- Ροδόσταυροι - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Είναι πραγματικότητα?

Είναι Μύθος?

Είναι δεισιδαιμονία?

Μην είναι ο Δράκοντας?

Και το τρομακτικό και ανατριχιαστικό ον με τα κέρατα, την ουρά τις οπλές και την τρίαινα?

Ο φόβος και ο τρόμος των παιδικών μας χρόνων?

Ο εξ’ αποδώ των εκκλησιών?

Και η τρίαινα? Τι να συμβολίζει άραγε?

Και πάλι, μην είναι το σκοτεινό πρόσωπο, δημιουργημένο από τον δογματισμό ορισμένων νεκρών αιρέσεων?

Που το έχουν καθίσει σ’ έναν θρόνο ατιμίας για να τρομοκρατήσουν τους αδύνατους?

Και ποια η καταγωγή του?

Μην είναι οι μυστικές κρύπτες του παρελθόντος και οι αρχαϊκές σπηλιές?

Μήπως ό μύθος διαδόθηκε από τους ιερείς των αρχαίων καιρών της θρησκείας της Ηλιολατρείας η Ηλιοκεντρικής σ’ ολόκληρο τον κόσμο, σε εποχές όπου παντού κτιζόταν ναοί στον Ήλιο και τον Δράκοντα?

Τότε που οι ιερείς ονόμαζαν τους εαυτούς τους Παιδιά του Δράκοντα ή χαρακτηρίζονταν σαν Δράκοντες?

Μήπως μας προέκυψε από τους υπερβόρειους και τις ηλιακές τους λατρείες, μαζί με τους δράκοντές τους και τις κολάσεις τους?

Και το σύμβολο?

Μήπως πάρθηκε από τα γιγάντια ιπτάμενα ερπετά που υπήρξαν στις εποχές της Ατλαντίδας και Λεμουρίας?

Μήπως συμβολίστηκε στην αρχαία Αίγυπτο με τον Τυφώνα σαν την σκιά του Απόλυτου Ήλιου, του Οσιρι?

Και στα αρχαία Ελληνικά μυστήρια, μήπως αλληγορίζεται με τον Πύθωνα, σκιά του Πνευματικού Ήλιου, του Απόλλωνα?

Μα και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, μήπως είναι ο Κόκκινος Δράκοντας η σκιά του Μιχαήλ, του απαστράπτοντος Χριστού Ήλιου?

Και ο Δράκοντας του Αγίου Γεωργίου?

Το Θεϊκό Δαιμόνιο του Σωκράτη?

Μήπως είναι η σκιά του εσωτερικού μας ήλιου?

Η αντανάκλαση , η ιδιαίτερη σκιά μέσα μας του ανέκφραστου, του πραγματικού?

Ο Μεγάλος Μυητής?

Μην είναι ο Λούσιφερ, ο πειρασμός, ο εσωτερικός μας ψυχολογικός προπονητής?

Και που βρίσκεται η κακία του Λούσιφερ?

Δεν είναι υποχρέωσή του να μας βάζει σε πειρασμό? Να μας κάνει δυνατούς? Να μας εκπαιδεύσει?

Μήπως χωρίς αυτόν, χωρίς την πάλη, την αντίθεση, τον πειρασμό και την αυστηρή εσωτερική πειθαρχία ΔΕΝ θα ανθούσαν οι Αρετές ?

Και η προσευχή προς τον Πατέρα : «…και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν…» τι να εννοεί άραγε?

Και τέλος, μήπως πρέπει κανείς να νικήσει τον Δράκοντα, να τον σκοτώσει, να βγει θριαμβευτής από όλους τους πειρασμούς, να εξαλείψει το ΕΓΩ, να αποσυνθέσει όλα τα ψυχικά ακόλουθα που το συνθέτουν, να ελαττώσει σε κοσμική σκόνη όλες τις αναμνήσεις της επιθυμίας…

Και τότε η σκιά του Αιώνιου, η εσωτερική αντανάκλαση του πραγματικού Θεϊκού μας Είναι, θα επιστρέψει σ’ Αυτόν, θα ενωθεί με Αυτόν, θα λάμψει σε Αυτόν…

Διότι ο Θεός και η σκιά του είναι ένα και το αυτό…

Γιατί κατά βάθος ΑΥΤΟΣ είναι ΑΥΤΟΣ!!!

