- ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΤΟς ΜΑς . - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Τι θα έκανα αν ένα παιδί μου ζήταγε να το πάρω μαζί μου;

Το πρώτο που θα σκεφτόμουν θα ήταν αν πράγματι θέλει να το πάρω μαζί μου ή αν είναι κάποιο καινούργιο κόλπο στο οποίο σου βουτάν μέσα από το αυτοκίνητο την τσάντα, το κινητό δεν ξέρω τι και μέχρι να φτάσεις στο επόμενο φανάρι πηδάν έξω. Ξέρω ίσως η σκέψη να μη δείχνει ωραία αλλά είναι τόσα αυτά που έχω δει και τα παιδιά αυτά δυστυχώς πολλές φορές έχουν κατεστραμμένες παιδικές ψυχές και υπακούουν στο όνομα της επιβίωσης και του τρόμου.

Οπότε θα πάρκαρα ποιο κάτω, θα έκρυβα τα πράγματα μου στο πορ μπαγκάζ και θα το φώναζα, θα το έβαζα μέσα, θα απoμακρινόμουν λίγο από την περιοχή και θα το κέρναγα κάτι με σκοπό να μιλήσουμε. Νομίζω πως όλα θα κρινόντουσαν από την επιθυμία του παιδιού και από τα όσα θα άκουγα. Αν έβλεπα πως η πραγματική του διάθεση είναι να φύγει από την οικογένεια του θα απευθυνόμουνα τηλεφωνικός σε κάποιο οργανισμό (π.χ. το χαμόγελο του παιδιού) από όπου θα μπορούσα να συμβουλευτώ το πώς θα ήταν καλύτερα να πράξω για το μέλλον του. Διότι αν το μέλλον του ας πούμε θα ήταν καλύτερο αν αυτό ήταν εντελώς ορφανό, τότε εντελώς ορφανό θα το παρουσίαζα και από εκεί και πέρα θα το άφηνα στην επιλογή του αν θα ήθελε να παρουσιάζεται ορφανό για μια άλλη ζωή ή αν μια μέρα θα έλεγε την αλήθεια επιστρέφοντας στην οικογένεια του. Όλα αυτά φυσικά με την συγκατάθεση του και τον όρο να με κάλυπτε στο ψέμα παρουσιάζοντας ότι έτσι μου ανέφερε τα πράγματα σε περίπτωση που μια μέρα άλλαζε γνώμη.

Αυτό είναι μια σκέψη αλλά η πραγματικότητα θα κρυβόταν στο ίδιο το παιδί, στο ποιόν του και στον τρόπο που θα με άγγιζε και σ’ αυτά που θα μου περνούσε. Μπορεί για κάποιο λόγο να μου δημιουργούσε την αίσθηση να μην χάσω ποτέ την επαφή μαζί του, μπορεί και για κάποιον άλλο λόγο απλώς να σταμάταγα εκεί σε κάποιο ίδρυμα, μπορεί να ήταν και η στιγμή και η ώρα όπου ορμώντας πάνω μου το παιδάκι εγώ να σάστιζα, και να άναβε πράσινο, και οι άλλοι να κόρναραν και γω να μην είχα ποιο κάτω να σταματήσω και μέχρι να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μου το γεγονός και την αντίδραση εγώ να είχα προσπεράσει προ πολλού και τώρα να έλεγα τι θα μπορούσα να είχα κάνει; Τίποτα, γιατί οι νόμοι και το κράτος δεν έχει ίδια δικαιώματα γι αυτά τα παιδιά.

Ότι και να πούμε εδώ γραπτός δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από ένα ψέμα, γιατί όλα είναι θέμα στιγμής και σε τι κατάσταση βρίσκεται εκείνη την στιγμή το μυαλό και η καρδιά σου.

quote:

---

Κάποια άλλη επιλογή; Όχι δεν μπορώ να σκεφτώ και ίσως και εκεί να βρίσκεται η λύση, στο να μην σκέφτεσαι πολύ κάτι. Απλώς το βάζεις στο αυτοκίνητο κι από κει και πέρα… για όλα υπάρχει η λύση, η θέληση είναι αυτή που λείπει.

---

η δική μου άποψη είναι η εξής,

η ψυχή έχει ως ποιόν της την φιλεσπλαχνία, την κατανόηση, την συμπόνια μα πάνω απο όλα την αγάπη. Η αγάπη είναι αυτή που σε οδηγεί στην βοήθεια του πλησίον ή μάλλον η αγάπη είναι αυτή που θα έπρεπε να μας οδηγεί εκεί.

Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που αυτό το ξεχνούν, που χρησιμοποιούν τις πληγές τους ως δικαιολογία της ασπλαχνίας τους και θέτουν στον εαυτό τους ερωτήματα του στυλ "γιατί να βοηθήσω, εμένα θα με βοήθαγαν;" - "Μα εγώ θα σώσω τον κόσμο;" κ.τ.λ. Ερωτήσεις μέσα απο τίς οποίες οδηγούμαστε στην αδράνεια, στην αναισθησία και στον ατομισμό.

