- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
εσω ετοιμος
Edited by - nst on 09/06/2008 19:21:01
Πρώτ' απ' όλα να πω ότι με εκπλήξατε πολύ ευχάριστα εχθές!!!!!!
Αλλά και σήμερα που μπήκα να δω τι γίνεται κι είδα όλα αυτά που συγκέντρωσες τα οποία είχα γράψει πριν χρόνια..
Τι να πω..
..μου χρειαζόταν
..ίσως..
όσο για την τρόπον τινά "επικοινωνία" χμμ.. τζίφος μέχρι τώρα τουλάχιστον..
Σήμερα κ αύριο έχω τρέξιμο εξετάσεις αλλά και τελικές απαντήσεις στο τι μέλλει γεννέσθαι...
quote:
Την άδεια την εχω ? ναι η όχι?
ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!
ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Ολη αυτή η αμεσότητα εδρασε μυητικά , οπως δεν το φαντάζεσαι.
quote:
όσο για την τρόπον τινά "επικοινωνία" χμμ.. τζίφος μέχρι τώρα τουλάχιστον..
Το γνωρίζω επειδή δεν εγινε καμία επικοινωνία.
Απολύτως σοβαρά, επειδή ετσι το αντιμετωπίζω και εγω και οι άλλοι κανείς δεν δέχεται να προβεί σε αυτές τις ενέργειες αν δεν ζητηθεί προσωπικά. Δλδ , πρέπει να το θελήσεις και να το ανακοινώσεις μόνος σου.
Το μόνο που μπορώ να βεβαιώσω είναι οτι όσον αφορά εμένα, τον ορθολογισμό μου και τον σκεπτικισμό μου, ανατράπηκαν όλα. Και είμαι σίγουρη για το τι λέω επειδή δεν ήταν ουτε το πρώτο, ούτε το πιο περίεργο που ''μαθαινα'' . Αποκλείεται δε να ανέφερα σε εσένα κάτι που θεωρώ παιδαριώδες η αστείο.
ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ.
Αλλά όπως κάθε τι καινούργιο που βασίζεται στην προσωπική εμπειρία, θέλει απαλλαγή απο τις πεποιθήσεις , τα θέσφατα, τις προκαταλήψεις και κυρίως απο αυτή την άισθηση παντοδυναμίας που είναι διάχυτη στις ισχυρές προσωπικότητες.
Η διάλυση της προσωπικότητας δεν γίνεται ασυνείδητα...[ αν δεν θέλουμε να σαλτάρουμε]...
Και αυτό αγαπημενε φίλε είναι το πιο συναρπαστικό και μεγαλειώδες ταξίδι που μπορούμε να κάνουμε. Πιο δυνατό απο οτιδήποτε ορατό υπάρχει και κυρίως δεν χρειάζεται να πάμε πουθενά.
Εγω δεν ξέρω , θα κάνω όμως οτι μπορώ.
Περιμένουμε νέα και εύχομαι να είναι όσο πιο ευχάριστα γίνεται.
Edited by - nst on 10/06/2008 14:21:12
Ας ταξιδέψουμε
Όλα καλά [για τους επόμενους 3 μήνες τουλάχιστον..]
Μετά τα καλά νέα ας ακούσουμε Vanessa Mae
και "Destiny"
http://www.youtube.com/watch?v=-eCvTx5nDDA&feature=related
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Υπέροχο το μουσικό κομμάτι.
Μην ξεχνάς να λάβεις σοβαρά υπ 'όψιν εκείνο το νηπιαγωγείο...
Ολα μπορούν να ανατραπούν οταν παίζει κανείς με τόοοσααα περίεργα παιδάκια..
Μια εμπειρία παραπάνω....απίστευτη....για κάθε ιπτάμενο σκοπευτή...
Edited by - nst on 16/06/2008 01:19:44
Edited by - nst on 17/06/2008 00:47:30
Μια φράση που μου έκανε εντύπωση ειναι:
Την μοναξιά σου ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους
http://www.youtube.com/watch?v=GzuMsOsoNvQ
αποφάσισα να ακολουθήσω τα link που έχουν σχέση τον σιδηροπουλο
και click στο click έπεσα σε ένα τραγούδι που έλεγε:
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου
ή
βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.
σκληρες κατάθεσεις σκέψεων.
http://www.youtube.com/watch?v=m9rOkmTKFHI&feature=related
ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι
βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή.
αυτο το τραγουδι με έβαλε σε σκέψεις για πολλά πράγματα και αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός όταν κάποιος καταθέτει σκέψεις, γιατι ο προβληματισμός και η ενόχληση σπάνια ψεύδονται.
Και χόρεψε μαζί με την σκιά σου
Στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
τόσες αλήθειες σε ένα βράδυ πώς να τις αντεξεις; αβαστχτες σαν τν ανθρώπινη μοναξιά
Είναι ίσως η απόκτηση γνώσης το νόημα της ζωής
Είναι που η γνώση σημαίνει μοναξιά
Είναι το βλέμμα που αγκαλιάζει την κοφτερή λεπίδα
Είναι η ψυχή που φοράει το αγκάθινο στεφάνι.
