- Υπάρχουν Όρια στη Φαντασία? Υπάρχει Φαντασία χωρίς όρια? - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Σε όλους τους δρόμους, μέχρι να δω το δρόμο έναν.
Σε όλους τους χρόνους, μέχρι να δω το χρόνο έναν.
Σε κάθε φως πιο χρωματιστό απ' το σκοτάδι.
Σε κάθε ήχο πιο δικό μου απ' τη ζωή.
Και τί είναι δηλαδή η φαντασία, παρά το κενό μεταξύ των βημάτων μου?
Θα τρέχω ξανά και ξανά.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
βλέπω ότι το θέμα παίρνει μια πολύ ενδιαφέρουσα τροπή. (και "τροφή" για σκέψη).
Σταχυολογώ μερικά σημεία-κλειδιά (κατά τη γνώμη μου):
quote:
Εμείς λέμε ότι τίποτα,δεν μπορεί να παράξει η φαντασία, που να είναι τελείως ανοίκειο και πρωτοποριακό.
Αυτό είναι το βασικό ερώτημα (η προς διερεύνηση 'υπόθεση') συμπυκνωμένο.
quote:
Οσο καινούργιο και να είναι το προϊόν της φαντασίας,θα έχει κάποιες άν όχι όλες τις βασικές του ιδέες,σε κάτι που ήδη υπάρχει.
Τις "βασικές ιδέες" θα μπορούσαμε να τις πούμε και 'πρότυπα' ή ..."συνιστώσες" (με τη φυσική έννοια, και μην πάει ο νούς σας στο ...ΣΥΡΙΖΑ εδώ... 
)
quote:
Όμως θα συμφωνήσω με τον malmsteen στο ότι, με το που θα επιτελεστεί μια νέα δημιουργία, παύει να είναι άγνωστη.
Αυτό είναι μεγάλο "αγκάθι" γενικώς, το λεγόμενο πρόβλημα του 'Παρατηρητή' ή "Γνώστη" που παρεμβαίνει και αλληλεπιδρά με το "παρατηρούμενο" αντικείμενο.
Κι εδώ μπαίνουμε στο συλλογισμό του malmsteen
quote:
Ξεχάστε το κάτι, Ουσιαστικά Δέν γνωρίζω τι είναι!!! ή Δέν γνωρίζω το είναι!!!Το "είναι" είναι αυτό που ζούμε "το αυτό". Με τον λόγο περιγράφουμε κατα σύμβαση το "είναι" χωρίς να το γνωρίζουμε το "το είναι".
Αρα ουσιαστικά περιγράφουμε λέμε το τι κάνουμε ενώ ως προς ( ΤΟ ένα, το σύμπαν ,την Αλήθεια) δέν έχουμε την παραμικρή ιδέα του τί πραγματικά μας συμβαίνει!!
Πολλές φορές έχω κι εγώ την εντύπωση ότι η φαντασία λειτουργεί ακριβώς έτσι, ως η διαχωριστική ή μεταβατική, αν θέλετε, νοητική 'μεβράνη' από το Αγνωστο στο Γνωστό.
Ως το λυκόφως μεταξύ Σκότους και Φωτός.
Σε μια πιο προχωρημένη εκδοχή, ως το περιτύλιγμα ή ο μανδύας με τον οποίο ντύνουμε ένα αγνωστο, και απροσδιορίστου σχήματος, χρώματος και ιδιοτήτων, "μαγικό κουτί".
Το "κουτί" είναι τελείως άγνωστο σε μας και έχει απροσδιόριστες και άγνωστες ιδιότητες/περιεχόμενο/ουσία/υλικό...
Το 'περιτύλιγμα' όμως μας είναι πιο "γνωστό" και οικείο σε μας (εστω σε επίπεδο μοτίβων, συμβολισμού) οπότε με το κουκούλωμα του μαγικού κουτιού μάς το κάνει λιγότερο απρόσιτο και αγνωστο σε μας, έστω κι αν δεν μας αποκαλύτει πολλά, λίγα ή τίποτα από τα μυστικά του 'μαγικού κουτιού'.
Εκεί βλέπω ότι συγκλίνει, εκτός από μένα και τον malmsteen
και ο DSM που γραφει το ποιητικό:
quote:
Και τί είναι δηλαδή η φαντασία, παρά το κενό μεταξύ των βημάτων μου?
