- Ποιός είσαι; Τι είσαι; Πού είσαι; Πότε είσαι;..... - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Συνεχίζω σχετικά με το θέμα των αναπνοών όπως είχα υποσχεθεί πριν λίγες μέρες.

Μαθητεία στη Νέα Εποχή ΙΙ

Οι αρχάριοι στο μηχανισμό της ορθής αναπνοής φαίνεται να απορροφούνται αναπόφευκτα στις ενεχόμενες διαδικασίες, στην ποσότητα του αέρα που πρέπει να εισπνέεται ή να εκπνέεται και στα επακόλουθα φυσιολογικά αποτελέσματα και την αιθερική τους αντιστοιχία. Οι γνώστες και οι μαθητές δίνουν πολύ μικρή προσοχή στη διπλή αυτή δραστηριότητα. Απασχολούνται με ό,τι συμβαίνει στη συνείδησή τους κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων μεταξύ των σταθερών εισπνοών και εκπνοών. Αυτές οι φάσεις της καταγραφόμενης συνείδησης είναι στην πραγματικότητα σημεία απόσπασης.

Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

Ερχόμαστε τώρα στα σημαντικά λόγια του Κανόνα IV. “Ο άνθρωπος αναπνέει βαθιά”. Είναι μια φράση που καλύπτει πολλές όψεις της ρυθμικής ζωής. Είναι η μαγική φόρμουλα για την επιστήμη της πραναγιάμα. Καλύπτει την τέχνη της δημιουργικής ζωής. Παρασύρει τον άνθρωπο σε συντονισμό με την παλλόμενη ζωή του ίδιου του Θεού κι αυτό με την απόσπαση και τον αναπροσανατολισμό.
Έχει αξιοσημείωτο ενδιαφέρον σαν ένδειξη της συντομίας και της περιεκτικότητας των αποκρυφιστικών φράσεων, όπως στον Κανόνα IV. Πραγματεύεται την τέχνη της αναπνοής σε τρεις φάσεις και συνιστώ στον καθένα να τις εξετάσει πολύ προσεκτικά.

Υπάρχει πρώτα η όψη της «εισπνοής». “Ο άνθρωπος αναπνέει βαθιά”. Από τα βάθη της ύπαρξής του αντλεί την πνοή. Στη διαδικασία της φαινομενικής ζωής αντλεί την καθαυτή πνοή της ζωής από την ψυχή. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο. Στη διαδικασία της απόσπασης απ’ τη φαινομενική ζωή αντλεί από τα βάθη της ύπαρξης και των εμπειριών του τη ζωή, ώστε να μπορέσει ν’ αποδοθεί και πάλι στην πηγή απ’ όπου ήρθε. Στην αποκρυφιστική ζωή του μαθητή, καθώς αναπτύσσει μια νέα και πιο λεπτοφυή χρήση του μηχανισμού ανταπόκρισής του, εξασκεί την επιστήμη της αναπνοής και ανακαλύπτει ότι δια της βαθιάς αναπνοής (συμπεριλαμβανομένων των τριών σταδίων της βαθιάς, μεσαίας και ανώτερης αναπνοής) μπορεί να φέρει σε δραστηριότητα στον κόσμο των εσωτερικών εμπειριών το ζωτικό του σώμα με τα κέντρα δύναμής του. Έτσι οι τρεις όψεις της “βαθιάς αναπνοής” καλύπτουν ολόκληρη την ψυχική εμπειρία και η σχέση με τους τρεις τύπους αναπνοής, που θίξαμε παραπάνω, μπορεί να πραγματωθεί απ’ τον ενδιαφερόμενο ζηλωτή.

