- Η ΓΝΩΣΗ - Τι είναι τελικά ? - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Σκεφτείτε πολύ προσεκτικά τώρα γιατί είναι πολύ σημαντικό: ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΞΗ "ΓΝΩΣΗ" ?
Κανένας! Θα πείτε.
Καλά, μια και δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, ποια είναι η αξία αυτής της λέξης? ΑΠΕΙΡΗ! Μπορείτε να συλλάβετε πώς αυτή η έννοια ΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ? Αλλά, με το πεπερασμένο μυαλό μας, μπορούμε μόνο να ρίξουμε μια φευγαλέα μάτια στο πώς αυτό είναι αληθινό στη μεγαλύτερη πιθανή μορφή του.
Έχουμε περιστασιακά αναλαμπές φωτισμού, και αυτός ο φωτισμός έρχεται από τη γνώση που έχουμε προσπαθήσει να αποκτήσουμε με το μυαλό μας. Αλλά η ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΝΩΣΗ έρχεται μόνο μέσω του φωτισμού. Εάν προσπαθούμε μονίμως να κερδίσουμε και να συλλέξουμε γνώση, μην απορρίπτοντας τίποτα ως αδύνατο, τότε παρέχουμε στον εαυτό μας την προστασία από κάθε πιθανό αρνητικό περιστατικό που θα μπορούσε να συμβεί. Ξέρετε γιατί αυτό είναι έτσι? Όσο περισσότερη γνώση έχουμε και όσο περισσότερη επίγνωση έχουμε, τόσο περισσότερο ΦΩΣ της ΥΠΑΡΞΗΣ έχουμε. Τελικά αυτή η γνώση, αυτή η συνειδητοποίηση, αυτό το ΦΩΣ, γίνεται τόσο ισχυρό και όλο-καλύπτον ώστε λειώνει και καίει την παραίσθηση του περιορισμού, και όλη η ισχύς έμφυτη στην ύπαρξή μας είναι στης διαταγές μας.
Η γνώση έχει όλη την ουσία και είναι ο πυρήνας όλης της ύπαρξης. Και, καταλαβαίνοντας ότι η γνώση είναι φως, όταν επικαλούμαστε το φως, τελικά θα οδηγήσει στη γνώση με ίσο βαθμό φώτισης που η ύπαρξή μας είναι σε θέση να παραγάγει. Το φως είναι το Όλο και το Όλο είναι Γνώση και η Γνώση είναι το Φως της Ύπαρξης.
Και, εάν έχουμε πίστη, καμία γνώση που αποκτάμε δεν μπορεί να είναι ψεύτικη επειδή δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Οι ψεύτικες πληροφορίες θα αποτύχουν στο τέλος επειδή είναι το σκοτάδι της φυσικής παραίσθησης. Η ίδια η ΟΥΣΙΑ της γνώσης θα προσαυξήσει στην ύπαρξή μας αυξάνοντας το φως μας έτσι ώστε οποιοδήποτε σκοτάδι θα διαλυθεί στο τέλος. Αλλά, δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι το μυαλό της υλικότητας θα παραγάγει το ΦΩΣ ή θα είναι σε θέση να καθορίσει αυτό που είναι ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΝΩΣΗ, επειδή το μυαλό της υλικότητας είναι το μυαλό του σκοταδιού. Εάν αυτό δεν ήταν έτσι, το σκοτάδι του πόνου και του βασάνου θα υπήρχε ακόμα στον κόσμο μας;
Ένα εντελώς ΑΝΟΙΚΤΟ ΜΥΑΛΟ είναι το κλειδί. Εκείνοι που υποφέρουν από δοκιμασίες και καταστροφές, κυνισμό, εικασίες και πεποιθήσεις που ανακαλύπτουν αργότερα ότι είναι ψεύτικα, δεν συλλέγουν πραγματικά τη γνώση. Είναι, άντ’ αυτού, κολλημένοι σε κάποιο σημείο του δρόμου τους και υφίστανται μια κρυμμένη εκδήλωση αυτού που λέμε ιδεοληψία η έμμονη ιδέα. Η ιδεοληψία είναι στασιμότητα. Όταν κάποιος έχει έμμονες ιδέες , βασίζει τα πιστεύω του στην κρίση, ΜΠΛΟΚΑΡΕΙ στην πραγματικότητα την απορρόφηση φωτός και γνώσης και επέκτασης και προόδου και ανάπτυξης της ψυχής. Όταν κάποιος διακατέχεται από έμμονες ιδέες , αλλοιώνει το φως του και ένα σωρό προβλήματα εμφανίζονται.
