαίτερων συναισθημάτων ή ακόμη την συνείδηση κάποιων σύνθετων συναισθημάτων ; Π.χ. εκφράσεις του τύπου "συνειδητοποίησα ένα μεγάλο κενό μέσα μου" - απώλεια, κενότητα ή "συνειδητοποίησα πόσο μικρός ήμουν απέναντί του" - ταπεινοφροσύνη, ταπεινότητα ή "κατάλαβα πως αυτή η πληγή δεν θα κλείσει ποτέ", πόνος προερχόμενος όχι από φυσικά αίτια, συναισθηματικός πόνος.
Ρίχνω στην κουβέντα κι αυτό :
http://cogsci.phs.uoa.gr/fileadmin/cogsci.phs.uoa.gr/uploads/files/diplomatikes/Desypri_Evgenia_.pdf
Edited by - kangaro on 23/07/2020 09:25:57
quote:Πως εξηγείς την συνείδηση κάποιων ιδιαίτερων συναισθημάτων ή ακόμη την συνείδηση κάποιων σύνθετων συναισθημάτων ; Π.χ. εκφράσεις του τύπου "συνειδητοποίησα ένα μεγάλο κενό μέσα μου" - απώλεια, κενότητα ή "συνειδητοποίησα πόσο μικρός ήμουν απέναντί του" - ταπεινοφροσύνη, ταπεινότητα ή "κατάλαβα πως αυτή η πληγή δεν θα κλείσει ποτέ", πόνος προερχόμενος όχι από φυσικά αίτια, συναισθηματικός πόνος.
Δεν βλέπω κάτι το ιδιαίτερο σε αυτά που αναφέρεις, θεωρώ ότι πρόκειται για λεκτικές εκφράσεις σύνθετων συναισθημάτων. Ακόμα και οι πιο βαθιές λειτουργίες της συνείδησης, ο πυρήνας της μάλλον που ειναι η αυτοσυνείδηση (και η αίσθηση του εαυτού), θεωρώ πως ειναι ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες. Το ότι η καλλιέργεια (και η επέκταση) της κατάστασης αυτής ειναι χρήσιμη, μάλλον απαραίτητη, για την ζεύξη με τα άλλα επίπεδα ύπαρξης (ή υπερσυνείδηση, όπως ονομάζεται από κάποιους) ειναι ένα άλλο θέμα.
Τότε όμως μπαίνουμε στο μεταφυσικό, στη ζώνη του λυκόφωτος. Βάζουμε λοιπόν την επιστήμη μέσα στον χαρτοφύλακά μας και προχωράμε με τη διαίσθηση. Εδώ δεν υπάρχουν στέρεες ερμηνείες για αυτά. Οριακά φαινόμενα, Siddhis και κάμψη της κοινά αποδεκτής πραγματικότητας, μπορούν να χαρακτηριστούν από ψύχωση και παράνοια μέχρι τον νου πάνω στην ύλη, παρεμβάσεις από μη Γήινα πεδία και παραψυχολογία. Ο καθένας θα κρίνει μόνο απ' τα βιώματά του.
quote:quote:
το μόνο "αγκαθάκι" που έχω συχνά πυκνά σαν σκέψη ότνα συλλογίζομαι κ προβληματίζομαι για σχετικά θέματα, είναι ΜΗΠΩΣ τελικά τα πράγματα είναι απολύτως απλά και ακριβώς συτά που αντιλαμβανόμαστε και εμείς προσπαθούμε να πλάσουμε σύνθετες θεωρίες για ξορκίσουμε το φθαρτό της ύπαρξής μας...Τις περισσότερες φορές, αυτό συμβαίνει. Ταλαιπωρούμε άδικα το μυαλό μας και τα απλά τα κάνουμε δύσκολα. Άλλωστε, αυτή είναι και η δουλειά του νοητικού μας : να σκέφτεται και να μας ταλαιπωρεί ...
quote:
υπάρχει και η θεωρία, πως εκτός από το σαρκικό σώμα, υπάρχει και το πνευματικό (η άυρα, η ενέργεια) , το οποίο και επιβιώνει μεταφερόμενο σε ένα άλλο επίπεδο. Δεν είναι απαραίτητο δλδ να είναι κάτι τόσο συγκεκριμένο όπως η "συνείδηση", την οποία έχουμε όλοι συνυφασμένη με την αντίληψη, τον εγκέφαλο κτλ.Το πνευματικό σώμα υπάρχει αλλά όχι σε όλους. Προκύπτει (δημιουργείται δηλ) μέσα από κατάλληλες και επίπονες εσωτερικές διεργασίες. Δεν μπορούν να το φτιάξουν όλοι και δεν είναι και απαραίτητο δηλ. για την ζωή ενός ανθρώπου. Ο άνθρωπος ζει μια χαρά και χωρίς πνευματικό σώμα.
