- τι ειναι χρόνος?! - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Γιατί παίζεις με τον πόνο μου και με πειράζεις; Αφού ξέρεις πώς είναι να έχεις νεογέννητο. Α πα πα, γέρασα για το σπορ, αν και είναι τόση η χαρά μου που, όσο και να γκρινιάζω, στην πραγματικότητα δεν με νοιάζει καθόλου για την κούραση και την αϋπνία...
Αγαπητέ Κηφέα,
Έχω δύο σημεία:
quote:ΟΚ, αλλά κάτι έγραψες παραπάνω για συνδυασμό της βαρύτητας με τη θεωρία της σχετικότητας και πραγματικά αναρωτήθηκα. Οι σπουδές μου δεν αφορούν τις θετικές επιστήμες, ωστόσο θεωρώ ότι καταφέρνω να παρακολουθώ κάπως τις εξελίξεις και έχω την εντύπωση πως αυτός ακριβώς ο συνδυασμός είναι το τρέχον ακατόρθωτο στο προμέτωπο της φυσικής. Περιμένω λοιπόν νεότερα.
Να δούμε πρώτα πώς το πλησιάζει η επιστήμη το θέμα και μετά το επανεξετάζουμε.
Επίσης, έγραψα παραπάνω:
quote:και χαίρομαι που συμφωνείς, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο η προσωπικότητά του, σωστά; Αν λοιπόν συμφωνείς και με αυτή μου τη θέση (ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο η προσωπικότητά του), τότε θα πρέπει, όπως εγώ, να οδηγηθείς στο συμπέρασμα ότι υπάρχει και κάποια άλλη συνιστώσα του ανθρώπου για την οποία η αντίληψη του χρόνου είναι παντελώς αδιάφορη. Και θέλω να σε ρωτήσω: πώς ονομάζεις εσύ αυτή τη συνιστώσα; Η απάντησή σου μπορεί να είναι σημαντική για την εξέλιξη της συζήτησης.
Η αντίληψη του χρόνου είναι καίριας σημασίας για την ανθρώπινη προσωπικότητα.
Καλησπέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Πρώτ'απ'όλα να σου ζήσει η κορούλα. Δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά με τις ευχές, παρ'όλο ότι έχω την σχετική εμπειρία σε τέτοιες περιπτώσεις, αφού έχω ένα γιό και δύο κόρες.
Ας έρθουμε στο θέμα μας.
Προσπαθώ να αποφύγω τις περίπλοκες επεξηγήσεις, (Τι είναι Κβαντομηχανική, τις τέσσερις παγκόσμιες αλληλεπιδράσεις: υψηλή πυρηνική, ηλεκτρομαγνητική, χαμηλή πυρηνική, βαρύτητα, το πεπερασμένο της μεγίστης ταχύτητος του φωτός σε συσχετισμό με την ακαριαία αλληλεπίδραση της βαρύτητας, την κοσμογονική σταθερά και πάει λέγοντας), γιατί υπάρχει κίνδυνος να μην γίνουν από όλους τους φίλους αναγνώστες κατανοητά, αντιθέτως να γίνει κουραστικό το διάβασμα και τέλος να αποφύγω την μεγάλη έκταση των κειμένων που θα δίνει την αίσθηση ότι ΄παραδίδονται ... "μαθήματα" !
Στο μήνυμά σου επισημαίνεις:
quote:
ΟΚ, αλλά κάτι έγραψες παραπάνω για συνδυασμό της βαρύτητας με τη θεωρία της σχετικότητας και πραγματικά αναρωτήθηκα. Οι σπουδές μου δεν αφορούν τις θετικές επιστήμες, ωστόσο θεωρώ ότι καταφέρνω να παρακολουθώ κάπως τις εξελίξεις και έχω την εντύπωση πως αυτός ακριβώς ο συνδυασμός είναι το τρέχον ακατόρθωτο στο προμέτωπο της φυσικής. Περιμένω λοιπόν νεότερα.
Αυτό που έγραψα ήταν:
quote:
Όταν προσπαθούμε να ενοποιήσουμε τη βαρύτητα με την κβαντική μηχανική (ή κβαντομηχανική, όπως τη λέμε αλλιώς), είμαστε αναγκασμένοι να εισαγάγουμε την ιδέα του φανταστικού χρόνου.
Η κατεύθυνση στον φανταστικό χρόνο δεν διακρίνεται από τις ανάλογες κατευθύνσεις στο χώρο.
Στο χώρο, αν κανείς μπορεί να κατευθυνθεί προς το βορρά, μπορεί να κατευθυνθεί και προς το νότο, έτσι και στον φανταστικό χρόνο, αν κανείς μπορεί να κατευθυνθεί προς τα εμπρός, προς το μέλλον, πρέπει να μπορεί να κατευθυνθεί και προς τα πίσω, προς το παρελθόν.
Στον φανταστικό χρόνο, δηλαδή, δεν μπορεί να υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ της κατεύθυνσης προς το μέλλον και αυτής προς το παρελθόν.