ΜΗΠΩΣ?

ΣΑΜΠΩΣ ΣΚΟΤΩΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ "ΑΥΤΟΣ";;;

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

Χαιρετώ την παρέα,
να λοιπόν που η έκπληξη έρχεται από τον Όλυμπο
και από τον θρόνο του Δια.
Φίλε/η Jupiter οι ερωτήσεις κεραυνοί που εξαπέλυσες
δεν μας αφηνουν καθολου μα καθολου αδιαφορους.
Άντε να δούμε θα καταφέρουμε να απαντήσουμε
σε όλες.

Dim.

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

.............Καλός ήλθες

"Μασωνία και Ορθοδοξία";;;

Ε, είναι περιττό να συζητάμε...

Τα πάντα απαντήθηκαν!!!

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

Όχι καλη μας Zadok δεν την ειδαμε, θα μπορούσες όμως να μας
δωσεις μερικες πληροφοριες.
Να μην ξεχναμε ότι οι Τεκτονες είναι οι μικροι αδελφοι των
Ροδοσταυρων.
Πες μας λοιπον.

Dim.

Απλά, (αν δεν κάνω λάθος) ήταν η πρώτη φορά που ένας Τέκτονας, εμφανίστηκε δημόσια χωρίς να εκπροσωπεί συγκεκριμένο Τάγμα, απλά με την ιδιότητά του κι εκπροσωπώντας τον εαυτό του για να συζητήσει έχοντας απέναντί του ένα φάσμα "Ορθοδόξων Χριστιανών": από τον Μεταλληνό (ιερέα και καθηγητή θεολογίας) και τον Σωτηρόπουλο (γνωστό στα κανάλια θεολόγο) μέχρι έναν παλαιοημερολογίτη ιερέα, ο οποίος φώναζε συνεχώς προς όλες τις κατευθύνσεις "Δαίμονες, δαίμονες" (cult φυσιογνωμία δε λέω) και μία άσχετη, η οποία είχε πάει στην εκπομπή για να επαναφέρει τους Τέκτονες στον δρόμο του Χριστού!!!

Μαζί με τον Χαρδαβέλλα (ο οποίος προσπαθούσε να είναι ουδέτερος) συμμετείχε και μία ψυχολόγος, η οποία απλά προσπαθούσε να δει το θέμα λογικά και ψύχραιμα!

Οι ορθόδοξοι επέμεναν ότι Ορθοδοξία και Τεκτονισμός δε συμβαδίζουν κι ότι οι Τέκτονες δεν είναι Χριστιανοί. Ο Τέκτονας προσπαθούσε να τους πει ότι κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να πιστεύει ότι θέλει και ότι ο Τεκτονισμός δεν αντιτάσσεται στην Ορθοδοξία. Όλα αυτά επί ματαίω, αφού ο δογματισμός και το συμφέρον (αυτό φάνηκε περίτρανα) των μεν δεν τους αφήνει να δουν πέρα από τη μύτη τους και η δεδομένη μυστικότητα από την άλλη μεριά και η πεποίθηση ότι μόνο βιωματικά μπορεί να έχει άποψη κάποιος επί του θέματος, αφήνουν μία νεφελώδη και δει καχύποπτη εικόνα στον πολύ κόσμο.

Όλοι παραδεχόντουσαν ότι οι Τέκτονες κάνουν μεγάλο φιλανθρωπικό έργο, αλλά οι Ορθόδοξοι το θεωρούν έργο του σατανά κι ότι το κάνουν για προσηλυτισμό!!! Επίσης, κοινώς αποδεκτό ήταν ότι υπήρχαν και υπάρχουν Τέκτονες ιερείς, αλλά οι φανατικοί τους ονόμασαν "προδότες"!!!