Κατόπιν διαβάζουμε, “συγκεντρώνει τις δυνάμεις του”. Εδώ μας υποδεικνύεται το στάδιο που μπορεί να ονομασθεί «συγκράτηση της αναπνοής». Είναι η συγκράτηση όλων των δυνάμεων της ζωής σταθερά στον τόπο της σιωπής κι όταν αυτό μπορεί να γίνεται με άνεση και χωρίς προσοχή στη διαδικασία λόγω εξοικείωσης κι εμπειρίας, τότε ο άνθρωπος μπορεί να βλέπει και ν’ ακούει και να γνωρίζει σ’ ένα βασίλειο διαφορετικό από το φαινομενικό κόσμο. Με την ανώτερη έννοια είναι το στάδιο της ενατένισης, εκείνης της “ύφεσης μεταξύ δύο δραστηριοτήτων”, όπως τόσο εύστοχα ονομάσθηκε. Η ψυχή, η πνοή, η ζωή αποσύρθηκε από τους τρεις κόσμους και στο “μυστικό τόπο του Υψίστου” βρίσκεται σε ηρεμία και γαλήνη, ενατενίζοντας το μακάριο όραμα. Στη ζωή του ενεργού μαθητή επιφέρει εκείνα τα διαλείμματα που γνωρίζει κάθε μαθητής, όταν (δια της απόσπασης και της ικανότητας ν’ αποσύρεται) δεν τον κρατά τίποτε στον κόσμο της μορφής. Επειδή ακόμη αγωνίζεται για την τελείωση και δεν έφτασε στην επίτευξη, αυτά τα διαλείμματα της σιωπής, της απόσυρσης και της απόσπασης είναι συχνά δύσκολα και σκοτεινά. Όλα είναι σιωπή κι ο μαθητής στέκει φρίττοντας μπροστά στο άγνωστο και στην προφανή άδεια ηρεμία στην οποία βρίσκεται. Ονομάζεται στις προχωρημένες περιπτώσεις “η σκοτεινή νύχτα της ψυχής” – η στιγμή πριν την αυγή, η ώρα προτού διαχυθεί το φως.
Στην επιστήμη της Πραναγιάμα είναι η στιγμή που ακολουθεί την εισπνοή, όπου όλες οι δυνάμεις του σώματος μεταφέρονται (με το μέσον της αναπνοής) προς τα πάνω στο κεφάλι και συγκεντρώνονται εκεί, πριν το στάδιο της εκπνοής. Αυτή η στιγμή της συγκράτησης, όταν εκτελείται κατάλληλα, δημιουργεί ένα διάλειμμα έντονης συγκέντρωσης και τη στιγμή αυτή ο ζηλωτής πρέπει ν’ αδράξει την ευκαιρία. Εδώ βρίσκεται ένας υπαινιγμός.