Και συμπληρώνω τώρα με ένα παράδειγμα:
"Αν πάρουμε κάποιον πραγματικό αριθμό, και τον πολλαπλασιάσουμε με τον εαυτό του, το αποτέλεσμα είναι πάντα ένας θετικός αριθμός.(Για παράδειγμα, 2 επί 2 ίσον 4, όπως και -2 επί -2 ίσον 4). Μπορούμε όμως τους φανταστικούς αριθμούς που όταν τους πολλαπλασιάζουμε με τον εαυτό τους, το αποτέλεσμα θα είναι πάντοτε αρνητικός αριθμός. (Για παράδειγμα, i επί i ίσον -1, -i επί -i ίσον -1, 2i επί 2i ίσον -4, -2i επί -2i ίσον -4 , κ.ο.κ.)".
Και συνεχίζω:
quote:
Αντίθετα, όπως όλοι γνωρίζουμε, στον πραγματικό χρόνο υπάρχει διαφορά, και πολύ μεγάλη μάλιστα. Από πού προέρχεται όμως; Γιατί θυμόμαστε το παρελθόν αλλά όχι το μέλλον;
Οι νόμοι της φυσικής δεν διακρίνουν την κατεύθυνση προς το παρελθόν.
Παραμένουν μάλιστα αμετάβλητοι αν υποβληθούν στον συνδυασμό των μετασχηματισμών (ή συμμετριών) που είναι γνωστοί ως C, P, T.
Ο μετασχηματισμός C σημαίνει να αντικαταστήσουμε τα σωματίδια με τα αντισωματίδιά τους.
Ο μετασχηματισμός P σημαίνει να σχηματίσουμε την κατοπτρικά συμμετρική εικόνα κάποιας κατάστασης, έτσι ώστε η αριστερή της πλευρά να γίνει η δεξιά και αντίστροφα.
Και ο μετασχηματισμός T σημαίνει να αντιστρέψουμε την κατεύθυνση της κίνησης όλων των σωματιδίων, στην πραγματικότητα δηλαδή να αντιστρέψουμε την κατεύθυνση του χρόνου ώστε οι κινήσεις να γίνονται κατά την αντίθετη φορά.
Οι νόμοι της φυσικής που καθορίζουν τη συμπεριφορά της ύλης σε κανονικές συνθήκες παραμένουν αμετάβλητοι αν υποβληθούν στο συνδυασμό των μετασχηματισμών C και P. Με άλλα λόγια, η ζωή θα ήταν ακριβώς η ίδια για τους κατοίκους ενός άλλου πλανήτη, αποτελουμένου από αντιύλη αντί για ύλη, οι οποίοι θα ήταν κατοπτρικά συμμετρικοί με εμάς.
Και συμπληρώνω τώρα:
Μέχρι το 1956 υπήρχε η πεποίθηση ότι οι νόμοι της φυσικής υπάκουαν σε καθεμιά από τις τρεις διαφορετικές συμμετρίες C, P, T.
Η συμμετρία C σημαίνει ότι οι νόμοι είναι ίδιοι για τα σωματίδια και τα αντισωματίδια.
Η συμμετρία P σημαίνει ότι οι νόμοι είναι οι ίδιοι για κάποια κατάσταση και την κατοπτρική της (για παράδειγμα η κατοπτρική κατάσταση ενός σωματιδίου που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του κατά τη φορά των δεικτών του ρολογιού είναι ένα σωματίδιο που περιστρέφεται κατά την αντίθετη φορά).
Η συμμετρία T σημαίνει όιι, αν αντιστρέψουμε την κατεύθυνση της κίνησης όλων των σωματιδίων και αντισωματιδίων σε κάποιο φυσικό σύστημα, αυτό θα επιστρέψει στην κατάσταση όπου βρισκόταν σε κάποια προηγούμενη χρονική στιγμή. Με άλλα λόγια, η συμμετρία Τ σημαίνει ότι οι νόμοι είναι οι ίδιοι και στις δύο κατευθύνσεις του χρόνου.
Το 1956, όμως, δύο αμερικανοί φυσικοί ο Tsung–Dao Lee και ο Chen Ning Yang υπέθεσαν ότι στην πραγματικότητα η ασθενής πυρηνική αλληλεπίδραση δεν υπακούει στη συμμετρία P. Αυτό σημαίνει ότι η ασθενής πυρηνική αλληλεπίδραση αναγκάζει το Σύμπαν να εξελιχθεί διαφορετικά απ’ότι θα εξελισσόταν το κατοπτρικό του Σύμπαν. Τον ίδιο χρόνο η συνεργάτιδά τους Chien–Shung Wu απέδειξε πειραματικά ότι η πρόβλεψη των Lee και Yang ήταν σωστή.
Ανακαλύφθηκε επίσης ότι οι ασθενείς πυρηνικές αλληλεπιδράσεις δεν υπακούουν στη συμμετρία C. Αυτό σημαίνει ότι ένα Σύμπαν που αποτελείται από αντισωματίδια εξελίσσεται διαφορετικά από το δικό μας.
Παρ’όλα αυτά, φαινόταν ότι η ασθενής πυρηνική αλληλεπίδραση θα έπρεπε να υπακούει στη συνδυασμένη συμμετρία CP. Φαινόταν δηλαδή ότι το Σύμπαν θα μπορούσε να εξελιχθεί με τον ίδιο τρόπο που θα εξελισσόταν και το κατοπτρικό του, αν αντικαθιστούσαμε κάθε σωματίδιο με το αντίστοιχο αντισωματίδιό του.
Το 1964, όμως, δύο άλλοι αμερικανοί φυσικοί, οι J.W.Cronin και Val Fitch ανακάλυψαν ότι, κατά τη διάσπαση κάποιων σωματιδίων που ονομάζονται Κ–μεσόνια, ακόμη και αυτή η συνδυασμένη συμμετρία CP έπαυε να ισχύει.
