- H επιληψία [ασθένεια] , χθές και σήμερα... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Σκοπός μου δεν είναι να παραθέσω τις γνώσεις μου , παρα μόνο να εκθέσω κάποιο σκεπτικό αναφοράς.

Απο αυτά που εχω διαβάσει, η επιληψία , κατατάσεται στις νευρολογικές παθήσεις του κεντρικού νευρικού συτήματος, με έντονες κρίσεις σπασμών σε ολόκληρο το σώμα , με πτώση στο έδαφος , με αφρούς απο το στόμα , κτλ. Είναι δηλαδή ενα πρόβλημα περισσότερο νευροβιολογικής βάσης παρα κάτι επίκτιτο και ψυχολογικό.

Ο δαιμονισμός απο την άλλη , χαρακτηρίζεται ως μια επίκτιτη /πνευματική ασθένεια / ,με πιθανές νευροβιολογικές βάσεις, στην υστεροπαθολογία του ατόμου, και που έχει εκδηλώσεις παραφυσικές ή παραψυχολογικές , όπως λέγονται. Έχουν καταγραφεί και παρατηρηθεί δαιμονισμένα άτομα, σε εξορκισμούς , να αποκαλύπτουν πράγματα και γεγονότα απο ανθρώπους που ήταν εκεί και που δεν τους γνωριζαν μέχρι εκείνη την στιγμή και ήταν αλήθεια (κλοπές - παρανομίες - βιασμούς -κτλ). Σε άλλες περιπτώσεις δαιμονισμένοι κατάφεραν να παραμείνουν γυμνοί και νηστικοί σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες για μεγάλα χρονικά διαστήματα , χωρίς καν να αρρωστήσουν. . Άλλες πάλι φορές επιδεικνύοντας υπεράνθρωπες μυικές δυνάμεις .

Τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά.

Εισαγωγικά θα πρέπει να πω , πως και εδω το πρόβλημα είναι αναγκασμένο να διέλθει της συμβατικής ( ή επικοινωνιακής όπως λεω εγώ) , οδούς, της ορθολογικής σκέψης. Δηλαδή της μέσης συμβατικής κατάστασης της συνείδησης.
Το μεγάλο όμως πρόβλημα που εντοπίζω σε αυτή τη μέθοδο , είναι η ίδια η συμβατικότητα της μεθόδου . Η μέθοδος δηλαδή της αποδειξημότητας της αλήθειας μέσα απο συμβάσεις.
Δεν είναι τόσο αυτονόητο , οπως θέλουμε να το παρουσιάζουμε. Ο αλγόριθμος ακολουθείται μηχανιστικά , χωρίς να έχουν τεθεί και λυθεί θεμελιώδη ζητήματα.
Επιμένω πως ο όρος αληθές , που αποτελεί αυτοσκοπό της μεθόδου αποδειξημότητας, δεν έχει οριστεί ούτε σε βάθος, ούτε σαν νόημα, ούτε σαν έννοια .
Η ουσία της αλήθειας μας διαφεύγει.

Υπάρχει ενα παράδειγμα με μια γάτα (η γάτα του Σρέντιγκερ) , που μοιάζει πολύ αστείο .
Είναι κλεισμένη λέει μέσα σε ενα απομονωμένο κλουβί , και υπάρχουν πιθανότητες 50% εξ αιτίας κάποιου δηλητηρίου, η γάτα να τα <<τινάξει>>. Ο παρατηρητής που βρίσκεται έξω απο το κλουβί, περιμένει και δεν ξέρει σε ποιά κατάσταση είναι η γάτα.
Γι΄αυτόν είναι σε μια σύνθετη νεκροζώντανη κατάσταση.
Ο τρόπος που θα επιλέξει να αποκαλύψει την κατάσταση της γάτας, είναι μοναδικός. Αυτό θα γίνει μόνο με το άνοιγμα του κλουβιού της γάτας.

Θα ρωτούσε κανείς , δηλαδή πώς είναι μοναδικός ;

Ας αφήσουμε την γάτα και ας πάμε σε ενα πιο ρεαλιστικό παράδειγμα . Έστω οτι κάποιος πλησιάζει το χέρι του στη φωτιά και διαπιστώνει πως η φωτιά καίει (η πιο κοινή περίπτωση) .
Διαπιστώνει πως η φωτιά αρχικά προκαλεί αλγογόνα ερεθίσματα πόνου , τα οποία με τη σειρά τους προκαλούν την αντανακλαστική απομάκρυνση του χεριού απο την εστία.
Αν παρά τον πόνο , παραμείνει και άλλο το χέρι στη φωτιά , το χέρι θα υποστεί εγκάυματα πρώτου ή ανωτέρου βαθμού, αλλοιώνοντα την ύλη του .
Με αυτό τον τρόπο λοιπόν , κάποιος που έκανε το πείραμα και απέκτισε την εμπειρία , σχηματίζει την λογική άποψη πως η φωτιά καίει, και προκαλεί εγκάυματα.
( Η αλήθεια της φωτιάς που καίει).
Εχουμε λοιπόν με αυτή τη μέθοδο , μια σύνδεση της φυσικής εμπειρίας με την έκφραση της γλωσσικής λογικής.

Καποιος άλλος τώρα, που πλησιάζει το χέρι του στη
φωτιά , διαπιστώνει πως η φωτιά δεν καίει , ούτε προκαλεί εγκαύματα (υπάρχουν περιπτώσεις πυροβατών) , ή καίει και προκαλεί εγκαύματα , πολύ λιγότερο απο όσο υποστιρίζονταν αρχικά.
Οπότε η νέα σύνδεση φυσικής εμπειρίας και γλωσσικής λογικής , καταλήγει στο συμπέρασμα, πως η φωτιά δεν καίει και τόσο .( Η αλήθεια σε μια ενδιάμεση κατάσταση) .

Τέλος, έρχεται και κάποιος τρίτος, και ενώ βάζει το χέρι του και το σώμα του μέσα στη φωτιά , οχι μόνο δεν καιγεται , αλλά αισθάνεται δροσιά. Οχι μόνο δεν καταστρέφεται το χέρι του απο έγκαυμα τρίτου βαθμού , αλλά παραμένει ακεραιος (υπάρχουν περιπτώσεις Αγίων). Οπότε γι΄αυτόν η φωτιά σίγουρα δεν καίει .( Η αλήθεια της φωτιάς που δεν καίει).

Υπάρχουν λοιπόν διαβαθμίσεις της αλήθειας , η οποία δεν είναι μια και μοναδική.