- Χρεοκοπεί η Ελλάδα.(Λόγοι-Αιτίες.) - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Και κάτι άλλο.Έβαλαν στα σχολεία το μάθημα "Ολυμπιακή παιδεία"
Το μάθημα όμως γίνεται μία φορά ή και καθόλου το μήνα.Πώς θα λάβουν την ανάλογη παιδεία οι μαθητές;

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου...Το πανηγυράκι που τόσο επιμελώς προετοιμάζονται να μας σερβίρουν σε ένα χρόνο από τώρα και που, μη γελιέστε, δεν θα διαφέρει σε τίποτε από όσα προηγήθηκαν τα χρόνια που μας πέρασαν, είναι ιεροσυλία να ονομάζεται "Ολυμπιακοί Αγώνες".

Πολύ σωστές οι αλλαγές που προτείνεις, αγαπητέ φίλε, οι οποίες θα μπορούσαν ίσως να συνοψιστούν σε μία και μόνη φράση "ΕΞΩ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ". Όσο ουτοπικό κι αν ακούγεται, είναι η μόνη λύση αν θέλουμε πραγματικά να πλησιάσουμε έστω και στο ελάχιστο την ουσία του μέγιστου αυτού πολιτιστικού γεγονότος της αρχαιότητας.

Και προς το φίλο Πάνα να πω ότι το γεγονός ότι ζούμε σε υλιστική εποχή δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση άλλοθι για την κατάντια των σύγχρονων "Ολυμπιακών Αγώνων". Ο αθλητισμός και ο πολιτισμός δεν είναι bussiness άσχετα αν έτσι τους έχουμε καταντήσει.

Είσαι μέσα στο μυαλό μου! Η μόνη λύση που υπάρχει είναι η "μικρή Ελλάδα" να θυμηθεί κάποια στιγμή το μεγάλο της παρελθόν και να κάνει το μεγάλο άλμα...Να διοργανώσει Αγώνες πραγματικά Μεγάλους, όχι σε βεγγαλικά και οπτικά εφφέ, αλλά σε ήθος και ποιότητα...Κι όσοι πιστοί προσέλθετε όπως ακριβώς λες κι εσύ...

Αλλά αυτό δεν τολμάει κανείς να το προτείνει φοβούμενος αφενός μεν το τείχος του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου, αφετέρου τη θύελλα των χλευαστικών σχολίων που τον περιμένει..."Αυτό είναι διεθνής απομόνωση", "Αυτό είναι σοβινισμός", κλπ κλπ...Το έργο το ξέρουμε, το έχουμε δει πολλές φορές. Η ελπίδα της αφύπνισης όμως δεν είναι ουτοπία, είναι η μόνη ρεαλιστική λύση.

quote:

---

Αλλά αυτό δεν τολμάει κανείς να το προτείνει φοβούμενος αφενός μεν το τείχος του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου, αφετέρου τη θύελλα των χλευαστικών σχολίων που τον περιμένει.Η ελπίδα της αφύπνισης όμως δεν είναι ουτοπία, είναι η μόνη ρεαλιστική λύση.

---

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Τωρα θα μου πειτε σιγα μην το κανουν εδω δεν γινετε τυποτα σωστο θα αναβιωσουν τους αρχαιους ολυμ.αγωνες?

quote:

---

ΜΙΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΠΟΛΥ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,(ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟ,ΑΦΟΥ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΒΓΑΛΜΕΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗ),ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΕΚΔΟΣΕΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ(ΙΑΤΡΟΣ),ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ,ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ...ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΠΩΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΝΕΤΕ ΛΟΓΟ.ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΩΝ,ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ..ΛΕΓΕΤΑΙ "ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ:ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΑΛΛΟΙΩΤΙΚΟΣ" ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ 7η ΕΚΔΟΣΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΥΘ. ΓΚΟΥΛΙΩΝΗΣ.
ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΣΑΣ ΓΡΑΨΩ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ,ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΧΡΗΣΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ....