Σύμφωνα με κάποιο μαθηματικό θεώρημα κάθε θεωρία που υπακούει στους νόμους της κβαντικής μηχανικής και της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας πρέπει επίσης να υπακούει στη συνδυασμένη συμμετρία CPT.
Με άλλα λόγια, το Σύμπαν πρέπει να εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο αν αντικαταστήσουμε τα σωματίδια με τα αντισωματίδιά τους, πάρουμε το κατοπτρικό του Σύμπαν και αντιστρέψουμε την κατεύθυνση του χρόνου.
Και έκλεισα:
quote:
Αν οι νόμοι της φυσικής παραμένουν αμετάβλητοι όταν υποβάλλονται στο συνδυασμό των μετασχηματισμών C και P ή το συνδυασμό C, P και Τ, τότε πρέπει να παραμένουν και αμετάβλητοι και όταν υποβάλλονται στο μετασχηματισμό Τ και μόνον.
Παρ’όλα αυτά, στην καθημερινή μας ζωή υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ της κατεύθυνσης προς το μέλλον και εκείνης προς το παρελθόν.
Εδώ πρέπει να θυμηθούμε τον Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής ο οποίος αναφέρει ότι σε κάθε κλειστό σύστημα με την πάροδο του χρόνου η εντροπία (ή αταξία) αυξάνεται πάντα.
Η αύξηση της εντροπίας (ή αταξίας) με την πάροδο του χρόνου είναι ένα παράδειγμα αυτού που ονομάζεται βέλος του χρόνου.
Το βέλος του χρόνου διακρίνει την κατεύθυνση προς το μέλλον από την κατεύθυνση προς το παρελθόν.
Υπάρχουν τουλάχιστον τρία διαφορετικά βέλη του χρόνου:
1) Υπάρχει το θερμοδυναμικό, που στρέφεται προς την κατεύθυνση όπου η αταξία αυξάνει.
2) Μετά υπάρχει το ψυχολογικό, που στρέφεται προς την κατεύθυνση
όπου αισθανόμαστε ότι "ο χρόνος περνάει, φεύγει", και θυμόμαστε το παρελθόν αλλά όχι το μέλλον.
3) Τέλος, υπάρχει το κοσμολογικό, που στρέφεται προς την
κατεύθυνση όπου το Σύμπαν διαστέλλεται αντί να συστέλλεται.
Ελπίζω αυτές οι παρατηρήσεις να σε ικανοποιούν σε κάποιο βαθμό. Δεν νομίζω ότι αυτό που ζητάς είναι η ανάπτυξη μιας ενοποιημένης θεωρίας.
Όσον αφορά τη σύμφωνη γνώμη μου γαι το ότι: "Η αντίληψη του χρόνου είναι καίριας σημασίας με την ανθρώπινη προσωπικότητα":
Δεν μπορώ να δεχθώ ότι αν συμφωνώ με αυτή την άποψη, θα υπάρχει υποχρεωτικά κάποια άλλη συνιστώσα του ανθρώπου για την οποία η αντίληψη του χρόνου θα είναι παντελώς αδιάφορη.
Πρώτ'απ'όλα δεν έχομε καταλήξει στην έννοια του Χρόνου και γι'αυτό, το ερώτημα είναι υποθετικό. Σ'αυτό το υποθετικό ερώτημα που αφορά αυτή τη γνώση, ασφαλώς για την προσωπικότητα του ανθρώπου είναι καίριο διότι θα πλησίαζε περισσότερο στην ανεύρεση της "Αλήθειας" και θα του έλυνε εν πολλοίς και το υπαρξιακό του πρόβλημα. Δεν έχω σκεφθεί ποτέ αν αυτό θα είχε ή όχι και υπερβατικές προεκτάσεις σε έννοιες όπως: συνειδητότητα, ψυχή κ.λ.π.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Σήμερα θα κάνω μια παρέκβαση για να εξηγήσω τι είναι η "ανθρωπική αρχή". Αυτό θα το κάνω γιατί θα χρειασθεί η έννοιά της για τη συνέχεια.
Πέραν αυτού η "ανθρωπική αρχή" έχει και υπερβατικές προεκτάσεις.
Η ανθρωπική αρχή, μπορεί να παραφρασθεί ως εξής: "Αυτό (το Σύμπαν) είναι αυτό που είναι επειδή εμείς (οι άνθρωποι) είμαστε αυτοί που είμαστε. Βλέπουμε ότι το Σύμπαν είναι όπως είναι επειδή εμείς υπάρχουμε".
Υπάρχουν δύο εκδοχές της ανθρωπικής αρχής, η ασθενής και η ισχυρή.
1) Η ασθενής ανθρωπική αρχή αναφέρει ότι σ’ένα πολύ μεγάλο ή άπειρο και στο χώρο και στο χρόνο Σύμπαν οι κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη νοήμονος ζωής θα υπάρξουν μόνο σε ορισμένες περιοχές περιορισμένες και στο χώρο και στο χρόνο. (Το ίδιο συμβαίνει και αν το Σύμπαν είναι πολύ μεγάλο ή άπειρο μόνο στο χώρο ή μόνο στο χρόνο).
