- Μήνυμα από τον θείο Κομπαγιάσι! - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

NAI, είμαι εδώ για τον καιρό. Κι όταν με κατεβάσουν τελικά σ' έναν λάκκο από υπέροχη λάσπη, μ' ένα μαξιλάρι από φτέρη και λάχανο κάτω από το κρανίο μου, θέλω η επιτύμβια επιγραφή μου να γράφει : ΕΒΡΕΧΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ. ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕ!

---

Το παραπάνω Χαϊκού βεβαιώνει την πνευματική συγγένεια του ποιητή με το δέντρο. Μερικοί από τους σπάνιους επισκέπτες του, μπόρεσαν να την διαπιστώσουν από κοντά. Κάποιοι άλλοι, δεν είδαν τίποτε περισσότερο από ένα αναγνωριστικό σημάδι, στην πόρτα ενός σπιτιού. Αργότερα, άρχισαν να λένε το μέρος «Μπασό», δηλαδή μπανανιά. Το παρατσούκλι δεν άργησε να κολλήσει στον κάτοικο του σπιτιού, που έμελλε να γίνει γνωστός σαν «Δάσκαλος Μπασό». Περιττό να πούμε πως του άρεσε και το κράτησε μέχρι το θάνατό του.

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του Μπασό, πριν έρθει να ζήσει σ αυτό το σπίτι. Λένε πως γεννήθηκε το 1664, κοντά στο Ουένο της επαρχίας Ίγκα, διακόσια χιλιόμετρα δυτικά του Έντο. Όταν ήταν μικρός, είχε διάφορα ονόματα, μεταξύ των οποιών και Κινσάκου.(...) Η ζωή του Μπασό προμηνυόταν εξαιρετικά ήσυχη. Μπορούσε να παραμείνει ένας χαμηλόβαθμος σαμουράι και να γράφει ποιήματα τις ελεύθερες ώρες του. (...) Όπως και να έχει, η καριέρα του Μπασό ως σαμουράι έκλεισε με τον θάνατο του άρχοντά του. / Τα επόμενα πέντε χρόνια είναι σκοτεινά. Επικρατεί η άποψη πως πήγε στο Κιότο κι από κει στην πρωτεύουσα, όπου σπούδασε φιλοσοφία, ποίηση και καλλιγραφία. Ήταν ακόμη νέος και φυσικά θα πίστευε πως μια καλή μόρφωση θα του εξασφαλίσει το μέλλον. Κατά πάσα πιθανότητα, τα ταξίδια και οι πολύ διαφορετικές εμπειρίες τον τραβούσαν σαν μαγνήτης. Δεν απέφυγε ούτε την γνωριμία του ομοφυλοφιλικού έρωτα. Όμως το ενδιαφέρον του για την ποίηση δεν το έχασε ποτέ.(...) Τα επόμενα οκτώ χρόνια είναι επίσης σκοτεινά. Φημολογείται πως έμενε στο σπίτι των χορηγών του. (...) Το καλοκαίρι του 1680 εκδόθηκε το βιβλίο του «Τα καλύτερα ποιήματα των διαγωνισμών του Τοσέι» και έγινε πια γνωστό πως ο Μπασό ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος του Χαϊκού με σημαντικούς μαθητές. Τον επόμενο χειμώνα, οι μαθητές του έχτισαν το μικρό εξοχικό σπίτι και μετά από μερικούς μήνες, κάποιος φύτεψε την μπανανιά. Ο καταξιωμένος Μπασό, για πρώτη φορά στη ζωή του, είχε δικό του σπίτι.
Από το σπίτι έμεινε ευχαριστημένος. Όχι όμως και από τη ζωή του. Είχε φήμη και άνεση, μα ένιωθε εντελώς άδειος μέσα του. Κάποτε είχε ένα σκοπό και αγωνιζόταν να τον φτάσει. Τώρα είχε πετύχει αυτό που ήθελε και δεν χρειαζόταν να αγωνιστεί. Περιστοιχιζόταν από φίλους, γνωστούς, μαθητές και χορηγούς, αλλά ήταν τόσο μόνος. «Όταν κοιτάζω το φεγγάρι και σκέφτομαι πώς κατάντησε η ζωή μου, νιώθω μιαν αφόρητη μοναξιά. Θέλω να φωνάξω πως είμαι μόνος, αλλά ξέρω πως δεν θα με πιστέψει κανείς», έγραφε στο περιθώριο κάποιων ποιημάτων εκείνης της εποχής.