Πολύ επιφανειακά θίκτηκαν κάποια εσωτερικά θέματα (τριαδικότητα Θεού, Χριστός κλπ.), όπου βέβαια και πάλι η στάση της επίσημης Εκκλησίας ήταν απόλυτα δογματική. Κυρίως αναλώθηκαν στο να διεκδικούν οι Ορθόδοξοι από τον Τέκτονα να τους αποκαλύψει ονόματα εν ενεργεία ιερέων - τεκτόνων, ώστε να τους καθαιρέσουν, πράγμα το οποίο δεν έγινε φυσικά και τον αποκαλούσαν "δειλό"!!! Μετά στράφησαν στο αν γίνονται τελετές κι αν αυτές έχουν θρησκευτικό ή άλλο χαρακτήρα. Φυσικά άκρη δεν βγήκε!

Κάποια στιγμή η κατάσταση ήταν πραγματικά τόσο τραγελαφική, που ο Νοδαράκης (ο Τέκτονας) τους ευχαρίστησε γιατί με τη διαφήμιση που του έκαναν με τη συμπεριφορά τους, δε θα μπορούσε να υπολογίσει πόσες αιτήσεις θα μάζευε από την επομένη, από ανθρώπους οι οποίοι θα ήθελαν να γίνουν τέκτονες!!!

Το αποκορύφωμα ήταν ο Μεταλληνός, ο οποίος έλεγε ότι μόνο η Εκκλησία αποφασίζει ποιός είναι πιστός και ποιός όχι κι όχι ο ίδιος ο άνθρωπος αν πιστεύει και πού!!!

Απλά πάλι κάποιοι κάλυψαν την περιέργειά τους και ανέβηκε η θεαματικότητα του καναλιού, χωρίς να φωτιστεί η ουσία και να βγει κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα πέρα από την απογοήτευση.

Μέρα που 'ναι σήμερα (βουτηγμένη στο σκότος), ας αναμένουμε τα "Χριστούγεννα"...

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

Φιλε/η Jupiter, μια μόνο μικρή διόρθωση, αν επιτρέπεις,

quote:

---

Το Θεϊκό Δαιμόνιο του Σωκράτη?

---

quote:

---

Απλά, (αν δεν κάνω λάθος) ήταν η πρώτη φορά που ένας Τέκτονας, εμφανίστηκε δημόσια χωρίς να εκπροσωπεί συγκεκριμένο Τάγμα, απλά με την ιδιότητά του κι εκπροσωπώντας τον εαυτό του για να συζητήσει έχοντας απέναντί του ένα φάσμα "Ορθοδόξων Χριστιανών": από τον Μεταλληνό (ιερέα και καθηγητή θεολογίας) και τον Σωτηρόπουλο (γνωστό στα κανάλια θεολόγο) μέχρι έναν παλαιοημερολογίτη ιερέα, ο οποίος φώναζε συνεχώς προς όλες τις κατευθύνσεις "Δαίμονες, δαίμονες" (cult φυσιογνωμία δε λέω) και μία άσχετη, η οποία είχε πάει στην εκπομπή για να επαναφέρει τους Τέκτονες στον δρόμο του Χριστού!!!

---

Bρε τι έχασα!
Πάντως αγαπητή Zadok σου το αναγνωρίζω... είσαι πολύ περιγραφική!...

"Τάδε έφη Avallon"

ε, "ας μην το κρύψωμεν άλλωστε"... χι χι χι

Αγαπητέ Galaxy,

είναι το ίδιο φαινόμενο που πραγματευόταν η ταινία "Στίγματα" λίγο πιο καλλιτεχνικά;;;

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

Αυτός ο οποίος προσπαθεί να ανάπτυξη την αγάπη θα διασωθεί, η αγάπη είναι
η ύψιστη αρετή χάρις της οποίας έρχονται στην επιφάνια και τα αλλά προτερήματα.
Σκέψεις και ανεπιθύμητα αισθήματα πρέπει να αποβάλλονται οριστικός.
Η οξυθυμία καταστρέφει τον σύνδεσμο της αδελφότητος.
Η υπερηφάνεια πρέπει να αποβληθεί γιατί είναι ένα από μεγαλύτερα εμπόδια
στον δρόμο του μαθητού.