άρα επιβιώνει στο "μετά" μόνο ένα ποσοστό ανθρώπων? Αν υποθέσουμε πως κάτι επιζεί μετά τον σωματικό θάνατο και αυτό έχει πνευματική υπόσταση. Ή είσαι της άποψης πως ό,τι υπάρχει εδώ και μετά απλά παύουμε να υπάρχουμε οριστικά?
Σκέφτομαι πως όλα είναι πολύ απλά ίσως, δλδ, γεννιόμαστε, υπάρχουμε, πεθαίνουμε, τέλος.Και εμείς προσπαθούμε να βρούμε μεταφυσικές θεωρίες...Αλλά από την άλλη, η συνείδηση κ το πνεύμα μας είναι τόσο "αγύμναστα" πλέον, που και να υπάρχει κάτι άλλο, απλά δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό και το όλο σύστημα των δυτικών κοινωνιών, καθόλου δεν ευνοεί την εκβάθυνση και την προσέγγιση του κέντρου μας.Είναι χόμπι για λίγους. Άρα, εφόσον δεν γνωρίζω πραγματικά τις δυνατότητές μου ως άνθρωπος, πώς μπορώ να πω οτι γνωρίζω αληθινά την πραγματικότητα? Αυτές είναι κάποιες σκέψεις που φαντάζομαι όλοι αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσά τους...."Ποτέ δεν ξέρεις με ποιον μιλάς", Berthold Brecht, "Η όπερα της πεντάρας"
quote:
άρα επιβιώνει στο "μετά" μόνο ένα ποσοστό ανθρώπων? Αν υποθέσουμε πως κάτι επιζεί μετά τον σωματικό θάνατο και αυτό έχει πνευματική υπόσταση. Ή είσαι της άποψης πως ό,τι υπάρχει εδώ και μετά απλά παύουμε να υπάρχουμε οριστικά?
Κοίταξε, εγώ γενικότερα είμαι της άποψης πως τίποτε δεν "είναι". Τάσσομαι δηλ. περισσότερο με το "γίγνεσθαι", παρά με το "είναι". Υπό αυτής της οπτικής, στον τίτλο ας πούμε του θέματος "η συνέχεια της ψυχής", θα έλεγα ναι, υπάρχει ένα είδος συνέχειας αλλά δεν είναι παντοτινό. Αργά ή γρήγορα, αυτή η "συνέχεια της ψυχής" παύει να υπάρχει και ως συνέχεια (δηλ. μπορεί να γίνεται α-συνέχεια) αλλά και ως ψυχή (με όποια πιθανή, παρακινδυνευμένη ή όχι, ερμηνεία δοθεί στο ουσιαστικό "ψυχή").
Στην ερώτησή σου λοιπόν, θα σου απαντούσα ναι. Προφανώς αναφέρεσαι, αν καταλαβαίνω καλά, σε κάποιο είδος αθανασίας. Ναι, θα σου έλεγα, μπορεί να υπάρξει, αλλά όχι για όλους και όχι για πολύ. Δηλ. ακόμη κι αυτό που θεωρούμε "αθάνατο", έχει διάρκεια ύπαρξης, μικρή ή μεγάλη (δεν έχει σημασία) και μετά από αυτήν την διάρκεια, ακόμη και αυτό το "αθάνατο" παύει να υπάρχει. Υπό αυτής της έννοιας, δεν υπάρχει τίποτε παντοτινό. Στην κυριολεξία δηλ. τίποτε. Τα πάντα αλλάζουν, μεταλλάσσονται ή μετουσιώνονται. Πότε και τίποτε δεν παραμένει στο "είναι" του.
Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι κάτι "επιβιώνει" του θανάτου, δηλ. γίνεται α-θάνατο, αυτή η αθανασία αφ' ενός δεν είναι για όλους, αφ' ετέρου δεν είναι κι αυτή παντοτινή. Υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα ανθρώπων που μετά θάνατον έχουν περάσει σε κάποιο είδος αθανασίας μέσα π.χ από την Τέχνη, δηλ. μέσα από μια παρακαταθήκη ή κληρονομιά που άφησαν στους υπόλοιπους όταν ήταν εν ζωή. Εμένα μ' αρέσει αυτό να το ονομάζω "ίχνος". Τα ίχνη μας δηλ. που αφήσαμε, που αφήνουμε ή που θα αφήσουμε όταν κλείσουμε τους γήινους λογαριασμούς μας κι αναχωρήσουμε από τον μάταιο τούτο κόσμο. Ακόμη όμως κι αυτό το ίχνος έχει διάρκεια ύπαρξης. Αργά ή γρήγορα, χάνεται.
Ίχνη όμως δεν αφήνουμε όλοι. Για να μπορέσει κάποιος να αφήσει ένα ίχνος αφού εγκαταλείψει τα γήινα, θα πρέπει όσο υπήρχε στα γήινα να έχει δημιουργήσει ένα "εγώ", ( έναν εαυτό δηλ. με ιδιαίτερες δεξιότητες και δυνάμεις ) που θα του το έχει επιτρέψει να το κάνει. Τώρα θα μου πεις, ο Θάνατος αφήνει ίχνη ; Ασφαλώς και αφήνει. Για ρώτα την θεία σου ... 
Ξέρεις, ο σκοπός της ύπαρξής μας δεν είναι να αφήσουμε ίχνη. Όσοι ας πούμε μέσα από την Τέχνη τους έχουν πραγματικά αφήσει τα ίχνη τους σε μας, όσο ζούσαν δεν το σκεφτόντουσαν αυτό. Δεν ήταν αυτοσκοπός τους δηλ. Αν π.χ ζούσε σήμερα ο μεγάλος Τσιτσάνης και τον ρωτούσαμε "Δάσκαλε, ότι έγραψες, το έγραψες για να το βρουν μετά οι άλλοι ; Για να αφήσεις το ίχνος σου ;", το πιθανότερο είναι να πέρναμε μια απάντηση του τύπου "Tι 'ναι αυτά που λες ρε ; Για την πάρτη μου το έγραψα". Αυτό μας δείχνει πως τα ίχνη που αφήνουμε ή που θα αφήσουμε, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν γίνονται αντιληπτά από εμάς όσο ζούμε.
quote:
Άρα, εφόσον δεν γνωρίζω πραγματικά τις δυνατότητές μου ως άνθρωπος, πώς μπορώ να πω οτι γνωρίζω αληθινά την πραγματικότητα?
Ασφαλώς και δεν μπορείς να το πεις. Αν το έλεγες, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα συζητούσαμε τώρα. Άλλωστε, κανένας μας δεν μπορεί να το πει αυτό.
Αυτό που γνωρίζουμε, άλλος πολύ, άλλος λιγότερο, άλλος λίγα, άλλος περισσότερα, είναι κομμάτια της πραγματικότητας αναλόγως του επιπέδου της συνειδητότητας που έχει φτάσει ο καθένας μας μέσα από την εσωτερική του εργασία. Μέσα από τα βιώματά του, για να το πω πιο απλά. (Το "εσωτερική εργασία" παραπέμπει σε πράξη ή πράξεις που ας πούμε πρέπει να γίνουν από κάποιον όταν ασχολείται με τον εαυτό του και δεν είναι και απαραίτητο να ακολουθηθεί το ίδιο από όλους) Το βίωμα όμως είναι κατ' εξοχήν εσωτερική διεργασία.
Ορισμένα κομμάτια αυτής της πραγματικότητας (που είναι μία, καθολική και ομοούσια για όλους) μπορούν να ειπωθούν, μπορούν δηλ. να γίνουν έκφραση και να μεταφερθούν λεκτικά, να γίνουν λόγος και να αποτελέσουν ένα θέμα χαλαρής συζήτησης μέσα σε ένα φόρουμ κατά την διάρκεια ενός απογευματινού καφέ. Όσα από αυτά τα κομμάτια όμως δεν μπορούν να γίνουν λόγος (γιατί υπάρχουν και τέτοια κομμάτια) μπορούν να γίνουν νότες και μουσική, ενώ άλλα μπορούν να γίνουν πίνακες ζωγραφικής, θέατρο ή χορός. Υπάρχουν και κάποια άλλα κομμάτια της πραγματικότητας βέβαια, που μπορούν να γίνουν και σιωπή.