Τότε ήταν που αποφάσισε να ασχοληθεί με το Ζεν. Μπήκε κάτω από την καθοδήγηση του μοναχού Μπουτσό (1642-1715), που είχε καταλύσει κοντά στο σπίτι του. Όμως ο ψυχικός σπαραγμός του συνεχιζόταν και τα δύο επόμενα χρόνια θα γινόταν αφόρητος. Το 1682, το σπίτι του κάηκε στη μεγάλη πυρκαγιά της περιοχής. Είχε μείνει πάλι στο δρόμο και η ιδέα πως ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα καταδικασμένο να περιπλανιέται συνεχώς, έγινε στοιχείο της σκέψης του. (...) Το φθινόπωρο του 1687, μαζί με τον καινούριο του φίλο κι έναν μοναχό, επισκέφθηκαν την Κασίμα, κέντρο του Σιντοϊσμού, για να δουν την πανσέληνο. Όμως μια ξαφνική βροχή ανέτρεψε το σχέδιό τους. Μπορεί να μην είδαν την πανσέληνο, αλλά συνάντησαν τον παλιό δάσκαλο του Μπασό, τον μοναχό Μπουτσό. (...) Αργά αργά, εκδήλωσε έναν άκρατο μηδενισμό. Έγινε ποιητής για να ανοιχτεί προς την ελευθερία της ψυχής και η ποίηση τον σκλάβωσε, τον καθήλωσε με τα δεσμά των ανθρωπίνων συναναστροφών. Αφού λοιπόν δεν μπορούσε να σταματήσει μέσα του την ποίηση, θα έπρεπε να σταματήσει τις επαφές με τους ανθρώπους. Το φθινόπωρο του 1693 δήλωσε: «Όταν έρχονται εδώ, δεν έχουν τι να πουν. Όταν πηγαίνω σ εκείνους, δεν έχω τι να πω. Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω, παρά να κλείσω την πόρτα μου και να μείνω με μόνο σύντροφο τη μοναξιά, με μόνη περιουσία τη φτώχεια». Από εκείνη τη μέρα, μέχρι και το θάνατό του, το 1694, θα αφιερωθεί στο διαλογισμό, κάνοντας κέντρο της σκέψης του τη «διαύγεια», μια ιδέα που θυμίζει πολύ έντονα τη δυτική φαινομενολογική «διαύγαση».
Ο άνθρωπος ζει σ έναν κόσμο φαινομένων, που όσο πιο κοντά του βρίσκονται, τόσο πιο σκοτεινά είναι. Πρόκειται για μια πολύ περίεργη κατάσταση. Αυτό που θα έπρεπε να είναι το πιο άμεσα κατανοητό, χάνει το νόημά του, λόγω της προφάνειάς του. Σαν τα γυαλιά μας που τα ψάχνουμε, ενώ είναι στην άκρη της μύτης μας. Στην πραγματικότητα, αυτό συμβαίνει επειδή δεν βλέπουμε τον κόσμο, αλλά μέσω του κόσμου. Όσο πιο «διαφανές» είναι το οπτικό μας μέσο, δηλαδή οι ιδέες μας, οι αντιλήψεις μας, τόσο μεγαλύτερη είναι η έλλειψη συνείδησης της πραγματικότητας. Απλά ζούμε μέσα της σαν ψάρια στο νερό. Έρχεται όμως μια στιγμή, που κάποια ιδέα γίνεται δύσχρηστη και μας κάνει να διαπιστώσουμε πως βλέπουμε πίσω από έναν φακό που διαθλά τα φαινόμενα. Τότε πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι ξέρουμε και να προσπαθήσουμε να δούμε τα φαινόμενα με τα μάτια της ψυχής, με τα δικά μας μάτια, όπως είναι πριν καλυφθούν από τη συνήθεια των έτοιμων ιδεών και γνώσεων. Μπαίνουμε σε μιαν άλλη εποχή, σε μιαν αποχή από έτοιμες πνευματικές συνταγές και γυρεύουμε να βρούμε τι είναι ο κόσμος για εμάς, όχι τι είναι γενικά και αόριστα. Τότε πετυχαίνουμε μια νέα πραγματική, βαθιά και αναμφισβήτητη «διαύγεια». Σ αυτό σκοπεύουν το Ζεν και η Φαινομενολογία με άλλους όρους. Η φιλοσοφία του δυτικού πολιτισμού προσπαθεί να βρει την αλήθεια, αλλάζοντας το πρόσωπο με μια μάσκα, ενώ το Ζεν ψάχνει κάτω από το πρόσωπο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μπασό έγραφε ποίηση ακολουθώντας αυτές τις αρχές. (...) Όλοι τον θεωρούσαν σαν έναν μεγάλο ποιητή και δάσκαλο του Ζεν. Ο θάνατος τον βρήκε πάνω στην ακμή της φήμης του. Αλλά λίγο καιρό πριν, ήταν ήδη αθάνατος. (...)