Ας εξετάσουμε την πίστη του Ιησού. Πολλοί έχουν επιδιώξει να εξηγήσουν τη Γνώση του καταλογίζοντας του ταξίδια και μελέτες αυτών των μεθόδων και διδασκαλιών που δεν έχουν κάνει τίποτα για να βελτιώσουν τους όρους ύπαρξης στον κόσμο μας. Αυτό, απλά δεν είναι αυτό που συνέβη. Είναι σαν να αρνούμασταν το πολλαπλό του επίπεδο ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΗΣ. Η γνώση μπορεί να αποκτηθεί με μια κίνηση που είναι γνωστή ως ΦΩΤΙΣΗ και αυτή έρχεται από την ΠΙΣΤΗ και την ΠΛΗΡΗ ΑΝΟΙΧΤΟΣΙΝΗ. Ο Ιησούς απόκτησε τη γνώση του έχοντας πλήρη πίστη στην δυνατότητα του να αποκτήσει τη γνώση ΑΠΟ μια ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΠΗΓΗ. Αυτή η πίστη προκάλεσε ΙΣΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ ΜΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣ, η οποία του επέτρεψε να κερδίσει την ΑΝΩΤΑΤΗ ΓΝΩΣΗ απλά μέσο εκείνης της πίστης. Ο Ιησούς διαποτίστηκε με τη συνειδητοποίηση ότι η συνολική και πλήρης πίστη θα προκαλούσε τη δραματική και θεαματική απόκτηση της γνώσης καθώς επίσης και τη δραματική και θεαματική πρόοδο της ΥΠΑΡΞΗΣ. Το σκοτάδι και τα όντα του σκοταδιού έτρεμαν στην προσπέλαση του, όχι λόγω των ανόητων τελετουργικών και των ξορκιών αλλά λόγω της ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ της ΕΝΤΑΣΗΣ ΦΩΤΟΣ του, της ΓΝΩΣΗΣ, και ΥΠΑΡΞΗΣ του!!!!
Επομένως, πρέπει να επαγρυπνούμε για να μην πέσουμε θύματα του περιορισμού της υπόθεσης, της ιδεοληψίας, των προσωπικών/ έμμονων ιδεών και των λύσεων και των συναισθηματικών πεποιθήσεων Να είμαστε ανοικτοί σε όλες τις δυνατότητες. Αυτό δεν πρόκειται να πει ότι όλες οι δυνατότητες φανερώνονται στον κόσμο μας, αλλά το να είσαι ανοιχτός/ή σε αυτές είναι ουσιαστικό προκειμένου να ελευθερωθούμε οι ίδιοι από τον περιορισμό που θα διαστρεβλώσει ή θα αλλοιώσει τη ροή της γνώσης από τις υψηλότερες σφαίρες.
Πίστευε και μη, … ερεύνα !
quote:
Και, εάν έχουμε πίστη, καμία γνώση που αποκτάμε δεν μπορεί να είναι ψεύτικη επειδή δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα.
Άφησα αδιευκρίνιστο αυτό το σημείο … και χάνεται ένα μεγάλο κομμάτι της ουσίας αν μείνει έτσι. Γι’ αυτό επιτρέψτε μου να δώσω τον ορισμό τις «Πιστής»
«Η Πίστη είναι μια στάση ζωής που είσαι τέλειος ανοιχτός/ή και εμπιστεύεσαι την αλήθεια και την πραγματικότητα, οποιαδήποτε κι’ αν είναι αυτή. Αυτή είναι μια επικίνδυνη και τολμηρή κατάσταση του μυαλού. Η πεποίθηση, με την θρησκευτική έννοια, είναι το αντίθετο της πίστης - επειδή είναι μια ένθερμη επιθυμία ή ελπίδα, μια καταναγκαστική προσκόλληση στην ιδέα ότι ο κόσμος τακτοποιείται και κυβερνάται κατ’ αυτόν και κατ’ αυτόν τρόπο. Η πεποίθηση είναι σαν να κρατιέσαι από έναν βράχο - πίστη είναι να μάθεις πώς να κολυμπάς - και αυτός ο κόσμος ολόκληρος κολυμπά στο απεριόριστο σύμπαν.»[ Alan Watts]
Με άλλα λόγια, όσο λιγότερο ανοικτοί είμαστε στην αλήθεια και στην πραγματικότητα, τόσο η ευπιστία μας αυξάνεται και κλίνουμε να υιοθετήσουμε "πεποιθήσεις" και τελετουργικά, που λαμβάνουν συχνά τραγελαφικές μορφές. Σε αυτόν τον μηχανισμό μπορούμε να δούμε την γνωστή δράση του Γενικού Νόμου του Τυχαίου που είναι η ουσία της Matrix:
Το να εμπνεύσει στο πρόσωπο που ψάχνει τον Δρόμο την ιδέα ότι είναι ήδη στον δρόμο. Αυτό είναι το καλύτερο και τα πιο κοινό μέσο που χρησιμοποιείται από τον "Διάβολο" για να αποπροσανατολίσει τον αναζητητή που δεν είχε επαρκή προειδοποίηση από τον στενό δρόμο που οδηγεί στη ζωή.