Τα νοήμονα όντα που βρίσκονται σ’αυτές τις περιοχές δεν θα πρέπει να εκπλήσσονται όταν ανακαλύπτουν ότι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της περιοχής τους πληρούν τις κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξή τους. Είναι κάπως σαν έναν πλούσιο άνθρωπο που ζει σε περιοχή πλουσίων: δεν θα βλέπει γύρω του καμία ένδειξη φτώχειας.
Ένα παράδειγμα εφαρμογής της ασθενούς ανθρωπικής αρχής είναι η "εξήγηση" του γιατί η Μεγάλη Έκρηξη συνέβη πριν από 15 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια – τόσα περίπου χρειάζονται για να αναπτυχθεί η νοήμων ζωή.
Στην αρχή σχηματίστηκαν οι πρώτες γενιές άστρων. Αυτά τα άστρα μετέτρεψαν κάποιο μέρος του αρχικού υδρογόνου και ηλίου σε στοιχεία όπως ο άνθρακας και το οξυγόνο, από τα οποία αποτελούμαστε.
Κατόπιν αυτά τα άστρα εξερράγησαν ως σουπερνόβα, και τα υπολείμματα των εκρήξεων σχημάτισαν άλλα άστρα και πλανήτες, όπως τον Ήλιο και τη Γη, που έχουν ηλικία περίπου πέντε δισεκατομμυρίων ετών.
Στα πρώτα ένα ή δύο δισεκατομμύρια χρόνια η Γη ήταν τόσο θερμή, που τίποτε πολυσύνθετο δεν μπορούσε να αναπτυχθεί.
Τα επόμενα τρία δισεκατομμύρια χρόνια αναλώθηκαν στην αργή διαδικασία της εξέλιξης, που οδήγησε από τους απλούστερους οργανισμούς στα νοήμονα όντα, τα οποία σήμερα είναι ικανά να μετρούν το χρόνο, από τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης και μετά.
Λίγοι επιστήμονες αρνούνται την αξία ή χρησιμότητα της ασθενούς ανθρωπικής αρχής. Μερικοί όμως, προχωρούν περισσότερο, προτείνοντας:
2) Την ισχυρή εκδοχή της ανθρωπικής αρχής που σύμφωνα με αυτήν, υπάρχουν πολλά διαφορετικά "Σύμπαντα" - ή πολλές εντελώς διαφορετικές περιοχές ενός Σύμπαντος – , το καθένα με το δικό του αρχικό σύνολο χαρακτηριστικών και ίσως με τους δικούς του φυσικούς νόμους.
Στα περισσότερα οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να αναπτυχθούν πολυσύνθετοι οργανισμοί. Μόνο στα λίγα εκείνα "Σύμπαντα" που έχουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του δικού μας Σύμπαντος μπορούν να αναπτυχθούν νοήμονα όντα ικανά να θέτουν το ερώτημα:
"Γιατί αυτό το Σύμπαν είναι αυτό που είναι;".
Η απάντηση τότε είναι απλή:
"Αν δεν ήταν αυτό που είναι, εμείς δεν θα ήμασταν αυτοί που είμαστε!". Αν ήταν διαφορετικό, δεν θα ήμασταν εδώ.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Η συνθήκη της έλλειψης ορίου του Σύμπαντος και η ασθενής ανθρωπική αρχή μπορούν να εξηγήσουν γιατί και τα τρία βέλη του χρόνου στρέφονται προς την ίδια κατεύθυνση – και, ακόμα, γιατί τελικά πρέπει να υπάρχει ένα καλά ορισμένο βέλος του χρόνου. Το ψυχολογικό βέλος του χρόνου προσδιορίζεται από το θερμοδυναμικό, και τα δύο στρέφονται αναγκαστικά και πάντοτε προς την ίδια κατεύθυνση.
Αν δεχτούμε τη συνθήκη της έλλειψης ορίου του Σύμπαντος, τότε πρέπει να υπάρχουν καλά ορισμένα θερμοδυναμικά και κοσμολογικά βέλη του χρόνου, που όμως δεν θα πρέπει να στρέφονται προς την ίδια κατεύθυνση καθ’όλη τη χρονική διάρκεια της εξέλιξης του Σύμπαντος.
Όμως μόνον όταν στρέφονται προς την ίδια κατεύθυνση οι συνθήκες στο Σύμπαν είναι κατάλληλες για να αναπτυχθούν νοήμονα όντα ικανά να θέσουν το ερώτημα:
Γιατί η αταξία αυξάνεται πάντα προς την ίδια κατεύθυνση του χρόνου, αυτήν όπου το Σύμπαν διαστέλλεται;
Τα παραπάνω που εξέθεσα αποδεικνύονται. Αλλά πρώτα πρέπει να εξηγηθούν πολλές θεωρίες, που είναι ,όντως, δυσκολοκατανόητες και να απαντηθούν ορισμένα καίρια ερωτήματα όπως:
Η κλασική θεωρία της γενικής σχετικότητας.
Το γιατί όταν η καμπυλότητα του χωρόχρονου μεγαλώνει,τα κβαντικά βαρυτικά φαινόμενα γίνονται σημαντικά.
Το γιατί, η κλασική γενική θεωρία της σχετικότητας παύει να αποτελεί μια ικανοποιητική περιγραφή του Σύμπαντος.
Το γιατί για την κατανόηση, του πώς άρχισε να υπάρχει το Σύμπαν, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε μια κβαντική θεωρία της βαρύτητας.