Μ. > ind_esert
M©Z society

-----------------------------------------------
* Το κείμενο και οι μεταφράσεις των Χαικού είναι του Γιώργου Μπλάνα. (Ματσούο Μπασό, «Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν» / εκδ. Ερατώ... με Ω! :)
** Το τελευταίο Χαϊκού του Δάσκαλου Basho, λίγο πριν πεθάνει.
*** Γνωρίζει κανείς σε ποιον ανήκει αυτό το «τελευταίο Χαϊκού»; > «Μετά από μια κακομοιριασμένη ζωή κείτομαι εδωπέρα. Το όνομά μου δεν θα το μάθετε ποτέ και να πάτε στο διάολο.»

===================================

quote:

---

amalia,μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί όταν «πετάς» κάτι από τα «τόπικ» μου δεν με ενημερώνεις -έστω κι εκ των υστέρων- με κάποιον τρόπο; Υποθέτω ότι έχεις κάποιον λόγο για να επεμβαίνεις, αλλά βάζοντας κάτι σε μη προσβάσιμο χώρο, μου στερείς την δυνατότητα να παρακολουθώ την ροή των θεμάτων μου. / Είχα την εντύπωση ότι ο θεματοθέτης πρωτίστως συντονίζει το θέμα του. Κάνω λάθος; Αν κάνω λάθος, θα μπορούσα «άραγε» από εδώ και στο εξής να διαχειρίζομαι τα θέματά ΜΟΥ όπως ΕΓΩ θεωρώ «καλύτερα»; ας πούμε... με «το κλειδί του Μoz»;! / Μπορείς, αν δεν σου είναι κόπος, να μου στείλεις ένα copy των κειμένων που εξαφάνισες; (Ενημερωτικά: το e-mail μου είναι χορτοφάγο... :)

---

Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!

quote:

---

Αγαπητή Moz.

---

Πλατωνας

((Μεταξύ μας πάντως, φιλόσοφε, αυτό το «αγαπητή» είναι που με σώζει από άλλες «τέτοιες» που ενώ στο φαίνεσθαι δεν τις απασχολεί διόλου, παρόλα αυτά στο ΕΙΝΑΙ αναρωτιούνται (και ίσως θα συνεχίσουν και στις επόμενες 10 μετενσαρκώσεις) αν προτιμώ την Λάρα από τον Μήτσο (τη Λάρα εννοείται ;-), τι είδους γιόγκα κάνω κι αν αντέχω πάνω από ημίχρονο, αν είμαι αρχιτέκτονας ή απλώς το δεξί του @, αν προτιμώ μπούτι ή στήθος (τι διχασμός– να σε ξεπαραδιάζουν οι Ψυχ) αν γράφω με το αριστερό ή με bic διαρκείας, αν πίνω λικέρ κάστανο ή την ακούω με τσάι αν αν αν...... και χίλιες δυο άλλες αν-οη-σίες που ο θεός να τις κάνει πνευματική αν-αζήτηση (όσο κι αν πασχίζουν να ντυθούν ένα ράσο έστω και μιμιδιακώς έστω και ως ξαναζεσταμένη σούπα /but it-s OK... είπαμε, να κυλάει ο τέντζερης να βρίσκει το καπάκι, αυτό έχει σημασία). Σε ένα γενικό πάντως, ΑΝ «όντως» η Σοφία είναι φίλη μου (όσο κι οι γερμανοί) τις διαβεβαιώ (τις «μικρές κι αθώες μου ψυχούλες!») ότι δεν αρκεί μια «επαφή» για να την πασσάρω, θα χρειαστεί να ανοίξει και κανένα κρανίο, έστω και με ξουράφι και δυστυχώς όχι του Occam. Αλλά, ακόμα κι αυτά –τα ξουράφια- έχουν πολλαπλές χρήσεις κι εγώ τελευταία τα χρησιμοποιώ για να κόβω σκόρδα-κρεμμυδάκια-καροτάκια ((μιας και «εγκυμονούμε» ;-) και πού μυαλό για κάστανα με φιόγκους και βόλτες σε βουνά λαγκάδια κι «ακασικά πεδία»)) αλλά θα πρέπει να το δεις για να πειστείς, αλλιώς θα υποθέτεις δια βίου ότι ξουράφι ίσον τρίχες ή φλέβες. Κακό πράγμα η συνήθεια, φιλόσοφε, να το προσέξεις. Εγώ το προσπαθώ όσο μπορώ. Σε κοιμίζει η άτιμη, αργά και σταθερά. Δεν το λέω εγώ, ο μπαρμπα-Γιώργης το λέει (εκείνος ντε με τη μουστάκα, ο σούφης ο εγκάθετος), κι εγώ ξέρεις ό,τι λέει ο μπαρμπα-Γιώργης το χω γραμμένο... με κάτι γράμματα ΝΑ! > ΚΕΦΑΛΑΙΑ. ((Α ρε Πλάτωνα, καλά που είσαι κι εσύ και δεν νιώθω «μόνη» δίπλα στον απορροφητήρα, γιατί από φιλοσοφίες και τα τοιαύτα εγώ δεν σκαμπάζω γρι! Είπαμε, οι «αγαπητές» είναι μόνο για την κουζίνα και το κρεβάτι > Το λένε και 69 κατασκευαστές πλυντηρίων - αυτοί ξέρουν. ;-))