Οξυθυμία, υπερηφάνεια και έλλειψη αδελφότητας δεν είναι
τα αίτια που έφυγαν.....αυτοι που εφυγαν από το τοπικ.

Galaxy

Αν δεχτούμε ότι η διανοητική ουσία συναντάται στο εσωτερικό οποιουδήποτε υποκειμένου αλλά στερείται ατομικότητας, κατέχει διάφορες μορφές, συνίσταται από ακόλουθα …

Αν δεχτούμε ότι όλα αυτά τα πολλαπλά φιλόνικα και σαματατζίδικα εγώ, που στο σύνολό τους σχηματίζουν ΕΜΕΝΑ, ΕΣΕΝΑ, είναι συγκροτημένα από συμπυκνωμένη νοητική ύλη…

Τότε μπορούμε να εξηγήσουμε τους λόγους για τους οποίους κάθε υποκείμενο αλλάζει συχνά γνώμες.

Ποιος είναι αυτός παρά το ΕΓΩ που ορκίζεται αιώνια αγάπη σε μια γυναίκα και την άλλη μέρα εκτοπίζεται από άλλο ΕΓΩ αφήνοντάς την απογοητευμένη?

Ποιος είναι αυτός παρά το ΕΓΩ που σήμερα ενθουσιάζεται και αύριο απογοητεύεται για το ίδιο πράγμα?

Και ποιος είναι αυτός που σήμερα ορκίζεται πίστη, ας πούμε στο τόπικ, και αύριο εκτοπίζεται από άλλο ΕΓΩ που καμιά σχέση δεν έχει με τον όρκο και το υποκείμενο αποσύρεται από το τόπικ αφήνοντας όλους τους αδελφούς συγχυσμένους και έκπληκτους?

Δεν είναι αυτές οι απεριόριστες μορφές του νου που ελέγχουν τα βασικά κέντρα του εγκεφάλου και παίζουν με την ανθρώπινη μηχανή?

Εάν οι άνθρωποι κατείχαν ατομικό νου, δεν υπήρχαν τα διανοητικά ακόλουθα που τoυς χαρακτηρίζουν, δεν θα είχαν συνέχεια σκοπού, δεν θα κρατούσαν το λόγο τους, θα υπήρχε κανείς να βεβαιώσει σήμερα για να αρνηθεί αύριο, η Γη δεν θα ήταν ένας παράδεισος?

Φιλοι μου Γεια σας,
ένα παλιο τραγούδι του Καζαντζιδη μου έρχεται στο νου….

…οι κακές αναμνήσεις ας γίνουν φιλιά
και ας παν στην ευχή τα παλιά….

Εύχομαι σε ΟΛΟΥΣ σας καλά Χριστούγεννα

DIM

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ SPIRAL!!!

Galaxy

Οι στιχοι απο το τραγουδι, "Καλως ηρθες παραξενε στον τοπο μου".

"¨Βαζω λιγο σκοταδι και λιγο βροχη
για να σου φτιαξω μια παραξενη αρχη
και να σε ξεμακρυνω λιγο απο τη σκεψη σου
που ετσι και αλλοιως ξεσυνεριζεται το κεφι σου.

Σε παω σε δρομο μικρο, σε σοκακι παλιο
σ' ενα αιωνια ποτισμενο απ' το κρασι καπηλειο
μερος κακοφημο ακομα και για το στοχασμο μου
ουτε και ο φοβος δεν το φερνει στ' ονειρο μου.

Εδω λοιπον θα μοιραστω μια ιστορια
μαζι σου
πουναι σα να συνεβη χθες
κι ορκισου
αν σε πειραξει τοσο που ντραπεις
πουθενα να μη τη πεις.

- Καλως ηρθες ξενε στον τοπο μου
αραξε διπλα να σου βαλω κρασι
να πιεις, συγχωρεσε με για τον τροπο μου
μα με βρηκες στην αγκαλια της ντροπης.

Ξεμεινα μονος μου, παρε και κατσε οπου θες
κουρασμενο σε βλεπω, πρεπει καιρο να γυριζεις
ομως μεσα στη ζαλαδα μου και πισω απ' τις σκιες
σα να μου φαινεται πως κατι μου θυμιζεις.

