- Dr. Know (Οι απαντήσεις που ψάχνατε) - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Αυτή η εποχή,
θ' αφήσει εποχή
δεν μοιάζει με καμία
κι ώσπου να πει να φύγει
θα 'χουμε μείνει λίγοι
κι όχι λίγοι κι οι καλοί
δεν ξέρουμε ποιοι θα 'ναι ποιοι

Πολύ παράξενη εποχή
με μια πολύ τρελή ψυχή
αυτή η εποχή
θυμίζει ιαχή
ενός απελπισμένου
βαθιά ξεγελασμένου

Αυτή η εποχή
θ' αφήσει εποχή
αν θα υπάρχουν άνθρωποι
ωραίοι ή ξεδιάντρωποι
κι εγώ νωρίς που κίνησα
στο σπίτι μου να πάω
πολύ αργά θυμήθηκα
το πόσο σ' αγαπάω

Πολύ παράξενη εποχή
με μια πολύ τρελή ψυχή
αυτή η εποχή
θυμίζει ιαχή
ενός απελπισμένου
βαθιά ξεγελασμένου

Μια ιστορία θα σας πω
μία μικρή ιστορία
για έναν γέρο ναυτικό
που γνώρισα παλιά
Για σένα γέρο, μαραμπού,
μαρκόνι Καββαδία
λευκό πουλί της θάλασσας
τα λόγια που θα πω

Δίχως σκοπό τριγύριζες
στα πέλαγα του κόσμου
με ρίγμα στα βρεχάμενα
βαθύ σαν μυστικό
κι έλεγες πάντα πως η γη
και το άρωμα του διόσμου
τόπο δεν έχουν να σταθούν
και σπίτι πατρικό

Μα θες, το πείσμα του καιρού ;
της μοίρας το γραμμένο ;
που θέλει όλα να 'ρχονται στο φως κάποια στιγμή
ξερνάει το κύμα στην ακτή μια μέρα τον πνιγμένο
τον έρωτα που ναυάγησε χωρίς καμιά αφορμή

Κι όλο κεντούσε η θάλασσα
δαντέλα στ' ακρογυάλι
αλοπαρμένη αρχόντισσα
καρδιά παράξενη
Να 'ρθει η ψυχή να τυλιχτεί
μες στ' ασημένιο σάλι
και το βαθύ της μυστικό
ποτέ να μην φανεί

Μα θες, το πείσμα του καιρού ;
της μοίρας το γραμμένο ;
που θέλει όλα να 'ρχονται στο φως κάποια στιγμή
ξερνάει το κύμα στην ακτή μια μέρα τον πνιγμένο
τον έρωτα που ναυάγησε χωρίς καμιά αφορμή

Από παιδί μου λένε τι να κάνω
να το βουλώνω, να μπαίνω στη σειρά
έτσι να ζήσω, κάπως έτσι να πεθάνω
πατέρας, δάσκαλοι και χίλια αφεντικά

Μα στην ψυχή μου φυσούσε ένας αέρας
τον όρκο έγραφα στο τοίχο με καρφί
την φυλακή μου να μην την συνηθίσω
να μην ξεχάσω ότι είχα ορκιστεί

Το ξέρω για σένα δεν τραγούδησα ποτέ
για σένα που ποτέ, ποτέ δεν διάλεξες
η άναγκη μόνο διάλεγε για σένα μια ζωή
στην ίδια φυλακή κι εγώ που πάλεψες

Το ίδιο κτήνος, η ίδια μηχανή
που σ' είχε μέσα της και σ' έλιωνε και σένα
τώρα ζητάει την δική μου την ζωή
πατέρα σ' άφησε, μα τώρα έχει εμένα

Το ξέρω πως μου 'πες αυτά που σου 'χαν πει
το ξέρω πως εσύ ποτέ δεν διάλεξες
η άναγκη μόνο διάλεγε για σένα μια ζωή
στην ίδια φυλακή κι εγώ που πάλεψες