πως γίνεται κάποιοι που ονομάζονται γενιά του χάους να λένε πράγματα που βάζουν τα πράγματα σε μια σειρά.
σαν επιλογος
Πρέπει να επισπεύσουμε την αποσύνθεσή μας, η παρακμή κρατάει πολύ και είναι βαρετή...
όσο και αν δεν μας αρέσει, βιώνουμε την παρακμή και μπορεί ελευθέρα κάποιος να μου μιλήσει για το αντίθετο.
Υπάρχει μια αγνή εικόνα,αιθέρια.Η εικόνα της ψυχής σου.Μ'αυτήν γεννήθηκες και την ολοκλήρωσες τα πρώτα χρόνια της ζωής σου,που κατανοούσες μόνο την έννοια της ύπαρξης και της συνύπαρξης....την αγάπη...Μέχρι που ένιωσες πως η μικρή,αγνή σου εικόνα,δεν μπορεί να χωρέσει καινούριες,σαγηνευτικές έννοιες που κρατάνε χορτάτα τόσα πολλά μυαλά,τόσα πολλά βλέματα...Έπρεπε να μεγαλώσεις την μικρή,αγνή σου εικόνα...Ξεκίνησες διστακτικά να τοποθετείς κομματάκια από παζλ,γύρω από την εικόνα σου,για να την κάνεις πιο επιβλητική,πιο αξιοπρόσεχτη...Έπαψες να ενδιαφέρεσαι για την αληθινή σου εικόνα από τη στιγμή που με τη μεγαλύτερη αποφασιστηκότητα,τοποθέτησες το πρώτο "βρώμικο" κομμάτι,πάνω στην αληθινή σου εικόνα....Δεν μπορούσες να την επεκτείνεις άλλο,μα διψούσες για προσοχή....Δεν έφτεγες εσύ...Τόσα πολλά τα διψασμένα βλέματα...Έπρεπε να τοποθετείς κομμάτια πάνω στην μέχρι τότε άσπιλη εικόνα της ψυχής σου...Κάθε μικρό κομματάκι που τοποθετούσες,έκρυβε ένα μικρό κομματάκι της ψυχής σου,της αληθινής σου εικόνας....Και κάθε μικρό κομματάκι που έμπαινε,έπρεπε να ταιριάξει με την εικόνα γύρω του κι έτσι έπρεπε να βάλεις κι άλλα κομματάκια...Δεν έφτεγες εσύ...Η εικόνα σου έπρεπε να έιναι ομοιόμορφη..Έπρπε να θάψεις την ψυχή σου...Ήταν σαφές...Αν όχι,γιατί έφτασες μέχρι εδώ?Γιατί δε σε σταμάτησε κάτι πριν να έιναι πολύ αργα?Αν ήταν τόσο μεγάλο το λάθος γιατί δε σε βοήθησε,ή έστω δε σου 'δειξε τον τρόπο,αυτή η τόσο μεγάλη δύναμη που εξισορροπεί τα πάντα.....Είναι σαφές...Αλλιώς κάτι θα υπήρχε...Ένα μικρό σημάδι,μια χαραμάδα να μπει λίγο φως...Στο κάτω κάτω,γιατί παρακαλώ είναι τόσο ψεύτικη,τόσο λερωμένη η εικόνα που έφτιαξες....Δικά σου κομμάτια είναι κι αυτά που μαρτύρησες τόσο για να τα χτίσεις....
Πες μας εσύ,που τόσο κόπο έκανες να χορτάσεις τόσα βλέματα,τι θα κάνεις για να χορτάσεις άλλα τόσα που περιμένουν να τα ταίσεις,αφού δεν έχεις χώρο να προσθέσεις καινούρια κομμάτια.....Θα κλέψεις μήπως άλλες ψυχές....?
Υπάρχουν βλέματα που βλέπουν απ'ευθείας την ψυχή σου...Κάποιο απ'αυτά,ίσως σε αγαπήσει....Ίσως κάποιο να σ'έχει αγαπήσει ήδη....Τι θα κάνεις?Θα κρυφτείς?Θα κρυφτείς κι από σένα?Η μοναξία,είναι μια πλαστική κουκλίτσα για να παίζεις κι εσύ την έκανες παιδί σου και δε λες να την αποχωριστείς....Ξέρεις κάτι...Όσο ανθεκτικό κι αν είναι το υλικό που είναι φτιαγμένο ένα παιχνίδι,φθείρεται.....Μέρα τη μέρα....Χρόνο το χρόνο....
Παιδί...Πάντα ήμουν παιδί....Με μια άσπιλη ψυχή,περιτρυγυρισμένη από κομματάκια παζλ που φτιάξαν μια ασπίδα....Η ασπίδα απο μέσα μοιάζει φυλακή....Θα κοιτάξει ποτέ κάποιο βλέμμα ευθεία στη δικιά μου ψυχή...?Γιατί αυτά τα διαπεραστικά βλέματα,δεν μπορούν να περάσουν μια τόσο αδύναμη ασπίδα....?
I'm the lizard king,I can do anything!