Κι όπως λέει κι ο Ψαραντώνης, "Όλες οι αλήθειες μπορούν να ειπωθούν με σιωπή, με ψίθυρο και με κραυγή."
Edited by - kangaro on 23/07/2020 20:10:37
quote:
HereticΑκόμα και οι πιο βαθιές λειτουργίες της συνείδησης, ο πυρήνας της μάλλον που ειναι η αυτοσυνείδηση (και η αίσθηση του εαυτού), θεωρώ πως ειναι ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες.
Και η θεωρία των κέντρων του ανθρώπου ;
quote:Κοίταξε, εγώ γενικότερα είμαι της άποψης πως τίποτε δεν "είναι". Τάσσομαι δηλ. περισσότερο με το "γίγνεσθαι", παρά με το "είναι". Υπό αυτής της οπτικής, στον τίτλο ας πούμε του θέματος "η συνέχεια της ψυχής", θα έλεγα ναι, υπάρχει ένα είδος συνέχειας αλλά δεν είναι παντοτινό. Αργά ή γρήγορα, αυτή η "συνέχεια της ψυχής" παύει να υπάρχει και ως συνέχεια (δηλ. μπορεί να γίνεται α-συνέχεια) αλλά και ως ψυχή (με όποια πιθανή, παρακινδυνευμένη ή όχι, ερμηνεία δοθεί στο ουσιαστικό "ψυχή").
Στην ερώτησή σου λοιπόν, θα σου απαντούσα ναι. Προφανώς αναφέρεσαι, αν καταλαβαίνω καλά, σε κάποιο είδος αθανασίας. Ναι, θα σου έλεγα, μπορεί να υπάρξει, αλλά όχι για όλους και όχι για πολύ. Δηλ. ακόμη κι αυτό που θεωρούμε "αθάνατο", έχει διάρκεια ύπαρξης, μικρή ή μεγάλη (δεν έχει σημασία) και μετά από αυτήν την διάρκεια, ακόμη και αυτό το "αθάνατο" παύει να υπάρχει. Υπό αυτής της έννοιας, δεν υπάρχει τίποτε παντοτινό. Στην κυριολεξία δηλ. τίποτε. Τα πάντα αλλάζουν, μεταλλάσσονται ή μετουσιώνονται. Πότε και τίποτε δεν παραμένει στο "είναι" του.
Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι κάτι "επιβιώνει" του θανάτου, δηλ. γίνεται α-θάνατο, αυτή η αθανασία αφ' ενός δεν είναι για όλους, αφ' ετέρου δεν είναι κι αυτή παντοτινή. Υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα ανθρώπων που μετά θάνατον έχουν περάσει σε κάποιο είδος αθανασίας μέσα π.χ από την Τέχνη, δηλ. μέσα από μια παρακαταθήκη ή κληρονομιά που άφησαν στους υπόλοιπους όταν ήταν εν ζωή. Εμένα μ' αρέσει αυτό να το ονομάζω "ίχνος". Τα ίχνη μας δηλ. που αφήσαμε, που αφήνουμε ή που θα αφήσουμε όταν κλείσουμε τους γήινους λογαριασμούς μας κι αναχωρήσουμε από τον μάταιο τούτο κόσμο.
Ίχνη όμως δεν αφήνουμε όλοι. Για να μπορέσει κάποιος να αφήσει ένα ίχνος αφού εγκαταλείψει τα γήινα, θα πρέπει όσο υπήρχε στα γήινα να έχει δημιουργήσει ένα "εγώ", ( έναν εαυτό δηλ. με ιδιαίτερες δεξιότητες και δυνάμεις ) που θα του το έχει επιτρέψει να το κάνει. Τώρα θα μου πεις, ο Θάνατος αφήνει ίχνη ; Ασφαλώς και αφήνει. Για ρώτα την θεία σου ...
