- Ανωτερότητα - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Τα σέβη μου κ στον lorenzo που τα γραφώμενα του παρακολουθώ καιρό τώρα κ με εκφράζουν απόλυτα! Νά'σαι καλά φίλε μου που ακόμα κι'εσύ όπως κ άλλοι βέβαια, μιλάνε (πολλές φορές χωρίς ούτε καν να το υποψιάζοντε) μέσα από την φωνή αυτής της μεγάλης, παρεξηγημένης κ ξεχασμένης ψυχής!(η μήπως να πω καλύτερα μέσα από τον συμπαντικό κ αιώνιο λόγο;;;)
Δέν μπορείς να περάσεις (η να μπείς)στο ίδιο ποτάμι δύο φορές! Πολύ σωστά φίλε μου;)
Κ η θεωρία των αντιθέτων που μας ανέφερες έμεσα, κι'αυτή πολύ σωστή! "Η σκιά είναι όπως έχω ξαναπεί η αναγκαία προυπόθεση του φωτός γιατί το σκοτάδι είναι το μη εκδηλούμενο φως. Μόνο μέσα από την Αποδοχή της αντίθεσης το σκοτάδι μπορεί να μεταβάλλεται σε πραγματικό φως!"
Εάν δεν αποδεχτούμε τα αντίθετα (που στην ουσία συνυπάρχουν αρμονικά μεταξύ τους, σαν δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος) δεν προχωράμε φίλοι μου. Εάν δεν αποδεχτούμε κ δεν κατανοήσουμε βαθειά μέσα μας το σκοτάδι δεν θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε το φως!
Μένουμε όλοι μας στο καλό η στο κακό, πέρνουμε το μέρος του δυνατού η αδυνάτου, μας αρέσει η ιδέα της ζωής η του θανάτου αλλά ποτέ δεν καταλάβαμε την ουσία! Πότε θα πάμε πιό πέρα; Πιό βαθειά, μακριά από όλα τούτα τα επιφανειακά;
Kαλό κ κακό, δυνατό κ αδύνατο, ζωή κ θάνατος είναι εν κ το αυτό! Μέρα κ νύχτα είναι το ίδιο πράγμα! Μας είναι δύσκολο να δούμε την "κρυμμένη αρμονία" των αντιθέτων κ να την βιώσουμε πραγματικά. Ναι να την βιώσουμε κ να την νιώσουμε στο πετσί μας μέσα, γιατί έαν δεν δούμε τα "αντίθετα" αυτά να λειτουργούν κ να αλληλοσυμπληρώνοντε μέσα στην ίδια την ζωή μας κ μέσα από τις πράξεις μας, δεν θα κατανοήσουμε αυτή την αλήθεια!
Αν κ ξέφυγα λίγο από το θέμα μας, ένιωσα οτί έπρεπε να κάνω αυτή την μικρή(?) παρένθεση. Ελπίζω να με συγχωρέσετε
Καλή συνέχεια...
Αγαπητέ Γιώργο,
αν εξετάσουμε τα πράγματα από την θέαση του πρωτεύοντος θηλαστικού που αναφέρεσε, τότε ναι, κυριαρχεί το ένστικτο της κυριαρχίας. ΤΟ ΕΓΩ. Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ.. Η ηδονή της ανωτερότητας.. Με τον πόλεμο των εγωισμών μας όμως, δεν ξεφτιλίζουμε την αλήθεια και την λογική???.
Δεν αρνούμαι ότι το φαινόμενο αυτό τείνει να γίνει κανόνας σήμερα.
Αυτό το φαινόμενο δεν είναι κάτι που έγινε σε μια μέρα, κι επομένως δεν μπορεί να εξαφανιστεί στη στιγμή ούτε έχω ούτε υπάρχει το μαγικό ραβδάκι που θα το εξαφανίσει μονομιάς. Πρέπει όμως να δεχτείς και το μερίδιο ευθύνης που σου αναλογεί, όπως κι όλοι μας άλλωστε, αφενός στην έξαρση του φαινομένου, αλλά αφετέρου και κυρίως, στην συμβολή σου/μας στην εξάλειψη του!!!