Το ξέρω για σένα δεν τραγούδησα ποτέ
για σένα που ποτέ, ποτέ δεν διάλεξες
η άναγκη μόνο διάλεγε για σένα μια ζωή
στην ίδια φυλακή κι εγώ που πάλεψες

Μα στην ψυχή μου φυσάει ένας αέρας
τον όρκο γράφω στην καρδιά μου με καρφί
την φυλακή μου δεν θα συνηθίσω
δεν θα ξεχάσω ότι είχα ορκιστεί

στον πατέρα μου, που ποτέ μου δεν τραγούδησα γι' αυτόν

Και ποιος να ξέρει που ;
και ποιος να ξέρει τι;
σε τι σενάριο θα μπλεχτεί, ποιος ξέρει ;

Και που να ξέρεις τι θα 'ρθει
όταν θα πάρεις την στροφή
και που να ξέρεις η στροφή τι θα σου φέρει ;

Μπορεί να έρθει ο Χάρος ξαφνικά μ' ένα φιλί
μπορεί να έρθει εκείνη που περίμενες
μπορεί να έρθει ξαφνικά, μπορεί να είν' αυτή
μπορεί να είν' αυτή!

Μπορεί να κάτσει δίπλα σου τυχαία σ' ένα ταξί
μπορεί να πίνει δίπλα τον καφέ της βιαστικά
μια μέρα που βαριότανε και είχε κάτι κέφια ο Θεός
μας παίζει με το χρόνο μια τρελή ζαριά

Και τ' απαντήσαμε κι εμείς με σεξ και με φιλιά
και σπάει πλάκα ο παππούς μαζί μας
και σπάει πλάκα ο Θεός, γελάει από ψηλά
μια τρελή ζαριά

ειν' η ζωή μας!

Μάνα μ' εγώ είμαι τ' άμοιρο
το σκοτεινό τρυγόνι
ω που το δέρνει ο άνεμος
βροχή που το πληγώνει

Το δόλιο όπου κι αν στραφεί
απ' όπου κι αν περάσει
δε βρίσκει πέτρα να σταθεί
κλονάρι να πλαγιάσει

Εγώ βαρκούλα μοναχή
βαρκούλα αποδαρμένη
μέσα σε πέλαγο ανοιχτό
σε θάλασσ' αφρισμένη

Παλεύω με τα κύματα
χωρίς πανί, τιμόνι
κι άλλη δεν έχω άγκυρα
πλην την ευχή σου μόνη

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, "Το σκοτεινό τρυγόνι", Μουσική : Αντώνης Λιαπάκης, CD 16629

Στα κακοτράχαλα τα βουνά
με το σουράβλι και το ζουρνά
πάνω στη πέτρα την αγιασμένη
χορεύουν τώρα τρεις αντριωμένοι
Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής
κι ο γιος της Άννας της Κομνηνής

Δίκη τους είναι μια φλούδα γης
μα εσύ Χριστέ μου τους ευλογείς
για να γλυτώσουν αυτή την φλούδα
απ' το τσακάλι και την αρκούδα
Δες πως χορεύει ο Νικηταράς
κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς

Άπο την Ήπειρο στο Μοριά
κι απ' το σκοτάδι στη λευτέρια
το πανηγύρι κρατάει χρόνια
στα μαρμαρένια του Χάρου αλώνια
κριτής κι αφέντης είν' ο Θεός
και δραγουμάνος του ο λαός

Τσιγαράκι μου στριφτό
της ζωής μου το γραφτό
παίζω μες στο χέρι μου
όπως το μαχαίρι μου

Τσιγαράκι μου στριφτό
το φίλι της το καυτό
και παλτό στο ώμο μου
πήρα για το δρόμο μου

Τσιγαράκι μου στριφτό
πια δεν θέλω να σκεφτώ
φίλους που διαβήκανε
κι ύστερα χαθήκανε

Τσιγαράκι μου στριφτό
έφυγα για να κρυφτώ
απ' του κόσμου τ' άδικο
και από το τρελάδικο