Το τι είναι η αρχή της απροσδιοριστίας της κβαντικής μηχανικής.
Το ότι η βασική δυσκολία στο να ανακαλύψουμε μια θεωρία που να ενοποιεί τη βαρύτητα με τις άλλες δυνάμεις οφείλεται στο ότι η γενική σχετικότητα είναι μια "κλασσική" θεωρία, που δεν ενσωματώνει δηλαδή, αντίθετα με τις άλλες επιμέρους θεωρίες, την αρχή της απροσδιοριστίας.
Το τι είναι οι διάφορες θεωρίες χορδών. Και πολλά άλλα...
Φίλοι μου,
Σας τα αναφέρω όλα αυτά για να σας δείξω την δυσκολία που έχει η επιστημονική ανάλυση (ιδιαίτερα μέσω μηνυμάτων) του μεγάλου θέματος που ερωτά: "Τι είναι ο Χρόνος".
Γι'αυτούς τους λόγους από το επόμενο μήνυμα θα αρκεστώ στα συμπεράσματα μόνο που έχει καταλήξει μέχρι σήμερα η Επιστήμη γι'αυτό το τόσο μεγάλο θέμα.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Σ' ευχαριστώ πολύ για τις διευκρινήσεις και για τις διευκρινήσεις επί των διευκρινήσεων που ήταν πράγματι πολύ κατατοπιστικές.
quote:Ασφαλώς δεν είναι κάτι που ζητώ από σένα στη δεδομένη συγκυρία. Είναι όμως κάτι που ελπίζω γενικά, η συμφιλίωση των επιστημών όλων των πεδίων, η συμφιλίωση εντέλει των κόσμων που θα αποδείξει με αμετάκλητο τρόπο το "όλα είναι ένα". Όνειρα μεταφυσικής χροιάς...
Δεν νομίζω ότι αυτό που ζητάς είναι η ανάπτυξη μιας ενοποιημένης θεωρίας.
quote:Θεωρώ ότι η επιμονή μου πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν θα κάνει το θέμα να ξεφύγει από την πολύ ενδιαφέρουσα τροπή που έχει πάρει με τα δύο τελευταία μηνύματά σου. Έτσι θα επιμείνω λίγο ακόμη γιατί μου κάνει εντύπωση αυτό το "δεν έχω σκεφθεί ποτέ" που έγραψες. Εννοείς ότι δεν έχεις σκεφθεί αν υπάρχει ψυχή ή κάτι άλλο πέρα από την προσωπικότητα; Αν κάτι επιβιώνει της γήινης ζωής; Κι αν αυτό επιβιώνει, τη διάρκεια και τη φύση ενδεχομένως της επιβίωσής του;
Όσον αφορά τη σύμφωνη γνώμη μου γαι το ότι: "Η αντίληψη του χρόνου είναι καίριας σημασίας με την ανθρώπινη προσωπικότητα":Δεν μπορώ να δεχθώ ότι αν συμφωνώ με αυτή την άποψη, θα υπάρχει υποχρεωτικά κάποια άλλη συνιστώσα του ανθρώπου για την οποία η αντίληψη του χρόνου θα είναι παντελώς αδιάφορη.
Πρώτ'απ'όλα δεν έχομε καταλήξει στην έννοια του Χρόνου και γι'αυτό, το ερώτημα είναι υποθετικό. Σ'αυτό το υποθετικό ερώτημα που αφορά αυτή τη γνώση, ασφαλώς για την προσωπικότητα του ανθρώπου είναι καίριο διότι θα πλησίαζε περισσότερο στην ανεύρεση της "Αλήθειας" και θα του έλυνε εν πολλοίς και το υπαρξιακό του πρόβλημα. Δεν έχω σκεφθεί ποτέ αν αυτό θα είχε ή όχι και υπερβατικές προεκτάσεις σε έννοιες όπως: συνειδητότητα, ψυχή κ.λ.π.
Επαναλαβάνω ότι τα δύο τελευταία μηνύματά σου έχουν δώσει πολύ ενδιαφέρουσα τροπή στο θέμα και περιμένω με ενδιαφέρον τη συνέχεια.
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Ασφαλώς δεν είναι κάτι που ζητώ από σένα στη δεδομένη συγκυρία. Είναι όμως κάτι που ελπίζω γενικά, η συμφιλίωση των επιστημών όλων των πεδίων, η συμφιλίωση εντέλει των κόσμων που θα αποδείξει με αμετάκλητο τρόπο το "όλα είναι ένα". Όνειρα μεταφυσικής χροιάς...
Αρχίζω από τα εύκολα, γιατί τα δύσκολα μου τα αφήνεις για το τέλος.
Στο απόσπασμά σου ανα φέρεσε στην "Ενοποίηση των θεωριών":
Η απάντησή είναι:
Θα ήταν πολύ δύσκολο να δημιουργήσουμε διαμιάς κάποια πλήρη ενιαία θεωρία για ό,τι βρίσκεται μέσα στο Σύμπαν.
Αντί γι’αυτό, η επιστήμη σημείωσε προόδους ανακαλύπτοντας επιμέρους θεωρίες που η καθεμία περιγράφει περιορισμένο αριθμό φαινομένων.