Δεν αρκεί λοιπόν φίλε μου, να συγκεντρωθούμε μέσα μας, αλλά απαιτείται να μην απορροφηθεί η συνειδητότητά μας, από τις παρατηρούμενες δραστηριότητες. Αυτή είναι η θέση του παρατηρητή. Ο παρατηρητής δεν είναι κάποια σκέψη, ούτε το εγώ που συναρμολογείτε από τις διάφορες σκέψεις μας, αλλά η καθαρή επίγνωση!!!
Δεν είναι κάτι που το παρατηρούμε, αλλά κάτι το οποίο είμαστε!!!
Η απουσία της ταύτισης με τα στοιχεία του εσωτερικού μας κόσμου, επιτρέπει να τα αξιολογήσουμε με ένα πιο ολοκληρωμένο τρόπο. Βλέπουμε τον εαυτό μας και την ζωή μας, χωρίς τα φίλτρα π.χ. των συναισθημάτων μας, αντιλαμβανόμενοι ξεκάθαρα τους μέχρι τώρα αθέατους μηχανισμούς της ζωής μας και τα πραγματικά μας κίνητρα.
Ο εσωτερικός κόσμος ασκεί επάνω στην συνείδησή μας μια επίδραση που θυμίζει τον μύθο του Οδυσσέα με τις Σειρήνες. Η γοητεία είναι πολύ μεγάλη και εμείς αντί να αποστασιοποιηθούμε, προσπαθούμε να βρούμε "λύσεις" χρησιμοποιώντας τους περιορισμούς που μας θέτει το ίδιο το πρόβλημα. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν είναι εφικτό, αλλά ασκεί μεγάλη έλξη. Έχει συμβεί στους περισσότερούς μας, τουλάχιστον στην περίοδο της εφηβείας να ψάχνουμε πυρετωδώς να βρούμε λύση σε κάποια ερωτική απογοήτευση, πείθοντας το άτομο που μας ενδιαφέρει (αλλά που δεν μας θέλει) να μας αγαπήσει, ενώ η πραγματική λύση είναι να απεξαρτηθούμε εμείς.
Η δική μας απεξάρτηση από το άσκοπο πάθος είναι μια σκέψη που δεν περνά καν από τον νου μας, ενώ μηχανευόμαστε τα πάντα και καταναλώνουμε τεράστια ποσά ενέργειας σε φαντασιώσεις καταστρώνοντας σχέδια, πιστεύοντας ότι η πυρετώδης σκέψη θα μας δώσει την λύση.
Στην πραγματικότητα όμως είμαστε ταυτισμένοι με το πρόβλημα, μάταια παλεύουμε εγκλωβισμένοι, ενώ η προφανής λύση είναι η αλλαγή των αισθημάτων μας και όχι η ανέφικτη εκπλήρωση των εγωκεντρικών επιθυμιών μας, μέσω της ατέρμονης ανακύκλωσης του πάθους μας.
Αυτού του είδους τα φαινόμενα της γοητείας που ασκεί ο εσωτερικός κόσμος μας, είναι που μας εμποδίζουν και μας πείθουν να μην θελήσουμε να μπούμε στην θέση του παρατηρητή, δηλαδή να μην θελήσουμε την ελευθερία μας.
Προσέξτε την λογική του παραλόγου. Αν γίνω ο παρατηρητής, δεν θα με ενδιαφέρει πλέον η γυναίκα που έχω ερωτευτεί, συνεπώς δεν θα την πολιορκώ και έτσι θα χάσω την όποια, έστω μακρινή, πιθανότητα να την αποκτήσω. Ο συλλογισμός αυτός είναι παράλογος, γιατί αν κάποιος άνθρωπος πάψει να με ενδιαφέρει, τι σημασία έχει με ποιον άλλον θα δημιουργήσει σχέση;
Και όμως αυτός είναι ο μηχανισμός της εξάρτησής μας. Ένας παράλογος φόβος.