Κατόπι έρχεται η διαδικασία της «εκπνοής». Διαβάζουμε στον Κανόνα IV, “εξωθεί τη σκεπτομορφή απ’ αυτόν”. Αυτό είναι πάντοτε το αποτέλεσμα του τελικού σταδίου της επιστήμης της αναπνοής. Η μορφή, ζωογονημένη από εκείνον που αναπνέει με σωστό ρυθμό, εξαποστέλλεται για να κάνει το έργο της και να εκπληρώσει την αποστολή της. Μελετήστε αυτή την ιδέα με προσοχή, γιατί κρύβει το μυστικό του δημιουργικού έργου.
Στην εμπειρία της ψυχής η μορφή για την εκδήλωση στους τρεις κόσμους δημιουργείται μέσω έντονου διαλογισμού που είναι πάντα η παράλληλη δραστηριότητα της αναπνοής. Τότε με μια πράξη θέλησης που καταλήγει σε μια “εκπνοή” και γεννιέται ή επιτυγχάνεται δυναμικά στο διάλειμμα της ενατένισης ή της συγκράτησης της αναπνοής, η δημιουργηθείσα μορφή εξαποστέλλεται στο φαινομενικό κόσμο για να χρησιμεύσει σαν αγωγός εμπειρίας, σαν μέσον έκφρασης και σαν μηχανισμός ανταπόκρισης στους τρεις κόσμους της ανθρώπινης ζωής.
Στη ζωή του μαθητή μέσω διαλογισμού και πειθαρχίας μαθαίνει να φθάνει υψηλές στιγμές διαλείμματος οποτεδήποτε συγκεντρώσει τις δυνάμεις του στο πεδίο της ψυχικής ζωής και τότε πάλι με μια πράξη της θέλησής του εκπνέει τους πνευματικούς του σκοπούς, τα σχέδια και τη ζωή στον κόσμο της εμπειρίας. Η σκεπτομορφή που κατασκεύασε ως προς το ρόλο που έχει να παίξει και η συγκέντρωση της ενέργειας που πέτυχε να φέρει, γίνονται αποτελεσματικές. Η ενέργεια που χρειάζεται για το επόμενο βήμα εκπνέεται απ’ την ψυχή και κατέρχεται στο ζωτικό σώμα, γαλβανίζοντας έτσι το φυσικό όργανο με την αναγκαία εποικοδομητική δραστηριότητα. Εκείνη η όψη του σχεδίου που εκτίμησε κατά την ενατένιση κι εκείνο το μέρος του γενικού σκοπού της Ιεραρχίας στο οποίο η ψυχή του νιώθει ότι καλείται να συνεργασθεί, εκπνέονται ταυτόχρονα μέσω του νου στον εγκέφαλο κι έτσι “εξωθεί τις σκεπτομορφές απ’ αυτόν”.
Τέλος στην επιστήμη της Πραναγιάμα το στάδιο αυτό καλύπτει την εξερχόμενη εκείνη πνοή η οποία όταν προωθείται με σκέψη και συνειδητό σκοπό, χρησιμεύει για να ζωογονήσει τα κέντρα και να γεμίσει το καθένα τους με δυναμική ζωή. Περισσότερα δε χρειάζεται να ειπωθούν εδώ.
Έτσι σ’ αυτή την επιστήμη της “βαθιάς αναπνοής” καλύπτεται ολόκληρη η διεργασία του δημιουργικού έργου και της εξελικτικής ανέλιξης του Θεού στη φύση. Είναι η διεργασία δια της οποίας η Ζωή, η Μία Ύπαρξη, έφερε το φαινομενικό κόσμο σε ύπαρξη και ο Κανόνας IV είναι μια σύνοψη της Δημιουργίας. Είναι επίσης η φόρμουλα υπό την οποία εργάζεται η ατομική ψυχή καθώς επικεντρώνει τις δυνάμεις της για την εκδήλωση στους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εμπειρίας.
Η ορθή χρήση της Ζωής-Πνοής είναι όλη η τέχνη για την οποία ο ζηλωτής, ο μαθητής και ο μυημένος εργάζονται, έχοντας ωστόσο κατά νου ότι η επιστήμη της φυσικής αναπνοής είναι η λιγότερο σημαντική όψη και ακολουθεί την ορθή χρήση της ενέργειας η οποία είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε για τη θεία πνοή ή ζωή.
Τέλος στη νοητική ζωή του μαθητή και στο μεγάλο έργο της εκμάθησης να είναι συνειδητός δημιουργός με νοητική ύλη κι έτσι να παράγει αποτελέσματα στο φαινομενικό κόσμο, ο τέταρτος αυτός Κανόνας περιέχει τις οδηγίες στις οποίες βασίζεται το έργο. Ενσωματώνει την επιστήμη ολόκληρου του μαγικού έργου.
Συνεπώς ο Κανόνας αυτός δικαιολογεί την πιο εμπεριστατωμένη εξέταση και μελέτη. Αν κατανοηθεί ορθά και μελετηθεί ορθά, θα οδηγήσει κάθε ζηλωτή έξω απ’ το φαινομενικό κόσμο προς το βασίλειο της ψυχής. Οι οδηγίες του, αν εκτελεσθούν, θα οδηγήσουν ξανά την ψυχή πίσω στο φαινομενικό κόσμο σαν τη δημιουργό δύναμη της ψυχικής μαγείας και σαν το χειριστή και δεσπόζοντα παράγοντα επί και δια της μορφής.
Στην εκγύμναση του Δυτικού σπουδαστή δε ζητείται ποτέ τυφλή κι αναντίρρητη υπακοή. Γίνονται υποδείξεις ως προς τη μέθοδο και την τεχνική που αποδείχθηκε αποτελεσματική για χιλιάδες χρόνια και για πολλούς μαθητές. Θα δοθούν κάποιοι κανόνες για την αναπνοή, την υποβοηθητική διαδικασία και την πρακτική ζωή στο φυσικό πεδίο, όμως στην εκγύμναση του νέου τύπου μαθητή στο διάστημα της ερχόμενης εποχής η θέληση των επιτηρούντων Γκουρού και Ρίσι είναι να αφεθεί πιο ελεύθερος απ’ ό,τι συνέβαινε ως τώρα. Αυτό μπορεί να σημαίνει μια κάπως βραδύτερη ανάπτυξη στην αρχή αλλά θα έχει σαν αποτέλεσμα, ελπίζεται, μια πιο γοργή ανέλιξη στη διάρκεια των κατοπινών σταδίων στην Ατραπό της Μύησης.
Επομένως οι σπουδαστές προτρέπονται να προχωρούν στην περίοδο της εκγύμνασής τους με θάρρος και χαρά, γνωρίζοντας ότι είναι μέλη μιας ομάδας μαθητών, γνωρίζοντας ότι δεν είναι μόνοι αλλά ότι η ισχύς της ομάδας είναι επίσης δική τους καθώς αναπτύσσουν την ικανότητα να την αντιλαμβάνονται – και γνωρίζοντας ακόμη ότι η αγάπη και η σοφία και η κατανόηση των επιτηρούντων Πρεσβύτερων Αδελφών συνοδεύουν κάθε ανατείνοντα Υιό του Θεού, ακόμη κι αν φανερά (και σοφά) αφήνεται να αγωνιστεί προς το φως με την ισχύ της δικής του παντοδύναμης ψυχής.