Ξέρεις, ο σκοπός της ύπαρξής μας δεν είναι να αφήσουμε ίχνη. Όσοι ας πούμε μέσα από την Τέχνη τους έχουν πραγματικά αφήσει τα ίχνη τους σε μας, όσο ζούσαν δεν το σκεφτόντουσαν αυτό. Δεν ήταν αυτοσκοπός τους δηλ. Αν π.χ ζούσε σήμερα ο μεγάλος Τσιτσάνης και τον ρωτούσαμε "Δάσκαλε, ότι έγραψες, το έγραψες για να το βρουν μετά οι άλλοι ; Για να αφήσεις το ίχνος σου ;", το πιθανότερο είναι να πέρναμε μια απάντηση του τύπου "Tι 'ναι αυτά που λες ρε ; Για την πάρτη μου το έγραψα". Αυτό μας δείχνει πως τα ίχνη που αφήνουμε ή που θα αφήσουμε, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν γίνονται αντιληπτά από εμάς όσο ζούμε.
quote:
Άρα, εφόσον δεν γνωρίζω πραγματικά τις δυνατότητές μου ως άνθρωπος, πώς μπορώ να πω οτι γνωρίζω αληθινά την πραγματικότητα?Ασφαλώς και δεν μπορείς να το πεις. Αν το έλεγες, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα συζητούσαμε τώρα. Άλλωστε, κανένας μας δεν μπορεί να το πει αυτό.
Αυτό που γνωρίζουμε, άλλος πολύ, άλλος λιγότερο, άλλος λίγα, άλλος περισσότερα, είναι κομμάτια της πραγματικότητας αναλόγως του επιπέδου της συνειδητότητας που έχει φτάσει ο καθένας μας μέσα από την εσωτερική του εργασία. Μέσα από τα βιώματά του, για να το πω πιο απλά. (Το "εσωτερική εργασία" παραπέμπει σε πράξη ή πράξεις που ας πούμε πρέπει να γίνουν από κάποιον όταν ασχολείται με τον εαυτό του και δεν είναι και απαραίτητο να ακολουθηθεί το ίδιο από όλους) Το βίωμα όμως είναι κατ' εξοχήν εσωτερική διεργασία.
Ορισμένα κομμάτια αυτής της πραγματικότητας (που είναι μία, καθολική και ομοούσια για όλους) μπορούν να ειπωθούν, μπορούν δηλ. να γίνουν έκφραση και να μεταφερθούν λεκτικά, να γίνουν λόγος και να αποτελέσουν ένα θέμα χαλαρής συζήτησης μέσα σε ένα φόρουμ κατά την διάρκεια ενός απογευματινού καφέ. Όσα από αυτά τα κομμάτια όμως δεν μπορούν να γίνουν λόγος (γιατί υπάρχουν και τέτοια κομμάτια) μπορούν να γίνουν νότες και μουσική, ενώ άλλα μπορούν να γίνουν πίνακες ζωγραφικής, θέατρο ή χορός. Υπάρχουν και κάποια άλλα κομμάτια της πραγματικότητας βέβαια, που μπορούν να γίνουν και σιωπή.
Κι όπως λέει κι ο Ψαραντώνης, "Όλες οι αλήθειες μπορούν να ειπωθούν με σιωπή, με ψίθυρο και με κραυγή."
Edited by - kangaro on 23/07/2020 20:10:37
Καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς. Είπες την σωστή λέξη...μετουσίωση. Υπαρχει ένα πολύ ενδιαφέρον σύντομο βιντεάκι στο ιντερνετ που λέγεται "Το παράδοξο της ταυτότητας" θα το βρεις πολύ εδιαφέρον. Γιατί όμως πιστεύεις πως είναι για "τους λίγους" η συνέχεια?Και γιατί η συνέχεια ναναι συντομη?Ανάλυσέ μου λίγο καλύτερα τις σκέψεις σου αν θες.Εκτός αν μλάς μεταφορικά και εννοείς πως κάποιοι μένουν στη μνήμη μας παραπάνω από άλλους...αυτό σίγουρα ναι. Όμως εγώ αναρωτιέμαι καθαρά υπαρξιακά. Αν η ζωή είναι αέναος κύκλος ή ευθεία που με τον θάνατό μας μπαίνει τελεία οριστική.Αν επιβιώνει ΚΑΤΙ και μετουσιώνεται σε κάτι αλλο σε μια άλλη ίσως διάσταση.Οι προχωρημένα πνευματικοί άνθωρποι, υποστηρίζουν πως υπάρχει, αλλά πολύ πιθανόν κατά την άποψή μου,μιλάνε αλληγορικά για την υπέρβαση του ¨εγώ" μας....
quote:Και η θεωρία των κέντρων του ανθρώπου ;
Είναι μια θεωρία, όπως είπες.