Ο φόβος της ελευθερίας.
Η γέννηση μέσα μας της επισυνείδησης { Συνειδητοποίηση της συνείδησης} παρεμποδίζεται από μηχανισμούς ταύτισης με τα αισθήματά μας, με ανθρώπους, με "απόψεις", με φιλοδοξίες, με τρόπους ζωής, με ανασφάλειες και άλλα πολλά. Έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι πρέπει να αποβάλλουμε τα πάθη και τις προκαταλήψεις μας. Το πάθος είναι κάτι από το οποίο φοβόμαστε να απελευθερωθούμε.
Η πνευματική μας εξέλιξη εξαρτάται από το που γέρνει η ζυγαριά. Ο διαλογισμός είναι εφικτός μόνο όταν δεν φοβόμαστε την απεξάρτηση από τον εαυτό μας. Αν πιστεύουμε ότι κάτι έχουμε να κερδίσουμε από την σκλαβιά μας, τότε είναι μάταιη η ενασχόλησή μας με αυτά τα πράγματα. Κάποτε όμως ο πόνος και η αίσθηση της ματαιότητας ίσως μας αφυπνίσουν.
Συνοψίζοντας λοιπόν, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αυτό που βαφτίσαμε ως επισυνείδηση (παρατηρητής), είναι μια μορφή συνειδητότητας, το αμέσως επόμενο στάδιο από την συνήθη συνείδηση της εγρήγορσης. Είναι ένας συνδυασμός αυτοπαρατήρησης, παρατήρησης των εξωτερικών γεγονότων, εσωτερικής σιωπής (ή ελεγχόμενης σκέψης, ανάλογα με τις απαιτήσεις της στιγμής) και αποταύτισης από τον εσωτερικό μας κόσμο, ο οποίος καθίσταται για μας αντικειμενικός, όπως περίπου και τα εξωτερικά αντικείμενα.
Το μέσα και το έξω το βλέπουμε από μια άλλη "θέση" και όχι από την οπτική γωνία του εγώ. Βλέπουμε το σύνολο, χωρίς να υπερτονίζουμε κάποιο στοιχείο του, δηλαδή το εγώ μας, όπως κάναμε πρώτα.
Αυτό μας δίνει την δυνατότητα να συνεκτιμούμε την φύση τόσο των εσωτερικών καταστάσεων όσο και των εξωτερικών, των προσωπικών μας και αυτών των συνανθρώπων μας, χωρίς να μεροληπτούμε τοποθετούμενοι αποκλειστικά στην δική μας οπτική γωνία. Ο κύκλος της αντίληψής μας υπερβαίνει το άτομό μας και όλα όσα μας είναι πολύ κοντινά και συμπεριλαμβάνει όλο και περισσότερα στοιχεία, έτσι ώστε η εικόνα να καθίσταται πληρέστερη.
Δεν κοιτάμε πλέον μόνο το ατομικό μας συμφέρον, αλλά το γενικό καλό. Δεν τονίζουμε μόνο αυτό που είναι μπροστά μας, αλλά λαμβάνουμε υπ' όψη και παράγοντες που πρώτα θεωρούσαμε άσχετους. Η βροχή δεν είναι για μας ένα δυσάρεστο φαινόμενο, που μας χαλάει την εκδρομή του Σαββατοκύριακου, αλλά ένα γεγονός ωφέλιμο στην ισορροπία της φύσης.
Για να οδηγηθούμε σε τέτοια συμπεράσματα και συναισθήματα σημαίνει ότι έχουμε υπερβεί τα στενά όρια του ατόμου μας. Εμείς δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου, αλλά ένας παράγοντας ανάμεσα σε πολλούς άλλους, που απαρτίζουμε όλοι μαζί κάποιο ευρύτερο σύνολο.
Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι ένα συμπέρασμα, προϊόν φιλοσοφικού ή επιστημονικού στοχασμού, αλλά μια κατάσταση της αντίληψής μας. Γινόμαστε ικανοί να έχουμε ευρεία επίγνωση (κυριολεκτικά, όχι διανοητικά), χωρίς το εγώ μας να είναι στο κέντρο και να βλέπει ότι το συμφέρει.
Δεν πρόκειται για άλλη θεώρηση των πραγμάτων, για άλλη φιλοσοφία, αλλά για διαφορετική κατάσταση συνειδητότητας, για διαφορετική αίσθηση και δεν απομένει παρά να αρχίσουμε να ασκούμαστε για την επίτευξή της.
Φίλε Monad1 καλώς όρισες!! 
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
...με την ευχή να βρεί ο κάθε συνταξιδιώτης τά όνειρα που εκείνος μόνος ζητά
…να εξευμενίσει τις ερινύες του και να ξεφύγει από τις χίμαιρες που τον κυνηγούν, να δει το ποιο ωραίο χάραμα με την πιο καλή συντροφιά…
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Τον αφήνουμε να συνεχίσει επηρεάζοντας την ζωή μας (και όχι μόνο την δικιά μας) ?
Kατά την γνώμη μου μέσα στην ανωτερότητα εμπεριέχεται και η έννοια του σεβασμού. Ο σεβασμός είναι και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν κάποιος βάζει σαν σκοπό να γκρεμίζει αυτό που εμείς φτιάχνουνε τότε κάποιο απαγορευτικό πρέπει να μπει.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Αν κάποιος βάζει σαν σκοπό να γκρεμίζει αυτό που εμείς φτιάχνουνε τότε κάποιο απαγορευτικό πρέπει να μπει.
Πιο πάνω δεχθήκαμε οτι εμείς οι ίδιοι κρατάμε τα κλειδιά της φυλακής μας.
Μπορεί κανείς να γκρεμίσει αυτό που εσύ φτιάχνεις αν δεν του το επιτρέψεις? Αν τον αγνοήσεις?
Για να γκρεμίσει πρέπει να πλησιάσει και να μπεί απο το άνοιγμα που εμείς του αφήνουμε.Αλλιώς πέφτει σε γρανίτη.
Φιλικά ακολουθώντας τα ξεφλουδίσματα...
εμείς οι ίδιοι κρατάμε τα κλειδιά της φυλακής μας. 
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Μπορεί κανείς να γκρεμίσει αυτό που εσύ φτιάχνεις αν δεν του το επιτρέψεις?
Τουλάχιστον όσο αφορά εμένα, θα έλεγα πως ναι. Δεν είμαι άτρωτος. Ούτε και κατέχω την γνώση και τέχνη ώστε όλα τα οικοδομήματά μου να είναι από γρανίτη. Αλλά ακόμη και αν τον αγνοήσεις και τον προσπεράσεις δεν μπορεί να σε ακολουθήσει; Ακόμα και αν τα γρανιτένια σου τείχη είναι τόσο συμπαγή δεν μπορεί να σε ροκανίσει; Ακόμα και αν τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να κάνει δεν είναι θα είναι ενοχλητικός; Νομίζω πως θα πρέπει να του δείξεις τον δρόμο του γυρισμού. Νομίζω πως υπάρχουν περιπτώσεις που μόνο έτσι θα απαλλαχτείς και εσύ και αυτός.
quote:
εμείς οι ίδιοι κρατάμε τα κλειδιά της φυλακής μας.