Γιατί φρουρούνται τόσο προσεκτικά τα μυστικά της αναπνοής; Γιατί η αποτελεσματικότητα της μαύρης μαγείας βρίσκεται ακριβώς εδώ. Υπάρχει ένα σημείο όπου τόσο η μαύρη όσο και η λευκή μαγεία χρησιμοποιούν αναγκαστικά ένα παρόμοιο στάδιο στο έργο. Ορισμένοι άνθρωποι με ισχυρές θελήσεις και διαυγείς κι εξασκημένες διάνοιες, αλλά διαπνεόμενοι από καθαρά ιδιοτελή σκοπό, έχουν μάθει να χρησιμοποιούν το κατώτερο από τα δύο ψυχικά διαλείμματα – εκείνο που αφορά τη σχέση νου και εγκεφάλου. Με την έντονη προσήλωση και τη γνώση της επιστήμης των κέντρων κατόρθωσαν να πραγματώνουν τα ιδιοτελή τους σχέδια και να επιβάλουν τη θέλησή τους και τη νοητική τους εξουσία στους “αιχμαλώτους του πλανήτη”. Έτσι προξένησαν μεγάλη ζημιά. Δεν έχουν καμιά επιθυμία να συμμετάσχουν στο ανώτερο διάλειμμα όπου είναι ενεργός η ψυχή και ο νους ανταποκριτικός. Η διανοητική δραστηριότητα και η ανταποκριτικότητα του εγκεφάλου στη νοητική εντύπωση είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Τόσο οι λευκοί όσο και οι μαύροι μάγοι, όπως βλέπετε, χρησιμοποιούν το κατώτερο διάλειμμα και γνωρίζουν αμφότεροι τη σημασία των διαλειμμάτων της φυσικής αναπνοής. Αλλά ο λευκός μάγος εργάζεται απ’ το ψυχικό επίπεδο προς τον εκδηλωμένο κόσμο και επιδιώκει να διεξαγάγει το θείο σχέδιο, ενώ ο μαύρος μάγος εργάζεται από το επίπεδο της διανόησης καθώς επιδιώκει να επιτύχει τους δικούς του χωριστικούς σκοπούς. Η διαφορά δεν είναι μόνο διαφορά κινήτρου, αλλά κι ευθυγράμμισης κι εμβέλειας συνείδησης και του πεδίου επέκτασής της. Έτσι βλέπετε γιατί όλοι οι αληθινοί δάσκαλοι δείχνουν τόσο υπερβολική προσοχή όταν προσπαθούν να διδάξουν τη φύση του μαγικού έργου. Μόνο στους δοκιμασμένους και τους αληθινούς, μόνο στους αφίλαυτους και τους αγνούς μπορούν να δοθούν πλήρεις οδηγίες. Σ’ όλους μπορούν να δοθούν οι πληροφορίες που αφορούν τα κύρια διαλείμματα ψυχής-νου και νου-εγκεφάλου. Μόνο σε λίγους μπορούμε προς το παρόν να εμπιστευθούμε τις σημαντικές πληροφορίες που αφορούν τα μικρότερα διαλείμματα τα οποία εκτελούνται στο φυσικό σώμα μεταξύ των αναπνοών και στην εγκεφαλική συνείδηση.

Το Φως της Ψυχής

Ο γιόγκι, για παράδειγμα, πρέπει να κατανοήσει τη σημασία της ορθής αναπνοής ή της στάσης καθόσο σχετίζονται με τον τριπλό ευθυγραμμισμένο και συντονισμένο κατώτερο άνθρωπο, ενθυμούμενος ότι μόνο όταν o κατώτερος άνθρωπος αποτελέσει ένα συνεκτικό ρυθμικό όργανο, γίνεται εφικτό για το εγώ να τον διαφωτίσει και να τον φωτίσει. Η εφαρμογή των αναπνευστικών ασκήσεων, για παράδειγμα, οδηγεί συχνά το ζηλωτή στη συγκέντρωση επί του φυσικού μηχανισμού της αναπνοής με αποκλεισμό της ανάλογης άσκησης του ρυθμικού ελέγχου της συναισθηματικής ζωής.

Πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι το κλειδί της ακριβούς ανταπόκρισης του κατώτερου στο ανώτερο βρίσκεται στο ρυθμό και στην ικανότητα του φυσικού σώματος ν’ ανταποκρίνεται ή να δονείται σε ρυθμική ομοφωνία με το αιθερικό σώμα. Οι σπουδαστές έχουν διαπιστώσει ότι αυτό διευκολύνεται πολύ από τη σταθερή, ομαλή αναπνοή και η πλειονότητα των αναπνευστικών ασκήσεων, όταν τονίζονται με την εξαίρεση των τριών προηγούμενων μέσων της γιόγκα (των Εντολών, των Κανόνων και της Στάσης), έχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα στα αιθερικά κέντρα και μπορεί να οδηγήσουν σε καταστρεπτικά αποτελέσματα. Είναι εξαιρετικά αναγκαίο για τους σπουδαστές ν’ ακολουθούν τα μέσα της γιόγκα με τη σειρά που δίνονται απ’ τον Πατάντζαλι κι έτσι να φροντίζουν να στοχεύουν στην εξαγνιστική διαδικασία, την πειθάρχηση της εξωτερικής κι εσωτερικής ζωής και την προσήλωση του νου, προτού αποπειραθούν να ρυθμίσουν τον αιθερικό φορέα με την αναπνοή και να αφυπνίσουν τα κέντρα.

Το έργο που γίνεται με την πραναγιάμα θα μπορούσε να δηλωθεί με συντομία ότι αποβλέπει:

1. Στην οξυγόνωση του αίματος κι έτσι στην κάθαρση των ροών του αίματος και συνεπώς στη φυσική υγεία.
2. Στην επίτευξη σύγχρονου κραδασμού του φυσικού σώματος με εκείνον του αιθερικού σώματος. Αυτό καταλήγει στην πλήρη καθυπόταξη του πυκνού φυσικού σώματος και στην ευθυγράμμισή του με το αιθερικό σώμα. Τα δύο τμήματα του φυσικού φορέα σχηματίζουν μια μονάδα.
3. Στη διαβίβαση ενέργειας μέσω του αιθερικού σώματος σε όλα τα μέρη του πυκνού φυσικού σώματος. Η ενέργεια αυτή μπορεί να προέλθει από διάφορες πηγές:
α. Απ’ την πλανητική αύρα. Στην περίπτωση αυτή είναι πλανητική πράνα κι έτσι αφορά κυρίως τη σπλήνα και την υγεία του φυσικού σώματος.
β. Απ’ τον αστρικό κόσμο μέσω του αστρικού σώματος. Είναι καθαρά καμική ή επιθυμητική δύναμη και επηρεάζει κυρίως τα κέντρα κάτω απ’ το διάφραγμα.
γ. Απ’ τον παγκόσμιο νου ή τη μανασική δύναμη. Είναι κυρίως δύναμη της σκέψης και κατευθύνεται στο κέντρο του λαιμού.
δ. Απ’ το ίδιο το εγώ και διεγείρει κυρίως τα κέντρα της κεφαλής και της καρδιάς.

Και από το βιβλίο του Μορύα:

ΟΜ

117… Κάθε αναπνοή έχει διαφορετικό χημισμό. Αν η συνήθης αναπνοή δεν είναι εύκολο να εξεταστεί εξ αίτιας της επιπολαιότητάς της, τότε ο στεναγμός που προκαλεί ρίγος του οργανισμού είναι ενδεικτικός. Μπορεί να σημειωθεί ότι ένας βαθύς αναστεναγμός μερικές φορές προκαλεί κάτι που μετέχει στη φύση εσωτερικού σπασμού. Αυτές οι συσπάσεις νεύρων δείχνουν αυξημένη εκπόρευση ψυχικής ενέργειας. Ανάλογα με την παρόρμηση, διεγείρει τη δράση ορισμένων οργάνων που προσδίδουν ιδιαίτερο χημισμό στην αναπνοή. Κατά την προφορά του Ομ εκδηλώνεται μια αναπνοή με πολύ ευεργετικό χημισμό.

339. Κάθε έκκριση, κάθε εκπνοή εκπέμπει εκπορεύσεις ψυχικής ενέργειας. Κάθε άνθρωπος διαποτίζει άφθονα το διάστημα γι αυτό είναι υποχρεωμένος να ενδιαφέρεται για μια καλλίτερη ποιότητα ψυχικής ενέργειας. Αν οι άνθρωποι ήθελαν να κατανοήσουν ότι κάθε αναπνοή έχει σημασία για το διάστημα, θα φρόντιζαν να εξαγνίζουν την αναπνοή τους.

Χαιρετώ και ευχαριστώ