Πίστευε και μη, … ερεύνα !
Edited by - Binational on 12/07/2002 09:36:50
Άσχετα αν συμφωνώ ή διαφωνώ , γράφω το μήνυμα αυτό , για να το επαναφέρω στο προσκήνιο από τα βάθη (της 7ης σελίδα)
Αλήθεια διαβάζεται τα topic πέραν της 1ης σελίδας;
Γιατί τότε κινδυνεύετε να κακοχαρακτηριστείτε ως επιφανειακοί αναζητητές της γνώσης....
(αυτό παθαίνω πολύ συχνά και εγώ)
αν και τα κείμενα της δεν ήταν εύκολα.
quote:
αυτό παθαίνω πολύ συχνά και εγώ
H μέχρι τώρα στάση σου μόνο αυτό δεν Υποδεικνύει
αγαπητέ ..
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Edited by - ΠΛΩΤΙΝΟΣ on 20/11/2003 17:13:58
quote:
Πού το ξετρύπωσες βρε θηρίο? Όντως η Binational ήτανκαταπληκτική,
αν και τα κείμενα της δεν ήταν εύκολα.
Είμαι ακόμα ζωντανή … στην σκηνή … σαν ροκ συγκρότημαααααααα … 
Λένε πως τα μάτια είναι οι καθρέπτες της ψυχής … ο λόγος όμως είναι η ρίζα της.
quote:
Είμαι ακόμα ζωντανή … στην σκηνή … σαν ροκ συγκρότημαααααααα
Που είσαι βρε, Ψυχή;
Συνεχίζω ακάθεκτη την «ατραπό του ανόητου» στην εικονική και κατασκευασμένη πραγματικότητά μας που μου παρέχει ικανά σοκ για να μην ξαναβυθιστώ στο Όνειρο.
Είμαι ευγνώμον για όλους τους «Μικρούς & Μεγάλους Τύραννους», ακόμα και για αυτούς τύπου Μπούς, Σαρόν και Μπλαίρ.
Δεν εγκαταλείπω την ελπίδα …
Λένε πως τα μάτια είναι οι καθρέπτες της ψυχής … ο λόγος όμως είναι η ρίζα της.
Edited by - Binational on 20/11/2003 20:48:33
Αγαπητή μπί-νατιοναλ δεν μπορεί να είναι κατάρα να ζούμε σε αυτό τον κόσμο. Κατάρα είναι να συμμετέχουμε συνειδητά στην καταστροφή του, και στην κατρακύλα του..Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
“Kατάρα” είναι η συγκεκριμένη «χρονική στιγμή», σύμπτωσης παρελθόντος-μέλλοντος … αυτού του κύκλου που κλείνει.
Φαντάζομαι πως ΟΛΟΙ η σοφοί των περασμένων χιλιετηρίδων θα έδιναν τα πάντα για να την ζήσουν.
Λένε πως τα μάτια είναι οι καθρέπτες της ψυχής … ο λόγος όμως είναι η ρίζα της.
ΚΑΤΑ - ΡΑ
Το εμφανές είναι τα κατά - ΡΑ (Αιγύπτιος θεός).
Μετατρέπω το ΡΑ σε νούμερα = 101 = Η ΑΓΑΠΗ = ΕΝ ΑΔΑΜ ??? κ.τ.λ.
(Τι σχέση θα μπορούσε να έχει «η αγάπη» με το «εν Αδάμ» άραγε?)
ΚΑΤΑ – Η ΑΓΑΠΗ ?
ΚΑΤΑ – ΕΝ ΑΔΑΜ ?
Μετατρέπω το ΚΑΤΑ σε νούμερα = 322 = ΣΑΡΚΑ = ΑΙΤΙΑ = Η ΒΙΒΛΟΣ κ.τ.λ.
(Τι σχέση θα μπορούσε να έχει «η σάρκα» με την «την αιτία» άραγε?)
ΣΑΡΚΑ – Η ΑΓΑΠΗ ?
ΣΑΡΚΑ – ΕΝ ΑΔΑΜ ?
ΑΙΤΙΑ – Η ΑΓΑΠΗ ?