Πράγματι πολύ σοφό! Εμείς οι ίδιοι ορίζουμε την φυλακή μας και τους εαυτούς μας ως δέσμιους αυτής. Ξέρεις όμως αγαπητή μου nst, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να ξεκλειδώσουν τις πορτούλες του μυαλού μας. Μπορούν να καταλάβουν τις σκέψεις μας και τον συναισθηματισμό μας από μακριά. Χωρίς να πλησιάζουν, χωρίς την έγκρισή μας, χωρίς να ξέρουν τα συνθηματικά. Μπορούν να πέφτουν στον γρανίτη και να τον σπάνε χωρίς να διαλύουν τα τείχη, πολύ διακριτικά και πολύ απαλά. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι, μπορούν να ξεκλειδώσουν το κελί σου. Μπορούν να σου δείξουν την ελευθερία. Μπορείς να τους χαρίσεις την ελευθερία σου, μπορείς να φυλακιστείς στην δική τους ελευθερία. Μπορούν να γίνουν ένα καινούριο κελί και όντως εσύ να αφεθείς στην ομορφιά του.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Πιο πάνω δεχθήκαμε οτι εμείς οι ίδιοι κρατάμε τα κλειδιά της φυλακής μας.
Μπορεί κανείς να γκρεμίσει αυτό που εσύ φτιάχνεις αν δεν του το επιτρέψεις? Αν τον αγνοήσεις?
Για να γκρεμίσει πρέπει να πλησιάσει και να μπεί απο το άνοιγμα που εμείς του αφήνουμε.Αλλιώς πέφτει σε γρανίτη.
Αγαπητή nst,
Αν δεν υπάρχει κελί από γρανίτη ούτε από άλλο σκληρό υλικό, υπάρχει κάτι στο οποίο μπορεί ο οποιοσδήποτε να πέσει επάνω ή να προσπαθήσει να το ανοίξει ; Προφανώς όχι γιατί δεν βρίσκει καμία αντίσταση. Το κελί μου, θέτει όρια. Ορια θέτει και το κελί του άλλου και αυτά έρχονται σε σύγκρουση. Αν καταργήσω το κελί μου και αρνηθώ τα όρια του τί μπορεί να συμβεί ; Νομίζω ότι εδώ υπάρχουν πολλά ενδεχόμενα και δεν είναι απλά τα πράγματα. (αγαπητέ lorenzo θυμάσε την συζήτηση που κάναμε στο εξαίσιο θέμα της Zadok για το Δογμα;)
Ας δούμε και κάτι άλλο
Ας υποθέσουμε ότι αυτός που είναι μέσα στο κελί του είναι ανόητος, μονοδιάστατος, άνθρωπος περιορισμένων δυνατοτητων και ο άλλος που έρχεται να του κομματιάσει το κελί ή έστω να προκαλέσει μια μικρή ρωγμή είναι ουσιαστικά ο σωτήρας του, ο απελευθερωτής του. Επικαλούμενος την δήθεν ανωτερότητά του ο φυλακισμένος θα αρνηθεί οποιαδήποτε προσπάθεια να διαρρηχθεί το κλουβί του. Απλά θα αγνοεί και θα προσπερνά δήθεν ευτυχισμένος μέσα στη δήθεν ανωτερότητά του κλουβιού του βεβαίως.
Το να αγνοείς υποκριτικά οποιαδήποτε επίδραση/κριτική επάνω σου, είτε σωματική, είτε νοητική δεν δείχνει μια στάση βλακώδη ; Μήπως γι' αυτό λένε ότι η βλακεία είναι αήττητη ;
Edited by - Δημήτρης on 22/01/2006 10:21:55
Γεια σου φίλε Δημήτρη..
ειλικρινά χαίρομαι που ήρθες στην παρέα μας
Πράγματι είχαμε κάνει μια πολύ ωραία συζήτηση και τότε..