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

---

ΕΦ'ΟΣΟΝ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΩΣ Σ'ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ "ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ",ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ:"ΑΛΛΑ Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ,ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ..."
ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ "ΑΓΩΝ":

"Μέ επιφανειακή ματιά ιδωμένες οι δραστηριότητες "παιχνίδι" καί "αθλητισμός", μοιάζουν συγγενικές, σχεδόν όμοιες. Αν όμως αποπειραθεί κανείς νά εμβαθύνει σ' αυτές τίς έννοιες, τότε τά πράγματα αλλάζουν κατά τρόπο αποφασιστικό. Στήν προσπάθεια αναζητήσεως τού κεντρικού πυρήνα κάθε εννοίας, είναι αναγκαίο νά ψάξει κανείς πρωταρχικά, μέσα στίς ίδιες τίς λέξεις. Η Ελληνική γλώσσα, προσφέρει απλόχερα αυτή τήν άπειρη ομορφιά σέ όποιον θελήσει νά καταδυθεί στά άδυτα τών λέξεων, αναζητώντας κρυμμένους θησαυρούς.
Οι κρυφές αναλογίες τών συνωνύμων, οι νοηματικές γέφυρες ανάμεσα στίς συγγενικές λέξεις καί οι βαθιές τους ρίζες σε μακρινούς αιώνες σέ γεμίζουν έκπληξη καί ηδονή.
Τό νά ετυμολογείς μιά λέξη Ελληνική είναι σά νά κάθεσαι στό τιμόνι ενός οχήματος σκέψης μαγικού, πού σέ ταξιδεύει από τής θάλασσας τά βάθη στήν κορυφή τού Ολύμπου, κι απ' τήν πραγματικότητα στό όνειρο μέ τέτοια χάρη, πού αισθάνεσαι μέρος μιάς μαγικής εικόνας έξω από τό χρόνο.
Ας δούμε όμως ποιός είναι αυτός ο αθλητικός Αγών πού οι αμύητοι καί αμυσταγώγητοι ξένοι μας, μετέφρασαν σέ παιχνίδι καί ποιό είναι τό μέγεθος τού λάθους τους.
Ο Αγών λοιπόν προέρχεται από τό ρήμα Άγω πού σημαίνει οδηγώ. Μέ τήν σειρά του τό ίδιο ρήμα παράγει τήν Αγωγή κι αυτή πάλι χτίζει τήν (σύνθετη) λέξη-έννοια Παιδαγωγός (=αυτός πού άγει, πού οδηγεί τόν παίδα), υψηλή έννοια πού δέν συνάπτεται μέ τήν έννοια τού εκπαιδευτικού, παρά τήν σύγχυση πού επικρατεί καί σ' αυτό τό σημείο σήμερα. (Διότι εκπαίδευση υφίσταται κάποιος π.χ. γιατρός πού μαθαίνει νά χειρουργεί, ή ο στρατιώτης πού εξασκείται στόν χειρισμό τών όπλων από τόν λοχία του. Δ έν μπορούμε όμως νά ονομάσουμε παιδαγω
γούς ούτε τόν χειρουργό, ούτε τόν λοχία. Μπορούμε όμως -καίπρέπει- νά τούς ονομάσουμε εκπαιδευτάς).
Ο Αθλητής τώρα, έχει σάν βάση του, τήν λέξη άθλος πού σημαίνει μόχθος, ανάγκη, αγών!
Μετά από όλα αυτά άς δούμε τί κάνει ο αθλητής καί πώς μετατρέπει τό ένστικτο σέ ιδέα καί ιδανικό, δηλ. σέ πνευματική αξία:
Τήν αδήριτο εσωτερική ανάγκη επικρατήσεως τού ενός ανθρώπου εις βάρος τού άλλου, δηλαδή αυτό πού σημαί νουμε με τήν λέξη φιλοπρωτία, η οποία εκφράζεται κατά κυρίαρχο τρόπο μέ τό ένστικτο τής επιθετικότητος (καί μέ όλες τίς συνεκδοχικές μεταμφιέσεις τού ενστίκτου αυτού), ο Ελληνικός Πολιτισμός τιθάσευσε κατά ένα μεγαλοφυή καί μοναδικό τρόπο διά τού Αθλητισμού, ο οποίος, άν θέλουμε νά τόν συμπιέσουμε σε ένα ορισμό, δέν είναι τίποτε άλλο από τήν επιδίωξη τής επικρατήσεως δηλ. τής κατακτήσεως τής πρωτιάς (νίκης) μέσω τής ευγενούς αμίλλης, διά τού Αγώνος.
Αυτές οι 4 λέξεις «μέσω τής ευγενούς αμίλλης» είναι τό κλειδί τού μυστηρίου. Από όσο μπόρεσα νά διερευνήσω, δέν φαίνεται νά υπάρχει αντίστοιχη έννοια σέ άλλη γλώσσα. Είναι η στέρεη βάση πάνω στήν οποία, κατά ένα μεγάλο μέρος, στηρίζεται τό οικοδόμημα τού Αθλητισμού, αλλά καί εκείνο πού δίνει την κοινωνική διάσταση τού φαινομένου: Διότι μέ τήν ευγενή άμιλλα, η καθολική ανθρώπινη ανάγκη προβολής καί επικρατήσεως, περνά μέσα από τή μάχη νά νικήσουμε πρώτα-πρώτα τον ίδιο μας τόν εαυτό, βελτιώνοντάς τον καί ξεπερνώντας τον. Δέναποκλείει τήν υπερβολή ούτε ακόμη καί τήν βία σέ ορισμένααθλήματα αλλά δέν δέχεται τήν προσβολή, τό ψέμα καί τήνπανουργία.
Κολοσσιαία σημασία έχει εδώ ο τρόπος, η μέθοδος, (καί) η διαδικασία πού χρησιμοποιείται γιά νά επιτευχθεί ο στόχος:
Ο Αθλητικός Αγών είναι απολύτως απαλλαγμένος από κάθε είδος υποκρισία, ειρωνεία ή εξαπάτηση τού αντιπάλου. Η κατάκτηση τής νίκης μέσα στόν στίβο μέ δόλιο τρόπο, πέραν τού γεγονότος ότι κάτι τέτοιο αναιρεί αυτομάτως τήν αθλητική διαδικασία, καθίσταται αδύνατος. (Πρίν βιασθεί ο αναγνώστης νά σκεφθεί τήν αγγλική λέξη doping πού προέρχεται από την ολλανδική doop καί τήν γαλλική dope (Μπαμπινιώτη ς) καί πού θά πρέπει νά σημειώσουμε ότι δέν υπάρχει αντίστοιχη λέξη στήν ελληνική γλώσσα, άς κάνει λίγη υπομονή).
Τήν στιγμή πού οι δρομείς τρέχουν στό στάδιο, ο καθένας στόν δικό του διάδρομο, έχουν τούς άλλους αθλητές δίπλα τους, αλλά τόν εχθρό μπροστά τους. Καί είναι κοινός αυτός ο εχθρός. Είναι τού καθενός τό ίδιο του τό σώμα, τά όρια καί η αντοχή του πού ωθούνται στά άκρα, απ' αυτό τό ασίγαστο ανθρώπινο πάθος γιά τήν κατάκτηση τής ΝΙΚΗΣ, τής φτερωτής αυτής Θεάς πού κάθονταν στήν ανοιχτή παλάμη τού Διός, αδιαφορώντας γιά τούς πόθους πού άναβε στά πλήθη τών θνητών.
Θυμούμαι εκείνον τόν θαυμάσιο ξεναγό πρίν λίγα χρόνια, τί καταπληκτικά πράγματα είχε πεί, καθώς κοιτούσαμε όλοι εκστατικοί τή Νίκη τής Σαμοθράκης στό Λούβρο: «Αυτό πού βλέπετε αγαπητοί μου, θεωρείται τό ωραιότερο άγαλμα πού έγινε ποτέ. Εκτός από τήν τέλεια σμίλευση τής πέτρας καί τίς άψογες αναλογίες του, εκείνο πού θαμπώνει τόν νού, είναι οι πτυχές τής εσθήτας πού καλύπτει τό σώμα τής Θεάς. Στό ύψος του μηρού, τό αραχνουφαντο πέπλο πτυχούται πρός τά πίσω καθώς τό Θεικό κορμί κινείται πρός τά εμπρός, ενώ οι πτυχές στο ύψος τού στήθους προδίδουν κίνηση ανοδική, πρός τά ουράνια» .