ΑΙΤΙΑ – ΕΝ ΑΔΑΜ ?
Ο Παύλος γράφει πως ο Ιησούς έθεσε «εαυτόν υπό κατάρα» …
Η εκκλησία ψέλνει την μεγάλη εβδομάδα «ο επικατάρατος κρεμάτε επί ξύλου» …
«Νέον Ορθογραφικόν Ερμηνευτικόν Λεξικόν» του Δημητράτου
λήμμα «άγιος»
(μετάξι των άλλων) … 2. Α, επάρατος, εναγής
λήμμα «επαρά, η»
Α, αρά κατά τινος, κατάρα … ???????
λήμμα «εναγής»
ΑΝ, ο ενεχόμενος εις άγος, ο μεμολυσμένος ένεκεν ανοσιουργήματος, καταραμένος … ??????
Τώρα μπερδεύτηκα …
Λένε πως τα μάτια είναι οι καθρέπτες της ψυχής … ο λόγος όμως είναι η ρίζα της.
ΤΟ ΣΚΑΚΙ
'Ελα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
('Ηταν για μένα μια φορά η αγαπημένη)
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
'Εχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
'Ολα, και τ' άλογά μου θα σ' τα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. 'Ομως εγώ
Δεν παραδέχτηκα την ήττα. 'Εβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία
Καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα
Η πρόγνωσις σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεχτικά, σε μιά γωνιά, μαζεύω με τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω.
'Ορθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.
Στ' αστεία παίζαμε!
Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέρας
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Kλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Kανονικά δεν πρέπει νάχουμε παράπονο
Kαλή κι εγκάρδια η συντροφιά σας, όλο νιάτα,
Kορίτσια δροσερά- αρτιμελή αγόρια
Γεμάτα πάθος κι έρωτα για τη ζωή και για τη δράση.
Kαλά, με νόημα και ζουμί και τα τραγούδια σας
Tόσο, μα τόσο ανθρώπινα, συγκινημένα,
Για τα παιδάκια που πεθαίνουν σ' άλλην Ήπειρο
Για ήρωες που σκοτωθήκαν σ' άλλα χρόνια,
Για επαναστάτες Mαύρους, Πράσινους, Kιτρινωπούς,
Για τον καημό του εν γένει πάσχοντος Aνθρώπου.
Iδιαιτέρως σάς τιμά τούτη η συμμετοχή
Στην προβληματική και στους αγώνες του καιρού μας
Δίνετε ένα άμεσο παρών και δραστικό- κατόπιν τούτου
Nομίζω δικαιούσθε με το παραπάνω
Δυο δυο, τρεις τρεις, να παίξετε, να ερωτευθείτε,
Kαι να ξεσκάσετε, αδελφέ, μετά από τόση κούραση.
(Mας γέρασαν προώρως Γιώργο, το κατάλαβες;)
(από το Όμως γιατί ξαναγυρίζουμε κάθε φορά χωρίς σκοπό στον ίδιο τόπο, Eρμής 2000)
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Ξέρεις πως θα ’ρθει μια μέρα που θα φορέσουμε
αλογάριαστα ολόγυμνοι τον εαυτό μας
(Εποχές, 1945)
Επιτάφιον
Εδώ αναπαύεται
Η μόνη ανάπαυση της ζωής του
Η μόνη του στερνή ικανοποίηση
Να κείτεται μαζί με τους αφέντες του
Στην ίδια κρύα γη, στον ίδιο τόπο.
(Εποχές, 1941-44)
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Γυμνός κυλίστηκα μέσα στην άμμο μα δεν υποτά- χτηκα
Και δεν αγάπησα μόνον εσένα που τόσο με κρά- τησες
Όπως αγάπησα τα ναυαγισμένα καράβια με τα τραγικά ονόματα
Τους μακρινούς φάρους, τα φώτα ενός απίθανου ορίζοντα
Τις νύχτες που γύρευα μόνος να βρω το χαμένο εαυτό μου
Τις νύχτες που μόνος γυρνούσα χωρίς κανείς να με νιώσει
Τις νύχτες που σκότωσα μέσα μου κάθε παλιά μου αυταπάτη.
(Εποχές, 1941-44)
ΙΙ
……………………….
(Φίλοι καλοί, μη μας κατηγορήσετε. Σκίσαμε τώ- ρα καιρό τα βιβλία μας
Καλύψαμε με τα χέρια τα’ αφτιά μας στα σφυρίγ- ματα των πλοίων
Ανάψαμε τη φωτιά μας το πρωί με τις παλιές φω- τογραφίες)
……………………………………
…Φυσάει πολύ απ’ το σπασμένο τούτο τζάμι.