Γράφεις
quote:
Αν δεν υπάρχει κελί από γρανίτη ούτε από άλλο σκληρό υλικό, υπάρχει κάτι στο οποίο μπορεί ο οποιοσδήποτε να πέσει επάνω ή να προσπαθήσει να το ανοίξει ; Προφανώς όχι γιατί δεν βρίσκει καμία αντίσταση. Το κελί μου, θέτει όρια. Ορια θέτει και το κελί του άλλου και αυτά έρχονται σε σύγκρουση. Αν καταργήσω το κελί μου και αρνηθώ τα όρια του τί μπορεί να συμβεί ; Νομίζω ότι εδώ υπάρχουν πολλά ενδεχόμενα και δεν είναι απλά τα πράγματα
Έγραψα
quote:
Ο διαλογισμός είναι εφικτός μόνο όταν δεν φοβόμαστε την απεξάρτηση από τον εαυτό μας. Αν πιστεύουμε ότι κάτι έχουμε να κερδίσουμε από την σκλαβιά μας, τότε είναι μάταιη η ενασχόλησή μας με αυτά τα πράγματα. Κάποτε όμως ο πόνος και η αίσθηση της ματαιότητας ίσως μας αφυπνίσουν.Συνοψίζοντας λοιπόν, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αυτό που βαφτίσαμε ως επισυνείδηση (παρατηρητής), είναι μια μορφή συνειδητότητας, το αμέσως επόμενο στάδιο από την συνήθη συνείδηση της εγρήγορσης. Είναι ένας συνδυασμός αυτοπαρατήρησης, παρατήρησης των εξωτερικών γεγονότων, εσωτερικής σιωπής (ή ελεγχόμενης σκέψης, ανάλογα με τις απαιτήσεις της στιγμής) και αποταύτισης από τον εσωτερικό μας κόσμο, ο οποίος καθίσταται για μας αντικειμενικός, όπως περίπου και τα εξωτερικά αντικείμενα.
Το μέσα και το έξω το βλέπουμε από μια άλλη "θέση" και όχι από την οπτική γωνία του εγώ. Βλέπουμε το σύνολο, χωρίς να υπερτονίζουμε κάποιο στοιχείο του, δηλαδή το εγώ μας, όπως κάναμε πρώτα.
Αυτό μας δίνει την δυνατότητα να συνεκτιμούμε την φύση τόσο των εσωτερικών καταστάσεων όσο και των εξωτερικών, των προσωπικών μας και αυτών των συνανθρώπων μας, χωρίς να μεροληπτούμε τοποθετούμενοι αποκλειστικά στην δική μας οπτική γωνία. Ο κύκλος της αντίληψής μας υπερβαίνει το άτομό μας και όλα όσα μας είναι πολύ κοντινά και συμπεριλαμβάνει όλο και περισσότερα στοιχεία, έτσι ώστε η εικόνα να καθίσταται πληρέστερη.
Και συνεχίζεις..
quote:
Ας δούμε και κάτι άλλοΑς υποθέσουμε ότι αυτός που είναι μέσα στο κελί του είναι ανόητος, μονοδιάστατος, άνθρωπος περιορισμένων δυνατοτητων και ο άλλος που έρχεται να του κομματιάσει το κελί ή έστω να προκαλέσει μια μικρή ρωγμή είναι ουσιαστικά ο σωτήρας του, ο απελευθερωτής του. Επικαλούμενος την δήθεν ανωτερότητά του ο φυλακισμένος θα αρνηθεί οποιαδήποτε προσπάθεια να διαρρηχθεί το κλουβί του. Απλά θα αγνοεί και θα προσπερνά δήθεν ευτυχισμένος μέσα στη δήθεν ανωτερότητά του κλουβιού του βεβαίως.
Το να αγνοείς υποκριτικά οποιαδήποτε επίδραση/κριτική επάνω σου, είτε σωματική, είτε νοητική δεν δείχνει μια στάση βλακώδη ; Μήπως γι' αυτό λένε ότι η βλακεία είναι αήττητη;
Συμφωνώ, γι αυτό λέω ότι προηγουμένως θα πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει τα πράγματα μέσα σου.. Όσο για το πώς εννοώ τον όρο Ανωτερότητα έχω εξηγήσει πιο πάνω..