Τις επιδράσεις των άλλων φαινομένων είτε τις προσεγγίζει αριθμητικά είτε τις παραβλέπει εντελώς. (Η χημεία, για παράδειγμα, μας επιτρέπει να υπολογίζουμε τις επιδράσεις μεταξύ των ατόμων χωρίς να γνωρίζουμε την εσωτερική δομή των πυρήνων τους.)
Ελπίζουμε όμως ότι κάποτε θα ανακαλύψουμε μια πλήρη, συνεπή ενιαία θεωρία, που θα περιλαμβάνει όλες τις επιμέρους θεωρίες και δεν θα περιέχει αυθαίρετα επιλεγμένες παραμέτρους που να ρυθμίζουν "εκ των υστέρων" τη συμφωνία της με τα δεδομένα των παρατηρήσεων.
Η έρευνα για μια τέτοια θεωρία ονομάζεται "ενοποίηση των φυσικών θεωριών".
Ο Αϊνστάιν αφιέρωσε τα περισσότερα από τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην προσπάθειά του να ανακαλύψει μια ενιαία θεωρία, αλλά χωρίς επιτυχία.
Οι συνθήκες δεν ήταν ακόμη ώριμες.
Υπήρχαν επιμέρους θεωρίες για την βαρύτητα και την ηλεκτρομαγνητική δύναμη, αλλά πολύ λίγα ήταν γνωστά για τις πυρηνικές δυνάμεις.
Επίσης, ο Αϊνστάιν αρνήθηκε να πιστέψει στις αρχές της κβαντικής μηχανικής, αν και ο ίδιος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξή της. Αλλά η αρχή της απροσδιοριστίας της κβαντικής μηχανικής, φαίνεται ότι είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό του Σύμπαντος.
Μια επιτυχής ενιαία θεωρία πρέπει αναγκαστικά να ενσωματώνει την αρχή αυτή.
Οι προοπτικές να ανακαλυφθεί μια τέτοια θεωρία φαίνονται σήμερα πολύ μεγαλύτερες, επειδή γνωρίζουμε πολύ περισσότερα πράγματα για το Σύμπαν απ’ότι παλαιότερα.
Πρέπει να αποφύγουμε όμως να είμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι:
Κι’άλλες φορές στο παρελθόν είχαμε πιστέψει ότι υπήρχαν ανάλογες προοπτικές, αλλά διαψευστήκαμε!
Στην αρχή του αιώνα μας, για παράδειγμα, οι φυσικοί ήλπιζαν ότι θα μπορούσαν να εξηγήσουν όλα τα φαινόμενα με όρους που περιέγραφαν τις ιδιότητες της συνεχούς ύλης, όπως ελαστικότητα και μετάδοση θερμότητας.
Η ανακάλυψη της ατομικής δομής και της αρχής της απροσδιοριστίας εξανέμισε αυτές τις ελπίδες.
Το 1928 πάλι, ο φυσικός Max Born, τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ δήλωνε σε μια ομάδα επισκεπτών του Πανεπιστημίου του Γκαίττινγκεν: "Η φυσική θα τελειώσει σε έξι μήνες".
Η αισιοδοξία του βασιζόταν στην πρόσφατη τότε ανακάλυψη από τον Dirac της εξίσωσης που περιγράφει τη συμπεριφορά του ηλεκτρονίου.
Οι φυσικοί ισχυρίζονταν ότι μια παρόμοια εξίσωση θα περιέγραφε και την συμπεριφορά του πρωτονίου (που την εποχή εκείνη ήταν το μόνο άλλο γνωστό σωματίδιο), και έτσι θα φτάναμε στο τέλος της θεωρητικής φυσικής.
Η ανακάλυψη όμως του νετρονίου και των πυρηνικών δυνάμεων έθεσε τέλος στους ισχυρισμούς αυτούς.
Παρ’όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι σήμερα υπάρχουν βάσιμες ελπίδες και μπορούμε να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι πως μπορεί να βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της έρευνας για τους τελικούς νόμους της φύσης.
quote:
Έτσι θα επιμείνω λίγο ακόμη γιατί μου κάνει εντύπωση αυτό το "δεν έχω σκεφθεί ποτέ" που έγραψες. Εννοείς ότι δεν έχεις σκεφθεί αν υπάρχει ψυχή ή κάτι άλλο πέρα από την προσωπικότητα; Αν κάτι επιβιώνει της γήινης ζωής; Κι αν αυτό επιβιώνει, τη διάρκεια και τη φύση ενδεχομένως της επιβίωσής του;
Θα αρχίσω από τις ερωτήσεις:
Πιστεύω στην ύπατξη της ψυχής.
Πιστεύω ότι η ψυχή επιβιώνει της γήινης ζωής.
Όσον αφορά τη φύση της, πιστεύω ότι είναι άϋλη, επιδεχόμενη σταδιακή βελτίωση με σκοπό την εξύψωσή της προς το θείο.
Για τη διάρκειά της: Πιστεύω στην Αθανασία της ψυχής.
Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα για μένα:
Τα έχω βάλλει με την έννοια των λέξεων:
Τι εννοώ θείο; Ας δώσω έναν ορισμό:
Θείο εννοώ το Ένα (στο οποίο ενώνονται τ'αντίθετα του δυϊκού μας κόσμου, του γήινου),σε Αυτό που κατέχει τα πάντα κι’όμως δεν κατέχει τίποτε, γιατί υπερβαίνει τα πάντα.