και αυτό με ενθαρρύνει, ότι όσον αφορά το παρόν θέμα είμαστε σε 'καλό δρόμο' αφού εκκινήσαντες από διαφορετικές και ανεξαρτητες παραστάσεις και εμπειρίες αρχίζουμε και "χτίζουμε" μια κοινή αποκωδικοποίηση, σαν τα ρυάκια και τους παραποτάμους που συγκλίνουν (συμβάλλουν) και σχηματίζουν το μεγάλο ποταμό
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Η φαντασία είναι το Πάν.Είναι η ανεπίσημη προβολή ενός κινηματογραφικού έργου της ζωής.
Αϊνστάιν
Η συνείδηση δεν είναι τίποτα, η φαντασίωση είναι το παν.
Ανατολ Φράνς
Η φαντασία είναι η φωνή της τόλμης. Αν υπάρχει οτιδήποτε θεϊκό στο Θεό είναι αυτό: τόλμησε να φανταστεί τα πάντα.
Χένρυ Μίλλερ
Η σταθερότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο αυτών που δεν έχουν φαντασία
Οσκαρ Ουάϊλντ
Πολλοί μεγάλοι στοχαστές και επιστήμονες,ασχολήθηκαν με το θέμα Πυθαγόρα.
Το ωραίο και συνάμα απίστευτο είναι ότι,κανένας δεν λέει τα ίδια με τον άλλον,αλλά τα διαφορετικά τους λόγια,συμφωνούν συγκλίνοντας,στο ότι η φαντασία,είναι η γεννεσιουργός αιτία των ανθρώπινων δραστηριοτήτων.
Εγώ πάλι,θα την παρομοίαζα με ένα πουλί.Ενα πουλί που πρέπει να έχει απαραιτήτως φτερά και πόδια,όπου τα φτερά είναι η φαντασία και τα πόδια η μόρφωση.Χρειάζονται και τα δύο,επειδή χωρίς πόδια μπορεί μεν να πετά,αλλά δεν μπορεί να...προσγειωθεί.Χωρίς φτερά φυσικά,δεν πετά!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
http://www.youtube.com/watch?v=pLND9Sfkilg
Με λίγο σκυμμένο το κεφάλι και χαμηλωμένο το βλέμα, για όλους τους παλιοροκάδες της παρέας.
Θα επανέλθω αργότερα.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Θα έλεγα πως η φαντασία είναι τρόπος. Ένα εφόδιο, ή μάλλον μια έμφυτη ικανότητα, με τη χρήση της οποίας μπορούμε να αναδημιουργούμε την πραγματικότητα. Ίσως και να είναι η αγχωτική εκδήλωση της αγωνίας του θανάτου. Ένας δρόμος αποφυγής δηλαδή του μοιραίου.
Πιάνεις λόγου χάρη την παρατήρηση και την αίσθησή σου, και τις μεταλλάσεις σε κάτι νέο, φρέσκο, διαφορετικό. Κάτι που ενδεχομένως και υπό συνθήκες, θα μπορέσει να επιβιώσει του προσωπικού σου τέλους. Με αυτή την έννοια, η φαντασία είναι μια διαδικασία αντιστασιακή. Όχι με την πολιτική θεώρηση, αλλά με την υπαρξιακή: Να φαντάζεσαι και να γεννάς, κόντρα στη φθορά.
Αντίσταση στην αυξανόμενη εντροπία? Πιθανώς. Μια φαντασία σε ένα κλειστό σύστημα οπωσδήποτε ανατρέπει το 2ο Θ.Α. ...
http://www.youtube.com/watch?v=0SqFPNTBnv8
Την πρώτη νότα στο πρώτο solo (εδώ στο 1.39) την έβλεπα ανέκαθεν στον αέρα. Άσχετα από την ώρα, το φως, τη προσωπική μου κατάσταση, αυτή τη νότα μπορώ σχεδόν να την αγγίξω. Ξέρω τί χρώμα έχει, σε τί ύψος βρίσκεται, την κατεύθυνση και τη μυρωδιά της. Και είναι πάντα η ίδια. Της φαντασίας μου? Πιθανώς. Οπωσδήποτε όμως, η συμπαγής και πλήρης αντίληψη αυτής της νότας ήταν αρκετή για να μάθω μουσική. Η διέγερση της φαντασίας μου ως αποτέλεσμα της φαντασίας του Gilmour, δημιούργησε μια εντελώς νέα κατάσταση στη ζωή μου και στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι το κόσμος. Σαν να λέμε δηλαδή, η φαντασία είναι εκτός άλλων και κολλητική. Επεκτάσιμη και πολλαπλασιαζόμενη. Σαν την ίδια τη ζωή.