Και δεν υπάρχει κάτι χειρότερο απο τον ατομισμό, η ψυχή οδηγείτε στο να γίνει άκαμπτη και το αιθερικό σώμα σκληραίνει. Η ψυχή ξεφεύγει απο την φύση της και χρησιμοποιείτε με λάθος χειρισμό οδηγώντας τον άνθρωπο που την κατέχει σε μια σκληρή μοναξιά αφού χάνει μια σοβαρή αξία, το να μοιράζετε την λύπη και εν πορεία την χαρά.

quote:

---

Γιατι oμως να θελησουμε ;;;

---

Εγω ο χρηστης , πρεπει να την αισθανθω πρωτα, για να μπορεσω να αξιοποιησω καποιες απο τις απειρες δυνατοτητες , που μου προτεινει καθημερινα .

πιστεύω πως η δύναμη του κάθε ανθρώπου εξαρτάται άμεσα απο την ενεργειά του. Όσο περισσότερη, θετικότερη και υγιή ενέργεια κατέχει ένας άνθρωπος τόσο δυνατότερος είναι απέναντι στο κάθε τι.

καλως ήρθες.

Λέγοντας ενέργεια εννοώ την ζωτικότητα του κάθε ανθρώπου, δυστυχώς δεν μπορώ να βρώ πιο κατάλληλα λόγια για να εκφράσω την έννοια αυτή.

Εχεις απόλυτο δίκιο πως πρέπει να ισορροπούνται και τα τρεία, ενέργεια όμως δεν είναι μόνο ο διαλογισμός ούτε τροφοδοτήτε μόνο μέσω αυτού. Για να μπορέσεις να έχεις δυνατή ενέργεια ή θετική θα πρέπει ούτος η άλλος να έχεις πρώτα εξισορροπήσει τα τρεία αυτά στοιχεία. Η ενέργεια τροφοδοτείτε όχι μόνο μέσω του πνεύματος, αλλά και μέσω της τροφής που λαμβάνεις, και μεσω του ύπνου που κάνεις ακόμα και μέσω τον ερωτικόν επαφών που έχεις, όλα αυτά έχουν να κάνουν με το σώμα, τροφοδοτείτε επίσης και μέσω των συναισθημάτων σου, μέσω των μυνημάτων και των συναισθημάτων που λαμβάνεις απο τον περιγυρό σου και μέσω των αισθησεών σου και αυτά έχουν να κάνουν με την καρδιά σου, τροφοδοτείτε μέσω προσευχής, διαλογιμού και ότι άλλο έχει να κάνει με το πνεύμα,τροφοδοτείτε ή υστερεί ακόμα κι απο τα άτομα που συναναστρέφεσαι μέσω του κοινωνικού σου δηλαδή κύκλου.

Αν ένα απο αυτά υστερει, τότε υστερεί και η ενέργεια ή αλλιώς ζωτικότητα, ας μην μπερδεύουμε την ενέργεια με το πνεύμα ή την ψυχή μόνο, ενέργεια είναι η ζωτική μας δύναμη, αν κάποιος τομέας μας κλωνιστεί, τότε κλωνίζεται, αποδυναμόνεται, και αυτή επιρρεάζοντας και τα άλλα στοιχεία απο τα οποία αποτελείτε ο άνθρωπος.

Όταν π.χ ένας άνθρωπος πέσει σε μεγάλη θλίψη είναι πολύ πιθανό να κλωνίσει και την σωματική του υγεία και την πνευματική γιατί η ενέργεια είναι σύνδεσμος των όλων όσων κατέχει ένας άνθρωπος, διαπερνάει όλο το είναι του. Κάθε τι που κάνουμε χρειάζεται την ενεργειά μας και η ενέργεια αυτή πρέπει να επαναφορτίζεται, μα είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τι μας την ρουφάει ανούσια γιατί εύκολα αδιάζουμε και δύσκολα γεμίζουμε.

Το χάσιμο της ενέργειας είναι χάσιμο του ίδιου μας του εαυτού, εκείνος που δεν έχει ή δεν βρίσκει πηγές επαναφόρτωσης καταλήγει συνήθως δυστυχισμένος, άρρωστος και εξαντλημένος ή ανύμπορος να θελήσει να προσπαθήσει για το οτιδήποτε.

Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ μα νομίζω ότι ξεφύγαμε αρκετά απο το θέμα του φίλου Alfa Omega που δεν έχει να κάνει με την ενέργεια αλλα με το πνεύμα εντός μας.

Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση λοιπόν γενικώς αν ο φίλος Alfa Omega δεν έχει κάποια να θέσει αυτή την στιγμή, τι πιστεύεται πως είναι αυτό που μπλοκάρει το πνεύμα μέσα μας, γιατί κάποιες φορές ενώ θέλουμε να κάνουμε το καλό νοιώθουμε κάτι να μας σαμποτάρει;