Θέλει πολλή δουλειά όμως...
Edited by - retronio22 on 30/09/2012 15:41:31
Edited by - retronio22 on 30/09/2012 15:46:27
quote:Πέρα απο τις εκπομπές, τι έχεις κάνει για να επαληθεύσεις αν υπάρχει/δεν υπάρχει κάτι απο αυτά (μετανσάρκωση, πνεύματα κλπ);
Από την άλλη βέβαια θα με παρηγορούσε να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι ανώτερο,που ίσως συμπονά ειδικά τους ανθρώπους που "έφυγαν" πριν καλά καλά γνωρίσουν τον κόσμο,και τους δίνει ακόμα μια ευκαιρία.Θα με παρηγορούσε να πιστεύω ότι μαρτυρίες σχετικά με τις μετενσαρκώσεις είναι αληθινές,και όχι στημένες,θα με παρηγορούσε να πιστεύω ότι τα διάμεσα-mediums είναι αληθινά,καθώς έχω παρακολουθήσει εκπομπές,και δίνουν ακριβείς πληροφορίες
Sia:
Ο θάνατος είναι το απόλυτο τίποτε, μηδενισμός. Το λέω με σιγουριά γιατί τον έχω γευτεί, αλλά και όχι μόνο γι'αυτό. Είναι σαν να πέφτεις στο μαύρο κενό κι από εκεί και πέρα τίποτε. Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω, γιατί έτσι θα γινόμουν ένα με τους τσαρλατάνους (ή) παραπλανημένους που κυρήττουν ότι ο θάνατος είναι ένα τούνελ και μετά έρχεται και σε παίρνει ένα φως και αγγελάκια και αιωρήσεις τσιρκοειδείς και μπλα μπλα μπλα... Αυτό είναι ότι έχω ζήσει εγώ (περισσότερες από μία φορές) κι έτσι απλά και λιτά το παρουσιάζω. Μηδέν. Δεν υπάρχεις. Κι αυτό ήταν όλο.
Το γιατί πιστεύει κανείς σε μετά θάνατον ζωή, είναι ένα άλλο κεφάλαιο πάνω στο οποίο έχω παρουσιάσει τις σκέψεις μου στο παρελθόν, αλλά ας μην κουράσω αν δεν μου ζητηθεί...
http://www.aparadektoi.gr/smforum/index.php?topic=1155.5;wap2
Έτσι καταρρίπτονται τα πνεύματα,οι σκεπτομορφές,και οτιδήποτε άλλο.
Υπάρχουν δύο αμετάκλητα γεγονότα, το ένα ότι όλοι γεννιόμαστε και το άλλο ότι όλοι πεθαίνουμε. Από την στιγμή όμως της γέννησης μέχρι την στιγμή του θανάτου ο τρόπος που θα βιώσει ο καθένας την ζωή του και ο τρόπος που θα εξελιχθεί μέσα σε αυτή είναι εντελώς ή έστω αρκετά διαφορετικός.
Αν η ζωή λοιπόν είναι μια ξεχωριστή εμπειρία για τον καθένα και από την στιγμή που κάθε ένας από εμάς έχει τις επιλογές του για το πώς θέλει να βαδίσει μέσα σε αυτή, γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και μετά θάνατον; Γιατί όλοι, σχεδόν όλοι, έχουμε μέσα στο μυαλό μας ότι μετά θάνατον μόνο μία είναι η εναλλακτική, και ότι παρόλο που κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πια είναι αυτή, όλοι μιλάμε με την σιγουριά ότι όποια και αν είναι, ισχύει για όλους.
Έστω κι αν μεταθανάτιο υπάρχουν κάποια κοινά δεδομένα όπως συμβαίνει και με την ζωή, δεν θα μπορούσε ωστόσο να ήταν μια διαφορετική εμπειρία για τον καθένα;
πώς εξηγείς πως μέσω αστρικής προβολής μπορείς να δεις πράγματα που δεν γνωρίζεις και στη συνέχεια να τα επιβεβαιώνεις; Πράγματα που αποκλείεται να γνώριζες, πράγματα που δεν μπορείς να αντιληφθείς διαισθητικά, πράγματα που δεν έχουν χαραχτεί με κάποιον τρόπο στο υποσυνείδητο..
Και θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν ακολουθώ καμιά θεότητα, θρησκεία, καμιά ταμπέλα.