(Ποιος έριξε φεύγοντας τις καρέκλες στο πά- τωμα;)
Δεν ξεχωρίσαμε στο τέλος αν έπρεπε να ξανάρθουμε ή να μην ξανάρθουμε
Θαρρούσες πως στο βάθος θα μας κούραζε το ίδιο.
Δεν ξεχωρίσαμε.
(Είχαν τα πρόσωπά μας τόσο αλλόκοτα μπλεχτεί.
Μη μας κατηγορήσετε. Χάσαμε πια οριστικά το δικό μας.)
(Εποχές 2, 1948)
VII
…………….
Μέρες γιορτής οι σημαίες υψώνονται, τα σχολεία
μ’ ομοιόμορφες μπλούζες
Κάθε κενότητα αναπαύεται ανώδυνα πάνω σε καταχτημένες αποσκευές
(Εποχές 2, 1948)
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Locked in this attic
Been here so many years
Shanna won't set me free
She says I'm evil
But then she doesn't know
I'm not pretending, no, not me
Full moon's reflecting
A face in the mirror
Twisted and bleeding
No, you can't be real, no you're
All in my mind
Shades of insanity, you're not me
You're not me
Life in the attic
I like my rocking chair
Staring in shadows
Crouched in the corner
Waiting for something
Laughing at nothing
No one there
And on and on I wonder is there more
What is life beyond the attic door
The full moon in my eyes
Is all that's real
The mirror's lost reflection is in me
Life in the attic
Cobwebs and dusty dreams
Sharp knives and hollow screams
Wide eyes of terror
Clawing the attic door
Can't take it anymore
You better go away!
You're lyin'
Hurry
Ah, ah, ah, ah
who's there?
No one there
you're not me!
Φίλοι Που φεύγουν
Που χάνονται μια μέρα
Φωνές
Τη νύχτα
Μακρινές φωνές
Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους
Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση
Ερείπια
Σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες.
Εφιάλτες
Στα σιδερένια κρεβάτια
Όταν το φως λιγοστεύει
Τα ξημερώματα.
(Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά;)
(Παρενθέσεις, 1954-56)
Η αγάπη είναι ο φόβος…
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα ένα τα τιποτένια ομοιώματα
(Εποχές 3, 1951)
Όχι από δω…
……………
Όχι δεν πιάνω το χέρι σου. Δε θα κλέψεις το σχήμα του δικού μου.
(Εποχές 3, 1951)
Κάθε πρωί
Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι φωλιά από σίδερο
Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους
Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
- Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ασήμαντες
απαριθμήσεις
- Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα πού τελειώνει η μοναξιά;)
(Η συνέχεια, 1954)
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.
(Η Συνέχεια 2, 1954-56)
Στ’ αστεία παίζαμε…
Στ’ αστεία παίζαμε!
Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Τα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; Σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείκτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!
(Η Συνέχεια 3, 1962)
Ένας κλέφτης…
Ένας κλέφτης
Κι άλλος κλέφτης
«Πιάστε τους κλέφτες»
(Ποιους κυνηγούσαν και ποιοι;)
Στεκόμουν στη θέση μου ακίνητος
Ανάμεσα στο έξαλλο πλήθος
Στις φοβερές κραυγές
Κανείς δε μ’ ακούμπησε
Άναψα κι άλλο τσιγάρο
Ήταν για μένα μια ξένη ιστορία
Εγώ δε φοβόμουνα
Δεν είχα τίποτα πια να μου κλέψουν
Δε με φοβόταν κανείς
Δεν είχα τίποτα να κλέψω απ’ αυτούς.
(Η Συνέχεια 3, 1962)
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε
Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.
(Η Συνέχεια 3, 1962)
Ο Στόχος
Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συνοψίζοντας
Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Το ναυάγιο
Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα
Ύστερα απ’ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό
Το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά
(Πού πήγαν οι άλλες βάρκες; Ποιοι γλυτώσαν
Εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα
Ένα νησί ερημικό όπως στα βιβλία
Γύρω γύρω απ’ τη μεγάλη πλατεία
Και στη μέση μια εκκλησιά.
Θα κρεμάσουμε μέσα τη φωτογραφία
Του καπετάνιου μας που χάθηκε – ψηλά, ψηλά,
Λίγο πιο χαμηλά του δεύτερου, πιο χαμηλά του τρίτου
Θ’ αλλάξουμε τις γυναίκες μας και θα κάνουμε πολλά παιδιά
Κι ύστερα θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι
Καινούργιο, ολοκαίνουργιο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα.
Θάχουμε γεράσει μα θα μας γνωρίσουνε.
Μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε με μας.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"