quote:
Η ανωτερότητα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παρεξηγείται με την απάθεια. Η απάθεια προϋποθέτει παντελή αδιαφορία για τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και είναι μια αρκετά αμφισβητήσιμη στάση ζωής που μας αποκόπτει από το περιβάλλον γύρω μας και μας απομονώνει εγωιστικά στον εαυτό μας και στις ανάγκες του. Η ανωτερότητα από την άλλη, αποτελεί την συνειδητή επιλογή της μη εμπλοκής μας σε ψυχοφθόρες καταστάσεις ή σε καταστάσεις που πολλές φορές είναι καταστροφικές ως προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πως όμως μπορούμε συνειδητά να επιλέξουμε την μη εμπλοκή μας σε γεγονότα που μας τις περισσότερες φορές μας αγγίζουν και μας θίγουν;Το μυστικό είναι η αυτοπεποίθηση και η αυτογνωσία! Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση που κάποιος μας κατηγορεί κακοπροαίρετα ή προσπαθεί να μας υποβιβάσει με τα λόγια του. Αυτό μπορεί να προκύψει στον καθένα μας ανά πάσα στιγμή και ίσως είναι μια από τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις που μπορούμε να πέσουμε στην παγίδα του εξευτελισμού του ίδιου μας του εαυτού χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Εάν εμείς οι ίδιοι έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της πραγματικότητας και εάν γνωρίζουμε τις ικανότητες μας, τα προτερήματα μας, τα ελαττώματα μας και έχουμε συμφιλιωθεί με αυτά , τότε κανένας και τίποτα δεν είναι σε θέση να μας υποβιβάσει η να μας διαταράξει την ψυχική μας ισορροπία όσο σκληρά και αν προσπαθήσει. Σε αυτή την περίπτωση ακόμα και η κριτική μας είναι ευχάριστη γιατί αποτελεί μέσο προσωπικής εξέλιξης αφού δεν περνάει μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες που προβάλλουν οι άμυνες και οι φοβίες μας αλλά μέσα από την λογική μας. Εάν πιστεύουμε στις ικανότητες μας τότε ξέρουμε πως τα κακοπροαίρετα λόγια κάποιου μπορεί προσωρινά να δώσουν μια λανθασμένη εντύπωση στους αποδέκτες τους αλλά μακροπρόθεσμα αποδεικνύεται η πραγματικότητα αφού στην ζωή ευτυχώς πάντα δίνονται οι ευκαιρίες για να λάμψει η αλήθεια αργά ή γρηγορότερα!
Φίλε μου όσο εύκολο κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως, είναι δύσκολο να κατανοηθούν σε βάθος έννοιες με τόσο βαρύ φορτίο στην πλάτη τους.. Νομίζω ότι εσύ το καταλαβαίνεις αυτό.. Κάθε ριζοσπαστική ανατροπή ενός τρόπου σκέψης, μιας συνήθειας χρόνων, θέλει το χρόνο της για να ωριμάσει και σιγά σιγά να αφομοιωθεί..
Να 'σε καλά φίλε μου!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Συνεπώς είναι καλύτερα να μιλάμαι απλά και με παραδέιγματα για να μπορούμε να είμαστε όσο πιο κατανοητοί γίνεται.
quote:
. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι, μπορούν να ξεκλειδώσουν το κελί σου. Μπορούν να σου δείξουν την ελευθερία. Μπορείς να τους χαρίσεις την ελευθερία σου, μπορείς να φυλακιστείς στην δική τους ελευθερία. Μπορούν να γίνουν ένα καινούριο κελί και όντως εσύ να αφεθείς στην ομορφιά του.
Φίλε Trovadouros
Ούτε εγώ είμαι άτρωτη, θα ήταν γελοίο να υποστήριζα κάτι τέτοιο, ερώτηση έθεσα.
Κάθε τι που αναλύουμε προσπαθώ να το φιλτράρω και να το παραλληλίσω στον δικό μου κόσμο και στις δικές μου εμπειρίες. Μέχρι τώρα [ ίσως και να κάνω λάθος] έχω διαπιστώσει οτι οι άνθρωποι που αναφέρεις μπορούν να μας δώσουν τα εργαλεία ή την μέθοδο αν θές που θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε τά όποια λάθη μας, τό βάθος της ψυχικής μας αβύσσου, τον τρόπο του σκέπτεσθαι και άλλα πολλά. Αυτός όμως που θα δράσει θα είναι το ελεύθερο πνεύμα μας.