Τι εννοώ Αθανασία της ψυχής:
Εννοώ κάτι που όσο ζω, θα πιστεύω ότι θα υπάρχει και μετά το θάνατό μου και ότι μετά το θάνατό μου θα εξακολουθεί να υπάρχει πάντα.
Και οι δύο, όμως, προηγούμενοι ορισμοί είναι διαβλητοί γιατί έχω χρησιμοποιήσει τη λέξη "πάντα" που μέσα της εμπεριέχει την έννοια της λέξης Χρόνος.
Τον Χρόνο όμως, σαν έννοια, δεν τον έχει ακόμα εξηγήσει ο άνθρωπος.
Ίσως η έκφρασή μου:
"δεν έχω σκεφθεί ποτέ αν ο Χρόνος θα είχε υπερβατικές προεκτάσεις..."
θα έπρεπε να είναι:
"Η συνεχιζόμενη άγνοια της έννοιας του Χρόνου, δεν μ'αφήνει να σκεφθώ αν ο Χρόνος (άγνωστη ακόμη λέξη) θα είχε υπερβατικές προεκτάσεις..."
Πάντως, προς το παρόν, συμβιβάζομαι με τους δύο προηγούμενους ορισμούς, ίσως γιατί με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα.
(Μη με ρωτήσεις γιατί αισθάνομαι καλύτερα, γιατί θα σου απαντήσω: Δεν ξέρω).
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Ευχαριστώ
Κηφεύς
Σ' ευχαριστώ για τις απαντήσεις και τις διευκρινήσεις. Επίσης, θέλω να σου ευχηθώ τα καλύτερα για τα παιδιά σου, συγνώμη που άργησα να αναφερθώ σ' αυτό, όμως φταίει η έλλειψη χρόνου και η συνακόλουθη βιασύνη μου όταν γράφω που κάνει κάποιες σκέψεις και προθέσεις να χάνονται στον δρόμο, δυστυχώς...
Εξυπακούεται ότι δεν πρόκειται να σχολιάσω τις πεποιθήσεις σου, όμως ήθελα να τις γνωρίζω, είναι καλό για τη συζήτηση να γνωρίζουμε κάτι για τους συνομιλητές σε ένα φόρουμ. Διαφορετικά, η παράθεση γνώσεων και σκέψεων, όσο ενδιαφέρουσες κι αν είναι, μπορεί καμιά φορά να αποβεί στείρα άσκηση.
Θα επανέλθω σύντομα, καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Το ότι το σύμπαν είναι αυτό που είναι και κατά συνέπεια εμείς είμαστε αυτό που είμαστε σημαίνει ότι αν εμείς αλλάξουμε, αυτό σημαίνει ότι άλλαξε και το σύμπαν; Γιατί βλέπω πως η νοημοσύνη μας αλλάζει καθώς διευρύνεται η κατανόησή μας (πχ κάποτε θεωρούσαμε ότι η Γη είναι επίπεδη και ότι ύλη και ενέργεια είναι δύο άσχετα πράγματα ή για να πάμε πολύ πίσω κάποτε δεν ξέραμε τη σημασία της φωτιάς ή ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να καλυτερέψουμε τη ζωή μας δυνάμεις όπως ο ηλεκτρισμός), αυτό άραγε σημαίνει ότι αλλάζει και το σύμπαν;
Θέλω να πω ότι η θέση που αναφέρεις παραπέμπει σε μια εντελώς ανθρωποκεντρική θεώρηση, τη στιγμή που μοιραζόμαστε το σύμπαν και με άλλες μορφές νοήμονος ζωής, όπως τα ζώα. Και τα ζώα έχουν αντίληψη του χρόνου μέσα από την αέναη επανεμφάνιση των εποχών ή την εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα, μια κυκλική όμως και όχι γραμμική αντίληψη. Σε αυτά το κοσμολογικό βέλος του χρόνου δεν ταυτίζεται με το ψυχολογικό ή μήπως ταυτίζεται με έναν τρόπο που μας διαφεύγει; Μήπως ο κόσμος είναι αυτό που μπορούμε κάθε φορά να αντιληφθούμε; Μήπως ο χρόνος είναι αυτό που μπορούμε κάθε φορά να αντιληφθούμε;
Εννοείται πως δεν περιμένω απαντήσεις στα ερωτήματά μου. Είναι προς γενικό προβληματισμό. Απλώς τα βάζω στο “τραπέζι” και περιμένω με ενδιαφέρον τη συνέχεια των σκέψεών σου.
Καλό μεσημέρι,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Οι σκέψεις σου είναι τόσο ενδιαφέρουσες που δεν μ'αφήνουν να προχωρήσω στην συνέχιση της εξέτασης του θέματος του "Χρόνου", αν δεν σου παραθέσω πρώτα τις δικές μου σκέψεις πάνω στα αναφερόμενά σου στο τελευταίο μήνυμα.
Γράφοντας αυτές τις αράδες, έχω την αίσθηση, ότι σε πολλά από τα ερωτήματά σου, θα έχεις ήδη απαντήσει μόνη σου.
Παρ'όλ'αυτά ας ξεκινήσουμε με μια γενική παρατήρηση:
Ελλείψει παρατηρητού, δεν υπάρχει παρατηρούμενο. Πιστεύω ότι αυτό είναι αυταπόδεικτο.