Θείε Ίσσα, ΑΝ πίσω από κάθε Δυνατό αρσενικό κρύβεται ένα σοφό θηλυκό κι ΑΝ η Σοφία όπως και η Γνώση η Ψυχή η Δύναμη και η Αθανασία είναι θηλυκά... και άρα ευσεβείς πόθοι... χμ... κατόπιν αιφνίδιας κεραυνοβόλησης στο δόξα πατρί καταλήγω στο ότι πίσω από κάθε σοφό αρσενικό κρύβεται ένα Πολύ Ποθητό θηλυκό. Αυτό μου λέει ο Νους ο αρσενικός, αυτό και το Πνεύμα το ουδέτερο... και χμ... θα έλεγα μάλιστα ότι κι ο Χουέι Χάι μάλλον από γυναικείους ώμους την πάτησε... αν όχι πλάτη ολόκληρη. Τι λες κι εσύ, Δάσκαλε; Καλά το πάω το όχημα ή να στρίψω στο φανάρι;

Κινδυνεύοντας να έχω παρεξηγήσει σφόδρα, οπότε και θα ταπεινωθώ με ανελέητο αυτομαστίγωμα, διαβάζω περί του φύλου του φίλιου Μοζ, το οποίο δηλώνεται εκ της Αμαλίας ως θηλυκόν. Δήλωση η οποία δεν ενθυμούμαι να έχει γίνει από το Μοζ. Μάλιστα, το περίεργον αυτό φαινόμενον ομοιάζει να μην έχει βασίσει την ως τώρα συμμετοχή του σε αναφορές στο φύλο του, ως να ήτο "φωνή βοώντος εν τη ερήμω". Διατί; Υποθέτω πως δεν το επιθυμούσε.

Αν τα παραπάνω ισχύουν και αν δεν κάνω λάθος (παρότι το τζωνυμπιγκούντιον έμενταλ ήτο κολλητικόν και η μνήμη μου δεν είναι όπως κάποτε!) τότε έχει διαπραχθεί μια κακή πράξις!

quote:

---

δεν θα αποστείλετε πληροφορίες [...] παραβιάζουσες την ιδιωτικότητα των άλλων

---

No Method, No Guru, No Teacher

«Κάτω από τον ήλιο του καλοκαιριού
και τα σκουπίδια μοιάζουν με χρυσάφι.»

Εξαρταται απο την ματια μας.Αλλα κυριως απο την κατασταση μας.
Η ΜΟΖ μπορει να μην ηθελε να αποκαλυψει το φυλλο της για τον οποιοδηποτε λογο που αφορα αυτην.Μπορει επισης να μην βλεπει την απαντηση του Πλατωνα (πως θα γινοταν κατι τετοιο , με προσπαθεια?).
Αλλα οτι και να ισχυει αυτη ειναι η ΜΟΖ για καποιο λογο που αφορα την ματια της τωρα.Ματια παραξενη αλλα οχι ξενη.

wendigo

Μπορει ο Κομπαγιασι να πηγε προς νερου του αλλα αν δεν πηγαινε μπορει να εσπαγε η φουσκα του.

Φιλικα σχεδον παντα.