Ομως και αυτοί άνθρωποι είναι σαν όλους μας, με τις δικές τους αδυναμίες και τις χάρες τους. Ολοι παίρνουμε και δίνουμε σε αυτό το ταξίδι.
Προσωπικά δεν θέλω να φυλακιστώ στην ελευθερία κάποιου άλλου... όχι γιατί ο εγωισμός μου ή τα τείχη μου ή βλακεία μου όπως λέει ο Δημήτρης δεν μου το επιτρέπουν αλλά επειδή οι προσδοκίες και τα όνειρα τα δικά μου ζητούν συνοδοιπόρους και όχι οδηγούς.
Ανοίγομαι και δεν φοβάμαι, ακούω και πειραματίζομαι, επηρρεάζομαι και ακολουθώ αλλά πάντα σε κάποιο σημείο αναλαμβάνει την πλοήγηση η εσωτερική μου φωνή, ο δικός μου άγγελος, αυτός που όλοι έχουμε και που ποτέ δεν μας εγκαταλείπει αν είμαστε ειλικρινείς μαζί του.
quote:
Χωρίς να πλησιάζουν, χωρίς την έγκρισή μας, χωρίς να ξέρουν τα συνθηματικά.
Ισως έχεις δίκιο, από την εμπειρία μου όμως εως τώρα τις ελάχιστες φορές που το βιώσα το παραπάνω '' πήγαινα γυρεύοντας '' και πλαγίως και ευθέως έδινα και τα κλειδιά, και τα συνθηματικά...
Η ευθύνη είναι όλη δική μας... νομίζω....
quote:
Ας υποθέσουμε ότι αυτός που είναι μέσα στο κελί του είναι ανόητος, μονοδιάστατος, άνθρωπος περιορισμένων δυνατοτητων και ο άλλος που έρχεται να του κομματιάσει το κελί ή έστω να προκαλέσει μια μικρή ρωγμή είναι ουσιαστικά ο σωτήρας του, ο απελευθερωτής του
Αγαπητέ Δημήτρη αν ο φυλακισμένος είναι όπως λες άνθρωπος περιορισμένων δυνατοτήτων και ο άλλος του κομματιάσει το κελί του φαντάζεσαι τι μπορεί να συμβεί?
Να τον διαλύσει ολοσχερώς και να μην συμμαζεύεται με τίποτα. Γι' αυτό θεωρώ οτι ο Δάσκαλος προτείνει, δεν επιβάλει και ο καθ' ενας επιλέγει τι μπορεί, και τι του ταιρίαζει. Ίσως η αλήθεια κάποιου ανθρώπου να αποβεί καταστροφική για έναν άλλο και τότε όσο καλή και να ήταν η πρόθεση το καλό να μετατραπεί σε κακό... οι δύο όψεις ...
quote:
Το να αγνοείς υποκριτικά οποιαδήποτε επίδραση/κριτική επάνω σου, είτε σωματική, είτε νοητική δεν δείχνει μια στάση βλακώδη ; Μήπως γι' αυτό λένε ότι η βλακεία είναι αήττητη ;
Συμφωνώ απολύτως μαζί σου. Αν το αγνοείς υποκριτικά είναι η υπέρτατη μορφή όχι μόνο βλακείας αλλά και σκοταδισμού.
Αν όμως αγνοείς κάτι που δοκίμασες και δεν αρμόζει στην συνείδηση σου, τότε είναι η δική σου πραγματικότητα.
quote:
Απλά θα αγνοεί και θα προσπερνά δήθεν ευτυχισμένος μέσα στη δήθεν ανωτερότητά του κλουβιού του βεβαίως.
Ποιός θα κρίνει το δήθεν και την άγνοια τού άλλου?
Λίγο πολύ όλοι εθελοτυφλούμε κάποιες φορές για να φωτίσουμε κάποιες άλλες...
Φιλικά...συνεχίζοντας το ξεφλόυδισμα...