Πολλοί εδώ βάζουν μια άποψη, η οποία για μένα δεν ευσταθεί, από μόνη της χωρίς άλλες προϋποθέσεις ή περιορισμούς.
Η άποψη αυτή που θέτουν μερικοί σαν απάντηση (υπό μορφή ερωτήματος) στην πρώτη παρατήρησή μου είναι:
Ναι, αλλά ανεξάρτητα από τον παρατηρητή δεν υπάρχει το "αντκειμενικά υπαρκτό" ;
Απαντώ και εγώ με ερώτηση: Και ποιός θα ορίσει ποιό είναι το "αντικειμενικά υπαρκτό" αφού "παρατηρητής" δεν θα υπάρχει;
Περνάμε τώρα σε ένα δεύτερο επίπεδο.
Παρατηρητής υπάρχει αλλά δεν είναι νοήμον όν (προέρχεται π.χ. από το ζωϊκό βασίλειο), τι συμβαίνει τότε;
Απάντηση: Τότε παρατηρούμενο υπάρχει, αλλά αυτό δηλ. (το παρατηρούμενο) συναρτάται τώρα από την αντίληψη που έχει το μη νοήμον όν. Δηλαδή δεν έχει την νοημοσύνη να αντιληφθει ή να διατυπώσει ερωτήσεις για το παρατηρούμενο όπως ένα νοήμον θα το αντιλαμβάνόταν ή θα έθετε ερωτήσεις της μορφής: "Γιατί το Σύμπαν διαστέλλεται".
Ανεβαίνομε ένα επίπεδο ακόμα:
Παρατηρητής υπάρχει και είναι το νοήμον όν "άνθρωπος". Για να δούμε τι συμβαίνει τότε:
Τότε "παρατηρούμενο" υπάρχει και αυτό είναι το Σύμπαν και τα συν αυτώ παρελκόμενα, όπως αυτά τα γνωρίζουμε σήμερα και επιπλέον με τον νου που διαθέτει μπορεί να θέτει ερωτήματα της μορφής: "Γιατί το Σύμπαν διαστέλλεται".
quote:
Το ότι το σύμπαν είναι αυτό που είναι και κατά συνέπεια εμείς είμαστε αυτό που είμαστε σημαίνει ότι αν εμείς αλλάξουμε, αυτό σημαίνει ότι άλλαξε και το σύμπαν; Γιατί βλέπω πως η νοημοσύνη μας αλλάζει καθώς διευρύνεται η κατανόησή μας (πχ κάποτε θεωρούσαμε ότι η Γη είναι επίπεδη και ότι ύλη και ενέργεια είναι δύο άσχετα πράγματα ή για να πάμε πολύ πίσω κάποτε δεν ξέραμε τη σημασία της φωτιάς ή ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να καλυτερέψουμε τη ζωή μας δυνάμεις όπως ο ηλεκτρισμός), αυτό άραγε σημαίνει ότι αλλάζει και το σύμπαν;
Σύμφωνα μ'αυτά που παραπάνω ανέφερα:
Ναι, αν εμείς αλλάξουμε, αυτό σημαίνει ότι (για μας, δηλ. κατά την γνώμη μας) άλλαξε το σύμπαν.
Ναι, η νοημοσύνη μας αλλάζει καθώς διευρύνεται η κατανόησή μας, και αυτό σημαίνει ότι (πάλι για μας, δηλ. κατά τη γώμη μας) αλλάζει και το σύμπαν.
quote:
Θέλω να πω ότι η θέση που αναφέρεις παραπέμπει σε μια εντελώς ανθρωποκεντρική θεώρηση, τη στιγμή που μοιραζόμαστε το σύμπαν και με άλλες μορφές νοήμονος ζωής, όπως τα ζώα. Και τα ζώα έχουν αντίληψη του χρόνου μέσα από την αέναη επανεμφάνιση των εποχών ή την εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα, μια κυκλική όμως και όχι γραμμική αντίληψη. Σε αυτά το κοσμολογικό βέλος του χρόνου δεν ταυτίζεται με το ψυχολογικό ή μήπως ταυτίζεται με έναν τρόπο που μας διαφεύγει; Μήπως ο κόσμος είναι αυτό που μπορούμε κάθε φορά να αντιληφθούμε; Μήπως ο χρόνος είναι αυτό που μπορούμε κάθε φορά να αντιληφθούμε;
Δεν νομίζω ότι η θεώρηση αυτή είναι ανθρωποκεντρική, διότι: Δεχόμενοι ότι μοιραζόμαστε το σύμπαν και με άλλες μορφές νοήμονος ζωής (όχι μόνο με τα ζώα αλλά και με άλλα περισσότερο νοήμονα όντα π.χ. εξωγήινα) ανάλογα με τον βαθμό νοημοσύνης του κάθε όντος, το κάθε όν θα έχει ατελέστερη ή πληρέστερη αντίληψη του υπάρχοντος Σύμπαντος.
Οι δύο τελευταίες σου ερωτήσεις είναι τα κλειδιά με τα οποία πλησιάζεις την σκέψη μου.
Θεωρώ ότι ο κόσμος είναι αυτό που μπορεί το κάθε όν κάθε φορά να αντιληφθεί, όπως επίσης ότι και ο χρόνος είναι αυτό που μπορεί το κάθε όν κάθε φορά να αντιληφθεί. Η αντίληψη, όμως, αυτή είναι διαφορετική για κάθε όν.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.