Το καταλυτικό ερώτημα "και αν...?", όπου και όπως διατυπωθεί, εκτός του οτι εκφράζει απόλυτα τη φύση μας, αποτελεί αυταπόδεικτα και παράγωγο της φαντασιακής μας λειτουργίας. Ακόμα και όταν διατυπωθεί αντιθετικά ως "και αν δεν...?", συνεχίζει να είναι εξίσου ισχυρή απόδειξη της φαντασιακής ανάγκης μας για σάρωση και εκ νέου σύνθεση της πραγματικότητας. Ουσιαστικά δηλαδή, η φαντασία μπορεί να είναι και η διαλεκτική μεταξύ της εσωτερικής μας και της εξωτερικής πραγματικότητας.
Αν λοιπόν φαντασία είναι η διαλεκτική ανασύνθεση της πραγματικότητας που αισθανόμαστε ή διαισθανόμαστε, και αν συγχρόνως το κόσμος είναι φρακταλικής υφής, όπως προσπαθούμε να εξιχνιάσουμε στο αντίστοιχο θέμα, τότε υποχρεωτικά συμπεραίνω πως η φαντασία δεν έχει όρια ως προς την έκφρασή της. Αν δηλαδή τα υλικά της πραγματικότητας ανακυκλώνονται από την ίδια της τη φύση, τότε αρκεί μια παρουσία συνείδησης για να εξασφαλίσει την απειρότητα της διαλεκτικής της.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Αν δηλαδή τα υλικά της πραγματικότητας ανακυκλώνονται από την ίδια της τη φύση, τότε αρκεί μια παρουσία συνείδησης για να εξασφαλίσει την απειρότητα της διαλεκτικής της.
Αργείς καμμιά φορά να διατυπώσεις τη σκέψη σου,αλλά όταν το κάνεις,έχει την θετική αξία ρητού.
Αν αυτό δεν είναι ο καθολικότερος ορισμός της φαντασίας τότε δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να είναι.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
Φαντασία υπάρχει, υπήρχε και θα υπάρχει, απλά δυστυχώς εμείς της δίνουμε τα ανθρώπινα κριτήρια μας γιατί έτσι μάθαμε.
Δηλαδή φαντάζομαι κάτι με τις είδη υπάρχοντες λέξεις και προσπαθώ να το εκφράσω με την γλώσσα που μου έχουν μάθει, δυστυχώς έτσι το καταστρέφω, αν με αντιλαμβάνεσε;
Έχεις δίκαιο ίσως στην ζωγραφική είναι ποιο εύκολο γιατί μπορώ να το αποτυπώσω καλύτερα από να το γράψω ή να το εκφωνήσω, αλλά και πάλι αυτό που φαντάστηκα δεν θα έχει απόκλιση ως προς τα χρώματα και δομή, πάλι θα πρέπει να έχει τα ίδια ανθρώπινα χρώματα κτλ και πως θα ζωγράφιζα επ' ακριβώς τα λέπια με τις αποχρώσεις ενός ψαριού γεια παράδειγμα;
Οπότε έχεις δίκαιο συμβιβάζομαι με τα είδη υπάρχοντα στοιχεία, που έχω μάθει.
Πιστεύω ότι τα παιδιά χωρίς να τους έχει μάθει κανείς έχουν φοβερή φαντασία, αλλά κλείνονται από τους νόμους και την πρακτική.
Το μυαλό τους είναι άγονο οπότε και μπορούν να φανταστούν κάτι διαφορετικό, απλά δεν μπορούν να το αποτυπώσουν ούτε να το πουν και αν προσπαθήσουν να το κάνουν, βλέπεις κουφά πράγματα για τος πως αντιλαμβάνονται το κόσμο, γιατί άραγε τους αρέσουν οι νεράιδες τόσο πολύ, χωρίς να ξέρουν ή να έχουν καταλάβει το παραμύθι και πολλά άλλα.
Όπως δηλαδή στο παιδί έχουμε τους ανάλογους μαρκαδόρους για να ζωγραφίσει αυτό δεν του μαθαίνουμε;
Εικονικό δεν είναι γιατί προσπαθεί να αποτυπώσει με αυτά τα χρώματα που έχει όπως και ο άνθρωπος, άρα εμείς δίνουμε τους περιορισμούς.