Τό μοναδικό αυτό αριστούργημα συνήρπασε τούς Γάλλους σέ τέτοιο βαθμό, ώστε νά τό τοποθετήσουν στήν πλέον περίοπτη θέση ακριβώς στήν είσοδο τού Λούβρου, αφού πρώτα κατασκεύασαν ένα μεγαλοπρεπές βάθρο καί μετέτρεψαν τήνοροφή σέ διαφανή γιά νά φωτίζεται τό άγαλμα μέ τό φώς τήςημέρας. Έτσι ο επισκέπτης θαυμάζει τό τεράστιο άγαλμα της Θεάς πρώτα εκ τών κάτω, ανεβαίνοντας τήν μαρμάρινη σκάλα,
μετά κάνοντας κύκλο γύρω του, καί τέλος κοιτώντας το από ψηλά μέσα από ένα ευρύτατο άνοιγμα πού δημιουργήθηκε γι αυτόν τόν σκοπό μεταξύ τών δύο ορόφων. Τό μυστηριακό αντάμωμα μ' αυτό τό άγαλμα-σύμβολο μέλει νά είναι φευγαλέο, ονειρικό. Έρχεται η Θεά πρός τό μέρος σου, μά καί ταυτόχρονα φεύγει, ανεβαίνοντας καί πετώντας γιά αλλού. Τί κι άν τής τσάκιζαν τά φτερά, τί κι άν τής πρόσφεραν το αίμα τής καρδιάς τους, αυτή πετούσε [ακόμα καί σάν άγαλμα] πάντα εδώ κι εκεί, ανάβοντας τόν πόθο τών ανθρώπων.
Στόν πόλεμο, μπροστά απ' τίς αιχμές τών κονταριών και μές' τόν κουρνιαχτό τής μάχης, ήταν εκεί πανάλαφρη, πετώντας από ασπίδα σέ ασπίδα. Καί στήν ειρήνη πάλι, μέσα στά παλάτια μά καί στίς καρδιές αυτών πού ψάχναν κάθε είδους εξουσία, θύοντας στόν βωμό της κάθε Ιερό καί Οσιο γιά νά τήν αποκτήσουν.
Κάθε φορά πού ανάμεσα σέ δυό ανθρώπους έμπαινε η μορφή της, απότομα έπαυε νά υφίσταται η ύπαρξη τού άλλου, και η σύγκρουση γινόταν εξοντωτική. στούς «άγριους» μέ τά σπαθιά, καί στούς «πολι τισμένους» μέ τίς αόρατες λεπίδες τής ευγενούς υπόκρισης καί τίς πανούργες σαϊτιές τού εμπαιγμού.Επίθεση ασταμάτητη λοιπόν καί προαιώνια, μέ όλα τά μέσα γιά τήν καρδιά τής άπιστης τής ερωμένης, γιά ένα της άγγιγμα, γιά ένα της φευγαλέο βλέμμα.Χρησιμοποιώντας όμως «όλα τά μέσα» ο άνθρωπος γιά να πετύχει αυτόν τόν σκοπό, γινότανε πανούργος (πανούργος = ο πάν έργο ποιών δηλαδή αυτός πού δέν διστάζει νά πράξει το πάν γιά νά πετύχει τόν σκοπό του) καί η κοινωνία άρρωστη με χαίνουσες καί αιμάσσουσες πληγές.
Ώσπου μιά μέρα, γεννήθηκε ο Αθλητισμός. Δέν ήταν κάποιου φιλοσόφου η διδασκαλία, μήτε κανένα σύστημα κοινωνικοπολιτικό. Δέν έγινε από κάποια υστεροβουλία, ούτε από τήν επιδίωξη τής προβολής ή τήν ενίσχυση της εξουσίας.
Ήλθε μονάχος του σάν έκφραση ανώτερου πολιτισμού. Όπως γεννιέται ένα παιδί απ' τήν κοιλιά τής μάνας.
Ένα παιδί αλλιώτικο πού ειχε πατέρα τή φωτιά τού κεραυνού καί μάνα τήν ψυχή τού Ελληνικού Πολιτισμού.
Βέβαιοι όντες οι Έλληνες, ότι από τήν σαγήνη τής Θεάς Νίκης δέν πρόκειται τό ανθρώπινο γένος νά απαλλαγή ποτέ, βρήκαν τόν τρόπο νά τήν υπηρετούν, χωρίς νά θυσιάζουν τήν αξιοπρέπειά τους ή νά γίνονται πανούργοι.
Δηλαδή μετέτρεψαν τό ένστικτό τους σέ ανώτερη μορφή πνευματικής λειτουργίας πού είναι τό ιδανικό τής ευγενούς αμίλλης καί εξιδανίκευσαν τήν έννοια 'Άγών" μετατρέποντάς την από πόλεμο σέ Αθλητισμό."

ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΟΥΣΙΩΔΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ,ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΕΔΩ Σ'ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ,ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ....

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

(ΦΙΛΕ ΜΟΥ MASVIDAL,
ΑΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ,ΣΥΓΓΝΩΜΗ,ΑΛΛΑ ΤΟ ΘΕΩΡΗΣΑ ΟΛΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΘΕΣΑ...)