- Γειασου και σενα, ελειπα χρονια, ημουν καπου μακρια
με φεραν πισω δυνατες φωνες
και καποιες τυψεις, που μου ειπαν πως εδω κοντα
εχω γεννηθει κι εχω πεθανει δυο χιλιαδες φορες.

-Ωχ, νατα μας, καλα ειπα οταν σε ειδα
πως σιγουρα παραξενα θα πρεπει να μιλας
απ' αλλο κοσμο εχεις σφραγιδα
αυτα τ' αγκαθια στο κεφαλι και τα ρουχα που φορας.

- Καποτε καποιοι μου τα φορεσαν για στεμμα
και με χλευαζανε μεγαλο βασιλια
ακομα τρεχει απο τοτε φρεσκο αιμα
σ' αυτα που ανεβηκαν του χρονου τα σκαλια.

Γιαυτο με βλεπεις μεσα στις σκιες
σα να φοβαμαι και να θελω να γλυτωσω
μια προσευχη σ' ενα περβολι με ελιες
δε με αφησανε ποτε να τη τελειωσω.

-Κι ομως μυριζεις Ουρανο και χωματα
κι αυτη την ομορφη δροσια της σιωπης.
-Ειναι που μ' εφεραν εδω αλλοκοτα μαλωματα
Ακου λοιπον τι θα τους πεις.

Αφου φωναζουν ολοι αυτοι
κι αφου σκοτωνουν στ' ονομα μου
πες, αναβαλλεται η γιορτη
παω να ξαπλωσω στα καρφια μου.

Πες τους ο χρονος πως τρελλαθηκε
δεν κανει σταση Γολγοθα
πες ο παραξενος πως χαθηκε
και εφυγε οριστικα...

-Μπερδεμενα μου τα λες αλλα γουσταρω
πρεπει να σπουδασες τη τεχνη του μυαλου
η σαν και μενα οταν με πιανει και σαλταρω
και πινω εδω, με πιανει αλλου.

- Γιαυτο και ηρθα εδω και σε διαλεξα πιωμενο
για να μπορεσεις την αληθεια να τους πεις
κατω απο το φως το μετωπ' εχεις ιδρωμενο
μα το προσεχεις, καθαρο, δε θα ντραπεις.

Οι αλλοι παιξανε μαζι μου στους αιωνες
αυτοκρατορα με χρισανε με καναν στρατηγο
τ' απλα μου λογια τα σκορπισαν σα κανονες
και δεν ηξερα τιποτα εγω.

- Που με βρηκες εδω κατω τι με θες
το μυαλο μου δε σαλευει απο κουνια
σα να γεννηθηκα μου φαινεται εχθες
ενω εξω υπαρχουν εξυπνοι μιλιουνια..

- Αυτους τους ειδα, τους ακουσα, τους νοιωθει το πετσι μου
προτιμω τα καρφια που με κρατανε στο σταυρο
αυτοι πουλησαν ακριβα τη γεννηση μου
αυτοι πουλανε το σκοταδι θησαυρο..

Πες στους εχθρους μου οτι ειχαν λιγο καλο
και θα τους σεβομαι, γιατι, πιο τιμια σταθηκαν
οταν με σταυρωναν κοιτουσαν ουρανο
κι ετσι προλαβαν κι απο κει συγχωρεθηκαν.

- Ωραιος, παραξενε φιλε μου αποψε
για την ανημπορια μου βρισκεις σκοπο
παρε μια κουπα, παρε ψωμι και κοψε
να τελειωσω το κρασι μου και θα παω να τους πω.

Αφου φωναζουν ολοι αυτοι
κι αφου σκοτωνουν στ' ονομα σου
θα πω, πως αναβαλλεται η γιορτη
πας να ξαπλωσεις στα καρφια σου...

Θα πω ο χρονος πως τρελλαθηκε
δεν κανει σταση Γολγοθα
θα πω, ο παραξενος πως χαθηκε
και εφυγε οριστικα...

Χρονια πολλα

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε ολους,βλεπω πολυ ομορφες εικονες...!